Παρέμβαση σε Νίκαια και Κορυδαλλό ενάντια στις πρόσφατες κρατικές δολοφονίες

Την Πέμπτη 18/7, δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι από Κορυδαλλό, Νίκαια, Κερατσίνι, Δραπετσώνα και Πειραιά, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση, για τις πρόσφατες κρατικές δολοφονίες της Γκαΐανέ Κασαρτζιάν στο νοσοκομείο Νίκαιας και της Σοφία Κανελλοπούλου στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα στον άξονα κρατικό νοσοκομείο Νίκαιας, Πέτρου Ράλλη, Περιβολάκι, Αθηνάς, Πλ. Ελευθερίας, Πλ. Μέμου, και ξανά Πέτρου Ράλλη με επιστροφή στο σημείο εκκίνησης και κρεμάστηκαν πανό σε 3 πλατείες της διαδρομής.

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ:

το κείμενο σε pdf

Να μη συνηθίσουμε τον θάνατο

Να μην αφήσουμε καμιά κρατική δολοφονία να ξεχαστεί

Όσο φορτώνονται τα αυτιά και τα μάτια μας με τη λέξη τραγωδία, τόσο οι τραγωδίες θα παραμένουν αναπάντητες και θα αποφορτίζονται στα περιορισμένα τετραγωνικά («ψηφιακά» ή «πραγματικά») ενός εξατομικευμένου παραπόνου.

Μέσα σε μία εβδομάδα, σε γεωγραφική ακτίνα μόλις 2,5 χιλιομέτρων, δύο γυναίκες δολοφονήθηκαν. Η πρώτη, η Γκαΐανέ Κασαρτζιάν. Το Σάββατο 29.06 πήδηξε στο κενό από το μπαλκόνι του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας για να αποφύγει τον έλεγχο από το προσωπικό ασφαλείας, καθώς εργαζόταν ως αποκλειστική νοσοκόμα (μη εγγεγραμμένη στα μητρώα). Η δεύτερη, η Σοφία Κανελλοπούλου. Την Παρασκευή 05.07, απαγχονίστηκε στο πόμολο πόρτας του θαλάμου 2 στο ισόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Ήταν προφυλακισμένη για το θανάσιμο τραυματισμό του πατέρα της στις 21.06 και όπως λένε οι συγκρατούμενές της, «αντιμετώπιζε χρόνια ψυχιατρικά προβλήματα».

Το τί συνέβη και στις δύο αυτές ιστορίες δεν είναι δύσκολο να το υποθέσουμε. Και αν υπάρχει μία λέξη κοινή και στις δύο, αυτή μάλλον είναι η απόγνωση.

Στην πρώτη, μία εργαζόμενη γυναίκα, με αρμένικη καταγωγή, απασχολούταν σε αυτό που μαθαίνουμε όλες από την ημέρα που γεννιόμαστε, τη φροντίδα. Επί 25 χρόνια, φρόντιζε και ξενυχτούσε στο προσκέφαλο άρρωστων προσώπων, επειδή οι κοντινοί τους δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να παραμένουν στο νοσοκομείο 24 ώρες το 24ωρο, επειδή όλο το προσωπικό των νοσοκομείων (από τους γιατρούς μέχρι τις καθαρίστριες) έχει μειωθεί στο ελάχιστο, επειδή η δημόσια ασφάλιση καλύπτει μόλις 8 με 12 νυκτερινές χρήσεις αποκλειστικής νοσοκόμας (κατοχυρωμένης στη νοσηλευτική υπηρεσία του κάθε νοσοκομείου) ακόμα και για όσους/ες νοσηλεύονται μακροχρόνια, μόνο με 35 ευρώ για τις καθημερινές και 45 ευρώ για τα σαββατοκύριακα τη στιγμή που τα μεροκάματα των «εγγεγραμμένων» κυμαίνονται σε πολλά περισσότερα ευρώ, ενώ από εκεί και πέρα υποχρεώνεται ο στενός κύκλος του/της ασθενούς να πληρώνει μόνος του όσες «εγγεγραμμένες» αποκλειστικές θέλει (πρωί, μεσημέρι, βράδυ). Η συγκεκριμένη γυναίκα όπως και πάρα πολλές άλλες, δεν είναι καταχωρημένες στις περιβόητες νοσοκομειακές λίστες και όχι προφανώς γιατί δεν ξέρουν να φροντίζουν, να καθαρίζουν και άλλα τέτοια φαιδρά επιχειρήματα -το γνωρίζουμε άλλωστε εκ πείρας πάρα πολλές και πάρα πολλοί από όσους έχουμε βρεθεί για μέρες, μήνες ή χρόνια μέσα στα νοσοκομεία. Πριν εισαχθούν ο έλεγχος και η επιτήρηση όσων απασχολούνται σε αυτόν τον τομέα, αυτά τα υποτιθέμενα επιχειρήματα περί «εξειδίκευσης, καθαριότητας, νομιμότητας» ήταν ανύπαρκτα.

