Παρασκευή 11/10, 8μμ στο Ρεσάλτο: Εκδήλωση-Συζήτηση με συντρόφισσες/ους από τη γαλλία με αφορμή την έκδοση “Δεν θα είμαστε πλέον υπομονετικές, δεν θα είμαστε πλέον ασθενείς”

Την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου στις 8μμ στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο (Έβρου 27, Κερατσίνι, 100μ από την πλατεία Λαού) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με συντρόφισσες/ους από τη γαλλία, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου “Nous ne serons plus patients” [Δεν θα είμαστε πλέον υπομονετικές, δεν θα είμαστε πλέον ασθενείς], μια συλλογή αναφορών από αγώνες και αντιστάσεις στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης σε διάφορα μέρη και εποχές.

 

  

Έχουν υπάρξει αντιστάσεις ενάντια στην εμπορευματοποίηση, την ιδιωτικοποίηση, τη θεσμική, κρατική και τεχνοβιομηχανική αντιμετώπιση και διαχείριση της υγείας, της περίθαλψης, του θανάτου;

Συλλογικές αντιστάσεις με όλους όσες εμπλέκονται -κοινότητες, “ειδικούς”, “αρρώστους”, “φροντιστές”;

Υπάρχουν περιορισμοί στους τρόπους αντίστασης μέσα στους υγειονομικούς χώρους;

Έχουν υπάρξει αντιστάσεις ενάντια στη μηχανιστική και κατακερματισμένη αντιμετώπιση των σωμάτων, των ικανοτήτων, της αρρώστιας;

Η “υγεία” είναι ίσως αυτό που μας συνδέει με τον πιο άκριτο τρόπο με το κράτος. Πόσο εξαρτημένα είμαστε από κάθε σύστημα υγείας και πώς επηρεάζονται οι αντιστάσεις;

 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ & ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

 

Στιγμιότυπα αντιστάσεων & «κρίσεων»

[αν και η λέξη «κρίση» που έχει υιοθετηθεί από τον επονομαζόμενο «δυτικό λευκό κόσμο» είναι μία έννοια που βασικό στόχο έχει να συσκοτίσει το γεγονός ότι πρόκειται για συστημικές κρίσεις, θα τη διατηρήσουμε ως έννοια σε εισαγωγικά]

Τα τελευταία χρόνια, ο Λίβανος προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των κρατών που περνάνε «κρίση» σε όλα τα πεδία: πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Έναν μήνα πριν, στις 14 Σεπτέμβρη (και ενώ η εθνική οικονομία του Λίβανου καταρρέει, το ΔΝΤ περιμένει αναδιαρθρώσεις για να δώσει δάνεια, τέσσερις στους πέντε ανθρώπους ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, με τις τράπεζες εν τω μεταξύ να έχουν επιβάλλει εδώ και τρία χρόνια καθεστώς capital control και «μερική» δέσμευση των καταθέσεων) η Sally Hafez μπουκάρει οπλισμένη, με το πρόσωπό της ακάλυπτο στην τράπεζα Blom της Βηρυτού, χύνοντας βενζίνη στον χώρο και λέγοντας: "Είμαι η Sally Hafez, ήρθα σήμερα... για να πάρω τις καταθέσεις της αδελφής μου που πεθαίνει στο νοσοκομείο (καρκινοπαθής). […] Δεν ήρθα να σκοτώσω κανέναν ή να βάλω φωτιά... Ήρθα για να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου". Η Sally Hafez, αφού της έδωσε ο ταμίας 13.000 από τις 20.000 του λογαριασμού της, κατάφερε να διαφύγει πριν έρθουν οι δυνάμεις ασφαλείας, σπάζοντας την τζαμαρία της τράπεζας με τη βοήθεια αγνώστων που βρίσκονταν έξω από την αυτόματα κλειδωμένη τράπεζα (λέγεται ότι ήταν συλλογική δράση οπότε ο κόσμος δεν ήταν άγνωστος αλλά ακτιβιστές, ενώ βιντεοσκοπημένο υλικό μπορεί να βρει η καθεμία και ο καθένας στο διαδίκτυο και σε social media). Αργότερα την ίδια μέρα σε μία άλλη πόλη, ένας άνδρας επίσης οπλισμένος ζήτησε τις καταθέσεις του και παραδόθηκε στις αρχές (μέχρι και σήμερα, έχουν ακολουθήσει και άλλοι/ες σε παρόμοιες κινήσεις με ψεύτικα ή κανονικά όπλα). Ενώ μέχρι την 16η Σεπτέμβρη, εφτά τράπεζες καταλήφθηκαν από πλήθη που αρνούνταν να φύγουν αν δεν έπαιρναν τις καταθέσεις τους ή μέρος αυτών. Φυσικά, η ένωση τραπεζών Λιβάνου εξέδωσε ανακοίνωση που ζητούσε από τις αρχές «να θέσουν προ των ευθυνών τους όσους επιδίδονται σε “λεκτικές και σωματικές” επιθέσεις μέσα στις τράπεζες» και δήλωσε πως «οι δανειστές δεν θα είναι επιεικείς», ενώ παράλληλα έκλεισαν τα τραπεζικά καταστήματα για τρεις ημέρες. Την 19η Σεπτέμβρη, υπήρξαν συμπλοκές σε διάφορα σημεία και με διαφορετικούς τρόπους, μεταξύ στρατού και διαδηλωτών που ζητούσαν την απελευθέρωση των δύο κρατούμενων ακτιβιστών (Ιbdel Rahman Zakaria και Mohammad Rustom) που λέγεται ότι ήταν μεταξύ αυτών που βοήθησαν να διαφύγει η Sally Hafez. Πλήθη διαδηλωτών πραγματοποιήσαν «καθιστική» διαμαρτυρία έξω από το «παλάτι της δικαιοσύνης» και σύμφωνα με τον στρατό κατέστρεψαν στρατιωτικό όχημα και ανέτρεψαν πολλά άλλα οχήματα. Άλλα πλήθη μπλόκαραν κεντρική οδική αρτηρία στη Bireh και αρνήθηκαν να φύγουν μέχρι να απελευθερωθούν οι δύο. Επιπλέον, ακτιβιστές σύντροφοι/ισσες των δύο κρατουμένων, μπλόκαραν δημόσιες υπηρεσίες (συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών γραφείων), θρησκευτικά και αστικά δικαστήρια, καθώς και τα κεντρικά γραφεία του ταχυδρομείου. Κάποιες άλλες διαδηλώτριες/ες μπλόκαραν τα τοπικά γραφεία ύδρευσης, τηλεπικοινωνιών (των ιδιωτικών Alfa και των κρατικών Ogero) και ηλεκτροδότησης… 

13 Σεπτέμβρη, όχι πολύ μακριά, στο Ιράν. Έναν τόπο που ταλανίζεται εδώ και δεκαετίες από πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικές «κρίσεις», λόγω των διεθνών κυρώσεων και διαφόρων ειδών απειλών υπό την αιγίδα των ΗΠΑ με υποστηρικτές τα κράτη της Ε.Ε. αλλά και εξαιτίας της ντόπιας εξουσίας και των νόμων του ισλαμικού καθεστώτος -που μεταξύ πολλών άλλων απαγορεύει τον όποιο αυτοκαθορισμό (από την σεξουαλικότητα μέχρι την επιλογή ενδυμασίας κοκ) αλλά που διόλου τυχαία σε ό,τι αφορά στην πίστη είναι δείγμα ανεξιθρησκείας. 13 Σεπτέμβρη, η Mahsa Amini, μια 22χρονη ιρανή κουρδικής καταγωγής από την πόλη Saqqez (σε κουρδική επαρχία του Ιράν) συλλαμβάνεται στην Τεχεράνη από την Gasht-e Ershad (την Περιπολία Καθοδήγησης, που αποτελεί κάτι σαν εξειδικευμένη αστυνομία περί των ηθών) για «παράβαση του νόμου περί ενδυμασίας» (προεξείχαν μαλλιά από την μαντίλα ή τη hijab και υπήρχε «λάθος» στον τρόπο που φορούσε το παντελόνι). Δύο ώρες μετά τη σύλληψή της, οδηγήθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση και πέθανε την 16η Σεπτέμβρη. Προφανώς οι αρχές, απέναντι στις καταγγελίες για ξυλοδαρμό και δολοφονία, υιοθέτησαν μία αφήγηση που μιλάει για «εγκεφαλικό και καρδιακό επεισόδιο της 22χρονης». Αυτή η κρατική δολοφονία έχει αναταράξει το Ιράν λειτουργώντας ως πυροκροτητής αντίστασης και ανυπακοής απέναντι στις εκεί καθυποτάξεις. Αν και ξεκίνησε από την κουρδική επαρχία από όπου καταγόταν η Mahsa Amini, μέχρι και σήμερα έχει εξαπλωθεί σχεδόν σε ολόκληρη την επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και παραδοσιακά «καθεστωτικών» επαρχιών και πόλεων. Από τις γυναίκες και τα κορίτσια που καίνε τις μαντίλες, τις hijab, τις μπούργκες και κόβουν δημοσίως τα μαλλιά τους, τα αυτοκίνητα που κορνάρουν για να δηλώσουν τη στήριξή τους, τις διαδηλώσεις, τους χορούς και τα σχολεία όπου η έκφραση ανυπακοής στους κώδικες ηθικής και στα σύμβολα του καθεστώτος είναι εμβληματική, μέχρι τις συγκρούσεις με τις κατασταλτικές δυνάμεις και τις απεργίες διαφόρων εργασιακών κλάδων σε ένδειξη αλληλεγγύης με τις εκατοντάδες νέες δολοφονημένες/ους, νέους φυλακισμένους/ες, νέες εξαφανισμένες/ους από τις κρατικές δυνάμεις… Η οργισμένη κραυγή «γυναίκα, ζωή, ελευθερία» αντηχεί μαζί με το «μη φοβάστε, μη φοβάστε, είμαστε όλες μαζί», «οι μουλάδες να φύγουν», «θάνατος στον δικτάτορα», «από την Sanandaj στην Tabriz, τα μόνα που υπάρχουν είναι φτώχεια, διαφθορά και διακρίσεις»… 

Λίγο παραδίπλα στο Αφγανιστάν (σε έναν τόπο που η λέξη «κρίση» φαντάζει τραγελαφική ως περιγραφή της κατάστασης καθώς ζει μεγάλο χρονικό διάστημα σε καθεστώς διαρκούς πολέμου και στρατιωτικών επιχειρήσεων αποικιακής λογικής), από τη στιγμή που οι Ταλιμπάν παρέλαβαν την εξουσία από τα χέρια των «δυτικών» δυνάμεων και συνασπισμών τους, γυναίκες παλεύουν με διαδηλώσεις να κατοχυρώσουν την ύπαρξή τους στον λεγόμενο δημόσιο χώρο και τη θέση τους στο εκπαιδευτικό σύστημα. Σήμερα, με αφορμή τα γεγονότα στο γειτονικό Ιράν ξαναβγήκαν στους δρόμους διαδηλώνοντας με τις μαντίλες, τις μπούρκες και τα τσαντόρ τους και για άλλη μια φορά δέχονται άγρια καταστολή… 

Δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικά πρωτόγνωρο όσον αφορά στο τι σηματοδοτεί μία «κρίση». Άλλωστε πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ήταν δημοφιλή τα «δικά μας μνημόνια», οι «δικοί μας φτωχοί», τα «δικά μας παιδιά που λιποθυμούσαν στα σχολεία», οι δικές μας αντιστάσεις, οι δικές μας εκφράσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Ούτε υπάρχει κάτι πρωτοφανές στην εκδήλωση ανυπάκουων και εξεγερσιακών καταστάσεων μετά από δολοφονίες του εκάστοτε καθεστώτος. Αρκετές/οι θυμόμαστε με συγκίνηση τη μοναδικότητα των βιωμάτων στην εξέγερση του 2008, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πολλοί/ές θυμούνται το ντόμινο των δράσεων και μετέπειτα εξελίξεων που προκάλεσε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και αρκετά πρόσωπα τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh!, με την εμφάνιση στο δημόσιο πεδίο όχι μόνο όλων εκείνων των προσώπων που ήταν καταναγκαστικά «κρυμμένα» στα στενά τετραγωνικά των δικών τους ταυτοτικών χώρων και σχέσεων αλλά και της ανυπακοής και της οργής τους. Αυτά που εξελίσσονται στον Λίβανο, το Ιράν και αλλού αυτές τις ημέρες, πέραν της σπουδαιότητας τους ως υπενθύμιση -τόσο ζωογόνα σε αυτούς τους επιθετικούς καιρούς που ζούμε- ότι δεν υπάρχουν κράτη, θρησκείες, καταπιεστικά και εκμεταλλευτικά συστήματα όπως ο καπιταλισμός και η πατριαρχία που είναι άτρωτα και παντοτινά, επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά το γεγονός ότι ο αγώνας, η αντίσταση, η αλληλεγγύη αναδύουν τον πλούτο, την περιπλοκότητα της ζωής, της σύνδεσης∙ μπολιάζουν τα ριζοσπαστικά περιεχόμενα και τις μορφές αντίστασης και αλληλεγγύης με όλα όσα ήταν μέχρι πρότινος αόρατα και υποτιμημένα∙ κάνουν ορατές εκείνες τις πράξεις, εκείνα τα έργα (τα τόσο αναγκαία και κρίσιμα για τις συλλογικές οντότητες) και εκείνα τα πρόσωπα που τα φέρνουν εις πέρας καθημερινά αλλά συστηματικά υποτιμούνται και ευτελίζονται απομονωμένα σε ιδιωτικούς χώρους, όπως για παράδειγμα όλα όσα επιτελούν τη φροντίδα. Αποκτούν μία πρωτόγνωρη αυτοεκτίμηση και δύναμη όλα εκείνα τα πρόσωπα ή/και οι ομάδες που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Ενώνουν, όχι στο όνομα της ενότητας για την ενότητα αλλά βάσει εκείνης της συνθετικής ουσίας που εδράζεται στα ολοένα και πιο διευρυμένα ριζοσπαστικά περιεχόμενα και μορφές έκφρασής τους, συμπεριλαμβάνοντας ό,τι δεν ξέραμε ότι υπήρχε ή υποτιμούσαμε στο πλαίσιο της συστημικής κανονικότητας και του «αυτονόητου». Η συμπερίληψη συμβαίνει στη βάση των καταπιέσεων και όχι των ταυτοτήτων –χωρίς όμως να ακυρώνονται ή και να λοιδορούνται αυτές οι «ταυτότητες» που ψάχνουν για ανάσα ύπαρξης, για χώρους και χρόνους πολιτικοποίησης σε έναν κόσμο που όχι μόνο καταπιέζει αλλά και συστηματικά αορατοποιεί έννοιες, έργα, πλήθη, ομάδες… 

Έχει γίνει ξεκάθαρο ότι οι διαχωρισμοί της ζωής/συνύπαρξης σε αναλυτικές ή μεθοδολογικές ταξινομήσεις και ιεραρχήσεις, όχι μόνο έχουν αποτύχει ιστορικά αλλά η πραγματικότητα αποδεικνύει πόσο αποπροσανατολίζουν και -το κυριότερο- πόσο τροφοδοτούν τον λαϊκισμό, τη σύγχυση, τον συντηρητισμό, τον κοινωνικό αυτοματισμό και την ανάθεση. Η πραγματικότητα είναι αυτή που έρχεται πάντα να αναδείξει την περιπλοκότητα, τη διασύνδεση κάθε πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής, κοινωνικής πλευράς. Η ζωή/συνύπαρξη δεν διαχωρίζεται σε δημόσιο/ιδιωτικό, σε πολιτικό/προσωπικό ή πολιτικό/πολιτισμικό, σε άτομο/κοινωνία κοκ, και το γεγονός ότι δεν διαχωρίζεται συμβάλλει στην κατανόηση, στην ανάλυση και άρα στην κατεύθυνση χειραφέτησης, αγώνα, αντίστασης, εξέγερσης και επανάστασης. Σε καταστάσεις «κρίσης», αυτή η θέση/διαπίστωση επιβεβαιώνεται σε όλο της το μεγαλείο ποιοτικά και ποσοτικά –παρόλο που έρχεται ως θέση αντιμέτωπη με την επιθετικότητα όχι μόνο της κυρίαρχης θέσης και στάσης περί διαχωρισμένων και ιεραρχημένων σφαιρών αλλά και με δύο από τα σημεία των καιρών: ότι η ταχύτητα των βιωμάτων αυξάνεται σε βαθμό που η επεξεργασία τους ατονεί καθολικά και ταυτόχρονα η μνήμη συρρικνώνεται σε βαθμό εξαφάνισης. Δυστυχώς επίσης τα παραδείγματα/συμβάντα έρχονται, παρέρχονται και καταπίνονται από το χωνευτήρι της κανονικότητας, της καταστολής (τόσο δολοφονικής σε στιγμές) και της αφομοίωσης… 

Κάθε τέτοια στιγμή που υπενθυμίζεται ότι η ισχύς μπορεί να πληγεί μέχρι και να καταποντιστεί, βλέπουμε ξεκάθαρα ότι οι στιγμές αυτές υλοποιούνται από τις καταπιεσμένες τάξεις, από όλα αυτά τα υποκείμενα που «δεν υπήρχαν» την ίδια στιγμή που υπάρχουμε επειδή «υπήρχαν». Όπως και κάθε φορά, βλέπουμε όλων των λογιών τις κυρίαρχες τάξεις είτε να προσπαθούν να τα φιμώσουν είτε να τα αφομοιώσουν. Σήμερα στον Ιράν, που όλος ο δυτικός κόσμος μιλάει για την «επανάσταση των γυναικών», τρέμουμε από οργή ακούγοντας εκείνες τις φωνές της λευκής, αποικιακής δύσης να εργαλειοποιούν τη δική τους στιγμή, τη στιγμή αυτών των γυναικών, σε αυτό το μέρος. Αυτές τις φωνές που στη Γαλλία απέκλειαν κορίτσια από τα σχολεία επειδή φορούσαν μαντίλες και που σήμερα κόβουν τα τουφάκια από τα μαλλάκια τους σε ένδειξη αλληλεγγύης. Αυτές τις φωνές που στις ΗΠΑ απαγορεύουν τις αμβλώσεις. Αυτές τις φωνές που στην Ελλάδα κάνουν κηρύγματα στις εκκλησίες για «αγέννητα παιδιά», ψηφίζουν νόμους για συνεπιμέλειες και άλλα κουραφέξαλα. Αυτές τις φωνές που από άκρη σε άκρη επιχειρούν να χωρέσουν την πατριαρχική επιθετικότητα στα στενά όρια της δικαιοσύνης και των κατασταλτικών μηχανισμών, διαιωνίζοντάς την. Αυτές τις φωνές που τον φεμινισμό τον αποδέχονται μονάχα με ευγενικά φρουφρου και εναλλακτικά αρώματα, αλλά όταν τους χτυπάει την πόρτα αδιαμεσολάβητα, αχειραγώγητα γίνεται προβληματικός, επιθετικός, άδικος κοκ. Και ο κατάλογος αυτών των φωνών είναι δυστυχώς ατελείωτος… 

Η δική μας θέση απέναντι στα καταπιεσμένα, τους αγώνες και τις αντιστάσεις τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι η γνωριμία, η συσχέτιση, η χειραφέτηση, η αλληλεγγύη, η αντίσταση σε ό,τι εξουσιάζει. Η αντιπαραβολή ενός κόσμου χωρίς εξουσίες, χωρίς σύνορα, χωρίς χαρτιά, χωρίς δίπολα, χωρίς ταξινομήσεις και ιεραρχήσεις, χωρίς ανάθεση σε ειδικούς, αυθεντίες και πάτρωνες, χωρίς «ταυτότητες» θα υπολείπεται όσο η ανυπάκουη καρδιά δεν επιθυμεί να αποκτά άβολες αρρυθμίες με αυτές τις άγνωστες τονικότητες και τις «παράφωνες» μελωδίες. Οι συμφωνίες και ασυμφωνίες όλων της «γης των κολασμένων», των «από κάτω» είναι, μεταξύ πολλών άλλων, αυτές που θα απομαγέψουν τα διαφημισμένα αποκούμπια όπως αυτά των φαντασιακών κοινοτήτων και κανονικοτήτων, των «δικαιωμάτων» και της κρατικής δικαιοσύνης, αποκούμπια που βασίζονται και σε «ταυτότητες» όπως το «χρώμα», το «φύλο», η «σεξουαλικότητα», η «φυλή», οι «ικανότητες»… Είναι αυτές οι «παραφωνίες» που θα αποκαλύψουν τις λογικές της πατρωνίας των καταπιεσμένων και των αντιστάσεών τους, για τις οποίες όσο πιο μακριά συμβαίνει «η εξέγερση των γυναικών» ή η επανάσταση των όποιων κάθε φορά άγνωστων αόρατων, τόσο πιο μελωδική ακούγεται στα αυτιά τους... 

Οκτώβρης 2022 

πρωτοβουλία του αναρχικού στεκιού Ρεσάλτο 

ενάντια στον σεξισμό, την πατριαρχία, τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις 

genderprw@protonmail.com

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22.05 στις 20.00 στην ταράτσα του ΡΕΣΑΛΤΟ

Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά - εκδήλωση συζήτηση για τα Άγραφα

η αφίσα σε pdf

Παρασκευή 31/8: Προβολή ταινίας στον χώρο του Πατινάζ – The Florida Project

Tον τελευταίο καιρό παρατηρούμε το δήμο να κάνει όλο και περισσότερες κινήσεις αποστείρωσης του άλσους και της πόλης, από το κόψιμο δέντρων και το σβήσιμο αντιφασιστικών συνθημάτων μέχρι την απομάκρυνση αστέγων απ’ τους δημόσιους χώρους. Τα παραπάνω, γίνονται με πρόσχημα από πλευράς δημοτικής αρχής την ασφάλεια και το κοινό καλό των κατοίκων του Αιγάλεω. Οι κοινές ανάγκες αυτής της ομογενούς ομάδας των πολιτών αποφασίζονται από τον δήμαρχο και χρόνια τώρα κινούνται σε πολύ καθορισμένα μονοπάτια κερδοφορίας, βαρετών δραστηριοτήτων, προεκλογικών υποσχέσεων ή ακόμα και προσπάθειες κατασκευής τουριστικών προορισμών.

Η άλλη πλευρά του ασφαλούς και βαρετού πάρκου είναι η επιτήρηση και ο έλεγχος ώστε η πόλη και το άλσος να παραμείνουν καθαρά. Καθαρά από αντιφασιστικά συνθήματα, από μη προβλεπόμενες συμπεριφορές που δεν συμμορφώνονται με τις ήδη κατακερματισμένες ζώνες χρήσης έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί εντός του. Τον ρόλο αυτόν θα αναλάβει, σύμφωνα με την πρόσφατη έγκριση σχετικού κονδυλίου στο δημοτικό συμβούλιο, μία ομάδα σεκιούριτι που θα περιφρουρεί το Μπαρουτάδικο.

Το συμπέρασμα είναι σαφές. Οι “χώροι πρασίνου” για το κράτος έχουν σημασία μόνο όταν μπορούν να μετατραπούν σε εμπόρευμα ή να γίνουν τουριστικές – πολιτιστικές ατραξιόν. Με το σιγοντάρισμα «περιβαλλοντικών», «σπηλαιολογικών» και «πολιτιστικών» συλλόγων της πόλης γίνεται σαφές ότι τέτοιοι χώροι πρέπει να «αξιοποιηθούν» είτε για εμπορικούς, είτε για πολιτιστικούς λόγους (βλέπε «Σταύρος Νιάρχος»). Συνεπής με το παραπάνω συμπέρασμα, τον Ιούνη ο δήμος Αιγάλεω επανέφερε στην ατζέντα του δημοτικού συμβουλίου κι αποφάσισε εκ νέου την κατασκευή βρεφονηπιακού σταθμού στο χώρο του Μπαρουτάδικου που αποκαλείται «Πατινάζ». Ένα έργο που τα τελευταία χρόνια έχει ακυρωθεί επανειλημμένως έπειτα από τους μακροχρόνιους κι επίμονους αγώνες των κατοίκων της περιοχής. Η δημοτική αρχή επαναφέρει λοιπόν το έργο με νέα μελέτη διπλάσιου προϋπολογισμού στον ίδιο χώρο, μέσα σε ένα ήδη κατακερματισμένο άλσος.

Δημιουργούμε σημεία συνάντησης και συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας ενάντια σε μία βαρετή πόλη και ένα πάρκο-εμπόρευμα

ΤΟ ΕΡΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31/8 στις 20.30
προβολή ταινίας: The Florida Project
στο χώρο του Πατινάζ
(Μυκηνών & Εδέσσης, Αιγάλεω)

Κατάληψη Σινιάλο

Ενημέρωση από τις συντονισμένες παρεμβάσεις για τις Ελεύθερες Μετακινήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, το Σάββατο 27/1

To πρωί του Σαββάτου 27/1, από τις 12.00 μέχρι τις 13.00, πραγματοποιήθηκαν τρεις (3) ταυτόχρονες συντονισμένες παρεμβάσεις στους σταθμούς μετρό ΦΙΞ, ΔΑΦΝΗΣ, ΑΓ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, για τις ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ενάντια στις μπάρες και το ηλεκτρονικό εισιτήριο, τα συστήματα ελέγχου και αποκλεισμών. Σε κάθε παρέμβαση συμμετείχαν δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι, μπλοκαρίστηκαν τα μηχανήματα ηλεκτρονικής επικύρωσης των εισιτηρίων, διασφαλίστηκε η ελεύθερη και χωρίς αντίτιμο είσοδος των επιβατών στις αποβάθρες, ανοίχτηκαν πανό, πετάχτηκαν τρικάκια, κολλήθηκαν αυτοκόλλητα, διαβάστηκαν ανακοινώσεις και μοιράστηκαν χιλιάδες κείμενα.

Η παρέμβαση στον Αγ. Αντώνιο, ξεκίνησε μία ώρα νωρίτερα, στις 11.00πμ, με συγκέντρωση στο μετρό Ανθούπολης και διάσχιση του κέντρου του Περιστερίου (Θηβών, πεζόδρομος Εθνικής Αντιστάσεως, πλατεία Δημοκρατίας-Δημαρχείο & στάση μετρό Περιστερίου, Παναγή Τσαλδάρη, μετρό Αγίου Αντωνίου) με μοίρασμα κειμένων και συνθήματα. Στην παρέμβαση συμμετείχαμε περίπου 60 συντρόφισσες και σύντροφοι από τις συλλογικότητες: Θερσίτης (Ίλιον), κατάληψη Αγρός (πάρκο Τρίτση), Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, κατάληψη Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι), κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω), Πάροδος (Νίκαια), Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

Ο ενιαίος χαρακτήρας των τριών συντονισμένων παρεμβάσεων αναδείχτηκε μέσα από ένα κοινό λογότυπο που υπήρχε σε κείμενα, πανό, τρικάκια, των συνελεύσεων γειτονιάς, στεκιών, καταλήψεων και αναρχικών ομάδων από Αθήνα και Πειραιά που συμμετείχαν στις παρεμβάσεις.

Ακολουθεί το κοινό κείμενο της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας και του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ και φωτογραφίες από την παρέμβαση στο μετρό Αγ. Αντωνίο

 Το κείμενο και σε μορφή pdf εδώ

 

 

Παρεμβάσεις σε Κερατσίνι και Πειραιά για το νέο σύστημα του «ηλεκτρονικού εισιτηρίου» στα Μ.Μ.Μ

Δύο παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν σχετικά με το σύστημα του «ηλεκτρονικού εισιτηρίου» στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, από τις δύο αυτοοργανωμένες συλλογικότητες του Κερατσινίου: Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας & Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ.

• Την Πέμπτη 30/11, με μοίρασμα κειμένων σε λεωφορεία και στάσεις στην Αμφιάλη και στα Ταμπούρια στο Κερατσίνι.

• Την Τρίτη 5/12, με πανό και μοίρασμα κείμενων σε πρωινή ώρα αιχμής στο σταθμό του Η.Σ.Α.Π στον Πειραιά. 

Ακολουθούν το κείμενο και φωτογραφίες από την παρέμβαση στον Η.Σ.Α.Π. Πειραιά: 

το κείμενο σε μορφή pdf εδώ

 

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ 

Η εγκατάσταση του συστήματος «ηλεκτρονικού εισιτηρίου» ξεκίνησε στα τέλη του 2016, ακολουθώντας την εγκατάσταση της τηλεματικής στις στάσεις λεωφορείων και τρόλεϊ στα μέσα της ίδιας χρονιάς. Οι σταθμοί ΜΕΤΡΟ και ΗΣΑΠ περιφράχτηκαν με μπάρες ελεγχόμενης εισόδου και εξόδου, περισσότερες κάμερες παρακολούθησης και νέα αυτόματα μηχανήματα έκδοσης και επαναφόρτισης ηλεκτρονικών εισιτηρίων και καρτών. Παράλληλα, στα λεωφορεία, τα τρόλεϊ και το τραμ τοποθετήθηκαν τα νέα τερματικά επικύρωσης των ηλεκτρονικών εισιτηρίων. Η επιβαλλόμενη «αναδιάρθρωση» της καθημερινής μας ζωής, ντυμένη με την απαραίτητη δόση τεχνολογίας και «εκσυγχρονισμού», άρχισε να προδιαγράφει τους επερχόμενους κοινωνικούς/ταξικούς αποκλεισμούς, το ηλεκτρονικό φακέλωμα των μετακινήσεών μας, την επέκταση των απαγορεύσεων και της επιτήρησης. 

Οι ενέργειες αυτές του κράτους και των διοικήσεων των οργανισμών αστικών συγκοινωνιών, προκάλεσαν τον τελευταίο χρόνο ένα κύμα συλλογικών αντιστάσεων με πολύμορφες δράσεις, σε συνέχεια προηγούμενων κύκλων αγώνα για τις ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ την τελευταία δεκαετία: μοιράσματα κειμένων σε γειτονιές, λεωφορεία, σταθμούς ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ και ΤΡΑΜ, παρεμβάσεις απεύθυνσης στους εργαζομένους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, κεντρικές πορείες και εκδηλώσεις, σαμποτάρισμα ή αφαίρεση ακυρωτικών μηχανημάτων, καταστροφή μπαρών αποκλεισμού και εκδοτηρίων των νέων ηλεκτρονικών εισιτηρίων. Δράσεις με τις οποίες επιχειρήθηκε να κοινωνικοποιηθεί ένας εναντιωματικός λόγος «από τα κάτω» και να αποδομηθεί η κυρίαρχη προπαγάνδα περί ανάγκης «αναδιάρθρωσης» για την «εξυγίανση» των αστικών συγκοινωνιών μαζί με τη κοινωνική διάχυση πρακτικών ανυπακοής και σαμποτάζ στη βάση της αλληλεγγύης και της συλλογικοποίησης. 

Οι παρεμβάσεις αυτές κατέδειξαν ότι τα περιβόητα «ελλείμματα» είναι αποτέλεσμα της σταδιακής απόσυρσης του κράτους από την οικονομική στήριξη των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς τα προηγούμενα χρόνια (παρά τη διαρκώς αυξανόμενη φορολόγηση των «από κάτω»), των οικονομικών «ατασθαλιών» από τις διοικήσεις των οργανισμών με τον τίτλο «κακοδιαχείριση» και των προτεραιοτήτων χρηματοδότησης, όπως τα 125 εκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί μέχρι στιγμής για το νέο σύστημα ηλεκτρονικών καρτών-εισιτηρίων, καμερών και συρόμενων μπαρών. Οι πρόσφατες, δυστυχώς μεμονωμένες και ως επί το πλείστον αποσπασματικές, κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς έχουν συνηγορήσει στο προφανές: η ένταξη της ΣΤΑΣΥ στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων αποδεικνύει ότι η ιδιωτικοποίηση των «αστικών συγκοινωνιών» ήταν εξαρχής ο απώτερος στόχος και το ηλεκτρονικό εισιτήριο το τελευταίο αναγκαίο στάδιο «εκσυγχρονισμού» (μετά την τηλεματική, τις περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων και την εντατικοποίηση της εργασίας τους) για να προσελκυσθεί το ενδιαφέρον του ιδιωτικού κεφαλαίου, με μεγιστοποίηση του περιθωρίου κέρδους, χωρίς ταυτόχρονα να επιβαρυνθεί το ίδιο το κόστος της «αναδιάρθρωσης». 

Η πραγματικότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αλλάζει συνολικά και δεν μπορεί να εξαντλείται στον εκνευρισμό στις ουρές στα σημεία έκδοσης προσωποποιημένων ηλεκτρονικών καρτών και τις μπάρες εισόδου – εξόδου.  Η υπαρκτή και αναπόφευκτη ανάγκη μετακίνησής μας μέσα στην πόλη μετατρέπεται πλέον σε πεδίο κυριαρχικού ελέγχου και πλήρους εκπειθάρχησης στους σταθμούς ΜΕΤΡΟ-ΗΣΑΠ, οι οποίοι είναι ξεκάθαρα διαμορφωμένοι ως επιτηρούμενες ζώνες απαγόρευσης. Ταυτόχρονα, εγκαθιδρύεται ο καθολικός αποκλεισμός αυτών που δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήριο, των «απόκληρων», των «μιαρών», των «παραβατικών», των «μη κανονικών». Επιπλέον, δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η γενικότερη αύξηση του κομίστρου μετά τα «τυράκια» των εκπτώσεων το πρώτο χρονικό διάστημα εφαρμογής του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Ενώ είναι βέβαιο ότι η αναλογική χρέωση με βάση την απόσταση θα οδηγήσει τους επιβάτες που αναγκάζονται να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις για να βρεθούν στη δουλειά τους, στη σχολή τους, στις διάφορες κρατικές υπηρεσίες, στα γκέτο της διασκέδασης, να πληρώνουν πολύ περισσότερα απ’ ότι πριν. Είναι ξεκάθαρο πια ότι οι σταθμοί και τα ίδια τα μέσα μαζικής μεταφοράς γίνονται χώροι-υποδείγματα της ζοφερής πραγματικότητας που μας επιβάλλουν κράτος και αφεντικά. Απολύτως περιφραγμένοι και πλήρως εμπορευματοποιημένοι, οι χώροι αυτοί αποκτούν μία εικόνα επίπλαστης καθαρότητας και στοχεύουν στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού, με στόχο οι επιβάτες να γίνουν ελεγκτές στη θέση των ελεγκτών και με «συμμάχους» τα νέα μηχανήματα, κατασκευασμένα σαφώς για να «ρουφιανεύουν» (με τον εκκωφαντικό ήχο που βγάζουν σε περίπτωση αποτυχημένης ακύρωσης) αυτούς/ες που η κάρτα τους δεν έχει άλλο υπόλοιπο ή το εισιτήριό τους έχει λήξει. 

Δεν διαπραγματευόμαστε την ανάγκη μας να μετακινούμαστε μέσα στην πόλη, όπως και τις υπόλοιπες κοινωνικές ανάγκες για ρεύμα, ύδρευση, στέγαση. Δεν αποδεχόμαστε τον οικονομικό εκβιασμό και την καταστολή που επεκτείνεται μέρα με τη μέρα σε κάθε πτυχή της καθημερινής μας ζωής. Δεν υποτασσόμαστε στη νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα των ατομικών «επιλογών» και «λύσεων», των κατακερματισμένων και εξατομικευμένων ζωών, της κανονικοποίησης στα καπιταλιστικά πρότυπα, των αποκλεισμών και της εκπειθάρχησής μας. Δεν θα ενσωματωθούμε στο παιχνίδι του παραλόγου που παίζουν στις πλάτες μας κράτος και αφεντικά. 

Επιλέγουμε την κοινωνική ανυπακοή απέναντι στις μπάρες εισόδου-εξόδου, στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και σε κάθε σύστημα ελέγχου και αποκλεισμών. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες και υπερασπιζόμαστε όσους-ες δεν μπορούν, δεν θέλουν ή συνειδητά αρνούνται να πληρώσουν το όποιο κόμιστρο, κρατώντας ανοιχτές τις μπάρες, αντιδρώντας σε οποιαδήποτε απόπειρα κρατικής καταστολής ή κοινωνικού κανιβαλισμού μεταξύ των «από κάτω». Απομονώνουμε τους ελεγκτές, τους σεκιουριτάδες και στεκόμαστε από κοινού απέναντι τους. Σαμποτάρουμε τα μηχανήματα ελέγχου, καταγραφής και αποκλεισμών των μετακινήσεών μας μέσα στην πόλη ανοίγοντας περάσματα για μια ζωή χωρίς μπάρες, φράχτες και πλαστούς διαχωρισμούς ανάμεσα μας. 

 ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΩΝ 

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ

ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΩΝ G20 - WELCOME TO HELL

Θραύσματα λέξεων, εννοιών, προτάσεων, συνθημάτων

με αφορμή το εξεγερσιακό συμβάν -και- στο Αμβούργο

σε μια εποχή άτακτης κινητικότητας

Οι κυρίαρχοι του πλανήτη, εδώ και 30 χρόνια επιμένουν -παρά της διαδεδομένης δυσαρέσκειας των υπηκόων τους αλλά και της πεισματικής αντίστασης όλων εκείνων που δεν αποδέχονται ούτε θεούς, ούτε αφέντες- να επιβάλλουν τα ιεροτελεστικά εθιμοτυπικά κοινά φαγοπότια τους στους αστικούς ιστούς. Η αγωνία από πλευράς τους, να επικυρώνουν ότι οι πόλεις -τα δημιουργήματα του κράτους και του κεφαλαίου- τους ανήκουν, αν μη τι άλλο φωτίζει μία αίσθηση αβεβαιότητας στην κατά τ’ άλλα ναρκισσιστική βεβαιότητά τους.

Οι «άλλοι», από την άλλη, εδώ και 30 χρόνια, σε κάθε τέτοιο φαγοπότι, επιμένουν να δηλώνουν μέχρι και καταστροφικά να επανοηματοδοτούν πως οι πόλεις τους ανήκουν, πως οι δρόμοι τους ανήκουν. Κάποιες φορές περισσότερο και κάποιες φορές λιγότερο ικανοποιητικά. Ωστόσο, αυτή τη φορά, στο Αμβούργο, το σύνθημα «αυτή, είναι η πόλη μας» απλώθηκε με ταχύτητες εκείνων των μονάδων μέτρησης που απέχουν της υλικότητας κι έτσι σχεδόν αυτόματα έγινε ένα με τη μόνιμη υγρασία του λιμανιού. Αυτό το ενοχλητικό, πούσι ήταν ένας από τους λόγους που οι φρουροί έχασαν την πόλη.

Οι κυρίαρχοι, με την αυταρέσκεια που προσφέρει το μονοπώλιο της Ισχύος, προετοιμάζονται νομικά, ιδεολογικά και κατασταλτικά όχι μόνο εναντίον των μαυροφορεμένων και μασκοφορεμένων ανυπάκουων αλλά και για να δοκιμάζουν να λειτουργούν χωρίς τα προσχήματα της πολιτειακής συνθήκης. Ωστόσο, οι αποδέκτες, οι «ανίσχυροι πολίτες», ενώ παρακολουθούσαν και έτρεμαν για την επέλαση των μασκοφορεμένων κρεμώντας εμφανείς πινακίδες «όχι στους G20, δείξτε έλεος στο μαγαζί μας», δεν μπόρεσαν να αποδεχθούν ότι το κράτος τους, δεν τήρησε κάποια από τα προσχήματα και απαγόρεψε, με δολοφονική μεθοδολογία, μία πορεία που ο ίδιος κρατικός μηχανισμός είχε δώσει άδεια. Δεν μπόρεσαν να δεχτούν πως η δημοκρατική πολιτεία τους, επανέφερε τις ενοχικές εικόνες παλαιοτέρων και πνιγηρών εποχών με τους ντόπιους σιδηροδρομικούς σταθμούς να είναι γεμάτους από ένοπλους φρουρούς που ελέγχουν χαρτιά και ανακρίνουν «πολίτες». Υπό αυτές τις εικόνες, το δυσανάλογο όργιο καταστολής απέναντι στον γυμνό, λευκό άνθρωπο δεν μπόρεσε να γίνει αποδεκτό. Κι έτσι, έστω και για λίγο, οι μασκοφορεμένοι μεταμορφώθηκαν σε παιδιά, οι φρουροί σε εγκληματίες και οι «πολίτες» σε ισχυρές, ενεργές πολιτικές οντότητες που κουνώντας το δάχτυλο επαναοριοθέτησαν τη συναίνεση, δίνοντας της μία ακόμη πνοή ζωής τη στιγμή που οι Κυρίαρχοι αγωνιούν να αφαιρέσουν αυτήν αλλά και όλα τα πολιτειακά τους προσχήματα και παράγωγα.

Οι «άλλοι», από την άλλη, ξέρουν πολύ καλά πως η επιλογή αντίστασης είναι μονίμως και ταυτοχρόνως ένα πεδίο δοκιμής της επιβολής των κυρίαρχων κι ένα πεδίο άτακτης εκτόξευσης στον ουρανό των καταπιεζόμενων. Επιπλέον αυτοί οι ίδιοι «άλλοι» ξέρουν πολύ καλά πως ποτέ δεν θα προφητέψουν τί τελικά θα επικρατήσει ή τι τελικά θα συμβεί. Γι’ αυτό, αυτή τη φορά, το κάλεσμα με το σύνθημα «καλώς ήρθατε στην κόλαση» είναι απολύτως επιτυχημένο γιατί κατάφερε να αποτυπώσει τη δυστοπία και την ουτοπία της επιλογής αντίστασης και απελευθέρωσης. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι απέναντι στους πάνοπλους φρουρούς τα υφασμάτινα πανό κατόρθωσαν όχι μόνο να μεταμορφωθούν σε τσιμεντένια τείχη ασφάλειας των φιλοξενούμενων μασκοφορεμένων αλλά και φόρτισαν συγκινησιακά το πεδίο δράσης των χειραφετημένων και όχι μόνο θεατών γιατί υλικοποιήσε το πεδίο δράσης της ουτοπίας απέναντι στη δυστοπία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ

Μοτοπορεία για τα "εργατικά ατυχήματα" στις περιοχές του Πειραιά, Πέμπτη 18/5

Μοτοπορεία για τα λεγόμενα "εργατικά ατυχήματα", με επικέντρωση στον κλάδο των courier-delivery-εξωτερικών, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης 18/5, σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες του Κορυδαλλού, της Νίκαιας και του Κερατσινίου: Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ελευθερίου Βενιζέλου, Ταξιαρχών, Πλ. Μέμου, Πλ. Ελευθερίας, Διαμαντίδη, Πλ. Κρήνης, Ελλησπόντου, Πλ. Κουμπάκη (πρώην Σπάθας), Γρ. Λαμπράκη, Πλ. Νίκης, Παύλου Φύσσα (πρώην Τσαλδάρη), Σαλαμίνος, Σμύρνης, Ελ. Βενιζέλου, Λωφ. Δημοκρατίας, Πλ. Λαού. Με συνθήματα, τρικάκια, σημαίες και στάσεις σε πλατείες για μοίρασμα κειμένων και εφημερίδων σε ντελιβεράδες και κατοίκους, τοποθέτηση πανό, αναγραφή συνθημάτων.

Την μοτοπορεία συνδιοργάνωσαν οι τοπικές αυτοοργανωμένες συλλογικότητες Pasamontana (Κορυδαλλός), Εργατική Πτέρυγα (Κορυδαλλός), Μπλόκο στην Εξουσία (Νίκαια), Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας, με τη συμμετοχή συντρόφων του ΣΒΕΟΔ.

Η κάθε τοπική συλλογικότητα είχε αναλάβει την τοποθέτηση των πανό και το μοίρασμα του δικού της κειμένου στην περιοχή της. Το ΣΒΕΟΔ συμμετείχε με τρικάκια και εφημερίδες που αναφέρονταν στην απεργιακή κινητοποίηση που καλεί στις 25 Μάη και στο πλαίσιό της.

 

Το κάλεσμα για την απεργία:

http://sveod.gr/

Η εφημερίδα Ρελαντί - απεργιακό φύλλο:

http://sveod.gr/2017/04/12/relantiapergiako/

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ

 Τα κείμενα των συλλογικοτήτων:

συλλογικότητες κερατσινίου (1)

συλλογικότητες κερατσινίου (2)

μπλόκο στην εξουσία (νίκαια)

pasamontana (κορυδαλλός)

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσίνιου-Δραπετσώνας

Αυτοοργανωμένος Χώρος Αλληλεγγύης & Ρήξης, ΡΕΣΑΛΤΟ

Aνακοίνωση των συνελεύσεων γειτονιών που συμμετείχαν στην προσπάθεια μοιράσματος έξω από το αμαξοστάσιο του ΟΣΥ Πειραιά στις 7/4

Σύντομη και πρώτη ανακοίνωση των συνελεύσεων γειτονιάς που συμμετείχαν στην προσπάθεια να μοιραστούν κείμενα στους εργαζομένους έξω από το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά

Την Παρασκευή 7 του Απρίλη του 2017, στις 4 το πρωί, συνελεύσεις από τις γειτονιές της Αθήνας, μαζί με εργαζομένους από την ΟΣΥ και τη ΣΤΑΣΥ πήγαμε για εργατική παρέμβαση - μοίρασμα κειμένων έξω από το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά. Ανοίξαμε πανό με το σύνθημα “Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους, κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο, στον αποκλεισμό και στην παρακολούθηση της ζωής μας”. Αρχίσαμε να μοιράζουμε τα κείμενα των συνελεύσεων στους οδηγούς των λεωφορείων που έπιαναν δουλειά και έβγαζαν τα λεωφορεία από το αμαξοστάσιο. Με την έναρξη της εξόρμησης δυνάμεις των ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών (ΟΠΚΕ, ΔΙΑΣ, ασφαλίτες), που ήταν κρυμμένες στους γύρω χώρους, μας περικύκλωσαν καταστέλλοντας την παρέμβαση.

Επικαλούμενοι εντολή "του γενικού αστυνομικού διευθυντή Αθήνας" μας απαγόρευσαν να μοιράσουμε τις προκηρύξεις στους εργαζομένους. Στη συνέχεια, απαίτησαν να αποδεχτούμε την προσαγωγή 5 συντρόφων μας. Απαντήσαμε ότι οι συνελεύσεις γειτονιάς ήρθαν για να παρέμβουν δημόσια και δεν θα αποδεχτούν κανένα διαχωρισμό. Με κλούβα, η οποία παραβίασε όλους τους φωτεινούς σηματοδότες, μεταφερθήκαμε μέσα σε 8 λεπτά όλες και όλοι στη ΓΑΔΑ στο "τμήμα προστασίας κράτους-πολιτεύματος"(!) όπου κρατηθήκαμε 3 ώρες. Εκεί έγινε πλήρης χαρτογράφηση, ελέγχθηκαν όλες οι τσάντες και αφαιρέθηκαν οι προκηρύξεις που θα μοιράζαμε.

Ενάντια στην απαγόρευση του μοιράσματος πολιτικών κειμένων των συνελεύσεων γειτονιάς στους εργαζομένους της ΟΣΥ, την απαγόρευση επικοινωνίας μαζί τους και την κατασταλτική βία του κράτους ακόμα και για τη διακίνηση ιδεών...

Ενάντια στα καθεστωτικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης που λειτουργούν ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης και της ΓΑΔΑ, μιλώντας "για εισβολή στο αμαξοστάσιο του Ρέντη"...
Οι συνελεύσεις γειτονιάς δεν πρόκειται να σιωπήσουν ούτε να αποδεχτούν την πειθάρχηση, τον έλεγχο και την υποταγή στην κανονικότητα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ο κρατικός μηχανισμός επιχειρεί να επιβάλει στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους, κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο, στον αποκλεισμό και στη λεηλασία της ζωής μας.

Η ποινικοποίηση της διακίνησης των ιδεών και η υγειονομική ζώνη στους χώρους εργασίας δεν θα περάσει.

Οι κοινωνικοί - ταξικοί αγώνες θα νικήσουν!

Συνελεύσεις Γειτονιών

αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας