Πέμπτη 11 Νοέμβρη, 8:30πμ, στο εφετείο Αθηνών

Την Πέμπτη 11 Νοέμβρη, στο εφετείο Αθηνών, στη συμβολή των οδών Λουκάρεως & Λεωφ. Αλεξάνδρας, καλούνται, από ειδικούς εφέτες ανακριτές, οι Μαρί Μπεραχά και Νίκος Μαλαπάνης να απολογηθούν για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, με την κατηγορία, βάσει του τρομονόμου, της «συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση» (σε βαθμό κακουργήματος).
Πρόκειται για την πλέον εξόφθαλμη περίπτωση ποινικοποίησης των συγγενικών, φιλικών ή πολιτικών σχέσεων αφού η Μαρί Μπεραχά είναι η σύντροφος του Κώστα Γουρνά και ο Νίκος Μαλαπάνης στενός του φίλος, πάνω από μια δεκαετία.
Η κατασταλτική ωμότητα και η δικαστική αθλιότητα σε όλο τους το μεγαλείο. Μετά τις κλητεύσεις για «μαρτυρικές καταθέσεις» 24 τουλάχιστον ανθρώπων από το συντροφικό, φιλικό ή συγγενικό περιβάλλον των 6 φυλακισμένων για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα (εκ των οποίων οι 3 έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη και οι άλλοι 3 αρνούνται τις κατηγορίες), οι πλέον κοντινοί τους άνθρωποι κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος, αντιμετωπίζοντας την απειλή της προφυλάκισης.
Η κρατική τρομοκρατία δε θα περάσει. Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη Μαρί Μπεραχά και στον Νίκο Μαλαπάνη, Πέμπτη 11 Νοέμβρη, 8:30πμ, εφετείο Αθηνών, Λουκάρεως & Λεωφ. Αλεξάνδρας.

Από τη σιωπηρή αποδοκιμασία στις ιαχές της εξέγερσης

Η τεράστια αποχή από τις δημοτικές-περιφερειακές εκλογές υπέδειξε το βάθος της κρίσης αντιπροσώπευσης και τον βαθμό απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος στην κοινωνική συνείδηση. Ιδιαίτερα για τα δύο κόμματα εξουσίας τα αποτελέσματα ήταν συντριπτικά. Παράλληλα, η μικρή άνοδος σε ποσοστιαία κλίμακα των αριστερών και «ανεξάρτητων» σοσιαλδημοκρατικών αντι-μνημονιακών δυνάμεων, δεν αντιστοιχεί σε άνοδο και σε απόλυτα μεγέθη. Δηλαδή, δεν αυξήθηκε ο αριθμός των ψηφοφόρων τους. Ο σχηματισμός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε μόνο πραγματική άνοδο -αγγίζοντας πανελλαδικά το 2% από 0,3% το 2009- και το ΚΚΕ, που αύξησε και με απόλυτα μεγέθη την εκλογική του πελατεία, κατορθώνοντας να καρπωθεί τμήμα της «ψήφου διαμαρτυρίας». Χωρίς να μας διαφεύγει η «χαλαρότερη» ψήφος που ισχύει στις δημοτικές εκλογές (σε σχέση με τις βουλευτικές) και η υπέρμετρη προσπάθεια που κατέβαλλε γι’ αυτή την «επιτυχία» το «κόμμα του λαού»: ενιαίος εκλογικός συνδυασμός σε όλη την χώρα («λαϊκή συσπείρωση») και πρωτοφανής (για δημοτικές εκλογές) προεκλογική πανελλαδική καμπάνια με κεντρική θεματολογία-συνθηματολογία χωρίς αναφορές στα επιμέρους τοπικά ζητήματα ανά περιοχή.

Το τεράστιο ποσοστό αποχής (40% πανελλαδικά, 45% στα αστικά κέντρα), μαζί με το 5% των άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων, δε δίνει το περιθώριο σε κανέναν πλέον να ελεεινολογεί για «αδιαφορία», «απολίτικη στάση» και τόσα άλλα ευφάνταστα που ακούμε εδώ και χρόνια. Η επιλογή της αποχής καταγράφηκε ξεκάθαρα ως μια συνειδητή στάση, που αντιστοιχεί σε σιωπηρή αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος, του κομματικού στερεώματος και των αντικοινωνικών πολιτικών που εφαρμόζονται. Αυτό που χρειάζεται είναι η υπόκωφη δυσαρέσκεια και η παθητική αντίσταση να μετατραπούν σε ατομική και συλλογική αυτενέργεια, σε ανάληψη πρωτοβουλιών συλλογικοποίησης και δράσης, σε συγκρότηση αντιιεραρχικών και συντονιζόμενων κοινοτήτων αγώνα και αλληλοβοήθειας σε κάθε γειτονιά, σε κάθε εργασιακό και εκπαιδευτικό χώρο. Για τη ρήξη και τη σύγκρουση με την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, για τη δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων ανθρώπων και κοινωνικών κομματιών, για την επανάσταση στην καθημερινή ζωή, για την αποτίναξη του ζυγού της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας.

