κείμενο από γαλλία...

...που μας έστειλε μεταφρασμένο σύντροφος από το εξωτερικό, με αφορμή την ανάρτησή μας για την γαλλία κάποιες μέρες πριν.

"ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ:

ΑΠΕΡΓΙΑ, ΜΠΛΟΚΑ, ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΕδΩ και πολλΕς μΕρες πολλαπλές πρωτοβουλίες ξεφυτρώνουν παντού: μπλόκα λυκείων, σιδηροδρομικών σταθμών, διυλιστηρίων, εθνικών οδών, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, χώρων εργασίας, εμπορικών κέντρων· στοχευμένες διακοπές ηλεκτρικού, καταστροφές εκλογικών κέντρων και δημαρχείων.

Σε κΑθε ΠΟΛΗ αυτές οι ενέργειες κάνουν εντονότερο τον συσχετισμό δύναμης και δείχνουν ότι είναι πολλοί αυτοί που δεν ικανοποιούνται πλέον από μορφές δράσης και λόγους της τάξης που επιβάλλονται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Στην περιοχή του Παρισιού ανάμεσα στα μπλόκα των λυκείων και των σιδηροδρομικών σταθμών, τις απεργίες των δημοτικών σχολείων, τις πικετοφορίες των εργατών μπροστά στα εργοστάσια, οι διαπρολεταρικές συνελεύσεις και οι συλλογικότητες δράσης συμβαίνουν προκειμένου να επιχειρήσουμε να σπάσουμε την απομόνωση και τους διαχωρισμούς μας σε κατηγορίες. Το σημείο αφετηρίας τους: η αυτοοργάνωση για να απαντήσουμε στην ανάγκη να οικειοποιηθούμε τους αγώνες μας χωρίς την διαμεσολάβηση αυτών που ισχυρίζονται ότι μιλάνε στο όνομα των εργατών. Είμαστε πολλοί αυτοί που δεν είμαστε οργανωμένοι σύμφωνα με τις παραδοσιακές μορφές της απεργίας σε ένα χώρο εργασίας και που τόσο θέλουμε να συνεισφέρουμε σε ένα γενικό κίνημα μπλοκαρίσματος της οικονομίας. Επειδή αυτό το κίνημα είναι επίσης μια ευκαιρία για να πάμε πέρα από την μοναδική προβληματική των συντάξεων, να θέσουμε το ζήτημα της εργασίας, να αναπτύξουμε και να δημιουργήσουμε μαζί μια κριτική της εκμετάλλευσης.

ΞεκινΩντας από αυτΑ τα ερωτΗματα, αποφασίσαμε την Παρασκευή 15.10 να καταλάβουμε την όπερα της Βαστίλης. Επρόκειτο να διεισδύσουμε σε μια εκδήλωση που αναμεταδιδόταν ζωντανή από το ραδιόφωνο, να παίξουμε τους ταραχοποιούς μέσα σε ένα χώρο όπου κυκλοφορεί το πολιτιστικό εμπόρευμα και να οργανώσουμε εκεί μια συνέλευση. Συναντηθήκαμε περισσότερο από μια χιλιάδα στην place de la nation γύρω από πανό όπως «Τα αφεντικά καταλαβαίνουν μόνο μια γλώσσα: απεργία, μπλόκα, σαμποτάζ» και «ενάντια στην εκμετάλλευση να μπλοκάρουμε την οικονομία» με μια επιθυμία επίσης να ξεφύγουμε από το ευρέως οροθετημένο πλαίσιο της συνδικαλιστικής διαδήλωσης. Φτάσαμε στο τέλος της πορείας περπατώντας στην αντίθετη κατεύθυνση προκειμένου να φτάσουμε στον χώρο δράσης και να βρεθούμε στην ελεύθερη διαδήλωση αν και περικυκλωμένοι από μια επιβλητική αστυνομική παρουσία. Αρκετά γρήγορα περισσότερο από μια εκατοστή από μπάτσους με πολιτικά βοηθημένοι από την περιφρούρηση των συνδικάτων έκοψαν την πορεία στα δύο εμποδίζοντας έναν αριθμό από άτομα να ενωθούν μαζί μας. Με αυγά και βεγγαλικά κατορθώσαμε όσο ήταν δυνατό να απομακρύνουμε την μπατσαρία από την διαδήλωσή μας και επιπλέον να αφήσουμε κάποια ίχνη στον δρόμο μας. Υπενθυμίζουμε παρεμπιπτόντως σε αυτούς που δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να κάνουν υποθέσεις για τους αστυνομικούς που είχαν διεισδύσει στην πορεία ξεκινώντας από εικόνες κλεμμένες από τον τύπο των μπάτσων, ότι δεν είναι ζήτημα να κλαίνε για τις βιτρίνες δυο τραπεζών η οποία επίθεση δεν είναι παρά μια ασθενής απάντηση στην βία του κεφαλαίου.

ΦτΑνοντας στην ΒαστΙλη με την αστυνομική πίεση και με την βοήθεια της σύγχυσης, μόνο πενήντα από τα άτομα τελικά μπήκαν στην όπερα ενώ άλλοι διάλεξαν να διαλυθούν. Οι μπάτσοι παραταγμένοι στην πλατεία κατόρθωσαν να συλλάβουν τουλάχιστον σαράντα άτομα και να τα προσάγουν σε διάφορα αστυνομικά τμήματα. Την Δευτέρα το βράδυ οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά τουλάχιστον 5 όχι, και παρουσιάζονται στον δικαστή την Τρίτη 19.10 και κατηγορούνται για ένοπλη ομάδα και καταστροφές από οργανωμένη συμμορία.

Όπως πΑντοτε, η εξουσία κάνει την επιλογή να χτυπήσει γρήγορα και ισχυρά, ελπίζοντας να οξύνει ή να δημιουργήσει διαχωρισμούς (ανάμεσα σε λογικούς συνδικαλιστές και αυτούς «που φτάνουν στα άκρα», ανάμεσα σε μαθητές λυκείου και αυτούς που τα σπάνε…) και να καταστρέψουν κάθε τι που συμμετέχει στο να αναδειχτεί ένας πραγματικός συσχετισμός δυνάμεων ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά. Η αστυνομία ξεσπαθώνει με χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και πλαστικές σφαίρες ενάντια στους μαθητές λυκείου που είναι λίγο περισσότερο δραστήριοι· οι εργάτες των διυλιστηρίων υφίστανται τις επιθέσεις των μπάτσων καθώς επίσης και τις άμεσες απειλές διώξεων και της επίταξης από τον περιφερειάρχη· οι εκνευρισμένοι διαδηλωτές που δεν θα αποφασίσουν να διαλυθούν ήρεμα διακινδυνεύουν να κλειστούν στην φυλακή σαν αυτή του St. – Nazaire. Από την αρχή του κινήματος περισσότερο από 1000 άτομα έχουν ήδη προσαχθεί…

Ο πολλαπλασιασμΟς των πρωτοβουλιΩν που ξεφεύγουν από τους παραδοσιακούς αγώνες είναι μια καθαρή άρνηση απέναντι σε όλους αυτούς που θα ήθελαν να απομονώσουν τα μαύρα πρόβατα και να εμποδίσουν στην αμφισβήτηση αυτού που είναι καθημερινά αποδεκτού, πέρα από την αύξηση του συντάξιμου χρόνου. Αυτές οι ενέργειες μας επιτρέπουν να διαβλέψουμε την δυνατότητα ενός κινήματος όπου οι συντεχνιακοί αγώνες είναι ξεπερασμένοι, όπου οι γραφειοκράτες χάνουν έδαφος, όπου ο αγώνας δεν περιορίζεται σε υποτιθέμενα κατεκτημένα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ
ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ!

ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

ΔΕΝ ψηφίζω σημαίνει...

..παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Το αντιεκλογικό κείμενο, που ακολουθεί, μοιράζεται χέρι με χέρι στις περιοχές μας.

και εδώ κείμενο ενάντια στις εκλογές_2010

Η κρίση [τους] στην ευρώπη...

"Δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις συντάξεις και δεν γίνεται να αποφύγουμε την αύξηση των οριών ηλικίας. Όλες οι χώρες της Ευρώπης αυξάνουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης" δήλωσε κάποιος κυβερνητικός υπάλληλος.
"Η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση είναι ουσιαστική, αναγκαία και δεν πρόκειται να κάνω βήμα πίσω" δήλωσε ο Σαρκοζί, παρά την ενδεχόμενη κρίση στα αποθέματα καυσίμων εξαιτίας του απεργιακού κλοιού αλλά και των μαζικών διαδηλώσεων  και συγκρούσεων σε πάρα πολλές πόλεις της γαλλίας.
[Η κυβέρνηση προτίθεται να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταιοδότησης από τα 60 στα 62  έτη και πλήρους συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67]


Οι διαδηλώσεις και οι 6 γενικές απεργίες, σε εθνικό επίπεδο, ενάντια στα νέα μέτρα έχουν ξεκινήσει από τις 7 σεπτεμβρίου. Τα συνδικάτα και τα σωματεία δίνουν τα παρακάτω νούμερα συμμετοχής στις μέχρι σήμερα διαδηλώσεις:

Σάββατο 16 Οκτωβρίου: 2.5 με 3 εκατομμύρια (ενώ η αντίστοιχη ανακοίνωση της αστυνομίας: 825,000)

Τρίτη 12 Οκτωβρίου: 3.5 εκ. (1.2 εκ.)

Σάββατο 2 Οκτωβρίου: 3 εκ. (899.000)

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου: 3 εκ. (997,000)

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου: 2.7 εκ. (1.2 εκ)

Από τις 16.10.10 μέχρι και σήμερα στις διαδηλώσεις  και τις συγκρούσεις ενάντια στο νομοσχέδιο για το συνταξιοδοτικό μετέχουν τόσο φοιτητές, όσο και μαθητές γυμνασίων & λυκείων.

[16.10.2010]

[18.10.2010]



[20.10.2010]

Για άλλη μια φορά οι γαλλικές πόλεις γίνονται εστία ανάφλεξης. Καταλήψεις εργασιακών χώρων, σχολείων και πανεπιστημίων. Μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις. Το εκρηκτικό μείγμα παράγεται από τη συνάντηση της γενιάς των μεσήλικων με τη γενιά των παιδιών τους, ντόπιων και μεταναστών.