Η Γκαΐανέ Κασαρτζιάν δεν έπεσε αυτοβούλως στο κενό. Την έσπρωξε η διοίκηση του νοσοκομείου, η οποία ζητούσε σε έγγραφο που διέρρευσε: «στα πλαίσια αντιμετώπισης της παράνομης εργασίας, παρακαλώ όπως επιτρέπετε την είσοδο στα μέλη της πενταμελούς των αποκλειστικών αδελφών νοσοκόμων του νοσοκομείου μας, προκειμένου να συλλέγουν «καρτελάκια» που διακινούνται παράνομα με οικονομικές προσφορές προς τους ασθενείς και συνοδούς αυτών, καθώς και τον εντοπισμό παράνομων αποκλειστικών σε συνεργασία με το προσωπικό ασφαλείας και χωρίς να θίγονται, προσβάλλονται ή αναστατώνονται οι νοσηλευόμενοι με τους οικείους τους». Την έσπρωξε το προσωπικό ασφαλείας του νοσοκομείου, την έσπρωξαν οι κάθε λογής ρουφιάνοι (εργαζόμενοι ή επισκέπτες του νοσοκομείου). Την Γκαΐανέ Κασαρτζιάν την έσπρωξε το κράτος, τα υπουργεία υγείας, εργασίας, εσωτερικών και μετανάστευσης, την έσπρωξαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες. Η ανάγκη του υποτιθέμενου ελέγχου όσων επιλέγουμε να φροντίζουν τους δικούς μας ανθρώπους είναι δική μας υπόθεση και μας προσβάλλει.

Στη δεύτερη, μία γυναίκα τραυματίζει θανάσιμα τον πατέρα της, ενώ στη συνέχεια αποπειράται να αυτοκτονήσει. Οι δικαστικές αρχές προφανώς επιτέλεσαν το γνωστό ρόλο τους να κρίνουν αυτή την υπόθεση ως δολοφονία του πατέρα από την κόρη και να την προφυλακίσουν, με αποτέλεσμα μέσα σε μερικές μέρες να καταφέρει αυτό που δεν είχε καταφέρει την 21η Ιουνίου. Μία οικογενειακή ιστορία που όποιας υφής κι αν ήταν τα προβλήματα δεν λύθηκαν, απλώς τελείωσαν. Μία οικογενειακή ιστορία που θάφτηκε όπως της αρμόζει μέσα στα σύνορα της οικογένειας. Μια οικογενειακή ιστορία που δημοσιοποιήθηκε πληροφορώντας μόνο για την κατάληξη. Κι όπως αρμόζει σε κάθε δημοσιοποίηση, αυτά που κέρδισαν τις εντυπώσεις ακόμα και μετά τη δολοφονία της συγκεκριμένης γυναίκας ήταν η «πατροκτονία», «το τέλος της τραγωδίας» και οι «συνθήκες» που κρεμάστηκε. Η Σοφία Κανελλοπούλου δεν απαγχονίστηκε γιατί ήταν «τρελή». Το σκοινί της το έδεσαν οι δεσμοφυλάκισσες της που από θέση αδιαφορούν για τις κρατούμενες. Της το έδεσε το Μεταγωγών που ενώ είχε προγραμματιστεί να μεταφερθεί 2 ημέρες πριν στο ψυχιατρείο, δεν εκτέλεσε τη μεταφορά, τακτική που εφαρμόζει βεβαίως σε όλες και όλους τους φυλακισμένους/ες που αντιμετωπίζουν ζητήματα υγείας. Της το έδεσαν οι ανακριτικές και εισαγγελικές αρχές που το μόνο που είδαν σε αυτή την ιστορία, ήταν τις μαχαιριές στον «πατέρα» και την αφαίρεση ζωής ενώ περιφρόνησαν τις μαχαιριές στο δικό της κορμί -με απλά λόγια επιβεβαίωσαν, μεταξύ άλλων, την εγγενώς μυωπική όραση του Νόμου. Το σκοινί τής το έδεσε ο θεσμός της οικογένειας, τής το έδεσε ο θεσμός των φυλακών, ο θεσμός των ψυχιατρείων και του ιδιώνυμου της «τρέλας».

Οι περιβόητες συνθήκες -που δήθεν διερευνούνται για μερικά 24ώρα και αν, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ίσως από τη διοίκηση των φυλακών- έχουν καταγραφεί και δημοσιευθεί από τις ίδιες τις κρατούμενες, τόσο πριν από μερικούς μήνες όσο και τώρα μετά την δολοφονία της Σοφίας Κανελλοπούλου.

«Έχουμε καταγγείλει το γεγονός ότι γυναίκες με σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα τις πετάνε στις φυλακές, σε ένα περιβάλλον που όχι μόνο δεν είναι κατάλληλο για τέτοιες περιπτώσεις, αλλά επιδεινώνει τα όποια προβλήματα ψυχικής υγείας. Τις γυναίκες αυτές, όπως έγινε και στην περίπτωση της Σοφίας, είναι ‘‘υποχρεωμένες’’ να προσέχουν οι συγκρατούμενές τους. Αυτό κάνουμε πάντα για λόγους ανθρωπιάς και αλληλεγγύης και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που έχουμε γλυτώσει από βέβαιο θάνατο γυναίκες που επιχειρούν να αυτοκτονήσουν. […] Απ’ ότι φαίνεται η ζωή των κρατουμένων είναι μια ευτελισμένη ζωή. Κανένα υπουργείο, κανένας αρμόδιος δεν ενδιαφέρεται πραγματικά αν ζήσουμε ή αν πεθάνουμε. Η έκτιση μιας ποινής -οποιασδήποτε ποινής- δεν μπορεί να γίνεται καταδίκη σε θάνατο. Γιατί ο τρόπος που αντιμετώπισε το σύστημα τη Σοφία ήταν αυτός. Της επέβαλε μια θανατική καταδίκη. […] Έχουμε ήδη μια νεκρή από το ισόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, τη Σταθοπούλου Μαρία που ξεψύχησε κρατούμενη στο νοσοκομείο από καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο το φθινόπωρο του 2017. Είχαμε και τότε προειδοποιήσει για νεκρή κρατούμενη, ειδικά από καρκίνο, εφόσον δεν αντιμετωπίζονται με ειδικό τρόπο από τον νόμο που θα κρίνει την αμεσότητα της αντίδρασης, κρατούμενες και κρατούμενοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υγείας τόσο σοβαρό, ώστε να αποφυλακίζονται άμεσα και να μην πεθαίνουν στη φυλακή. […] Αν οι αρμόδιοι αδιαφορούν για το αν ζήσουν ή πεθάνουν οι κρατούμενες, εμείς δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς. Είναι η ίδια μας η ζωή. Η Σοφία ήταν μία από μας.[…]» [αποσπάσματα του κειμένου που δημοσιοποίησαν στις 05.07 οι γυναίκες του ισογείου των φυλακών Κορυδαλλού (Κ2)].

Δύο κρατικές δολοφονίες, δύο δολοφονίες των θεσμών, δύο δολοφονίες γυναικών σε δύο κρατικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία και τις φυλακές.

Δεν υπάρχουν τραγωδίες και οι καταλήξεις τους, υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση… Και η απόγνωση είναι μία από τις συνέπειές τους.

ΡΕΣΑΛΤΟ

αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης

Έβρου 23 & Ελ. Βενιζέλου

(Ταμπούρια-Κερατσίνι, 100μ από την Πλ. Λαού)

 

(Δια)συλλογικά αναχώματα στο έθνος, τον μιλιταρισμό, την κατάσταση εξαίρεσης των μεταναστ(ρι)ών - Μπροσούρα συλλογικοτήτων από τις περιοχές της δυτικής Αθήνας και του Πειραιά

η μπροσούρα σε pdf

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

«Από την ενεργοποίηση της πολεμικής μηχανής και την πριμοδότηση του πατριωτισμού ως «υγιούς ιδεολογίας» από την κυβερνώσα αριστερά, μέχρι τα θλιβερά καρναβάλια µίσους για τη Μακεδονία, τις ιαχές για το Αιγαίο και την προάσπιση των «εθνικών συμφερόντων», ο εθνικός παροξυσμός μαζί µε έναν διάχυτο δημόσιο λόγο εθνικισμού, ρατσισμού, μιλιταρισμού, επιχειρεί να µας πνίξει.»

(διασυλλογικό κείμενο αλληλεγγύης σε 3 ολικούς αρνητές στράτευσης εν όψει των στρατοδικείων τους στις 6 και 18 Φλεβάρη 2019)

Αυτό το απόσπασμα αποτυπώνει, σε μεγάλο βαθμό, τις αγωνίες, τις ζυμώσεις και το έδαφος σύμπραξης των συλλογικοτήτων που εκδίδουμε τη συγκεκριμένη μπροσούρα απέναντι στην εγχώρια επικαιρότητα του τελευταίου ενάμιση έτους, αλλά και ένα αντιπροσωπευτικό στιγμιότυπο της συνολικής εικόνας της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής πραγματικότητας που χαρακτηρίζει τον λεγόμενο «δυτικό κόσμο».

Η ανάλυση αυτής της πραγματικότητας, στη βάση της αντίθεσης κυρίαρχος-κυριαρχούμενος, είναι ένα ζητούμενο για όλες και όλους µας. Σε ένα περιβάλλον όπου οι πληροφορίες διαχέονται σε «χρόνο µηδέν», η αποτύπωση των αναλύσεων, που αφορούν έστω σε στιγµιότυπα οριοθετημένων χρόνων και χώρων, δεν είναι σημαντική µόνο για την προσπάθεια αποκάλυψης της κυριαρχικής συνθήκης ή για την κατανόηση κάποιων από τις αναρχικές/αντιεξουσιαστικές επιλογές. Είναι παράλληλα, καθοριστική για την ανάδειξη της ενιαιότητας και του συσχετισμού όλων αυτών των εκφάνσεων της πραγματικότητας που το σύστημα εµφανίζει ως αποσπασματικές, αποκοµµένες, παράλληλες και ασύνδετες. Είναι, επίσης, κρίσιµη για τη διερεύνηση, τον εµπλουτισµό και τη συµβολή σε µία προσέγγιση, που δεν θα περιορίζεται από σύνορα, γλώσσες, θρησκείες, πολιτισµούς και κάθε διάκριση που ορίζουν ο εθνικισµός, ο ρατσισµός, ο σεξισµός, ο µιλιταρισµός, τα πρότυπα της αρτιµέλειας.

Στη βάση αυτού του πλαισίου αναφοράς εκδίδεται η παρούσα μπροσούρα, µε µοναδικό εφαλτήριο την καταστροφή αυτού του κόσµου, την αυτοοργάνωση των αγώνων και της καθημερινής ζωής, την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, των εκμεταλλευόμενων και όλων όσων οι ζωές τους ορίζονται ως «ανάξιες να βιωθούν». Άλλωστε το υλικό που περιλαµβάνεται σε αυτή την έκδοση είναι κοµµάτι των αντιστάσεων καθώς και συνοδευτικός λόγος δράσεων και κινητοποιήσεων πάνω σε τρεις συσχετιζόµενες και αλληλοτροφοδοτούµενες ενότητες, οι οποίες παρατίθενται διαδοχικά: (Α) η ανακίνηση του λεγόµενου «µακεδονικού ζητήµατος» και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, (Β) η καταστολή των «αόρατων» µεταναστών και µεταναστριών στα κολαστήρια της «ελληνικής φιλοξενίας» και η ανάδειξη των τόπων εκτοπισµού, εξαίρεσης και αορατότητάς τους, (Γ) οι διώξεις των ολικών αρνητών στράτευσης και η όξυνση της καταστολής τους σε ένα περιβάλλον ανάδυσης των εθνικισµών και ενδυνάµωσης της πολεµικής µηχανής.