Στο διάστημα που ακολουθεί η επίθεση της εξουσίας θα συνεχιστεί και θα επιταθεί στους τομείς της δημόσιας υγείας, της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, των ΔΕΚΟ, των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και της φορολογίας. Ο ΦΠΑ θα γίνει 23% ακόμα και για τα είδη καθημερινής κατανάλωσης (σήμερα είναι 11%). Τα δρομολόγια των αστικών συγκοινωνιών θα συρρικνωθούν (κυρίως των λεωφορείων), πολλοί οδηγοί προβλέπεται να απολυθούν, τα εισιτήρια και οι κάρτες απεριορίστων διαδρομών θα ακριβύνουν και το ενιαίο εισιτήριο θα καταργηθεί. Οι ΔΕΚΟ θα ιδιωτικοποιηθούν (έναντι πινακίου φακής), χιλιάδες εργαζόμενοί τους προβλέπεται να απολυθούν (30-40 χιλιάδες) και τα τιμολόγια (π.χ. της ΔΕΗ) θα εκτροχιαστούν. Στο πλαίσιο «εξορθολογισμού και περιορισμού της σπατάλης» στον τομέα της δημόσιας υγείας, η λίστα φαρμάκων θα συρρικνωθεί, νοσοκομεία θα κλείσουν, το κόμιστρο στα εξωτερικά ιατρεία και στα έκτακτα περιστατικά θα αυξηθεί και θα θεσπιστεί ένα πλαίσιο «αυτοκέφαλης» διοίκησης και χρηματοδότησης, ιδιωτικών κριτηρίων. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση πολλά τμήματα (κυρίως των ΤΕΙ) θα καταργηθούν και άλλα θα συγχωνευθούν, ο κοινωνικός χαρακτήρας του ασύλου θα τεθεί υπό αμφισβήτηση, η διοίκηση των ιδρυμάτων προβλέπεται να αναληφθεί από managers και θα επιδιωχθεί η κατάργηση της δωρεάν σίτισης και στέγασης για τους φοιτητές και σπουδαστές χαμηλών εισοδημάτων καθώς επίσης και των δωρεάν συγγραμμάτων (θα παρέχεται ένα κουπόνι 400 ευρώ ανά ακαδημαϊκό έτος για την αγορά των συγγραμμάτων και τα υπόλοιπα θα τα βάζουν οι φοιτητές-σπουδαστές από την τσέπη τους). Και μην ξεγελαστεί κανείς ή καμία ότι με την ολοκλήρωση του μνημονίου τα δύσκολα τελείωσαν και ότι το 2013 θα βγούμε από την επιτήρηση. Αντίθετα, η κήρυξη πτώχευσης (βίαιη ή ελεγχόμενη, αιφνιδιαστική ή ανακοινωμένη) θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη και ένα νέο μνημόνιο ακόμα σκληρότερο θα ακολουθήσει.

Οι «θεραπείες-σοκ» είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος της εξουσίας, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, και χρησιμοποιείται από την ψυχιατρική (ηλεκτροσόκ) μέχρι την οικονομία (προγράμματα ΔΝΤ) και την πολιτική (επιβολή δικτατοριών), ακόμα και στην εκμετάλλευση φυσικών καταστροφών (όπως πχ του τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη), για την επιβολή ραγδαίων αλλαγών, που διαφορετικά θα έπαιρναν χρόνια. Η μέθοδος συνίσταται στην αδρανοποίηση, στο μούδιασμα, του ανθρώπινου ή κοινωνικού σώματος από την εφαρμογή του σοκ για την μετέπειτα ευκολότερη προσαρμογή του στα νέα -δυσμενέστερα- δεδομένα. Ας συνέλθουμε, λοιπόν, από το μούδιασμα. Ας μην τους δώσουμε άλλο χρόνο. Ας μην επιτρέψουμε τον παροπλισμό μας. Ραντεβού στα πεδία της καθημερινής ζωής και του αγώνα από την πλευρά των οδοφραγμάτων.

Κοινοί αγώνες ντόπιων-μεταναστών, συγκέντρωση αλληλεγγύης Πλ. Βικτωρίας, Τρίτη 9/11, 5:30μμ

Μετανάστες και μετανάστριες

Βρισκόσαστε εδώ έχοντας εγκαταλείψει, πολλές φορές αναγκαστικά, τον τόπο σας, αφού η ζωή εκεί δεν είχε μέλλον.

Βρισκόσαστε εδώ για την αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής, για εσάς και για τους ανθρώπους που έχετε αφήσει πίσω σας.

Από την αρχή του μεγάλου σας ταξιδιού για να φτάσετε στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Ελλάδας, οι δυσκολίες που συναντάτε είναι μεγάλες.

Βρίσκεστε αντιμέτωποι με την κρατική πολιτική, την αστυνομική βία και αυθαιρεσία: Αστυνομία, έλεγχοι, συνοριοφύλακες, δουλέμποροι, δυσκολίες με τα χαρτιά, φυλακίσεις.

Βρίσκεστε αντιμέτωποι με το ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Βρίσκεστε αντιμέτωποι με την εκμετάλλευση από τα αφεντικά.

Και όλα αυτά τα γνωρίζετε πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άνθρωπο.

Αντίστοιχα και εμείς, οι ντόπιοι, βιώνουμε την εκμετάλλευση, την αδικία, την αστυνομοκρατία και τον εθνικισμό.

Στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, εδώ και καιρό, ρατσιστές και εθνικιστές, μαζί με το κράτος και την αστυνομία, προσπαθούν να εφαρμόσουν την ωμή ρατσιστική πολιτική εναντίον σας. Υποστηρίζουν με τα ψέματά τους ότι οι «ξένοι φταίνε για την ανεργία, την εγκληματικότητα, τη φτώχεια...». Έτσι κάνουν επιθέσεις ανενόχλητοι, με την αστυνομία να παίρνει ανοικτά, σε κάποιες περιπτώσεις, το μέρος τους. Όμως, ευτυχώς οι μετανάστες δίνουν το δικό τους αγώνα στη γειτονιά που ζούνε, στη γειτονιά τους.

Είμαστε μαζί τους. Είμαστε μαζί σας.

Γιατί γνωρίζουμε ότι η φτώχεια, η ανεργία, η «εγκληματικότητα» είναι «προϊόντα» του εκμεταλλευτικού και αιμοβόρου καπιταλιστικού συστήματος. Γνωρίζουμε ότι οι πλούσιοι έχουν ανάγκη τους μετανάστες εργάτες και όλους εμάς για να μας εκμεταλλεύονται και να αυξάνουν τα κέρδη τους, όταν δεν μας στέλνουν να πολεμάμε για τα συμφέροντά τους. Γνωρίζουμε ότι δεν έχει σημασία η χώρα καταγωγής μας, αν είμαστε άντρες ή γυναίκες, λευκοί ή μαύροι, αν και σε ποιο θεό πιστεύουμε, αλλά ότι αυτοί που μας εξουσιάζουν και μας καταπιέζουν είναι κοινοί εχθροί για όλους μας. Γνωρίζουμε -ιδιαίτερα τώρα που με αφορμή την οικονομική κρίση λαμβάνονται μέτρα που θα έχουν ως αποτέλεσμα οι φτωχοί και οι αποκλεισμοί να πολλαπλασιαστούν και οι πλούσιοι να γίνουν ακόμα πιο ισχυροί- ότι οφείλουμε να βρεθούμε μαζί σε κοινούς αγώνες ενάντια στην κρατική πολιτική, το ρατσισμό, τον εθνικισμό, τους διαχωρισμούς του φύλου, του έθνους, της θρησκείας.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

Έξω οι φασίστες, οι ρατσιστές,

οι εθνικιστές από τις γειτονιές

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης, πλατεία Βικτωρίας, Τρίτη 9 Νοέμβρη, 5.30μμ

αλληλέγγυες/οι

Δεν υπάρχουν χαμένες ψήφοι, μόνο χαμένες συνειδήσεις και η χαμένη μας ζωή

Με μαζική αφισοκόλληση και μοίρασμα κειμένων στον άξονα Ταμπουρίων-Αμφιάλης ολοκληρώθηκε χθες η 15ημερη αντιεκλογική καμπάνια του στεκιού μας στις περιοχές για τις "αυτο"διοικητικές εκλογές στις 7 & 14 Νοέμβρη.

Συνολικά μοιράσαμε περισσότερα από 3.000 κείμενα και κολλήσαμε 1.200 αφίσες (υπάρχουν σε προηγούμενη καταχώρηση) και 800 μικρά αφισάκια συν κάποιες δεκάδες αντιεκλογικών αφισών του DeStato από το Πέραμα και της Ελευθεριακής Συνέλευσης Πειραιά.

Η αποδοχή του κόσμου ήταν μεγάλη, όπως επίσης η αγανάκτηση και η απελπισία του. Ειδικά την τελευταία εβδομάδα, σε όλες τις αφισοκολλήσεις και τα μοιράσματα κάναμε πάνω από τον διπλάσιο  χρόνο από το συνηθισμένο, γιατί διαρκώς προέκυπταν καθοδόν αυτοσχέδια "πηγαδάκια" συζητήσεων και σχολιασμών με τους ανθρώπους που συναντούσαμε στους δρόμους.

Παράλληλα, τις τελευταίες μέρες, όπως ήταν αναμενόμενο, κλιμάκωσαν την εκλογική τους εκστρατεία τα κομματικά επιτελεία και οι δημοτικοί τους συνδυασμοί. Ως αποτέλεσμα, το απόγευμα της Πέμπτης 4 Νοέμβρη στη Νίκαια και το απόγευμα της Παρασκευής 5 Νοέμβρη στο Κερατσίνι είχαμε την ατυχία (ή μάλλον πιο σωστά αυτοί είχαν την ατυχία) να διασταυρωθούμε στη Νίκαια με κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ και στο Κερατσίνι με κλιμάκιο του ΚΚΕ. Διασταυρώσεις που αναπόφευκτα οδήγησαν σε έντονους διαπληκτισμούς στον δρόμο. Οι απίθανοι αυτοί τύποι είχαν το θράσος, λίγο με τη νουθεσία και λίγο με τον τσαμπουκά, να μας "ζητήσουν" να μην κολλάμε πάνω στις αφίσες τους. Όμως εμείς γι' αυτόν ακριβώς το λόγο βγάλαμε το αντιεκλογικό μας υλικό: για την αντιπαράθεσή μας με την απάτη των εκλογών, τη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, τα κόμματα και τις δημοτικές τους παρατάξεις. Και όχι για να κάνουμε "συμφωνίες κυρίων" με κομμάτια του εξουσιαστικού συστήματος. Εξάλλου, 1 εβδομάδα πριν, ήταν ακριβώς αυτοί που είχαν καλύψει επιμελώς όλες τις αφίσες μας, μετά τον πρώτο κύκλο αφισοκολλήσεων μας στο Κερατσίνι, τη Νίκαια και την Δραπετσώνα. Ήταν αναμενόμενο ότι ενώ μεταξύ τους θα προσπαθούσαν να κρατήσουν τους τύπους και κάποιες ισορροπίες, απέναντι σε μια αντιεκλογική αφίσα-πρόταση θα σκύλιαζαν αμοιβαία και θα έβγαζαν αφρούς. Βλέπετε ο εσωτερικός τους ανταγωνισμός οφείλεται στο ποιος θα καρπωθεί περισσότερους ψηφοφόρους αλλά το μεγάλο τους πρόβλημα είναι να "κόψει" η εκλογική πελατεία.

Επίσης, πληροφορηθήκαμε από κόσμο που συναντήσαμε στην Αμφιάλη, ότι, κατά την επίσκεψή της στο Κερατσίνι την Τετάρτη 3/11, η Παπαρήγα δεν κατάφερε να διασταυρωθεί με άνθρωπο όταν περπάτησε μαζί με το επιτελείο της στην Τσαλδάρη, σε μια δεικτική κίνηση των κατοικών να "αποσυρθούν" στα σπίτια τους και των μαγαζατόρων στα καταστήματά τους. Η αντίστοιχη προσπάθεια του Σαμαρά την επόμενη μέρα, στέφθηκε με ακόμα πιο παταγώδη αποτυχία, όταν κάτοικοι και μαγαζάτορες της Αμφιάλης μήνυσαν στον δήμαρχο Φώτη Μελά (που ηγούνταν της δεξιάς πομπής) να μην τολμήσουν να πατήσουν το πόδι τους στην Τσαλδάρη αυτοί που είναι συνυπεύθυνοι με τους σημερινούς κυβερνώντες για την κοινωνική κατάντια, γιατί θα φάνε γιαούρτια. Μετά από μικρούς διαπληκτισμούς με τους μπράβους του Σαμαρά η πομπή "αποχώρησε" χωρίς να μπει στην Τσαλδάρη.

Συνειδητή αποχή από τις κάλπες, αυτοοργάνωση στις γειτονιές. Δεν υπάρχουν χαμένες ψήφοι, μόνο χαμένες συνειδήσεις και η χαμένη μας ζωή.

με τη γλύκα της άρνησης στα χείλη

Μετά τις Κατερίνα και Λήδα Σοφιανού, η Ε. Βλάχου είναι η τρίτη συντρόφισσα που αρνείται να παρουσιαστεί στον ειδικό εφέτη ανακριτή που την κάλεσε να καταθέσει ως «μάρτυρας» για την «υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα».

Μέχρι στιγμής έχουν καλεστεί για «μαρτυρικές καταθέσεις» τουλάχιστον 24 άνθρωποι, είτε από το συντροφικό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον των διωκόμενων για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα είτε εξαιτίας αδιανόητων «υπονοιών», όπως π.χ. ένα αποτύπωμα σε ένα βιβλίο ή σε μια προκήρυξη σε κάποιο από τα σπίτια των συλληφθέντων. Πρόκειται για μια σαφή διεύρυνση των κατασταλτικών μεθοδεύσεων, με κλητεύσεις μετεμφυλιακού τύπου: «δι’ υπόθεσιν σας».

Η στάση των τριών συντροφισσών υποδεικνύει τη δυνατότητα, τόσο στην παρούσα φάση όσο και μελλοντικά, για πλατύτερες και συλλογικότερες αρνήσεις στην ξεκάθαρη πρόθεση-προσπάθεια του κράτους να ποινικοποιήσει πολιτικές, διαπροσωπικές ή συγγενικές σχέσεις και το αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα συνολικότερα. Στα χνάρια του αγώνα για κοινωνική και ατομική απελευθέρωση, που ξεπηδάει μέσα στην κοινωνία-φυλακή, συνεχίζεται ακόμα και μέσα στα κρατικά δεσμωτήρια, δε συνδιαλέγεται με τους δήμιους της ζωής και οραματίζεται έναν κόσμο ελεύθερο, χωρίς εκμετάλλευση και υποταγή.