Από τη μία οι μεγαλύτεροι, που βλέπουν τον κόσμο μέσα στον οποίο συνήθισαν και στήριξαν να καταρρέει. Τον κόσμο της σταθερής εργασίας και του αξιοπρεπούς μισθού, τον κόσμο της καταναλωτικής κενότητας και της εμπορευματικής αποβλάκωσης, τον κόσμο του συμβιβασμού και της συναίνεσης των κοινωνικών συμβολαίων, τον κόσμο της κομματικής αντιπροσώπευσης και των συντεχνιακών συνδικαλιστικών αγώνων.

Από την άλλη οι νεότεροι, η γενιά του no future, που καλούνται να αποδεχτούν την ωμότητα της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την ερημοποίηση της καθημερινής ζωής. Ανάμεσα τους, τόσο τα «λευκά» παιδιά της «παραδοσιακής» γαλλίας των κέντρων των πόλεων, όσο και τα «μελαψά» παιδιά της «νεότερης» γαλλίας των προαστείων και των γκέτο.

Η «πόλη του φωτός» (το Παρίσι) και μια σειρά άλλων πόλεων φωτίζουν και πάλι τις δυνατότητες της κοινωνικής σύνθεσης και της σύγκρουσης με τους δήμιους της ζωής. Αν ο καπιταλισμός βλέπει στην κρίση του και την παράμετρο της δημιουργικής καταστροφής «άχρηστων κεφαλαίων», εμείς δεν μπορούμε παρά να δούμε στα πρόσωπα των νεαρών cacheur («σπάστες») την κοινωνική εκδοχή της δημιουργικής καταστροφής έτσι όπως την εισήγαγε ο Μπακούνιν 150 χρόνια πριν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι από την άλλη άκρη της ευρώπης, λάβαμε τα σήματα καπνού σας. Την αλληλεγγύη μας και τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μας. Άντε και στα δικά μας.

Κι όμως...

Μετά από έναν χρόνο πολιτικών συζητήσεων, εκτιμήσεων και αναλύσεων είδαμε ότι χτυπήσαμε στο κενό καθώς ένα άρθρο που διαβάσαμε σε μία ιστοσελίδα τελικα μας έδειξε τον πραγματικό λόγο εισβολής στο στέκι μας και επιτέλους είδαμε που στηρίζονται οι κατηγορίες μας.

Οι συλληφθέντες του ΡΕΣΑΛΤΟ κατηγορούνται βάσει του αντικαπνιστικού νόμου

ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΑΤΟΜΑ, ΠΟΥ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΦΘΗΣΑΝ ΣΤΟ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ «ΡΕΣΑΛΤΟ» του Κερατσινίου, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σύμφωνα με τον ελληνικό -πολύ σκληρό- αντικαπνιστικό νόμο.

Οι νεαροί απειλούνται με βαριές ποινές αφού πιάστηκαν από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης την ώρα που άναβαν τσιγάρο μέσα στον χώρο του Δημαρχείου Κερατσινίου.

Ο αυτόπτης μάρτυρας Αργύρης Μπάντεντας, δημοτικός υπάλληλος από πρόγραμμα stage, δήλωσε: “Δεν ήταν μόνο οι μολότωφ που έβγαζαν καπνό από τα φυτίλια τους, αλλά ένας από τους άνδρες άναψε και τσιγάρο ακριβώς μπροστά μου.”

“Ήταν απίστευτα αγενής. Γιατί έπρεπε να πάω σπίτι με τα ρούχα μου να βρωμάνε βενζινίλα και καπνό;”

Η Ελλάδα έχει μερικούς από τις πιο σκληρούς νόμους κατά του καπνίσματος στην Ευρώπη με κυρώσεις, όπως η ‘φάλαγγα‘, ο ‘θάνατος δια απαγχωνισμού‘ και €2 πρόστιμο.

Ο Λέλος Ομπσερβές, μέλος της ομάδας ΔΕΛΤΑ της ελληνικής αστυνομίας και δεινός οδηγός δικύκλου με ειδικότητα πολιορκητικού κριού Α, δήλωσε: “Η εκπομπή καπνού είναι μια μορφή τρομοκρατίας. Ναι, κύριοι είναι.”

Ο εισαγγελέας έδρας Πειραιά, Δημήτριος Κουμπαόυας, πριν την έναρξη της δίκης για τους συλληφθέντες, είπε: ” Όσοι δεν έχουν καπνίσει ποτέ τους να κάνουν ένα βήμα πίσω και να αποχωρήσουν από την αίθουσα. Όσο για τους υπόλοιπους 22, τα άδεια μπουκάλια μπύρας, οι βαριοπούλες και η κατάληψη του Δημαρχείου μπορεί να μοιάζουν σαν μια επιπολαιότητα, αλλά το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους είναι πολύ σοβαρό παράπτωμα.”

επόμενη στάση: στάση πληρωμών

Το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε σε 5000 αντίτυπα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε δρόμους, πλατείες, εκδηλώσεις και παρεμβάσεις στις γειτονιές μας, όπως και σε ανοιχτή συλλογική αχρήστευση ακυρωτικών μηχανημάτων λεωφορείων των περιοχών μας.
Αυτό που χρειάζεται είναι η κοινωνική προταγματική που καταθέτει να αρχίσει βήμα-βήμα, μέσα και από δικές μας πρωτοβουλίες, να γίνεται πράξη.

Πρόσω ολοταχώς

2,5 μήνες σιγής στο blog ήταν πολύ. Δεκτό. Ήταν όμως ένας αναγκαίος και απαραίτητος χρόνος συλλογικού και ατομικού αναστοχασμού και ανασυγκρότησης, γιατί πολλά ήταν επίσης αυτά που συνέβησαν την προηγούμενη χρονιά. Από την αντιεκλογική καμπάνια του στεκιού τον περσινό Σεπτέμβρη (ενόψει τότε εθνικών εκλογών) μέχρι τη διοργάνωση της πορείας στη Νίκαια στις 17 Οκτώβρη 2009, μετά τη δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν από βασανιστήρια και ηλεκτροσόκ στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, τις πέτρες προς το τμήμα, την επίθεση των ΜΑΤ, την δίωξη 8 διαδηλωτών (οι 5 με τον κουκουλονόμο), την διήμερη κατάληψη του δημαρχείου Νίκαιας, την τετραήμερη κατάληψη της Πρυτανείας Αθηνών και την εκδήλωση συμπερασμάτων και απολογισμού στις 27 Νοέμβρη. Από την εισβολή στο ΡΕΣΑΛΤΟ στις 5/12, μια μέρα πριν τις διαδηλώσεις μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την κοινωνική εξέγερση που ξέσπασε, την αυθόρμητη πορεία προς το στέκι λίγη ώρα αργότερα αλληλέγγυων συντρόφων και συντροφισσών με 3 ασφαλίτικα αναποδογυρισμένα, την παράλληλη κατάληψη του δημαρχείου Κερατσινίου και την βίαιη εκκένωσή του με 42 συλλήψεις, μέχρι το τριήμερο αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης που ακολούθησε την εισβολή (πορεία, συλλογικό γλέντι, συζήτηση) και τη συγκινητική ανταπόκριση που υπήρξε στο μάζεμα των χρημάτων για τις δυσθεώρητες εγγυήσεις που μας επέβαλαν. Από το διήμερο εκδηλώσεων για την καπιταλιστική κρίση και το νέο αντι-μεταναστευτικό νομοσχέδιο και κατόπιν τις προβολές ιστορικών ντοκιμαντέρ για τη μνήμη των αγώνων, μέχρι τις πολύμορφες διαδοχικές παρεμβάσεις λόγου και δράσης γύρω από το ζήτημα της κρίσης από τη συνέλευση εξεγερμένων στις περιοχές μας (μαζικές αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων, πανό και τρικάκια, μηχανοκίνητη πορεία στον άξονα των περιοχών μας, συγκεντρώσεις σε πλατείες με ταμπλό, έντυπο υλικό, προβολές video, ανοιχτή συλλογική αχρήστευση ακυρωτικών μηχανημάτων σε λεωφορεία των περιοχών μας μαζί με μοίρασμα κειμένου στους επιβάτες και τους περαστικούς το οποίο πρότασσε την κοινωνική στάση πληρωμών). Ανάμεσα σε όλα αυτά και η συλλογική κάθοδός μας στις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις ενάντια στα νέα αντικοινωνικά μέτρα, η ορμητική πορεία της 5ης Μάη και η άδοξη κατάληξή της με τον τραγικό θάνατο από ασφυξία 3 τραπεζοϋπαλλήλων, η συμμετοχή μας σε κεντρικές διαδικασίες και δράσεις ενάντια στην κρατική καταστολή, τον ρατσισμό, την παρακρατική θρασυδειλία και για την αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές. Μια χρονιά πλούσια σε δράσεις, σε κατασταλτικές επιχειρήσεις και μεθοδεύσεις, σε κοινωνικό ανταγωνισμό, σε κυριαρχική επιθετικότητα, σε διδάγματα.

Στο διάστημα που ακολουθεί, η επίθεση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας -εγχώριας και διεθνούς- θα συνεχιστεί με εντατικότερους όρους, η υποδούλωση και η λεηλασία θα βαθύνουν ακόμα περισσότερο, τα δελτία ειδήσεων και οι πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι θα έχουν εξόφθαλμα πια το ρόλο του γραφείου τύπου της πολιτικής διαχείρισης, η αστυνομία θα περιφρουρεί την ανέχεια με περιπολίες και κάθε είδους μπάτσους σε κάθε γωνία, οι κοινωνικές αντιδράσεις, η παραβατικότητα, η επιθετικότητα και μαζί η καταστολή θα θεριέψουν και το στοίχημα θα παιχτεί στον προσανατολισμό της κοινωνικής οργής εναντίον του καθεστώτος και όχι στο εσωτερικό των καταπιεσμένων, στη συνειδητοποίηση του κοινού εχθρού και στην αναγνώριση των κοινών πεδίων αγώνα κόντρα στα εκφυλιστικά φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού, ενός πολέμου «όλων εναντίον όλων» που μόνο η κυριαρχία επιθυμεί διακαώς. Αυτό που θα συμβαίνει θα είναι μια διαρκής αλληλοσυμπλήρωση και εναλλαγή ανάμεσα στους προπαγανδιστικούς-χειραγωγικούς μηχανισμούς και τις δυνάμεις καταστολής, ανάμεσα στο δημοσιογραφικό οχετό και το «κοινωνικό έργο» της αποκατάσταση της τάξης των ένστολων ανδρείκελων. Στο πλαίσιο μάλιστα της προετοιμασίας του για την αντιμετώπιση κοινωνικών εκρήξεων το καθεστώς ψήφισε στο θερινό τμήμα της βουλής, στα τέλη Αυγούστου, εντελώς στα μουλωχτά, την ποινική διεύρυνση της χρήσης του τρομονόμου μέχρι και για επιθετικές ενέργειες πλήθους που εκδηλώνονται π.χ. σε πορείες (με την διεύρυνση του ορισμού της "οργανωμένης εγκληματικής ομάδας") ενώ σκοπεύει να ποινικοποιήσει ως οπλοκατοχή μέχρι και την κατοχή σφεντόνας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και στη βάση του Καλλικράτη (του νέου διοικητικού χάρτη του κράτους που συγκεντροποιεί ακόμα περισσότερο την εξουσία) θα πραγματοποιηθούν οι δημοτικές-περιφερειακές εκλογές του Νοέμβρη και όλοι οι θεσμικοί παράγοντες φαίνεται να αγωνιούν για το αναμενόμενο μεγάλο ποσοστό αποχής.

Αυτά τα δεδομένα επεξεργαζόμαστε αυτό το διάστημα στο στέκι, μαζί με τις επόμενες κινήσεις για την άρση της δικαστικής μας ομηρίας (παρουσία την 1η & 16η κάθε μήνα στο τμήμα και απαγόρευση εξόδου από την χώρα), την προετοιμασία της αντιεκλογικής μας καμπάνιας ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του Νοέμβρη καθώς και την οργάνωση βραδιών αυτομόρφωσης με θεματικές ενότητες συζητήσεων, προβολών κλπ. Παράλληλα, η συνέλευση εξεγερμένων από τις περιοχές μας (στην οποία συμμετέχουμε) επεξεργάζεται τη συγκρότηση ανοιχτών υποδομών συντροφικότητας, χαριστικότητας και αλληλεγγύης (συντροφική κουζίνα, χαριστικό παζάρι κ.α), τη συνέχιση των παρεμβάσεων λόγου και δράσης γύρω από το ζήτημα της κρίσης και την ενίσχυση τόσο της ανοιχτότητάς της ως διαδικασία όσο και της πολύμορφης κοινωνικής της απεύθυνσης.

Οι ατομικές και συλλογικές «μηχανές» προθερμαίνονται και είναι έτοιμες. Αυτενέργεια και αυτοοργάνωση, αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη, ρήξη και σύγκρουση. Πρόσω ολοταχώς!

Ομηριών συνέχεια

Στις 9/7 η κυρία Χρυσούλα Δημητριάδου, ανακρίτρια του Ε' ανακριτικού τμήματος του Πρωτοδικείου Πειραιώς, μετά από 7 μήνες μας έκανε την τιμή να μας απαντήσει στην αίτηση άρσης των περιοριστικών όρων που της είχαμε καταθέσει μετά την αστυνομική εισβολή στο στέκι μας στις 5/12/2009, τις διώξεις σε βαθμό κακουργήματος (για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατοχή-παρασκευή εκρηκτικών υλών και οπλοφορία) και την ανακριτική διαδικασία που ακολούθησαν. Δεδομένου ότι τα πάντα στη δικογραφία μας έχουν παγώσει (δεν έχει προχωρήσει ούτε μια ανακριτική πράξη από τον Δεκέμβρη) εκτιμούμε ότι είτε η ανακρίτρια γνωρίζοντας πως η υπόθεση δεν έχει ζουμί την έχει πρακτικά εγκαταλείψει είτε έχει άνωθεν εντολές για βραδυπορία μια και το μεγαλύτερο κέρδος του κράτους από όλο αυτό το φιάσκο είναι να μας κρατήσει όσο περισσότερα χρόνια γίνεται σε ομηρία μέσω των περιοριστικών όρων, αφού στο δικαστήριο (όταν μετά από χρόνια προσδιοριστεί) είναι βέβαιο ότι το κατηγορητήριο θα καταρρεύσει.
Η αίτησή μας αφορούσε στην άρση των περιοριστικών όρων που επιβλήθηκαν σε 13 από τους 22 διωκόμενους συνολικά. Στους υπόλοιπους 8, εξαρχής, δεν επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι ενώ σε μια συντρόφισσα από την Ισπανία επιβλήθηκε μόνο χρηματική εγγύηση 5.000 ευρώ, η οποία καταβλήθηκε άμεσα. Από τους 13 τώρα (που τους επιβλήθηκε παρουσία στο ΑΤ της περιοχής τους την 1η και 16η κάθε μήνα και απαγόρευση εξόδου από την χώρα) στους 10 είχαν επιβληθεί και χρηματικές εγγυήσεις: σε έναν σύντροφο 15.000, σε δυο 5.000 και στους υπόλοιπους 7 από 3.000 ευρώ (αρχικό σύνολο εγγυήσεων: 51.000 ευρώ).
Με μια απίθανη τηλεγραφική διάταξη (που είχε μέχρι και ασυνταξίες σε ορισμένα σημεία), χωρίς κανένα πολιτικό ή νομικό σκεπτικό, η απάντηση εισαγγελέα-ανακρίτριας στην αίτηση μας ήταν: α) διατήρηση για όλους και όλες της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα, β) αφαίρεση της παρουσίας στο αστυνομικό τμήμα για τις κοπέλες και διατήρησή της για τα αγόρια, γ) μείωση των χρηματικών εγγυήσεων: για τον σύντροφο που είχε 15.000 στα 5.000, για τους δύο που είχαν 5.000 ευρώ στα 3.000, για τους 6 που είχαν 3.000 σε 2.000, ενώ για έναν σύντροφο που καταβάλαμε εγγύηση 3.000 ευρώ μέσα στον Δεκέμβρη, λόγω αργοπορίας στην προθεσμία κατάθεσης αίτησης, διατήρησε το ίδιο ποσό (τελικό συνολικό ποσό εγγυήσεων: 31.000 ευρώ). Περίοδος εκπτώσεων βλέπετε…
Από την πλευρά μας, βέβαια, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε την ομηρία μας και μάλιστα την πολυετή συνέχισή της όπως προδιαγράφεται. Για το λόγο αυτό από Σεπτέμβρη θα επανέλθουμε, εντείνοντας την πολιτική και νομική πίεση για να φύγουν οι περιοριστικοί όροι, τόσο η απαγόρευση εξόδου από την χώρα όσο και η παρουσία στο αστυνομικό τμήμα για όλους και όλες ανεξαιρέτως (τα χρήματα των εγγυήσεων είμαστε υποχρεωμένοι να τα καταβάλουμε δεσμευτικά εντός 10ημερου χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να προσβάλουμε ή να αναβάλουμε την καταβολή τους).
Σχετικά τώρα με ένα πλήρες πολιτικό σκεπτικό γύρω από την υπόθεση και πως εξελίσσεται, τις συγκεκριμένες κινήσεις πολιτικής και νομικής πίεσης που θα ακολουθήσουν, μια σαφή τοποθέτηση γύρω από τον αδιανόητο διαχωρισμό μας στη βάση των έμφυλων διακρίσεων (που ακόμα και ως θετική διάκριση με «ευεργετικό αποτέλεσμα» υποβιβάζει και υποτιμά τις συντρόφισσες) και μια συγκεκριμένη πρόταση για τη διαχείριση των επιπλέον χρημάτων που έχουν συγκεντρωθεί (πέρα από τα ποσά των εγγυήσεων), πιστεύουμε ότι θα είμαστε έτοιμοι να τοποθετηθούμε επαρκώς μέσα στον Σεπτέμβρη.
Την αλληλεγγύη μας στους 170 μετανάστες απεργούς πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σάμου που αντιδρούν στην επαπειλούμενη απέλασή τους, στους απεργούς πείνας ασθενείς κρατούμενους στο «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού - Αγ. Παύλος» που καταγγέλλουν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και αντιμετώπισής τους, στους 200 απεργούς πείνας κρατούμενους των φυλακών Τρικάλων που ζητούν να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια (οι οποίες απορρίπτονται σε ποσοστό 97%), να εγκρίνονται οι υφ’ όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή γιατί εργάζεται για λογαριασμό της καταστολής. Την αλληλεγγύη μας στον Σίμο Σεϊσίδη που αντιμετωπίζει την κρατική εκδικητικότητα με σκόπιμη κωλυσιεργία των ιατρικών επισκέψεων και διαδικασιών για την τοποθέτηση τεχνητού μέλους στο ακρωτηριασμένο του πόδι και στον απεργό πείνας Νίκο Μαζιώτη που απαιτεί να μεταβεί στο νοσοκομείο που θα γεννήσει η συντρόφισσα του για να δει την ίδια και το παιδί όπως και να του επιτραπεί να τους επισκέπτεται εκείνος το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό στη γυναικεία πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Και βέβαια, τις καλύτερες ευχές μας στη συντρόφισσα Πόλα (Παναγιώτα Ρούπα) για τη γέννα της μέσα στις επόμενες μέρες.
Λευτεριά στους φυλακισμένους αγωνιστές, καταστροφή κάθε φυλακής και χώρου εγκλεισμού.

Σε απεργία πείνας από 15 Ιούλη ο Νίκος Μαζιώτης

Η αντιμετώπιση που επιφυλάσσει το κράτος απέναντι στους αιχμαλώτους επαναστάτες και πολιτικούς εχθρούς του είναι δεδομένη.
Εκδικητικότητα, σαδισμός, φυσική και ψυχολογική βία, ασέβεια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αδιαφορία για την υγεία, τη σωματική ακεραιότητα, την ίδια την ανθρώπινη ζωή.
Γιατί η ασφάλεια του κράτους και του καθεστώτος, η στέρηση της ελευθερίας είναι πάνω απ' όλα, πάνω απ' την ίδια τη ζωή και τα «ανθρώπινα δικαιώματα».
Για τους αξιωματούχους του κράτους, την πολιτική και οικονομική ελίτ και τους πλούσιους, τα «ανθρώπινα δικαιώματα» δεν αφορούν παρά μόνο τους ίδιους και τους ταξικά όμοιούς τους.
Δεν αφορούν τον λαό, τους φτωχούς, τους εξαθλιωμένους, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους απόμαχους της δουλειάς, τους μετανάστες, αυτούς που ψάχνουν στα σκουπίδια των λαϊκών αγορών για να φάνε.
Δεν αφορούν ούτε τους φυλακισμένους -κοινωνικούς κρατούμενους, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία προέρχεται από τα φτωχά λαϊκά στρώματα και των οποίων η ζωή για το σύστημα δεν αξίζει απολύτως τίποτα.
Και δεν αφορούν φυσικά ούτε τους επαναστάτες και πολιτικούς κρατούμενους, για τους οποίους το σύστημα επιδιώκει ανέκαθεν τη φυσική και ηθική εκμηδένιση.
Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, η συντρόφισσα-συναγωνίστριά μου Ρούπα Παναγιώτα και εγώ, οι οποίοι είμαστε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, στερούμαστε το δικαίωμα του επισκεπτηρίου χάρη στην εισαγγελέα των φυλακών Κορυδαλλού, η οποία απορρίπτει για «λόγους ασφαλείας» τη μεταγωγή μου στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» για να επισκεφθώ τη συντρόφισσά μου η οποία θα φέρει στον κόσμο το γιο μας, τον νεαρότερο πολιτικό κρατούμενο της ελληνικής «δημοκρατίας».
Επίσης απορρίπτει για τους ίδιους «λόγους ασφαλείας» την αίτησή μου να μεταβώ για επισκεπτήριο στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, γιατί η συντρόφισσά μου αδυνατεί λόγω βεβαρημένης κατάστασης να μεταβεί αυτή για επισκεπτήριο στις ανδρικές φυλακές έτσι όπως υποτίθεται συνηθίζεται μέχρι τώρα.
Απαιτώντας, λοιπόν, τα «αυτονόητα» ως σύντροφος και ως πατέρας να επισκέπτομαι τη συντρόφισσα-συναγωνίστριά μου και το γιο μας, κατεβαίνω σε απεργία πείνας από 15 Ιουλίου για να ικανοποιηθούν τα εξής δύο αιτήματά μου:
1. Να μεταβώ για επισκεπτήριο στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» στις 25 Ιουλίου έτσι ώστε να δω τη συντρόφισσά μου Ρούπα Παναγιώτα και το γιο μας, καθ' όσον έχει προγραμματιστεί τοκετός με καισαρική στις 24 Ιουλίου και θα παραμείνει εκεί για νοσηλεία για κάποιες μέρες και
2. Να μεταβαίνω εγώ για επισκεπτήριο στις γυναικείες φυλακές τον πρώτο καιρό μετά τον τοκετό λόγω της αναπόφευκτης αδυναμίας της συντρόφισσάς μου και του γιου μας να μετακινηθούν.
Όσο και αν πιστεύουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ότι φυλακίζοντάς μας θα ξεμπερδέψουν πολιτικά με εμάς, κάνουν λάθος. Είτε έξω είτε μέσα από τις φυλακές ο αγώνας για εμάς είναι ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας, θα συνεχιστεί.
Ο επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΖΙΩΤΗΣ

Όταν το πάθος και η λευτεριά ανταμώσανε στο κελί 13

Αυταπάρνηση, αυτοθυσία, αποφασιστικότητα, υπευθυνότητα, ψυχραιμία, ετοιμότητα, πρωτοβουλία, εφευρετικότητα, συντροφικότητα...

… είναι ορισμένες λέξεις που χαρακτήρισαν το εγχείρημα μιας ομάδας κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων οι οποίοι αποφάσισαν, χωρίς καθοδηγητές του κόμματος (υπήρχαν ενίοτε σε φυλακές ως κρατούμενοι), αποφεύγοντας έτσι τις κωλυσιεργίες και τις προεγκρίσεις, να αποδράσουν κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των δεσμοφυλάκων.

Εδώ, λίγο παρακάτω, στις γειτονιές μας.

Κυριακή μεσημέρι.

Στις 17 Ιουλίου, 55 χρόνια πριν.

Το 1955, για την ακρίβεια, 27 πολιτικοί κρατούμενοι δραπετεύουν από τις μεταγωγικές φυλακές της τότε συνοικίας Βούρλων* Δραπετσώνας του Πειραιά. Τέσσερις μήνες ακατάπαυστης και επίπονης προσπάθειας, μελετώντας, σχεδιάζοντας, σκάβοντας. Έχοντας, παράλληλα, την καταλυτική υποστήριξη σε υλικά και τεχνικά μέσα της τότε μαθήτριας Λένας αλλά και της Ρηνιώς. Αποφασισμένες και με κίνδυνο της ζωής τους επισκέπτονται τους κρατουμένους και συμβάλλουν στα σχέδια των εξωτερικών χώρων μεταξύ φυλακής και εργοστασίου.

Ανοίγεται μια σήραγγα 21 μέτρων με αφετηρία το κελί 13 προς τα κάτω, στα θεμέλια των φυλακών και από εκεί υπόγεια διαπερνάει τον δρόμο της Δογάνης, με σοβαρό κίνδυνο καθίζησης και αποκάλυψης της επιχείρησης αλλά και κίνδυνο της ζωής των εκσκαφέων. Στη συνέχεια ξετρυπάει από τα θεμέλια του εργοστασίου «ΝΤΕΣΤΡΕ» φτάνοντας και πάλι υπέργεια ως τα αποδυτήρια του εργοστασίου.

Και από εκεί στην ελευθερία.
 
Χιλιάδες κιλά «ρεβίθια» (όπως είχαν βαφτίσει κατά τη συνωμοτική τους ορολογία τα χαλίκια), «πατάτες» (οι πέτρες), «ζάχαρη» (το χώμα), έπρεπε να διοχετευθούν πέρα από τη σήραγγα μέσα από σιφόνια και υπονόμους. Ευφάνταστη ήταν και η ιδέα να τα κρύβουν μέσα σε γλάστρες με λουλούδια. Το γεγονός άρχισε να αποκτά τραγελαφικές διαστάσεις όταν η ποσότητα των γλαστρών αυξανόταν, αλλοιώνοντας κάθε αίσθηση της φυλακής και προκαλώντας την απορία των υπολοίπων κρατουμένων και δεσμοφυλάκων.

Να μνημονευτεί επίσης ότι για το επίτευγμα αυτό, οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν πήραν καμία βοήθεια από τη διεύθυνση και το προσωπικό των φυλακών, όπως λέγεται από ορισμένους ότι συνέβη. Επίσης – για να μην προτρέχουν κάποιοι – την πρωτοβουλία, την οργάνωση και την εκτέλεση του σχεδίου της απόδρασης την υλοποίησαν αποκλειστικά οι ίδιοι οι δραπέτες. Ούτε πήραν ούτε ζήτησαν προκαταβολικά καμία έγκριση από το τότε παράνομο ΚΚΕ στο οποίο ανήκαν,  ούτε καν από τη νόμιμη ΕΔΑ…
 
Αυτά τα ολίγα.
 
Εις το επανιδείν

    
* Τα κτίρια της περιοχής Βούρλα, ήταν ιδιοκτησία του Πιπινέλη, γνωστού ακροδεξιού παράγοντα της τότε εποχής, που είχε διατελέσει υπουργός, πρωθυπουργός και επί Χούντας υπουργός εξωτερικών.

Αρχικά με το κύμα προσφυγιάς του ’22 τα κτίρια μετατράπηκαν σε μπορντέλα όπου στοιβάζονταν γυναίκες (κάποιες φορές έφταναν τις 150 σε αριθμό) από νταβάδες και τσατσάδες σε αγαστή συνεργασία και με την επιστασία της αστυνομίας και άλλων υπηρεσιών.

Την περίοδο της κατοχής τα κτίρια περνάνε στα χέρια του Άξονα και μετατρέπονται σε φυλακές του ναζιστικού καθεστώτος.
 
Μετά τις λυκοφιλίες της Βάρκιζας γίνονται μεταγωγικές – δικαστικές φυλακές.
 
Φθάνοντας στο σήμερα, το οικόπεδο παραχωρείται από τον Ρουσσουνέλο (ιδιοκτήτη της ομώνυμης οικοδομικής εταιρείας) ως δωρεά στο δήμο Δραπετσώνας, για να μετατραπεί σε κοινόχρηστο χώρο με το χαρακτηρισμό «ιστορικό μνημείο».

 

Ας αφήσουμε τον Σεπτέμβρη για τον Σεπτέμβρη και ας αναμετρηθούμε τώρα

Από κυβερνητικά στελέχη, βουλευτάδες διαφόρων αποχρώσεων και καθεστωτικά ΜΜΕ μέχρι ψιθυρισμούς στους χώρους δουλειάς, τα καφενεία, τις συντροφιές, κυκλοφορεί κάτι σαν πρόβλεψη, κάτι σαν φήμη, κάτι σαν βεβαιότητα: από το φθινόπωρο θα γίνει χαμός.

Κάτι μεταξύ εκτίμησης -επειδή θα έχουν περάσει οι καλοκαιρινές διακοπές και θα έχει φτάσει ο λογαριασμός των περικοπών στα σπίτια- και ακατανόητης μετάθεσης της σύγκρουσης με την οικονομική και πολιτική κυριαρχία, που επελαύνει ξέφρενη, βαθαίνοντας την υποδούλωση και τη λεηλασία μας.

Όμως, το γκρέμισμα ακόμα και αυτού του θλιβερού ασφαλιστικού συστήματος, η κατάργηση ουσιαστικά των έτσι κι αλλιώς απαράδεκτων συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η περαιτέρω μείωση του βασικού μισθού της κατάντιας, η αύξηση του ορίου απολύσεων και η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, κατατίθενται αύριο 8 Ιουλίου προς ψήφιση στη βουλή. Συνεπώς, κάθε αναβολή της καθόδου στο δρόμο είναι χωρίς νόημα.

Όλοι και όλες, λοιπόν, στην αυριανή απεργιακή πορεία, με συλλογικό και μαχητικό πνεύμα. Στις 10:30πμ στα Προπύλαια.