Τρεις ενότητες που η κάθε µία ξεχωριστά αλλά και σε σύνδεση µεταξύ τους δεν παύουν να παραµένουν στο προσκήνιο. Συνεχείς επικλήσεις της «εθνικής ενότητας» µε την (ανα)παραγωγή εθνικών λόγων, από κάθε πλευρά του συστηµικού φάσµατος για την εκπλήρωση των «συµφερόντων της πατρίδας». Όξυνση της θανατοπολιτικής διαχείρισης των µεταναστών/µεταναστριών ως περιττών, οµηρία τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα «κέντρα φιλοξενίας», συνέχιση του αποκλεισµού και της δαιµονοποίησής τους, που στρώνουν το έδαφος στον κοινωνικό εκφασισµό. Ενίσχυση και διάχυση του µιλιταρισµού στο κοινωνικό πεδίο, διατήρηση της στρατηγικής της έντασης και των επαπειλούµενων «θερµών επεισοδίων» για τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά περάσµατα στο Αιγαίο και τα Βαλκάνια, συνέχιση της αναβάθµισης των νατοϊκών βάσεων, των εξοπλισµών, της στρατιωτικοποίησης των θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων, επιθετική επιχείρηση ανάδειξης της Ελλάδας ως «ηγέτιδας δύναµης στα Βαλκάνια και πυλώνα σταθερότητας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο».

Στην παρούσα µπροσούρα, πέρα από τα κείµενα που είναι αποτέλεσµα των διασυλλογικών διεργασιών και ζυµώσεων των συλλογικοτήτων που την εκδίδουν, εµπεριέχονται επίσης κείµενα επιµέρους συλλογικοτήτων αυτής της διασυλλογικής σύµπραξης καθώς και το συλλογικό κείµενο τριών διωκόµενων ολικών αρνητών στράτευσης, τα στρατοδικεία των οποίων αντιµετωπίστηκαν ως ενιαία δίωξη και αποτέλεσαν διασυλλογικό σηµείο αναφοράς για την άρθρωση αντιµιλιταριστικού λόγου και δράσης. Επιπλέον, στην αρχή της µπροσούρας παρατίθεται το κείµενο µε τίτλο «Σκέψεις πάνω στη νέα εθνική αφήγηση σε περιβάλλον συστηµικής κρίσης και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης µεταναστών ως κυριαρχικό υπόδειγµα διαχείρισης/καταστολής κοινωνικών κοµµατιών σε κατάσταση εξαίρεσης». Αυτό αποτελεί µέρος της διασυλλογικής µπροσούρας µε τίτλο «Συζητώντας για τις όψεις ενός αναδυόµενου ολοκληρωτισµού», που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2014 από µια διαφορετική σύνθεση αυτοοργανωµένων συλλογικοτήτων της Δυτικής Αθήνας και του Πειραιά, στο πλαίσιο ενός αντιφασιστικού συντονισµού που δραστηριοποιούταν στον άξονα αυτών των περιοχών. Παρά τη χρονική απόσταση από τη συγγραφή του κειµένου και τις διαφοροποιήσεις που υπάρχουν σε σχέση µε την παρούσα συγκυρία, θεωρήθηκε σηµαντική η συµπερίληψή του για να αναδειχθεί η συνέχεια και η µετεξέλιξη των εθνικών αφηγήσεων, περνώντας από την περίοδο της δεξιάς στην περίοδο της αριστερής κρατικής διαχείρισης.

Τα κείµενα της παρούσας έκδοσης έχοντας γραφτεί µέσα σε µια συγκυρία όξυνσης των κυριαρχικών επιταγών η οποία επέβαλε άµεσα και µε ασφυκτικούς όρους τα επίδικά της, καταθέτουν µια οπτική της κοινωνικής/πολιτικής πραγµατικότητας και δεν διεκδικούν τη συνολική ερµηνεία των συγκεκριµένων κυριαρχικών πτυχών. Η ολοένα µεγαλύτερη εµβάθυνση και ανάλυση παραµένει ένα διαρκές ζητούµενο, προκειµένου οι αντιστάσεις να ξεδιπλώνονται πάνω σε ρηξιακές και χειραφετητικές κατευθύνσεις.

Ενδεικτικά σηµεία προβληµατισµού αποτελούν οι έννοιες του «λαού», του «λαϊκισµού» και του αντιιµπεριαλισµού. Αφενός, η έννοια του «λαού» και η χρήση της στον καθεστωτικό και αντικαθεστωτικό λόγο καθώς και η σύνδεση-σχέση του «λαού» και του «λαϊκισµού» µε το κράτος, το έθνος και τον εθνικισµό. Αφετέρου, η «επιστροφή» του αντιιµπεριαλισµού, µε τις ανάλογες ρητές ή υπόρρητες πατριωτικές και εθνικοαπελευθερωτικές αναφορές του, όχι µόνο ως εργαλείο ανάλυσης της κυριαρχικής στρατηγικής και των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισµών αλλά και ως χειραφετητικής προοπτικής των «από κάτω». Τέλος, ένα ακόµα σηµείο ανοιχτού προβληµατισµού αφορά στην ανάλυση του κοινωνικού πεδίου και των αντίστοιχων διεργασιών που διαµορφώνονται, µέσα σε µια συνθήκη όξυνσης του εθνικισµού και του συντηρητισµού (στον λεγόµενο «δυτικό κόσµο» και όχι µόνο), από το ερώτηµα της ύπαρξης ή της δυνατότητας παραγωγής κοινωνικών συσπειρώσεων και συµµαχιών πάνω σε µια εθνοπατριωτική βάση, µέχρι τις δυνατότητες απόρριψης της εθνικής αυταπάτης από τις υποτελείς τάξεις.

Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

olikiarnisi@espiv.net

Αναρχικές-οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά

anarxikoi_dytika@espiv.net

Αυτοοργανωµένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης Ρεσάλτο (Κερατσίνι)

resaltokeratsini@gmail.com

Αυτοοργανωµένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης Πάροδος (Νίκαια)

parodos@espiv.net

Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας & ανατροπής ( Ίλιον)

thersitis@espiv.net

Αυτοδιαχειριζόµενο κατειληµµένο έδαφος Αγρός (πάρκο τρίτση - Ίλιον)

agros@espiv.net

Ιούνης 2019

Όποια συλλογικότητα ή άτομο επιθυμεί αντίτυπα της μπροσούρας μπορεί να έρθει σε επικοινωνία με οποιοδήποτε από τα εγχειρήματα που την εκδώσαμε.

Εκδήλωση "Από τη δημοκρατία στην ελευθερία", Παρασκευή 5/7, 21:00, στο Ρεσάλτο / Αντιεκλογικός-αντικομματικός σχολιασμός, Κυριακή 7/7, από τις 18:00

Παρεμβάσεις ενάντια στις εκλογές - Συνειδητή άρνηση της λογικής της διακυβέρνησης

07_2019

 
Με αφορμή τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, μοιράζουμε στις γειτονιές μας το διασυλλογικό κείμενο ομάδων από τις περιοχές της δυτικής Αθήνα και του Πειραιά "Όσοι/ες ψάχνουν σωτήρες ή ένα καλύτερο αύριο στις κάλπες, την επόμενη μέρα, για άλλη μια φορά θα τρώνε τις ελπίδες τους από το χώμα" (pdf) ενώ παράλληλα κολλάμε την αφίσα που συνδιαμόρφωσαν τα τοπικά αυτοοργανωμένα σχήματα, το αναρχικό στέκι Ρεσάλτο και η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Ακολουθεί το κείμενο:

 
Όσοι/ες ψάχνουν σωτήρες ή ένα καλύτερο αύριο στις κάλπες
την επόμενη μέρα για άλλη μια φορά
θα τρώνε τις ελπίδες τους από το χώμα
 

Ίδια είναι τα αφεντικά, δεξιά κι αριστερά

Διανύουμε πλέον τον 1ο χρόνο χωρίς «μνημόνια», αφού για 8 χρόνια 4 διαφορετικές κυβερνήσεις (σοσιαλιστικές, δεξιές και αριστερές, μονοκομματικές, υπηρεσιακές ή συνασπισμοί κομμάτων) εφάρμοσαν χωρίς παρέκκλιση το πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, που υποδείχτηκε ως το φάρμακο για την κρατική κρίση χρέους, στο πλαίσιο της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που εκδηλώθηκε το 2007. Στο πλάι τους όλα αυτά τα χρόνια είχαν αταλάντευτα τα ΜΜΕ, τα οποία σε κάθε στιγμή και διαφορετική περίοδο επιτέλεσαν στο ακέραιο τον χειραγωγικό και προπαγανδιστικό τους ρόλο, ως κυρίαρχοι φορείς του εκφοβισμού, των διλημμάτων, της ρητορείας περί «αναγκαίων θυσιών» και «ευθύνης όλων μας» για την κρίση και τα μνημόνια.

Οι αλλαγές ήταν σαρωτικές. Τα πρώτα χρόνια επιβλήθηκαν καταιγιστικά με το δόγμα-του-σοκ, με εκβιαστικά διλήμματα, κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εντατική ιδεολογική και αστυνομική καταστολή: κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (2009-11), συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ (2011-12), συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (2012-15) που τον πρώτο χρόνο περιλάμβανε και τη ΔΗΜΑΡ. Ενδεικτικά σημεία της περιόδου ήταν η διασπορά του φόβου, τα αστυνομοστρατιωτικά δόγματα και οι ειδικές μονάδες «αντιμετώπισης πλήθους» καθώς και η πριμοδότηση παρακρατικών ταγμάτων εφόδου ως συμπληρωματικού μηχανισμού καταστολής, με παρελάσεις τρομοκράτησης στους δρόμους και επιθέσεις κατά μεταναστών και αγωνιζόμενων, μέχρι τον περιορισμό τους και τις διώξεις εναντίον τους, όταν μετά από μια σειρά δολοφονικών επιθέσεων, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την αντιφασιστική έκρηξη που ακολούθησε, κρίθηκε ότι οι νεοναζιστικές συμμορίες από παράγοντας επιβολής της συστημικής ομαλότητας έχουν μετατραπεί σε παράγοντα αποσταθεροποίησης.

Τα επόμενα χρόνια, οι επόμενοι διαχειριστές της κρατικής εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) αναδείχθηκαν μέσα από το εμπόριο ελπίδας και με την εφεδρεία διαφορετικών κομματιών του κοινοβουλευτικού φάσματος (κατά στιγμές, ανά περίπτωση και αναλόγως των εσωτερικών τριγμών κάθε κόμματος) αποδείχτηκαν μαέστροι στην απόσπαση κοινωνικών συναινέσεων, την επιβολή της κοινωνικής-ταξικής ειρήνης και της συστημικής ομαλότητας, διαμέσου της ενσωμάτωσης του λόγου των κινημάτων της προηγούμενης περιόδου και με την παραχώρηση κάποιων «κοινωνικών δικαιωμάτων». Εργάστηκαν εντατικά για την κρατικοποίηση των κινημάτων με τη μετατροπή τους σε μοχλό πίεσης, σε κοινωνικό παράγοντα κυβερνητικής στήριξης στις «διαπραγματεύσεις» με τους «εταίρους» (ας θυμηθούμε τις συγκεντρώσεις σε διάφορες πλατείες ανά την επικράτεια τους πρώτους μήνες διακυβέρνησής τους), οργάνωσαν μέχρι και δημοψήφισμα για τον λόγο αυτό, καταλήγοντας να επικυρώσουν τη συνέχιση της υποδεικνυόμενης πολιτικής και να ψηφίσουν ένα τρίτο μνημόνιο μαζί και με κόμματα της αντιπολίτευσης. Εφάρμοσαν πιστά την πολιτική των θεσμικών και οικονομικών αναδιαρθρώσεων και της κοινωνικής-ταξικής ισοπέδωσης.