άρνηση παρουσίας στον ανακριτή

[ακολουθούν αποσπάσματα από τις επιστολές των 3 συντροφισσών και οι αντίστοιχες συνδέσεις]


κείμενο Ε. Βλάχου

[...]

Αρνούμαι να προσέλθω ενώπιον του ανακριτή, αρνούμαι να καταθέσω οτιδήποτε αφορά τις προσωπικές και συντροφικές μου σχέσεις, αρνούμαι να λάβω μέρος και να νομιμοποιήσω οικειοθελώς αυτή τη διαδικασία που προσβάλλει την νοημοσύνη μου, συνεχίζει έναν ατέρμονο κύκλο στοχοποιήσεων και ανακρίσεων και αφήνει μία επικίνδυνη παρακαταθήκη για το μέλλον των αντιστεκόμενων ανθρώπων. Μία απόφαση που μου επιβάλλει η συνείδηση μου και η αλληλεγγύη μου απέναντι στους φυλακισμένους φίλους και συντρόφους μου.

Κατά τη γνώμη μου ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ
ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ

2.11.2010

Ε. Βλάχου

κείμενο Λήδας Σοφιανού

[...]
Η άρνησή μου να παρουσιαστώ στον ανακριτή είναι απόρροια της συνολικής πολιτικής μου τοποθέτησης, τόσο απέναντι στη συγκεκριμένη υπόθεση, όσο και απέναντι σε κάθε απόπειρα τρομοκράτησης, φίμωσης και εξουδετέρωσης του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Σε αυτό τον αγώνα, θα με συνοδεύει πάντα η μνήμη των δολοφονημένων συντρόφων που πάλεψαν για έναν ελεύθερο κόσμο, και θα στέκομαι πάντα αλληλέγγυα στο πλευρό των φυλακσιμένων αγωνιστών.
Αλληλεγγύη στους αναρχικούς Χ. Κορτέση, Β. Σταθόπουλο και Σ. Νικητόπουλο που βρίσκονται προφυλακισμένοι αρνούμενοι κάθε συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα», και στους προφυλακισμένους αγωνιστές Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτη και Κ. Γουρνά που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση.

Λήδα Σοφιανού
26 Οκτώβρη 2010

κείμενο Κατερίνας Σοφιανού

[...]
Αρνούμαι να προσέλθω στην ανάκριση καθώς δεν έχω τίποτε να προσφέρω σε αυτούς τους σχεδιασμούς. Αντίθετα, ως αναρχική έχω επιλέξει να συνεισφέρω με όλες μου τις δυνάμεις στον κοινωνικό αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Κομμάτι αυτού του αγώνα είναι και η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους. Η αλληλεγγύη στους 3 αναρχικούς (Χ. Κορτέση, Σ. Νικητόπουλο, Β. Σταθόπουλο) που παλεύουν για την άμεση απελευθέρωσή τους αρνούμενοι κάθε συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα», καθώς και στους 3 αγωνιστές που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τον «Ε.Α.» (Π. Ρούπα, Κ. Γουρνά, Ν. Μαζιώτη), και ιδιαίτερα στους απεργούς πείνας Γουρνά και Μαζιώτη, οι οποίοι αυτή τη στιγμή διακινδυνεύουν την υγεία και τη ζωή τους διεκδικώντας να αρθεί το εκδικητικό καθεστώς απομόνωσης που έχει επιβληθεί στον Κ. Γουρνά.

 

22 Οκτώβρη 2010

Κατερίνα Σοφιανού

άλλα σχετικά κείμενα: 

Ορισμένοι από τους κληθέντες "ως μάρτυρες για την παρβ 187 Α Π.Κ"

Κείμενο της Μαρί Μπεραχά

Κείμενο του Νίκου Μαλαπάνη

κείμενο από γαλλία...

...που μας έστειλε μεταφρασμένο σύντροφος από το εξωτερικό, με αφορμή την ανάρτησή μας για την γαλλία κάποιες μέρες πριν.

"ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ:

ΑΠΕΡΓΙΑ, ΜΠΛΟΚΑ, ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΕδΩ και πολλΕς μΕρες πολλαπλές πρωτοβουλίες ξεφυτρώνουν παντού: μπλόκα λυκείων, σιδηροδρομικών σταθμών, διυλιστηρίων, εθνικών οδών, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, χώρων εργασίας, εμπορικών κέντρων· στοχευμένες διακοπές ηλεκτρικού, καταστροφές εκλογικών κέντρων και δημαρχείων.

Σε κΑθε ΠΟΛΗ αυτές οι ενέργειες κάνουν εντονότερο τον συσχετισμό δύναμης και δείχνουν ότι είναι πολλοί αυτοί που δεν ικανοποιούνται πλέον από μορφές δράσης και λόγους της τάξης που επιβάλλονται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Στην περιοχή του Παρισιού ανάμεσα στα μπλόκα των λυκείων και των σιδηροδρομικών σταθμών, τις απεργίες των δημοτικών σχολείων, τις πικετοφορίες των εργατών μπροστά στα εργοστάσια, οι διαπρολεταρικές συνελεύσεις και οι συλλογικότητες δράσης συμβαίνουν προκειμένου να επιχειρήσουμε να σπάσουμε την απομόνωση και τους διαχωρισμούς μας σε κατηγορίες. Το σημείο αφετηρίας τους: η αυτοοργάνωση για να απαντήσουμε στην ανάγκη να οικειοποιηθούμε τους αγώνες μας χωρίς την διαμεσολάβηση αυτών που ισχυρίζονται ότι μιλάνε στο όνομα των εργατών. Είμαστε πολλοί αυτοί που δεν είμαστε οργανωμένοι σύμφωνα με τις παραδοσιακές μορφές της απεργίας σε ένα χώρο εργασίας και που τόσο θέλουμε να συνεισφέρουμε σε ένα γενικό κίνημα μπλοκαρίσματος της οικονομίας. Επειδή αυτό το κίνημα είναι επίσης μια ευκαιρία για να πάμε πέρα από την μοναδική προβληματική των συντάξεων, να θέσουμε το ζήτημα της εργασίας, να αναπτύξουμε και να δημιουργήσουμε μαζί μια κριτική της εκμετάλλευσης.

ΞεκινΩντας από αυτΑ τα ερωτΗματα, αποφασίσαμε την Παρασκευή 15.10 να καταλάβουμε την όπερα της Βαστίλης. Επρόκειτο να διεισδύσουμε σε μια εκδήλωση που αναμεταδιδόταν ζωντανή από το ραδιόφωνο, να παίξουμε τους ταραχοποιούς μέσα σε ένα χώρο όπου κυκλοφορεί το πολιτιστικό εμπόρευμα και να οργανώσουμε εκεί μια συνέλευση. Συναντηθήκαμε περισσότερο από μια χιλιάδα στην place de la nation γύρω από πανό όπως «Τα αφεντικά καταλαβαίνουν μόνο μια γλώσσα: απεργία, μπλόκα, σαμποτάζ» και «ενάντια στην εκμετάλλευση να μπλοκάρουμε την οικονομία» με μια επιθυμία επίσης να ξεφύγουμε από το ευρέως οροθετημένο πλαίσιο της συνδικαλιστικής διαδήλωσης. Φτάσαμε στο τέλος της πορείας περπατώντας στην αντίθετη κατεύθυνση προκειμένου να φτάσουμε στον χώρο δράσης και να βρεθούμε στην ελεύθερη διαδήλωση αν και περικυκλωμένοι από μια επιβλητική αστυνομική παρουσία. Αρκετά γρήγορα περισσότερο από μια εκατοστή από μπάτσους με πολιτικά βοηθημένοι από την περιφρούρηση των συνδικάτων έκοψαν την πορεία στα δύο εμποδίζοντας έναν αριθμό από άτομα να ενωθούν μαζί μας. Με αυγά και βεγγαλικά κατορθώσαμε όσο ήταν δυνατό να απομακρύνουμε την μπατσαρία από την διαδήλωσή μας και επιπλέον να αφήσουμε κάποια ίχνη στον δρόμο μας. Υπενθυμίζουμε παρεμπιπτόντως σε αυτούς που δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να κάνουν υποθέσεις για τους αστυνομικούς που είχαν διεισδύσει στην πορεία ξεκινώντας από εικόνες κλεμμένες από τον τύπο των μπάτσων, ότι δεν είναι ζήτημα να κλαίνε για τις βιτρίνες δυο τραπεζών η οποία επίθεση δεν είναι παρά μια ασθενής απάντηση στην βία του κεφαλαίου.

ΦτΑνοντας στην ΒαστΙλη με την αστυνομική πίεση και με την βοήθεια της σύγχυσης, μόνο πενήντα από τα άτομα τελικά μπήκαν στην όπερα ενώ άλλοι διάλεξαν να διαλυθούν. Οι μπάτσοι παραταγμένοι στην πλατεία κατόρθωσαν να συλλάβουν τουλάχιστον σαράντα άτομα και να τα προσάγουν σε διάφορα αστυνομικά τμήματα. Την Δευτέρα το βράδυ οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά τουλάχιστον 5 όχι, και παρουσιάζονται στον δικαστή την Τρίτη 19.10 και κατηγορούνται για ένοπλη ομάδα και καταστροφές από οργανωμένη συμμορία.

Όπως πΑντοτε, η εξουσία κάνει την επιλογή να χτυπήσει γρήγορα και ισχυρά, ελπίζοντας να οξύνει ή να δημιουργήσει διαχωρισμούς (ανάμεσα σε λογικούς συνδικαλιστές και αυτούς «που φτάνουν στα άκρα», ανάμεσα σε μαθητές λυκείου και αυτούς που τα σπάνε…) και να καταστρέψουν κάθε τι που συμμετέχει στο να αναδειχτεί ένας πραγματικός συσχετισμός δυνάμεων ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά. Η αστυνομία ξεσπαθώνει με χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και πλαστικές σφαίρες ενάντια στους μαθητές λυκείου που είναι λίγο περισσότερο δραστήριοι· οι εργάτες των διυλιστηρίων υφίστανται τις επιθέσεις των μπάτσων καθώς επίσης και τις άμεσες απειλές διώξεων και της επίταξης από τον περιφερειάρχη· οι εκνευρισμένοι διαδηλωτές που δεν θα αποφασίσουν να διαλυθούν ήρεμα διακινδυνεύουν να κλειστούν στην φυλακή σαν αυτή του St. – Nazaire. Από την αρχή του κινήματος περισσότερο από 1000 άτομα έχουν ήδη προσαχθεί…

Ο πολλαπλασιασμΟς των πρωτοβουλιΩν που ξεφεύγουν από τους παραδοσιακούς αγώνες είναι μια καθαρή άρνηση απέναντι σε όλους αυτούς που θα ήθελαν να απομονώσουν τα μαύρα πρόβατα και να εμποδίσουν στην αμφισβήτηση αυτού που είναι καθημερινά αποδεκτού, πέρα από την αύξηση του συντάξιμου χρόνου. Αυτές οι ενέργειες μας επιτρέπουν να διαβλέψουμε την δυνατότητα ενός κινήματος όπου οι συντεχνιακοί αγώνες είναι ξεπερασμένοι, όπου οι γραφειοκράτες χάνουν έδαφος, όπου ο αγώνας δεν περιορίζεται σε υποτιθέμενα κατεκτημένα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ
ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ!

ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

ΔΕΝ ψηφίζω σημαίνει...

..παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Το αντιεκλογικό κείμενο, που ακολουθεί, μοιράζεται χέρι με χέρι στις περιοχές μας.

και εδώ κείμενο ενάντια στις εκλογές_2010

Η κρίση [τους] στην ευρώπη...

"Δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις συντάξεις και δεν γίνεται να αποφύγουμε την αύξηση των οριών ηλικίας. Όλες οι χώρες της Ευρώπης αυξάνουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης" δήλωσε κάποιος κυβερνητικός υπάλληλος.
"Η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση είναι ουσιαστική, αναγκαία και δεν πρόκειται να κάνω βήμα πίσω" δήλωσε ο Σαρκοζί, παρά την ενδεχόμενη κρίση στα αποθέματα καυσίμων εξαιτίας του απεργιακού κλοιού αλλά και των μαζικών διαδηλώσεων  και συγκρούσεων σε πάρα πολλές πόλεις της γαλλίας.
[Η κυβέρνηση προτίθεται να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταιοδότησης από τα 60 στα 62  έτη και πλήρους συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67]


Οι διαδηλώσεις και οι 6 γενικές απεργίες, σε εθνικό επίπεδο, ενάντια στα νέα μέτρα έχουν ξεκινήσει από τις 7 σεπτεμβρίου. Τα συνδικάτα και τα σωματεία δίνουν τα παρακάτω νούμερα συμμετοχής στις μέχρι σήμερα διαδηλώσεις:

Σάββατο 16 Οκτωβρίου: 2.5 με 3 εκατομμύρια (ενώ η αντίστοιχη ανακοίνωση της αστυνομίας: 825,000)

Τρίτη 12 Οκτωβρίου: 3.5 εκ. (1.2 εκ.)

Σάββατο 2 Οκτωβρίου: 3 εκ. (899.000)

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου: 3 εκ. (997,000)

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου: 2.7 εκ. (1.2 εκ)

Από τις 16.10.10 μέχρι και σήμερα στις διαδηλώσεις  και τις συγκρούσεις ενάντια στο νομοσχέδιο για το συνταξιοδοτικό μετέχουν τόσο φοιτητές, όσο και μαθητές γυμνασίων & λυκείων.

[16.10.2010]

[18.10.2010]



[20.10.2010]

Για άλλη μια φορά οι γαλλικές πόλεις γίνονται εστία ανάφλεξης. Καταλήψεις εργασιακών χώρων, σχολείων και πανεπιστημίων. Μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις. Το εκρηκτικό μείγμα παράγεται από τη συνάντηση της γενιάς των μεσήλικων με τη γενιά των παιδιών τους, ντόπιων και μεταναστών.

Από τη μία οι μεγαλύτεροι, που βλέπουν τον κόσμο μέσα στον οποίο συνήθισαν και στήριξαν να καταρρέει. Τον κόσμο της σταθερής εργασίας και του αξιοπρεπούς μισθού, τον κόσμο της καταναλωτικής κενότητας και της εμπορευματικής αποβλάκωσης, τον κόσμο του συμβιβασμού και της συναίνεσης των κοινωνικών συμβολαίων, τον κόσμο της κομματικής αντιπροσώπευσης και των συντεχνιακών συνδικαλιστικών αγώνων.

Από την άλλη οι νεότεροι, η γενιά του no future, που καλούνται να αποδεχτούν την ωμότητα της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την ερημοποίηση της καθημερινής ζωής. Ανάμεσα τους, τόσο τα «λευκά» παιδιά της «παραδοσιακής» γαλλίας των κέντρων των πόλεων, όσο και τα «μελαψά» παιδιά της «νεότερης» γαλλίας των προαστείων και των γκέτο.

Η «πόλη του φωτός» (το Παρίσι) και μια σειρά άλλων πόλεων φωτίζουν και πάλι τις δυνατότητες της κοινωνικής σύνθεσης και της σύγκρουσης με τους δήμιους της ζωής. Αν ο καπιταλισμός βλέπει στην κρίση του και την παράμετρο της δημιουργικής καταστροφής «άχρηστων κεφαλαίων», εμείς δεν μπορούμε παρά να δούμε στα πρόσωπα των νεαρών cacheur («σπάστες») την κοινωνική εκδοχή της δημιουργικής καταστροφής έτσι όπως την εισήγαγε ο Μπακούνιν 150 χρόνια πριν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι από την άλλη άκρη της ευρώπης, λάβαμε τα σήματα καπνού σας. Την αλληλεγγύη μας και τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μας. Άντε και στα δικά μας.

Κι όμως...

Μετά από έναν χρόνο πολιτικών συζητήσεων, εκτιμήσεων και αναλύσεων είδαμε ότι χτυπήσαμε στο κενό καθώς ένα άρθρο που διαβάσαμε σε μία ιστοσελίδα τελικα μας έδειξε τον πραγματικό λόγο εισβολής στο στέκι μας και επιτέλους είδαμε που στηρίζονται οι κατηγορίες μας.

Οι συλληφθέντες του ΡΕΣΑΛΤΟ κατηγορούνται βάσει του αντικαπνιστικού νόμου

ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΑΤΟΜΑ, ΠΟΥ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΦΘΗΣΑΝ ΣΤΟ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ «ΡΕΣΑΛΤΟ» του Κερατσινίου, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σύμφωνα με τον ελληνικό -πολύ σκληρό- αντικαπνιστικό νόμο.

Οι νεαροί απειλούνται με βαριές ποινές αφού πιάστηκαν από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης την ώρα που άναβαν τσιγάρο μέσα στον χώρο του Δημαρχείου Κερατσινίου.

Ο αυτόπτης μάρτυρας Αργύρης Μπάντεντας, δημοτικός υπάλληλος από πρόγραμμα stage, δήλωσε: “Δεν ήταν μόνο οι μολότωφ που έβγαζαν καπνό από τα φυτίλια τους, αλλά ένας από τους άνδρες άναψε και τσιγάρο ακριβώς μπροστά μου.”

“Ήταν απίστευτα αγενής. Γιατί έπρεπε να πάω σπίτι με τα ρούχα μου να βρωμάνε βενζινίλα και καπνό;”

Η Ελλάδα έχει μερικούς από τις πιο σκληρούς νόμους κατά του καπνίσματος στην Ευρώπη με κυρώσεις, όπως η ‘φάλαγγα‘, ο ‘θάνατος δια απαγχωνισμού‘ και €2 πρόστιμο.

Ο Λέλος Ομπσερβές, μέλος της ομάδας ΔΕΛΤΑ της ελληνικής αστυνομίας και δεινός οδηγός δικύκλου με ειδικότητα πολιορκητικού κριού Α, δήλωσε: “Η εκπομπή καπνού είναι μια μορφή τρομοκρατίας. Ναι, κύριοι είναι.”

Ο εισαγγελέας έδρας Πειραιά, Δημήτριος Κουμπαόυας, πριν την έναρξη της δίκης για τους συλληφθέντες, είπε: ” Όσοι δεν έχουν καπνίσει ποτέ τους να κάνουν ένα βήμα πίσω και να αποχωρήσουν από την αίθουσα. Όσο για τους υπόλοιπους 22, τα άδεια μπουκάλια μπύρας, οι βαριοπούλες και η κατάληψη του Δημαρχείου μπορεί να μοιάζουν σαν μια επιπολαιότητα, αλλά το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους είναι πολύ σοβαρό παράπτωμα.”

επόμενη στάση: στάση πληρωμών

Το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε σε 5000 αντίτυπα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε δρόμους, πλατείες, εκδηλώσεις και παρεμβάσεις στις γειτονιές μας, όπως και σε ανοιχτή συλλογική αχρήστευση ακυρωτικών μηχανημάτων λεωφορείων των περιοχών μας.
Αυτό που χρειάζεται είναι η κοινωνική προταγματική που καταθέτει να αρχίσει βήμα-βήμα, μέσα και από δικές μας πρωτοβουλίες, να γίνεται πράξη.