Πέμπτη 20/06, 9μμ στο πάρκο Λιπασμάτων (Δραπετσώνα) | Προβολή: “Remembering Stonewall”

 

κάνουμε ορατό το ακατανόητο

απειθαρχούμε στις συμμορφώσεις της κανονικότητας

ενάντια σε έθνη-κράτη, καπιταλισμό, πατριαρχία

 

Πέμπτη 20 Ιουνίου, 9μμ στο πάρκο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας (είσοδος υδατόπυργου):

Προβολή: “Remembering Stonewall” (συνεντεύξεις με συμμετέχοντα),

28.06.1969, για την εξέγερση του stonewall στη νέα υόρκη…

 

“Η ιστορία δεν είναι κάτι που κοιτάζεις πίσω και λες ότι ήταν αναπόφευκτη.

Συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις,

και που κάποιες φορές είναι πολύ παρορμητικές και της στιγμής,

αλλά αυτές οι στιγμές δεν είναι κάτι άλλο από πραγματικότητες που είχαν συσσωρευτεί…”

(Marsha P. Johnson)

 

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

(Έβρου 27, Κερατσίνι, 100μ. από την πλατεία Λαού)

resalto.espivblogs.net

 

Παρέμβαση – Μικροφωνική στη νεάπολη της νίκαιας με αφορμή περιστατικά έμφυλης βίας

[Αναδημοσίευση από τα blog της Παρόδου και των Καρακαηδόνων]

Την Κυριακή 16/10 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική – παρέμβαση, σχετικά με περιστατικά έμφυλης βίας (την απόπειρα γυναικοκτονίας μιας γυναίκας και την απαγωγή μιας 14χρονης). Μοιράστηκε κείμενο, πετάχτηκαν τρικάκια, βάφτηκαν συνθήματα και στενσιλ.

 

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωπα με έμφυλες κακοποιήσεις.

Το πρωί της Πέμπτης 06/10 μια γυναίκα βγαίνει από το σπίτι της στη νίκαια, κυνηγημένη από τον άντρα της, ζητώντας βοήθεια, με ένα βαθύ τράυμα στο λαιμό. «Αμόκ» ονομάστηκε από τα σκουπιδοκάναλα η κατάσταση του άντρα, ο οποίος (παρά το δήθεν αμόκ) είχε τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνει στο σπίτι του εναλλάσσοντας τα αντικείμενα, ώστε να πετύχει το σκοπό του, να τη δολοφονήσει δηλαδή χαρακτηρίζοντάς την «κακιά γυναίκα».

Την επόμενη μέρα στην ίδια γειτονιά αρπάζεται ένα 14 χρονο κορίτσι, καθώς πήγαινε με την αδελφή της στο φούρνο της γειτονιάς, από άντρα ο οποίος ανήκε στο οικογενειακό-φιλικό περιβάλλον του κοριτσιού. Πριν 20 μέρες την είχε αρπάξει ξανά και την είχε βιάσει. Στη μήνυση που είχε υποβάλει τότε η μητέρα του κοριτσιού οι μπάτσοι δεν «μπόρεσαν» να βρουν το τύπο. Το κορίτσι είναι ρομά. Στοιχείο τρομακτικά καταλυτικό για την αποτελεσματικότητα της έρευνάς τους. Σοκαρισμένη η τοπική κοινωνία παρακολουθεί τις εξελίξεις. Το σοκ ασφαλώς και σχετίζεται με το αν μετά τη λέξη «14χρονη» μπει η λέξη «ρομά».

Είναι γνωστό και δεν χρειάζεται παράθεση στατιστικών στοιχείων για να πειστεί κάποια ότι τα περιστατικά πατριαρχικής βίας είναι ιδιαίτερα συχνά στο ευρύτερο οικογενειακό – φιλικό περιβάλλον. Μέσα στην οικογένεια (αυτόν τον θεσμό – στυλοβάτη της πατριαρχίας) εκπαιδευόμαστε στους έμφυλους διαχωρισμούς, μας φοριούνται δίπολα, καθορίζονται ρόλοι, μαθαίνουμε να υπακούμε, να καταστέλλουμε επιθυμίες – τη σεξουαλικότητά μας, να ανεχόμαστε καταπιέσεις – ιεραρχήσεις. Μέσα στα πλαίσια της Άγιας Οικογένειας τα πρόσωπα που αρνούνται και αντιστέκονται στους όρους της αντιμετωπίζουν τη βία. Σωματική και ψυχολογική. Από τον άντρα του σπιτιού. Είναι η πατριαρχία που τους δίνει το δικαίωμα να υποτιμούν, να υψώνουν φωνές, να εξευτελίζουν, να σηκώνουν χέρι, να αρπάζουν αυτό που θέλουν, λες και τα σώματα μας είναι αντικείμενα που τους ανήκουν.
Ταυτόχρονα από τα σκουπιδοΜΜΕ αποδίδονται ψυχολογικοί όροι στον άντρα – φορέα της κακοποίησης. Για να μπορέσουν οι θεατές της κλειδαρότρυπας να καταπιούν αμάσητα πως οι πράξεις αυτού του είδους έχουν σαφή οριοθέτηση στο υποκείμενο που γίνεται φορέας τους. Ότι δηλαδή αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, που προκαλούνται από «τρελούς», «ανώμαλους», «σαλταρισμένους».

Λες και διαφέρουν από αυτό που βλέπουμε και ακούμε σε καθημερινή βάση. Τις φωνές μέσα στα σπίτια, την βία απέναντι σε γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους. Όχι επειδή αυτά είναι ευάλωτα, αλλά ακριβώς επειδή η πατριαρχία δίνει την άδεια να σηκώνουν χέρι σε αυτά τα σώματα. Σε μια κοινωνία όπου πρέπει να κρατάμε «τα εν οίκω, μη εν δήμω», δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες; Περιμένουμε να σοκαριστούμε από το δελτίο των οχτώ; Κι έπειτα να το ξεχάσουμε μόλις παλιώσει η είδηση, όπως και άλλες τόσες και να συνεχίσουμε τη ζωή μας;

Και τέλος πάντων φτάνει πια η στοχοποίηση των ανθρώπων με ζητήματα ψυχικής υγείας. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτοί οι κακοποιητές, οι βιαστές, οι γυναικοκτόνοι. Είναι οι τύποι της διπλανής μας πόρτας πίσω από την οποία όταν ακούμε τις φωνές, τις βρισιές, τα ουρλιαχτά και τα χτυπήματα σιωπούμε και κοιτάμε την δουλειά μας. Και μετά… σοκαριζόμαστε…

Η πατριαρχία ως σύστημα εξουσίας που διακρίνει τους ανθρώπους με βάση το φύλο τους, τη σεξουαλικότητα, την ηλικία και την αρτιμέλεια τους σε ανώτερους και κατώτερους ορίζει ποια σώματα μπορούν να επιβάλλονται σε ποια, σε ποιους πρέπει να υπακούμε, ποιες είναι οι «καλές» και «κακές» γυναίκες, ποια είναι τα σωστά μάτσο αρσενικά και ποιοι οι πούστηδες και οι αδερφές, ποιοι αξίζουν να υπάρχουν και ποιοι πρέπει να εξαφανιστούν γιατί δεν μας κάνουν. Ξεκινάει με γελάκια και ανοχή στα σεξιστικά αστειάκια στις παρέες, με υποτίμηση, με βλέμματα που ζυγίζουν τα σώματα μας από πάνω ως
κάτω, για να γίνει κανονικότητα στις φωνές, στα χτυπήματα, στην καθημερινή κακοποίηση. Και να φτάνουμε έκπληκτοι να αναρωτιόμαστε γιατί ένας άντρας φτάνει στο σημείο να σκοτώνει μια γυναίκα.

Σε κάθε τέτοια εκδήλωσή τους στεκόμαστε σταθερά απέναντι

Συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις και τις αντιστάσεις μας

Θα μας βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας

Υγ. Και μια κουβέντα για τους μπάτσους που δεν μπορούν να βρουν τον αρπαγέα του κοριτσιού, στους οποίους μάλιστα είναι γνωστό το ονοματεπώνυμό του. Δεν έδειξαν την ίδια βραδυπορία και ανικανότητα όταν πριν λίγους μήνες στο διπλανό μας Πέραμα δολοφόνησαν, μετά από καταδίωξη που θύμιζε ταινία, 17χρονο ρομά. Ο ρατσισμός τους ξεδιπλώνεται πλήρως.

πάροδος – καρακαηδόνες

 

Για τη δολοφονία της Ειρήνης στην Πετρούπολη

Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη (Χώρος ραδιουργίας & ανατροπής, Ίλιον):

Πρωί Τετάρτης 30 Αυγούστου 2017, Πετρούπολη.

Τα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για πυρκαγιά σε διαμέρισμα και απεγκλωβισμό δύο ατόμων αναίσθητων, πατέρα και κόρης. Σύντομα αποκαλύπτεται ότι η πυρκαγιά μπήκε σε μια προσπάθεια του πατέρα να καλύψει την απόπειρα δολοφονίας κατά της κόρης του. Ενδοοικογενειακή βία, ψυχική διαταραχή του δράστη, συχνοί καυγάδες πίσω από κλειστές πόρτες, “διαλυμένη” οικογένεια: όλα αυτά και πολλά άλλα επιστρατεύτηκαν από τις μιντιακές μηχανές του θεάματος για να κρατήσουν το τηλεοπτικό ενδιαφέρον αμείωτο -λες και πρόκειται για σίριαλ. Λίγες μέρες αργότερα, η γυναίκα εκπνέει στο νοσοκομείο. Και κάπου εκεί το σοκ και η θλίψη για το “θάνατο της 18χρονης” εξαντλούνται και η υπόθεση παύει προς το παρόν να επενδύεται με την απαραίτητη δόση ίντριγκας. Και κάπως έτσι η είδηση της δολοφονίας της κόρης από τον πατέρα περνάει στη σφαίρα της λήθης, αφού αναδείχτηκε ως ένα ακόμα τραγικό, μεμονωμένο γεγονός, μία εξαίρεση στον αδιατάραχτο κύκλο των κυρίαρχων κανονικοτήτων.

Η πατριαρχική βία δεν είναι η εξαίρεση. Μιλώντας για τη δολοφονία στην Πετρούπολη ανασύρουμε κάποια από εκείνα τα περιστατικά που δεν βγήκαν ποτέ από το σκοτάδι, τους ξυλοδαρμούς, τους βιασμούς, τους θανάτους γυναικών από άντρες- πατεράδες, συντρόφους, συζύγους, συγγενείς. Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν συστηματικά, και όχι από μια ειδική κατηγορία αντρών. Ακόμα και όταν δημοσιεύονται, εγγράφονται στην κοινωνική μνήμη ως τραγωδίες, ως “εγκλήματα πάθους” και τις περισσότερες φορές αφήνεται να εννοηθεί ότι η γυναίκα είναι αυτή που προκάλεσε το βιασμό, τον ξυλοδαρμό, το θάνατό της. Στην πραγματικότητα, όμως, μιλάμε για έμφυλη βία, επιβολή λεκτική, σωματική και ψυχολογική, που ασκείται από άνδρες κατά γυναικών, στη βάση ακριβώς του φύλου, της έμφυλης ιδιότητάς τους και των συνεπαγομένων της, των διακρίσεων, των προνομίων και των περιορισμών που οι έμφυλοι ρόλοι παράγουν. Σε ένα πατριαρχικό καθεστώς, από την οικογένεια και το σχολείο, μέχρι τους εργασιακούς χώρους και τις ερωτικές σχέσεις αναπαράγονται και φυσικοποιούνται οι σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης και οι ρόλοι με βάση το δίπολο άντρας-γυναίκα. Τα αρρενωπά χαρακτηριστικά εξυψώνονται σε συνώνυμα της δύναμης και της υπεροχής και τα θηλυκά κατασκευάζονται ως ταυτόσημα της αδυναμίας και της υποταγής. Τα αντρικά πειράγματα, οι χειρονομίες, οι επιθέσεις υλικοποιούν αυτές τις έμφυλες ανισότητες, κατοχυρώνουν την αντρική υπεροχή και λειτουργούν ως μέσα επιβολής και πειθάρχησης των γυναικείων σωμάτων. Η απόκρυψη της έμφυλης διάστασης της βίας στο πλαίσιο του οικογενειακού περιβάλλοντος υπό το όνομα “ενδοοικογενειακή βία” -σαν να πρόκειται για αυτοφυές, φυσικό φαινόμενο της οικογένειας- λειτουργεί υπέρ της προστασίας και της διαιώνισης των σκληρών παιχνιδιών εξουσίας εντός του οικιακού χώρου. Η “ενδοοικογενειακή βία” γίνεται εξαίρεση βίας. Στα σκοτάδια της οικίας όλα επιτρέπονται και δικαιολογούνται. Αποδέκτες της είναι πάντα γυναίκες και παιδιά, αυτές δηλαδή που η πατριαρχία “βλέπει” όχι μόνο ως αδύναμες αλλά και κατώτερες, υπό την εξουσία και την ιδιοκτησία του άνδρα-οικογενειάρχη.

Η οικογενειακή ασφυξία δεν είναι η εξαίρεση. Η οικογένεια, κατοχυρωμένη στις κοινωνικές συνειδήσεις ως ιεροποιημένο σύμβολο, προαιώνιο και αμετάβλητο εμφανίζεται ως ο αποκλειστικός τόπος φροντίδας και αγάπης, ως ο απόλυτος σκοπός ζωής του ανθρώπου. Οι συγγενικές σχέσεις δύσκολα επιδέχονται αμφισβήτησης και κριτικής. Τι κι αν εντός της οικογενειακής δομής μαθαίνουμε να μετράμε την αγάπη και το νοιάξιμο με παρατηρήσεις, ταπεινώσεις, χαστούκια, φωνές και επιβολή... Η οικογένεια είναι ο τόπος όπου η βία κανονικοποιείται, και μάλιστα της προσδίδεται και εκπαιδευτικός χαρακτήρας: εκεί μαθαίνεις ότι οι εγκλήσεις, οι πειθαρχικές τιμωρίες, το ξύλο συμβαίνουν για να γίνεις “καλός άνθρωπος”. Στον στενό οικογενειακό κύκλο “χτίζονται” όλοι εκείνοι οι διαχωρισμοί με βάση το φύλο και την ηλικία, εκεί συμβαίνει για πρώτη φορά ο έμφυλος καταμερισμός της εργασίας (διάκριση αντρικών και γυναικείων δουλειών), εκεί εμπεδώνονται οι σχέσεις ιεραρχίας, καταπίεσης και υποταγής. Και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται στο σχολείο, την εργασία, τις σχέσεις μας για να γίνει τελικά όρος ζωής. Ειδικότερα, οι λεγόμενοι δεσμοί αίματος των παιδιών με τους γονείς δημιουργούν εκ των προτέρων μια σχέση εξουσίας που διαπερνάει όλη την ύπαρξη των μελών σε όλη τη διάρκεια της ζωής και που εδράζεται σε μία αυτοματοποιημένη ενεργοποίηση συναισθημάτων αφοσίωσης και εξάρτησης και γι αυτό σε μια αέναη παραγωγή ενοχών, με την παραμικρή αμφισβήτηση του “ιερού” της οικογένειας. Δεν είναι μόνο η φυσική βία, αλλά και η λεκτική, η ψυχολογική, οι μικροί και μεγάλοι καταναγκασμοί που επιβάλλει η οικογένεια -η επιβολή έχει πρότυπα εμφάνισης, ντυσίματος, συμπεριφοράς, έχει δεσμεύσεις, επιχειρεί να καθορίσει όλες μας τις επιλογές -από τη σχολή, τη δουλειά, τους φίλους και τον/την σύντροφό μας, την ίδια τη σεξουαλικότητά μας. Εκείνες/οι που θα αμφισβητήσουν ή θα αποδράσουν από το πλέγμα των οικογενειακών σχέσεων παραβιάζουν τη σκληρή ηθική της οικογένειας, του θεσμού που θεμελιώνει τις ταξικές, ηλικιακές και έμφυλες διαιρέσεις, και γι αυτό θα στοχοποιηθούν για να συμμορφωθούν.

Η νεαρή γυναίκα που δολοφονήθηκε από τον πατέρα της ήταν ένας τέτοιος παραβάτης. Λόγω θέσης, ως γυναίκα, και βούλησης, ως παιδί που τάχθηκε υπέρ ενός διαζυγίου, ως άνθρωπος που θέλησε να ορίσει η ίδια τη ζωή της και επέλεξε σύντροφο που δεν ήταν της αρεσκείας του πατέρα της -τα μίντια επανέλαβαν ξανά και ξανά ότι επρόκειτο για κάποιον αλβανικής καταγωγής- συνόψισε το τερατουργικό, αυτό της αμφισβήτησης των αυστηρών ιεραρχιών και καταναγκασμών της οικογενειακής δομής και γι αυτό τιμωρήθηκε παραδειγματικά, με την απώλεια της ζωής της.

Μπροστά σ’ αυτόν τον “ιερό” σκοπό της αναπαραγωγής της ίδιας της κοινωνίας και των “αξιών” της, η προστασία και η ιδιωτικότητα της οικογένειας ανάγεται σε ύψιστο και απαραβίαστο χαρακτηριστικό της. Οι συγγενείς, οι γείτονες και οι φίλοι οφείλουν να μην παρεμβαίνουν στα “εν οίκω” -ακόμη και όταν “εν οίκω” τελούνται συναισθηματικοί εκβιασμοί, ξυλοδαρμοί, βιασμοί, δολοφονίες. Κανείς δεν θα τους κατηγορήσει για τη σιωπή τους, ελάχιστοι θα μιλήσουν για συνενοχή. Σε καμία άλλη συνθήκη η αδιαφορία δεν είναι τόσο αποδεκτή, ενίοτε ακόμη και επιβεβλημένη, όσο στα εγκλήματα που τελούνται στο πλαίσιο της οικογένειας -θα μας φαινόταν το ίδιο να έμενε αμέτοχη η γειτονιά αν, αντί για τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας από την πατέρα της, μιλούσαμε, λόγου χάρη, για ένα τροχαίο ατύχημα;

Η δολοφονία της νεαρής γυναίκας από τον πατέρα της φέτος το καλοκαίρι αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή στα ατελείωτα περιστατικά έμφυλης-πατριαρχικής βίας που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Μέσα από την ταυτότητα του ψυχασθενούς που αποδόθηκε στον πατέρα, αποσιωπήθηκε και πάλι η έμφυλη διάσταση της βίας ως δομικό συστατικό της οικογένειας. Χρειάζεται να σταθούμε περισσότερο στο σημείο αυτό. Παρά την κατώτερη θέση της γυναίκας και των παιδιών στην πατριαρχική κοινωνία, στην κυρίαρχη ρητορική δεν νοείται οι παιδοκτόνοι, βιαστές, δράστες ξυλοδαρμών και άλλα τέτοια αποβράσματα, να είναι “κανονικοί” άνθρωποι. Όλα τα αιχμηρά περιστατικά αποδίδονται σε “ανθρώπους-τέρατα”, σε “ανώμαλους” ώστε να μην διασαλευτούν οι κανονικότητες και να μην αμφισβητηθούν οι ρόλοι και οι ιδιότητες που επιβάλλονται βάσει του φύλου. Από τη μία, αναπαράγεται το στερεοτυπικό σχήμα ότι όλοι οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν “ψυχιατρικά προβλήματα” είναι εν δυνάμει δολοφόνοι. Από την άλλη, οι “ψυχικά διαταραγμένοι” βγαίνουν εκτός της κοινωνικής σφαίρας και τέτοιου είδους προβλήματα αποκόπτονται από το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και τις πολιτικοοικονομικές συνθήκες που τα παράγουν και τα τροφοδοτούν και υποβιβάζονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και παρεκκλίσεις. Στο συγκεκριμένο γεγονός, οι μιντιακές αναφορές για “ψυχικές διαταραχές” που ενδεχομένως αντιμετώπιζε ο δράστης στο παρελθόν, το μόνο που καταφέρνουν είναι να συσκοτίζουν τις πραγματικές αιτίες των ξυλοδαρμών στη σύζυγό του και της ίδιας της δολοφονίας της κόρης του.

Να τελειώνουμε, λοιπόν, με τα παραμύθια και τους “δράκους”. Η έμφυλη βία έχει δρώντα υποκείμενα, ασκείται από άντρες κανονικούς, φυσιολογικούς. Από την υποτίμηση ή τη σεξουαλική παρενόχληση στο εργασιακό περιβάλλον ή στο δρόμο, τους ξυλοδαρμούς από συντρόφους και πατεράδες, ως τους βιασμούς ή τις δολοφονίες που τα μίντια βαφτίζουν “εγκλήματα πάθους”, η ένταση διαφέρει, αυτό που όμως μένει αμετάβλητο είναι ότι η έμφυλη βία είναι μια πραγματικότητα για όλες μας και για όλους εκείνους που δεν “χωράνε” ή δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα της αρρενωπότητας. Ο σεξισμός δεν είναι μεταφυσική οντότητα, έχει σώματα ταπεινωμένα, κακοποιημένα, βιασμένα, από άντρες παλικαράδες, λεβέντες, ομοφοβικούς, μάτσο, βιαστές, πορνοπελάτες... Να σπάσουμε τα τείχη της ιδιωτικότητας της οικογένειας, να σπάσουμε το καθεστώς της εξατομίκευσης, την κανονικοποίηση της αδιαφορίας. Ενάντια στην πατριαρχία και το σεξισμό, να μην αφήνουμε καμία μόνη της. Να στήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και ουσιαστικής φροντίδας. Στον αντίποδα των επιβεβλημένων οικογενειακών σχέσεων, να είμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη. Με κάθε τρόπο, με τα μέσα που καθεμία και καθένας από εμάς διαθέτει, να εναντιωθούμε στην έμφυλη καταπίεση. Με όρους συλλογικούς και ακηδεμόνευτους, να στήσουμε τα ζωντανά μας οδοφράγματα ενάντια στις επιβολές που δεχόμαστε. Να επιτεθούμε σε καθετί που μας καταπιέζει. Να τελειώνουμε με το σεξισμό και τη βία που παράγει.

ΘΕΡΣΙΤΗΣ

χώρος ραδιουργίας και ανατροπής, Νέστορος και Ευαγγελιστρίας, Ίλιον

[Για να κατεβάσετε το κείμενο σε αρχείο μορφής Pdf πατήστε εδώ]

ένα σχόλιο για την καταδίκη μιας γυναίκας

[από την πρωτοβουλία του ρεσάλτο ενάντια στο σεξισμό, την πατριαρχία, τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις]

αφίσα από την πρωτοβουλία θεσσαλονίκης για την υπόθεση της Κορίνθου

“Στις 22 Ιουνίου 2016 το βράδυ, δύο κοπέλες, 17 και 22 χρονών, κάθονταν σε ένα παγκάκι στο κέντρο της Κορίνθου. Ένας 46χρονος άντρας τις πλησίασε και τους επιτέθηκε. Στην αρχή με σεξιστικές φράσεις κι έπειτα, όταν του ζήτησαν να φύγει, κινήθηκε απειλητικά εναντίον τους. Παραβίασε σωματικά την 17χρονη, πιάνοντάς της το στήθος, και παρά τις προσπάθειες των δυο γυναικών να απομακρυνθούν, εκείνος συνέχισε την επίθεσή του. Η 22χρονη, φοβούμενη ότι αυτός θα βγάλει μαχαίρι, αμύνθηκε με το μαχαίρι που είχε μαζί της, βρίσκοντάς τον στο θώρακα. Ο άντρας απεβίωσε και οι κοπέλες συνελήφθησαν. Η 22χρονη [...] αντιμετωπίζει τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, και παραβίαση της νομοθεσίας για κατοχή και χρήση όπλου, και η 17χρονη που αφέθηκε ελεύθερη 2 μήνες μετά, αντιμετωπίζει την κατηγορία της συνέργειας. […]”

Οι βιαστές δεν είναι κάποια «τέρατα» με «ειδικά», αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά -μορφικά, αισθητικά, ηλικιακά, αντιληπτικά, φυλετικά, σωματικά- ούτε έχουν κάποιες «ειδικές» ιδιότητες… Οι βιαστές δεν οργανώνουν από πριν, σώνει και ντε, έναν βιασμό, τις περισσότερες φορές απλώς κυκλοφορούν πεζή ή με το αυτοκίνητο ή με το μηχανάκι ή απλώς κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι ή βρίσκονται στο διπλανό δωμάτιο…

Οι βιαστές βιάζουν επειδή το σύστημα, τους καλλιεργεί την ισχύ να καθυποτάσσουν και να επιβάλλονται, μέσα από όλους τους θεσμούς. Οι βιαστές βιάζουν και κυκλοφορούν επειδή το σύστημα τους οπλίζει με εξουσιαστικές αφηγήσεις, ιδεολογήματα και νόμους… Οι βιαστές βιάζουν επειδή το επιλέγουν…

Χθες, 27 Σεπτέμβριου 2017, η 22 χρoνη γυναίκα, δικάστηκε στο Ναύπλιο και καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία, σε 15 χρόνια και 4 μήνες.

Ζούμε σε πατριαρχικό σύστημα, ο σεξισμός είναι status quo και η σεξιστική απειλή είναι στοιχείο της καθημερινότητας.

Δεν υπάρχει καμία ψευδαίσθηση «απονομής δικαιοσύνης» γιατί ο «Νόμος» είναι πατριαρχικός. Δεν υπάρχει καμία ψευδαίσθηση «διατήρησης δημόσιας ασφάλειας» γιατί το κράτος είναι πατριαρχικό και οι δυνάμεις της τάξης του, ανδρώνονται βάσει της Κουλτούρας του Βιασμού και βασανίζουν μέσω αυτής. [Ξεπερνώντας τα όρια της τραγικής ειρωνείας, αλλά αποδεικνύοντας για εκατομμυριοστή φορά του λόγου το αληθές… την ίδια, σχεδόν, στιγμή που η ελληνική δικαιοσύνη στο Ναύπλιο καταδίκαζε την αντιστεκόμενη γυναίκα σε 15 χρόνια κάθειρξη, στη Λάρισα αποφάσιζε να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας άντρας, στρατιωτικός, πατέρας και βιαστής των ανήλικων κοριτσιών και παιδιών «του»].
 

Απέναντι στην καθημερινή σεξιστική βία
επιλογή μας είναι η αυτοάμυνα
επιλογή μας είναι η χειραφέτηση και το μοίρασμα χωρίς ενοχές
επιλογή μας είναι η αλληλεγγύη σε όποια αντιστέκεται 

Λευτεριά στη γυναίκα που κατηγορήθηκε για τον φόνο εκείνου του άντρα που επιτέθηκε σε αυτήν και τη φίλη της
Λευτεριά σε κάθε φυλακισμένη γυναίκα που αντιστάθηκε, με κάθε μέσο, στο βασανιστή ή/και βιαστή της
Λευτεριά σε όσες είναι στα κελιά

μία υπ(ερ)σημείωση:

«Θέλω να επαναλάβω ότι λυπάμαι που η προσπάθεια να αντισταθώ στην επίθεση εναντίον εμένα και της φίλης μου εκείνη τη νύχτα, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του ανθρώπου. Δεν ήθελα να τον σκοτώσω, και λυπάμαι πολύ για αυτό που έγινε. Δεύτερον, θέλω να ευχαριστήσω όλες τις γυναίκες που μου συμπαραστέκονται, και αισθάνομαι δυνατή γι’ αυτό. Τέλος, μου βάζουν 15 χρόνια φυλακή, ενώ εγώ περίμενα μια καλύτερη απόφαση, περίμενα να βγω από τη φυλακή όπου βρίσκομαι εδώ και πολύν καιρό. Θα παλέψω για μια καλύτερη απόφαση».

Αυτά είναι τα λόγια της Π.Α. σε μέλη του Μωβ στα κρατητήρια του Ναυπλίου, λίγο μετά την καταδικαστική απόφαση.

Παρασκευή 9/6/2017, 8:30 μ.μ. στον Θερσίτη: Εκδήλωση-Συζήτηση "Οι αμβλώσεις ως διαρκές επίδικο του ελέγχου επί του γυναικείου σώματος"

Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη (χώρος ραδιουργίας & ανατροπής - Ίλιον):

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ

για τις αμβλώσεις ως διαρκές επίδικο του ελέγχου επί του γυναικείου σώματος

Το κυρίαρχο πρόταγμα της αναπαραγωγής βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο της βιοιατρικής. Η τεκνοποίηση και η μητρότητα αναδεικνύονται σε κεντρικά σημεία "ολοκλήρωσης" του γυναικείου σώματος κι έτσι η αναπαραγωγική ικανότητα εξυψώνεται σε βασική διαφορά της γυναικείας φυσιολογίας, προμετωπίδα όλων των έμφυλων διαφορών.

Οι αμβλώσεις βρίσκονται στο επίκεντρο του έμφυλου και εθνοκεντρικού δημογραφικού πανικού. Σεξιστικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές αντιλήψεις διαπερνούν το θεσμικό πλαίσιο περί εκτρώσεων. Οι διάχυτοι υπερασπιστικοί λόγοι υπέρ των γεννήσεων -από μίντια, εκκλησία, επιστημονικούς φορείς- λειτουργούν ως υπενθύμιση τιμωρίας, δημιουργούν ενοχές και περιθωριοποιούν όσες επιλέγουν τη διακοπή της κύησης.

Ενάντια στο καθεστώς διαρκούς επιτήρησης του γυναικείου σώματος, αποδομούμε τις κυρίαρχες κατασκευές, στην κατεύθυνση της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας, πέρα από την ασφυξία του λόγου περί δικαιωμάτων, μακριά από τις ορατές και αόρατες πειθαρχικές επιβολές των κυρίαρχων λόγων και θεσμών.

Παρασκευή 9/6/2017, 8:30 μ.μ. στον χώρο του Θερσίτη

ΑΣΦΥΞΙΑ όπως λέμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: Εισηγητικό κείμενο

Το εισηγητικό κείμενο του Θερσίτη (χώρος ραδιουργίας & ανατροπής - Ίλιον) από την εκδήλωση-συζήτηση:

"ΑΣΦΥΞΙΑ όπως λέμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ"

Η οικογένεια ως τόπος παραγωγής και αναπαραγωγής του θεσμού της ιδιοκτησίας, ως κατεξοχήν πεδίο οργάνωσης και επιτέλεσης των ιεραρχικά έμφυλων σχέσεων, διαμόρφωσης κοινωνικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων, παραγωγής εθνικών σωμάτων

...που πραγματοποιήθηκε στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο, την Παρασκευή 5/5, είναι διαθέσιμο σε μορφή pdf, πατώντας εδώ.

 

 

Παρασκευή 12/5, 8:30μμ, στο Ρεσάλτο: Προδοσία

Την Παρασκευή 12/5 στις 8:30μμ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Μάη στο Ρεσάλτο, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Αθέτιση (ηθικής) υποχρέωσης, δέσμευσης, αρχής, ιδανικών // εγκατάλειψη φιλικού ή οικείου προσώπου σε ώρα ανάγκης.

Μια μπροσούρα και η μετάφρασή της ως έναυσμα για μία συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει...

"Όταν η σεξουαλική/σεξιστική βία και οι παραβιάσεις παρεισφρέουν σε κύκλους αντίστασης ενάντια στις καταπιέσεις, τους διαχωρισμούς και την εκμετάλλευση, στην πορεία προς την απελευθέρωση."

Στην εκδήλωση θα διανέμεται σε έντυπη μορφή η μεταφρασμένη μπροσούρα «Betrayal (Προδοσία) - μία κριτική προσέγγιση της κουλτούρας του βιασμού στις αναρχικές υποκουλτούρες» που εκδόθηκε στη Βόρεια Αμερική από το “Words to Fire Press”. Η μετάφραση της μπροσούρας πραγματοποιήθηκε από την «πρωτοβουλία ενάντια στο σεξισμό, την πατριαρχία, τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις» του στεκιού (e-mail: genderprw@gmail.com), από την οποία θα γίνει και η σχετική εισήγηση της εκδήλωσης. Η μπροσούρα διακινείται «χέρι με χέρι» σε αυτοοργανωμένους χώρους, στέκια, καταλήψεις και ομάδες, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Στον χώρο του στεκιού θα υπάρχει παρεμφερές έντυπο και ηλεκτρονικό υλικό, όπως επίσης και κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τα ιατρικά έξοδα της συντρόφισσας Β.Μ.

Σάββατο 13 Μάη, 8:30μμ, στο Ρεσάλτο: Οι Τότε-Πότε παρουσιάζουν τις «Απόπειρες»

Το Σάββατο 13 Μάη στις 8:30, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Μάη στο Ρεσάλτο, η θεατρική ομάδα Τότε-Πότε της +τεχνίας- παρουσιάζει την παράσταση: "Απόπειρες (κατά της ζωής της)" του Martin Crimp.

Οι “Απόπειρες” παίζονται σε αυτοοργανωμένους και απελευθερωμένους από εμπορευματικές και θεαματικές διαμεσολαβήσεις χώρους. Χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Λίγα λόγια για την παράσταση από τη θεατρική ομάδα Τότε-Πότε:

Καλοκαίρι 2014

Διαβάζουμε το «Απόπειρες (κατά της ζωής της)». Του Martin Crimp. 17 αυτοτελή σενάρια. Αφηγήσεις για την Άννα. Τις μεταφράζουμε.

Ένα έργο που μας έπεισε για τον πειραματισμό που επιτρέπει η ανοιχτότητα της μορφής του. Που ανταποκρίθηκε στη δική μας ανάγκη να δοκιμάσουμε το πέρασμα από τους ρόλους στους μη ρόλους, από τη συναισθηματική εμπλοκή στην αποστασιοποίηση, από ένα έργο με αρχή-μέση-τέλος σε αυτόνομες ιστορίες, χωρίς καμιά ομοιότητα μεταξύ τους. Με μόνο κοινό “αυτό” το οποίο αφηγούνται.

Ένα έργο που μας έκανε να ψάχνουμε όλα αυτά που απουσιάζουν, μέχρι να αντιληφθούμε πως αυτό ακριβώς είναι το νόημα. Που η τοποθέτηση σε σχέση με τα ζητήματα που αναδεικνύει μπορεί να παραχθεί μέσα από την υπόγεια ειρωνεία που διακατέχει όλο το έργο. Που η απουσία της Άννας χαρτογραφείται μέσα από τις αφηγήσεις των άλλων με μια σειρά σεναρίων από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, από το ειδικό στο γενικό, από τις καθημερινές σχέσεις στις σχέσεις κυριαρχίας με τη διαμεσολάβηση και την εξουσία να τις συντρέχουν και να παρουσιάζονται σε όλες τους τις μορφές . Όπου το ίδιο το θέαμα δημιουργεί σχέσεις που το αναπαράγουν και το συγκροτούν κάνοντας το πιο ισχυρό. Όπου η γλώσσα γίνεται και αυτή μέσο εξουσίας και ελέγχου από τους χρήστες της, δημιουργώντας με τον τρόπο που χρησιμοποιείται συναισθήματα, απομακρυσμένα από το περιεχόμενο που επικοινωνεί. Σενάρια παρμένα από όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας που αντικατοπτρίζουν την κανονικότητα αντιμαχόμενα ταυτόχρονα κάθε έννοια “αυτονόητου” και “αλήθειας” αλλά και των ερμηνειών που θέτουν οι “άλλοι” για τους “άλλους”. Ένα έργο που μας έφερε αντιμέτωπους με τις αντιφάσεις μας, κάνοντας την ανάγκη πραγμάτωσής του ακόμα πιο έντονη.

2 χρόνια μετά (ναι είναι αλήθεια, τόσο μας πήρε):

Η προσπάθεια απόδοσης ενός τέτοιου έργου αρχίζει και τελειώνει με την έκθεσή του. Με την επιθυμία μας μέσα από τα ερωτήματα που θέτει να επικοινωνήσουμε όσα μας απασχολούν. Τις καθημερινές εξουσίες που συγκροτούν την Εξουσία, τις εκάστοτε πραγματικότητες που δομούν την Πραγματικότητα υπό το πρίσμα των θεαματικών διεργασιών, τις διαμεσολαβημένες σχέσεις που έρχονται να ορίσουν την Αλήθεια και τις αφηγήσεις των άλλων που έρχονται να παγιώσουν την αποξένωση και την ιδιώτευση. Με το να έρθουμε σε επαφή με όλες τις διαφορετικές προσλήψεις και ερμηνείες του έργου από όσους το παρακολουθούν.

Λοιπόν, ποιά είναι πραγματικά η Άννα; Τη γνωρίσαμε ποτέ; Μας αρκεί η εικόνα που προβάλλουν για αυτήν; Ή μήπως φτιάξαμε εμείς μία; Την αφηγηθήκαμε;

 

Στον χώρο του στεκιού θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τα ιατρικά έξοδα της συντρόφισσας Β.Μ.

Παρασκευή 5/5, 8:30μμ, στο Ρεσάλτο: Εκδήλωση-Συζήτηση για τον θεσμό της οικογένειας

Την Παρασκευή 5/5 (8:30μμ) στο Ρεσάλτο, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση* για τον θεσμό της οικογένειας, στο πλαίσιο των "Εκδηλώσεων στο Ρεσάλτο" του Μάη. Η εισήγηση της εκδήλωσης θα γίνει από τον Θερσίτη| Χώρος ραδιουργίας και ανατροπής (Ίλιον), στον οποίο είχε αρχικά παρουσιαστεί σε αντίστοιχο κάλεσμα έναν χρόνο πριν, τον Μάη του 2016.

Ο πλήρης τίτλος της εκδήλωσης είναι: "Η οικογένεια ως τόπος παραγωγής και αναπαραγωγής του θεσμού της ιδιοκτησίας, ως κατεξοχήν πεδίο οργάνωσης και επιτέλεσης των ιεραρχικά έμφυλων σχέσεων, διαμόρφωσης κοινωνικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων, παραγωγής εθνικών σωμάτων" και η σχετική εισήγηση θα μοιράζεται σε έντυπη μορφή στον χώρο του στεκιού.

* Στην εκδήλωση θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τα ιατρικά έξοδα της συντρόφισσας Β.Μ.

Φεμινιστική πορεία ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

αναδημοσίευση από το athens.indymedia:

θέλουμε να είμαστε ελεύθερες - όχι γενναίες (το συλλογικό κείμενο για την πορεία σε pdf)

θέλουμε να είμαστε ελεύθερες – όχι γενναίες

Ένα χρόνο πριν μαζευτήκαμε φεμινιστικές ομάδες και άτομα και οργανώσαμε μικροφωνική στο θησείο με αφορμή το βιασμό μιας γυναίκας, αντιδρώντας στη σεξιστική βία που δεχόμαστε όλες καθημερινά. Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Σήμερα κατεβαίνουμε στο δρόμο για να φωνάξουμε πως πίσω από αυτά υπάρχει μια ολόκληρη κουλτούρα: η κουλτούρα του βιασμού.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι απόρροια της συνολικής πατριαρχικής κουλτούρας και είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Μαθαίνουμε από μικρές να ζούμε και να επιβιώνουμε μέσα σε αυτή. Είναι σε κάθε σεξιστικό αστείο, στη tv, στη μουσική, στη νομοθεσία, στο δρόμο, στις λέξεις και στις συμπεριφορές. Ωστόσο, είναι τις περισσότερες φορές άρρητη, συγκαλυμμένη, ένα κοινό μυστικό.

Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα θεωρητικό σχήμα. Είναι η καθημερινή βιωμένη εμπειρία μας. Θίγει όλα τα σώματα που δεν ανήκουν στις κυρίαρχες αρρενωπότητες. Στο δρόμο, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα ψιτ ψιτ, τα «τι…είσαι εσύ;», το κλείσιμο του ματιού, το σφύριγμα, το χούφτωμα στο λεωφορείο και ό, τι άλλο νιώθει ο καθένας ότι «δικαιούται». Στο σχολείο πρέπει να φροντίζουμε μην μας πουν «παρθένες», αλλά ούτε και «εύκολες». Στα σπίτια μας, οι σύζυγοι/γκόμενοι μπαίνουν πάντα πρώτοι πριν τις δικές μας επιθυμίες, οι θείοι ή οι οικογενειακοί “φίλοι” θα απλώσουν χέρι και κανείς δε θα το μάθει, γιατί «τα εν οίκω μη εν δήμω» και η ντροπή πρέπει να είναι πάντα δική μας. Στη δουλειά, τα αφεντικά ή ο πέφτουλας συνάδελφος, αυτός που μας υποτιμά, κάνει σεξιστικά σχόλια και εμείς πρέπει να το βουλώνουμε και να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε δουλειά. Κρύβεται στα σεξιστικά σχόλια, στις υποδείξεις για το πώς να παρκάρουμε. Όταν εμφανίζονται αυτόκλητοι ιππότες να πουν «μην ενοχλείς την κοπέλα» – οι ίδιοι τύποι που σχολιάζουν και βαθμολογούν τα σώματά μας σαν να είμαστε αντικείμενα, ή που πιστεύουν ότι μια λεσβία θα «έστρωνε» αν είχε τον κατάλληλο σις στρεητ εραστή. Ο καθένας θεωρεί ότι έχει λόγο για τη σεξουαλικότητά μας, καθώς και δικαίωμα πάνω στο σώμα μας και τη συμπεριφορά μας – μας λένε να χαμογελάμε πιο συχνά, να μην είμαστε στριφνές, ξινές, υπερβολικές.

Η “σωστή γυναίκα” είναι ένα ακατόρθωτο ιδανικό, φτιαγμένο από αντιφάσεις και αντρικές φαντασιώσεις. Πρέπει να είναι ωραία αλλά και συνετή, περιποιημένη αλλά όχι και παστωμένη, γατούλα αλλά όχι τσούλα , έμπειρη αλλά χωρίς να έχει πάει με πολλούς κοκ. Ό, τι παρεκκλίνει από αυτά τα στερεότυπα είναι αντικείμενο χλευασμού, παραβίασης, τιμωρίας ή καθίσταται αόρατο (δεν υπάρχεις αφου δε σε κοιτάζω/ σχολιάζω/ παραβιάζω). Αλλά και ό,τι συγκλίνει στα περισσότερα αυτά τα πρότυπα δε γλιτώνει από τα παραπάνω. Αντίστοιχα, ο “σωστός άντρας”, άλλο ένα ιδανικό, σύμφωνα με την πατριαρχία πρέπει να είναι δυνατός,ενεργητικός, κυνηγός θαρραλέος, με ασυγκράτητες ορμές – που πρέπει και δικαιούται να τις εκτονώνει. Το χτίσιμο αυτής της αρρενωπότητας αρχίζει από πολύ νωρίς, με υποδείξεις και παραινέσεις ενός ολόκληρου κοινωνικού περιβάλλοντος, το οποίο φωνάζει «οι άντρες δεν κλαίνε», «δείξε ποιος είναι ο άντρας», και παράλληλα συναινεί ή κάνει τα στραβά μάτια όταν οι άντρες καταφεύγουν στην έμφυλη βία για να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους. Ταυτόχρονα, η ευθύνη για ό, τι μας συμβαίνει πέφτει πάνω μας. Φταίει το προκλητικό ντύσιμο, το φλερτάρισμα, το μέρος και η ώρα που κυκλοφορούμε, ότι ήπιαμε παραπάνω, ότι θέλαμε να κάνουμε σεξ και μετά αλλάξαμε γνώμη. Αλλά ποτέ δε φταίει αυτός που απλώνει το χέρι του, που ποτέ δε ρωτάει, που…που…

Ο φόβος σχετικά με το βιασμό, πέρα από δικαιολογημένος, συνιστά λειτουργικό στοιχείο της κουλτούρας του βιασμού. Εκπαιδευόμαστε απο μικρά να φοβόμαστε την πιθανότητα του βιασμού και αυτό μας κρατά πειθαρχημένες. Ο φόβος, έχει διαδραματίσει τόσο καθοριστικό ρόλο στην κοινωνικοποίησή μας, ώστε ξέρουμε πότε να υιοθετούμε στρατηγικές προφύλαξης. Να κουμπώσουμε την ζακέτα για να μην μας προσλάβει το αντρικό ραντάρ ως “αποκαλυπτικά” ντυμένες. Να περιμένουμε να μπει στην πολυκατοικία η φίλη μας που την συνοδεύσαμε σπίτι της, ή να κρατήσουμε τον αριθμό του ταξί.

Οι βιασμοί δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα, δε συμβαίνουν κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι ράτσα ειδική. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες, γκόμενοι, συμφοιτητές, καθηγητές, συμμαθητές, συνεργάτες, αφεντικά, σύντροφοι. Είναι οι άντρες της διπλανής πόρτας – όχι «τέρατα». Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι στα μμε συχνά παρουσιάζονται ως ψυχικά ασθενείς, «ανώμαλοι», μετανάστες, φυλετικά και θρησκευτικά Άλλοι. Έτσι ο βιασμός γίνεται αφορμή για αναπαραγωγή ρατσιστικού λόγου και η ευθύνη ανήκει πάντα κάπου «αλλού», όχι στην μάτσο ελληνική πατριαρχική κουλτούρα.

Για να μην παραμένει η αντιμετώπιση της κουλτούρας του βιασμού μια μοναχική διαδικασία, συζητάμε μεταξύ μας για όλα αυτά, ανακαλύπτουμε πολλά κοινά σημεία, ερχόμαστε πιο κοντά, γινόμαστε πιο δυνατές. Όπως κι αν επιβιώνει το κάθε άτομο μέσα σε αυτό, είναι καλό να ξέρουμε ότι δεν χρειάζεται να είμαστε μόνες. Είμαστε εδώ η μία για την άλλη. Στηρίζουμε τις εαυτές μας, τις φίλες μας, τις μανάδες μας, τις αδερφές μας, τις γειτόνισσες μας, τις άγνωστες που συναντάμε στο δρόμο μας. Τρανς, σις¹, μετανάστριες, ντόπιες, κορίτσια, αγόρια, τσούλες, χοντρές, ξανθιές, τριχωτές, κάθε ηλικίας, έξω στο δρόμο και μέσα στο σπίτι, όλες μαζί μπορούμε να αντισταθούμε. Μαθαίνουμε να αμυνόμαστε, μαθαίνουμε να το σκάμε, μαθαίνουμε να μιλάμε μεταξύ μας με σεβασμό και να ακούμε τις άλλες. Φτιάχνουμε ομάδες για να διεκδικούμε το χώρο που χρειαζόμαστε.

Διαδηλώνουμε ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού. Τολμάμε να αμφισβητούμε τα έμφυλα αυτονόητα της ετεροκανονικής ματσίλας, της εθνοπατριαρχικής αηδίας. Κι έτσι, έστω και λίγο, αλαφραίνουμε τις έμφυλες αποσκευές που μας φορτώσανε: την ενοχή, τη ντροπή, το φόβο. Δεν θα σταματήσουμε αυτόν τον αγώνα μέχρι και η τελευταία από εμάς να μπορεί να κυκλοφορεί εκεί έξω, όπως η ίδια επιθυμεί. Γιατί κανένας δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερος, μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες.

Αθήνα, 12/11/16

Συντονιστικό ατόμων και ομάδων (ΛΟΑ, bra-stards, Μπεφλόνα) ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

1Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν, με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους.

Πηγή:http://tinyurl.com/zgg7y5s