Γιατί αν οι προηγούμενες «μνημονιακές κυβερνήσεις» στηρίχθηκαν πάνω στην ωμή επιβολή και τα δόγματα νόμου, πυγμής και τάξης, η αριστερά του κράτους επένδυσε στην απονεύρωση των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων, διέσπειρε κοινωνικά ένα αίσθημα ματαιότητας και βάθυνε τον κοινωνικό συντηρητισμό, με την καθημερινή διάχυση πατριωτικών λόγων, τη διαρκή επίκληση των «εθνικών συμφερόντων», την επιστροφή του στρατού ως ρυθμιστή κοινωνικών υποθέσεων (στρατοπεδικοί χώροι εκτοπισμού μεταναστών/ριών, ανάληψη δημόσιων έργων, ανάθεση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας σε εν ενεργεία στρατιωτικό κ.α.), την επαναφορά του εθνοκρατικού-καπιταλιστικού δόγματος μιας «Ελλάδας ηγέτιδας δύναμης στα Βαλκάνια και πυλώνα σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο».

Εν τέλει, με τις εναλλαγές τους στην εξουσία και τονίζοντας πάντα τη «συνέχεια του κράτους», δεν άφησαν τίποτα όρθιο για τις «υποτελείς τάξεις», σε επίπεδο μισθών, συντάξεων, εργασιακών σχέσεων, φορολογικών χαρατσιών, αναπαραγωγικής δυνατότητας των χαμηλότερων στρωμάτων. Η λεηλασία βουνών, ποταμιών, θαλασσών καθώς και τοπικών κοινωνιών που «έτυχε» να βρίσκονται σε περιοχές επενδυτικού ενδιαφέροντος, εντάθηκε. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες χαρακτηρίστηκαν ως βάρος, ως απειλή, ως μιαροί, ως περιττές και με τις εναλλασσόμενες αναπαραστάσεις τους είτε ως «εισβολείς» είτε ως «θύματα ανθρωπιστικής κρίσης» εκτοπίστηκαν μαζικά σε στρατοπεδικούς χώρους αορατοποίησης, γκετοποίησης και ομηρίας.

Απέναντι σε αυτή την κυριαρχική πολιτική οι «από κάτω» αγανάκτησαν. Πολλοί και πολλές διαμαρτυρήθηκαν, διαδήλωσαν, συγκρούστηκαν, αντιμετώπισαν την καταστολή. Ως συλλογική δυνατότητα, ωστόσο, έφτασαν στα όρια των περιεχομένων, των επιδιώξεων και των αντοχών τους. Οι δρόμοι και τα οδοφράγματα εγκαταλείφθηκαν, οι συνελεύσεις άφησαν τη θέση τους στη δύναμη της αδράνειας. Κάποιοι/ες απογοητεύτηκαν και αποσύρθηκαν στην ιδιωτικότητα ενώ άλλοι/ες στήριξαν ξανά τις ελπίδες τους σε νεόκοπους σωτήρες, εγκλωβίστηκαν και περιορίστηκαν στο αίτημα επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση, διαψεύστηκαν για άλλη μια φορά και τώρα κοιτάνε τη «νέα μέρα» που ανακοινώνουν οι μνηστήρες των πρωθυπουργικών και υπουργικών θώκων ότι έρχεται, χωρίς να τους φαίνεται όμως καθόλου ότι ξημερώνει. Από την άλλη, δεν έλειψαν κι εκείνοι/ες που έπαθαν πατριδοπληξία, ερμήνευσαν την κατάσταση ως συνωμοσία κατά του «ένδοξου ελληνισμού», στοιχήθηκαν πίσω από κάποια ακροδεξιά/εθνικιστική/φασιστική φράξια και ζουν στα σκοτάδια της γαλανόλευκης με την οποία έχουν τυλιχτεί, «οραματιζόμενοι» εθνεγερσίες μέχρι πογκρόμ και κρεματόρια.

Ωστόσο, αντιστάσεις, με διαφορετική μορφή ή ένταση, συνεχίζουν να υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Όπως οι συνεχόμενοι ξεσηκωμοί μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης και «φιλοξενίας», αντιεθνικιστικές, αντιμιλιταριστικές και αντιφασιστικές δράσεις, κινήσεις αλληλεγγύης σε διωκόμενους ολικούς αρνητές στράτευσης και φυλακισμένους αγωνιστές, αγώνες τοπικών κοινωνιών ενάντια στη λεηλασία των περιοχών και των κοινοτήτων τους, ταξικές κινητοποιήσεις όπως η πρόσφατη απεργία των δικυκλιστών courier-delivery-εξωτερικών, παρεμβάσεις ενάντια στον σεξισμό και την πατριαρχία, αγώνες όσων δεν χωρούν στις κυρίαρχες νόρμες φύλου και σεξουαλικότητας.

Διανύουμε, λοιπόν, τον 1ο χρόνο μιας «μεταμνημονιακής εποχής», που χαρακτηρίζεται από μια συμφωνία μεταξύ της εγχώριας και υπερεθνικής κυριαρχίας, διασφάλισης και συνέχισης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και αναδιαρθρώσεων. Ωστόσο, τα ηχηρά διλήμματα (όπως: Εφαρμόζουμε ή καταργούμε τα μνημόνια; Ευρώ ή δραχμή;) που χαρακτήρισαν τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα δημοψηφίσματα των προηγούμενων ετών, έχουν ατονήσει. Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιούλη 2019 θα διεξαχθούν στη βάση πολιτικών προγραμμάτων όπως διακηρύσσουν τα κομματικά επιτελεία των βασικών διεκδικητών της κρατικής εξουσίας. Η κοινωνική πόλωση έχει υποχωρήσει, οι κοινωνικοί αγώνες έχουν ατονήσει, το πολιτικό σύστημα έχει επανασταθεροποιηθεί.

Τα προγράμματα βέβαια των κύριων διεκδικητών της κυβερνητικής εξουσίας είναι ίδια στα βασικά τους σημεία: «γη και ύδωρ» για το κεφάλαιο στο όνομα των επενδύσεων και της «εθνικής ανάπτυξης», συνέχιση των «διαρθρωτικών αλλαγών» και της λιτότητας, διατήρηση της ευρωπαϊκής επιτήρησης, αναβάθμιση του νατοϊκού ρόλου του ελληνικού κράτους και των περιφερειακών του συμμαχιών (Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος), «ενιαία εθνική γραμμή» επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής, «αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών». Οι θέσεις τους περιστρέφονται εξίσου (απλά με διαφορετικές αποχρώσεις) γύρω από πατριωτικούς λόγους, εθνικές (αυτ)απάτες, δόγματα ασφάλειας και πίστη στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Αυτό στο οποίο διαγκωνίζονται είναι οι υποσχέσεις, είτε για επιδόματα και προσωρινές θέσεις κακοπληρωμένης εργασίας για τα κατώτερα στρώματα είτε για φοροελαφρύνσεις και απαλλαγές για τα μεσαία στρώματα, αντλώντας πάντα από τα «ματωμένα πλεονάσματα» και με την Κομισιόν να υποδεικνύει «κινδύνους εκτροχιασμού της δημοσιονομικής πολιτικής» (που σημαίνει ότι τα περισσότερα από αυτά θα μείνουν προεκλογικές εξαγγελίες). Η «επιστροφή στην κανονικότητα» που ανακοινώνουν οι επίδοξοι κυβερνήτες και αναμεταδίδουν τα δημοσιογραφικά φερέφωνα, υποδεικνύει ότι κύριο μέλημα των ψηφοφόρων πλέον είναι η επιλογή του καλύτερου διαχειριστή για την επόμενη μέρα. Μία «κανονικότητα», βέβαια, που προϋποθέτει μεγάλα κοινωνικά κομμάτια, τα οποία χαρακτηρίζονται «περιττά», να επιβιώνουν σε συνθήκες εξαθλίωσης και να βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο της καταστολής.

Προς άγρα εκλογικής πελατείας έχουν βγει βέβαια και τα διάφορα μικρότερα κόμματα, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν ψήφους συμπάθειας ή διαμαρτυρίας, για τη διατήρηση των μηχανισμών τους, για την πρόσβαση στα κρατικά κονδύλια επιδότησής τους, για τους παχυλούς βουλευτικούς μισθούς, για τον ενδεχόμενο «ρυθμιστικό» τους ρόλο στη συγκρότηση κυβέρνησης. Από τα διάφορα φασιστόμουτρα της γραβάτας ή των ταγμάτων εφόδου, οπαδούς του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και της εξόντωσης των «άλλων», μέχρι διάφορους «άκαπνους» μετριοπαθείς κεντρώους διαθέσιμους να συγκυβερνήσουν και την «κομμουνιστική αριστερά», τις διάφορες παραλλαγές υποστηρικτών του γραφειο-κρατικού καπιταλισμού, των αυταρχικών κομματοκρατούμενων καθεστώτων του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες

Η ψηφοφορία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των περίφημων δημοκρατικών διαδικασιών και η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων (στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο συνδικάτο, στο δήμο, στην περιφέρεια, στο κοινοβούλιο) την πεμπτουσία του περιβόητου δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην πραγματικότητα, η πίστη στην αξία της ψηφοφορίας και στην αρχή της πλειοψηφίας-μειοψηφίας είναι άκρως ανταγωνιστική σε άλλες διαδικασίες και τρόπους λήψης συλλογικών αποφάσεων, βασισμένων στη συνδιαμόρφωση και τη σύνθεση. Κι αυτό ισχύει εξίσου και για την «άμεση δημοκρατία», την εμφανιζόμενη ως την πιο «αγνή και ανόθευτη» μορφή δημοκρατίας.

Η Δημοκρατία αναγνωρίζει την ύπαρξη αντιτιθέμενων και ανταγωνιστικών συμφερόντων, απόψεων και επιθυμιών, επιδιώκοντας την προβολή τους στο κομματικό-κοινοβουλευτικό σύστημα και τη διαμεσολάβησή τους για την απαλοιφή των κοινωνικών συγκρούσεων. Οι εκλογές επιτελούν τον ρόλο ενός βασικού μηχανισμού κοινωνικής ειρήνευσης και συστημικής εξισορρόπησης για την κυριαρχία. Δεν είναι τυχαίο πως όποτε ξεσπά κοινωνική ανταρσία, ο θεσμικός λόγος την διατυπώνει ως «δημοκρατικό έλλειμα», δηλαδή ως «κρίση αντιπροσώπευσης».

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία παρουσιάζεται ως ιερό και ύψιστο δικαίωμα (αλλά και υποχρέωση), ως απόδειξη «υπευθυνότητας» και «συμμετοχής στα κοινά», ενώ στην πραγματικότητα η εκλογή αντιπροσώπων σημαίνει εκχώρηση της προσωπικής και συλλογικής αυτενέργειας, παραίτηση από τον ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό, ανάθεση της καθημερινής μας ζωής και των κοινωνικών υποθέσεων σε κάποιον διαχειριστή ή «σωτήρα». Μια κάλπικη «συμμετοχή στα κοινά», που ανανεώνει την εξουσιοδότηση για τη διαιώνιση του συστήματος πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας και του θεσμικού-νομικού πλέγματος που την διασφαλίζει.

Στην ουσία, η πολυφωνική ορχήστρα του κομματικού συστήματος παίζει απλά διαφορετικά μέρη του ίδιου σκοπού (του σκοπού της εξουσίας) και η «ελεύθερη επιλογή» αντιπροσώπων (κυβερνητών, βουλευτών, δημάρχων, δημοτικών συμβούλων κλπ.) εξαντλείται στην επιλογή των όρων εκμετάλλευσης-υποταγής και αυτών που θα την επιβάλουν.

Μακριά από τις κάλπες

Οι κάθε λογής «σωτήρες» υπολογίζουν στην κούραση, την «αμνησία» και το αίσθημα ματαιότητας των «από κάτω», τα οποία θρέφουν τις λογικές της ανάθεσης και όχι της αυτενέργειας, της αντιπροσώπευσης και όχι της χειραφέτησης. Υπολογίζουν στα διλήμματα που εκβιάζουν κουτσουρεμένες και αποπροσανατολισμένες απαντήσεις.

Δεν υπάρχει «ψήφος διαμαρτυρίας» ούτε «ψήφος καταμέτρησης δύναμης» (όπως λένε τα αριστερά κόμματα). Οι εκλογικές διαδικασίες και η ψηφοφορία είναι ένα δημοκρατικό κουστούμι ραμμένο στα μέτρα των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών και δεν μπορεί να προκαλέσει καμία ρήξη. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για να γεμίζουν τα «αντιπολιτευόμενα» και «αντιστασιακά» κομματικά μαντριά. Τα πάντα κερδίζονται στους δρόμους και στα κοινωνικά πειράματα αντίστασης και αυτοκαθορισμού.

Από την άλλη, η αποχή από τα εκλογικά πανηγύρια ποτέ δεν είναι αρκετή αν αποτελεί μια μεμονωμένη και ευκαιριακή επιλογή, αν δεν συσχετίζεται με τη συλλογικοποίηση, την αμοιβαιότητα, την κριτική σκέψη, τη δράση. Μια αταλάντευτη θέση που δεν αμφισβητείται ούτε ρευστοποιείται από τακτικισμούς. Μια ατομική και συλλογική στάση, που προκύπτει μέσα από τη σύγκρουση και τη ρήξη με την εξουσιαστική βαρβαρότητα, από την αυτοοργάνωση της καθημερινής ζωής και των αγώνων, από το όραμα ενός άλλου κόσμου, συνθετικού πληθυντικού αριθμού, αμοιβαιότητας και αλληλοβοήθειας. Ενός κόσμου χωρίς κράτος και ιεραρχία, χωρίς κεφάλαιο και ατομική ιδιοκτησία, χωρίς σύνορα και πατρίδες, χωρίς θρησκείες και ειδικούς, χωρίς πατριαρχία και σεξισμό, χωρίς εθνικισμό και μιλιταρισμό, χωρίς ρατσισμό και διακρίσεις, χωρίς καμιά μορφή ανωτερότητας και εξουσίας. 

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

 

Αναρχικές-οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ (Κερατσίνι)
Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας
Αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης ΠΑΡΟΔΟΣ (Νίκαια)
ΘΕΡΣΙΤΗΣ, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής (Ίλιον)
Αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος ΑΓΡΟΣ (πάρκο Τρίτση-Ίλιον)
Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

Τρίτη 25/6 9:30 Συγκέντρωση αλληλεγγύης σε διωκόμενους συντρόφους (Ευελπίδων)

[αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη και το blog της κατάληψης του Αγρού]

Ξημερώματα Παρασκευής 21/6, συνελήφθησαν στο Ίλιον οι αναρχικοί Γιώργος Μπ. και Τάσος Μ. Ενώ διέρχονταν από πλατεία της γειτονιάς μας (πλατεία Αγίας Βαρβάρας), δέχτηκαν «έλεγχο» με προτεταμένα όπλα από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. και στη συνέχεια οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ. Οι κατηγορίες που τους προσάπτονται είναι «κατοχή εκρηκτικών από τα οποία μπορεί να προκληθεί δημόσιος κίνδυνος», κατηγορία που οι σύντροφοι από την πρώτη στιγμή αρνούνται, όπως και απείθεια, επειδή δεν δέχτηκαν να υποβληθούν σε δακτυλοσκόπηση. Η κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορία, η κατοχή εκρηκτικών, βασίζεται στην ανεύρεση στον χώρο της πλατείας ενός σακιδίου, στο οποίο περιέχονταν δυο μπουκάλια με εύφλεκτο υλικό. Οι σύντροφοι κρατούνται ως και σήμερα έχοντας ζητήσει τριήμερη προθεσμία. Την Τρίτη στις 9.30 π.μ. στα δικαστήρια της Ευελπίδων (κτίριο 9) περνάνε από ανακριτική διαδικασία. Οι σύντροφοι είναι ενεργό κομμάτι των εγχειρημάτων μας, πάντα παρόντες σε κοινωνικούς αγώνες και αντιστάσεις, ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Θα είμαστε όλοι και όλες εκεί γιατί η υπόθεσή τους είναι και δική μας υπόθεση. Οι σύντροφοί μας δεν είναι μόνοι τους. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΤΑΣΟ Μ. ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟ ΜΠ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Τρίτη 25/6, 9.30 π.μ. δικαστήρια Ευελπίδων κτίριο 9

Αγρός, αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος στο πάρκο τρίτση

Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής