Αντιφασιστική Πορεία στο Χαϊδάρι 7/5

Αναδημοσίευση από το blog της Κατάληψης Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι):

 

Την Κυριακή 7/5 πραγματοποιήθηκε αντιφαστιστική πορεία στην πόλη του Χαϊδαρίου από την κατάληψη Παπουτσάδικο.

 

Ακολουθεί οπτικοακουστικό υλικό από αυτόπτες μάρτυρες.

 

Και υλικό από την πορεία

ΒΙΑΣΤΕΣ, ΣΕΞΙΣΤΕΣ, ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ...

η οργή μας, κύκλους κάνει γύρω σας και σας περικυκλώνει...

...εξοργιζόμαστε που καθημερινά μαθαίνουμε περιστατικά πατριαρχικής βίας και επιβολής. Εξοργιζόμαστε που η πατριαρχία αντεπιτίθεται μέσα από τους θεσμούς της και αφομοιώνει όλη αυτή τη βία ξερνώντας την σε στατιστικές, νούμερα και αριθμούς προκειμένου να τη συνηθίσουμε, να συμφιλιωθούμε μαζί της. Εξοργιζόμαστε που οι μπάτσοι και οι δικαστές έχουν ανακηρυχθεί σε προστάτες, μέχρι βέβαια να βρεθούν “υπόλογοι” για βιασμούς ή για υποτίμηση και βασανισμό επιζήσαντων προσώπων στις δικαστικές αίθουσες… Εξοργιζόμαστε με τις λέξεις. Εξοργιζόμαστε με τις δικαιολογίες. Εξοργιζόμαστε με τους προστάτες κάθε είδους… Και όχι δεν θα χαρίσουμε το μονοπώλιο της βίας στην πατριαρχία και το κράτος. Θα εκφράζουμε τη συλλογική αντιβία που μας αναλογεί, με μόνη προϋπόθεση να στέκεται η μία δίπλα στο άλλο, φωτίζοντας και αναδεικνύοντας τις μυριάδες γκρίζες αποχρώσεις στις επιθυμίες, τις επιλογές και τα όνειρα. Για να συμβάλλουμε στην καταστροφή του κόσμου που εξουσιάζει, καταπιέζει και εκμεταλλεύεται...

Στις 24.11.22 το απόγευμα, περίπου 40 συντρόφισσες/α/οι συναντηθήκαμε αυτοοργανωμένα, αδιαμεσολάβητα, αλληλέγγυα προκειμένου να παρέμβουμε σε πλατείες και δρόμους που διαπερνούν τη Νίκαια, τον Πειραιά και το Κερατσίνι μετά τη γνωστοποίηση, στις αρχές του Νοέμβρη, μίας σειράς επιθέσεων σε γυναίκες σε αυτή την ακτίνα. Ξεκινήσαμε με μικροφωνική μίας ώρας στην πλατεία Χαλκηδόνας στη Νίκαια, κατευθυνθήκαμε κρεμώντας πανό, μοιράζοντας κείμενα, πετώντας τρικάκια, κολλώντας αφίσες, ομορφαίνοντας με στένσιλ και γράφοντας συνθήματα στους τοίχους μέχρι στη στάση του μετρό των Μανιάτικων στον Πειραιά, συνεχίσαμε στην πλατεία Θεμιστοκλή, όπου και ήταν ένα από τα σημεία που πραγματοποιήθηκαν οι επιθέσεις, για να καταλήξουμε στην πλατεία Κύπρου στο Κερατσίνι.

^το κείμενο που μοιραζόταν σε pdf βρίσκεται εδώ

^ακολουθούν φωτογραφίες από την παρέμβαση:

 

 

Πανό αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη και στον διωκόμενο αντιφασίστα Νίκο Α.

Πανό αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη και στον διωκόμενο αντιφασίστα Νίκο Α., τα οποία αναρτήθηκαν σε περιοχές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας από τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης και ρήξης Ρεσάλτο και τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

 

 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ από 23/5 ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠO ΤΟΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΝΙΚΟ Α. 

 

Ενημέρωση από την αντικρατική-αντιφασιστική πορεία στη Νίκαια

Την Πέμπτη 17/9 πραγματοποιήθηκε διαδήλωση στη Νίκαια που συνδιοργανώθηκε από τις αυτοοργανωμένες συλλογικότητες Πάροδος, Ρεσάλτο και Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου και Δραπετσώνας, τις μέρες που συμπληρώθηκαν εφτά χρόνια από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου που ξεκίνησε από τις γειτονιές μας. 

 

Η επιλογή του τόπου διεξαγωγής της διαδήλωσης αλλά και των περιεχομένων έγινε με κριτήριο τις ιδιαίτερες συνθήκες που συνθέτουν την πραγματικότητα στη Νίκαια. Σε ένα περιβάλλον αναπλάσεων, «ανάπτυξης» (νέος σταθμός μετρό) οι μετανάστες βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής με συνεχείς εξονυχιστικούς αστυνομικούς ελέγχους υποδαυλίζοντας τον κοινωνικό εκφασισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Σε γειτονιές με πολλούς μετανάστες, Ρομά και την μεγαλύτερη Πακιστανική κοινότητα στην Ελλάδα, οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια εκδιώχθηκαν άγρια από τα οργανωμένα τμήματα του φασισμού, το κράτος και η δημοτική αρχή εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των εμπόρων αναλαμβάνουν την φασιστική ατζέντα. Σε ένα περιβάλλον όπου η κυβερνητική στρατηγική ανάσχεσης των αντιθεσμικών αγώνων ξεδιπλώνεται και με το νομοσχέδιο για τις πορείες, λίγο πριν την έναρξη της συγκέντρωσης αστυνομικός στρατός κατοχής αναπτυσσόταν και έπιανε πόστα σε διάφορα σημεία στην πόλη, προκαλώντας δυσφορία, εκνευρισμό και λεκτικές αντιδράσεις από την πλευρά των κατοίκων προς τους μπάτσους. 

 

Περίπου διακόσια άτομα πορευτήκαμε πετώντας τρικάκια μοιράζοντας κείμενα, φωνάζοντας και αναγράφοντας συνθήματα, με κεντρικό πανό: «Από την Μόρια και τον Έβρο μέχρι τη Νίκαια – we can't breathe – εξέγερση-αυτοοργάνωση-αλληλεγγύη. Λίγο πριν την πλατεία Αγίου Νικολάου στον καινούργιο σταθμό του μετρό και διαχρονικό τόπο συνάντησης ντόπιων και μεταναστριών στήθηκε αστυνομικός φραγμός σε πλήρη συνεργασία με την δημοτική αρχή, με σκοπό να μην περάσει η διαδήλωση από την πλατεία. Μετά από ένα εικοσάλεπτο ο φραγμός αποσύρθηκε κάτω από την πίεση της αδιάλλακτης στάσης του σώματος της διαδήλωσης και η πορεία συνέχισε ολοκληρώνοντας το δρομολόγιο της με έναν κλοιό ματατζήδων να την «συνοδεύει» εμποδίζοντας το μοίρασμα κειμένων. Οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες δεν μπαίνουν σε καραντίνα , η καταστολή δεν θα μας αποσύρει από τους δρόμους. 

 

 

Ενάντια στη διάχυση του φόβου, τον ρατσισμό, τα εθνικά ιδεώδη, τον μιλιταρισμό, την καταστολή

Η φασιστική ατζέντα είναι πάντα κρατική ατζέντα.

Την περίοδο των εκτεταμένων κοινωνικών συγκρούσεων ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική λεηλασία, η φασιστική ατζέντα, με την πολιτική εκπροσώπηση της χρυσής αυγής, πριμοδοτήθηκε από το κράτος ώστε να σταθεί ανάχωμα για να μην διασαλευτεί περισσότερο η τάξη και η κρατική εξουσία. Με την συνεχή διαφήμιση τους από τα ΜΜΕ και την πλήρη κάλυψη-στήριξη από την αστυνομία διέχεαν το ρατσιστικό/εθνικιστικό δηλητήριο με πογκρόμ σε πλατείες και δρόμους, εκφοβιστικές παρελάσεις στις γειτονιές και δολοφονικές επιθέσεις.

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου το κράτος, με αφορμή την υγειονομική κρίση, πλέον έχει αναλάβει από μόνο του (χωρίς τα φασιστικά δεκανίκια) την επιβολή της ατζέντας ενός ολοκληρωτισμού, όπου η διάχυση του φόβου, ο πλήρης έλεγχος στις γειτονιές, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, ο μιλιταρισμός ανάγονται στα βασικά εργαλεία της κυβερνητικής πολιτικής.

Ο καθολικός έλεγχος της καθημερινής ζωής ήταν πάντα επίδικο για την εξουσία. Με αφορμή τον ιό SARS-CoV-2, το κράτος επέβαλε καθεστώς καραντίνας στο σύνολο του πληθυσμού, συνεχή μέτρα υγειονομικού ελέγχου και πειθαρχικά μέτρα καταστολής για όσες και όσους δεν συνετίζονται. Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι, ειδικοεπιστήμονες, και τα ΜΜΕ διαχέουν συστηματικά τον φόβο τόσο με καθημερινές αριθμητικές επιδείξεις νεκρών και κρουσμάτων όσο και με υποδείξεις «υπευθυνότητας» με ολίγη «ατομική ευθύνη». Η πολιτική εξουσία προσδίδει πολεμικό χαρακτήρα με αόρατους εχθρούς και έκτακτα διατάγματα για ατομική απομόνωση και κοινωνική αποστασιοποίηση, αναδεικνύοντας την ένταση με την οποία ασκούνται οι κρατικές πολιτικές για τον έλεγχο κάθε πτυχής της κοινωνικής ζωής. Ενώ ο ρατσισμός ως θεμελιώδης μορφή κυβερνοπολιτικής εντείνει περαιτέρω τους διαχωρισμούς, τη θανατοπολιτική, την κατάσταση εξαίρεσης, τον εγκλεισμό των μεταναστ(ρι)ών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους υποδεικνύει συστηματικά ως εθνική και υγειονομική απειλή.

Παράλληλα, η περίοδος των τελευταίων μηνών έντασης με το κράτος της Τουρκίας, έφερε ξανά στο προσκήνιο τους διακρατικούς ανταγωνισμούς και τις πολεμικές ιαχές. Ο ελληνικός εθνικισμός τρέφεται απο την αντιπαράθεση με τον «αιώνιο εχθρό» και οι κυβερνητικές στρατηγικές δημιουργούν ευφάνταστα πιάτα, με απαραίτητο συστατικό πάντα τα εθνικά ιδεώδη. Η επίταση του εθνικισμού από την κρατική διαχείριση, επιδιώκει να συσπειρώσει τον εθνικό κορμό στην «εθνική αφήγηση» της παραίτησης, της ανάθεσης, της πειθαρχίας, της κοινωνικής/ταξικής νηνεμίας, του καναπέ με σημαία στο σύνθετο. Την ίδια στιγμή οι ανταγωνισμοί για τις ΑΟΖ, τα αβαθή και τις υφαλοκρηπίδες αποτελούν την κορωνίδα της εθνικής ανάτασης, πουλώντας φαντασιακές πετρελαϊκές κοιτίδες ανάπτυξης και πλούτου. Όσο τα κράτη όμως θα δημιουργούν την πολεμική «προσφορά», άλλο τόσο θα συμμετέχουν και στη «ζήτηση» των εξοπλιστικών δαπανών, ενώ τα δισεκατομμύρια που θα πέσουν για μια ακόμη φορά σε μαχητικά και φρεγάτες, προς τέρψιν φυσικά της εθνικής ασφάλειας, είναι ένα από τα ζητούμενα της ίδιας της πολεμικής διαδικασίας που αναπαράγεται από τα κράτη.

Η καταστολή δεν θα μπορούσε να υπολείπεται σε ένταση και ποιότητα. Από τα χιλιάδες πρόστιμα μη συμμόρφωσης στα υγειονομικά μέτρα μέχρι τις εκκενώσεις και απαγορεύσεις εκδηλώσεων στις πλατείες και τους δημόσιους χώρους. Από τα πογκρόμ της αστυνομίας στην πλατεία Βικτωρίας μέχρι τη δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης για τις/τους μετανάστριες/ες. Από τις εκκενώσεις των καταλήψεων, την Terra Incognita στη Θεσσαλονίκη και τη Rosa Nera στα Χανιά Κρήτης, μέχρι την ψήφιση του νόμου για τον περιορισμό των διαδηλώσεων.

Στις γειτονιές μας και ειδικά στη Νίκαια η επικέντρωση της Χρυσής Αυγής ήταν κεντρική πολιτική της επιλογή. Απο τα συγκεκριμένα γραφεία ήταν που οργανώθηκε και ξεκίνησε το τάγμα εφόδου που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα πριν 7 χρόνια στην Αμφιάλη. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η προσπάθεια των φασιστών να εγκατασταθούν και να προσπαθήσουν να επιβληθούν σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ως γειτονιές εργατών, μεταναστών και προσφύγων. Η πλατεία του Αγ. Νικολάου στη Νίκαια ήταν από τους κύριους στόχους με τα κατάπτυστα μοιράσματα τροφίμων μόνο για έλληνες, με φιέστες και ομιλίες, με τραμπουκισμούς, ξυλοδαρμούς και δολοφονικές επιθέσεις κατά μεταναστών.

Σήμερα το κράτος, με αφορμή τη δημιουργία του σταθμού Μετρό στην πλατεία Αγ.Νικολάου και με όχημα το ιδεολόγημα της ανάπτυξης, με τα αστυνομικά τάγματα εφόδου του αυτή τη φορά, επιχειρεί σχεδόν καθημερινά να εκφοβίσει τους εκατοντάδες μετανάστριες/ες θαμώνες της πλατείας, με ελέγχους, τραμπουκισμούς και συλλήψεις. Για μια ακόμη φορά οι μετανάστριες/ες βιώνουν την εντεινόμενη καταστολή και για μια ακόμη φορά αντιστέκονται μαζί με αλληλέγγυους κατοίκους.

Ο φασισμός θα παραμένει πάντα το παιδί του συστήματος που τον γεννά και τον θρέφει. Πέρα από τις δίκες που ξεπλένουν το κράτος και τους μηχανισμούς του, μακριά από τις θεσμικές αυταπάτες και την ψευδαίσθηση ότι ο φασισμός αντιμετωπίζεται με πολυσέλιδες δικογραφίες, ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι και αγώνας ενάντια στην επικυριαρχία του φόβου και του ελέγχου. Είναι αγώνας ενάντια στις διακρίσεις και τους πλαστούς διαχωρισμούς,στις εθνικές σημαίες και την πατριδολαγνεία, στην υποταγή και τη στράτευση. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι ταυτόχρονα και αγώνας ενάντια στο κράτος.

Αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά

Πάροδος - αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης

Ρεσάλτο - αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης

Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου – Δραπετσώνας

 

 

 

 

 

(Δια)συλλογικά αναχώματα στο έθνος, τον μιλιταρισμό, την κατάσταση εξαίρεσης των μεταναστ(ρι)ών - Μπροσούρα συλλογικοτήτων από τις περιοχές της δυτικής Αθήνας και του Πειραιά

η μπροσούρα σε pdf

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

«Από την ενεργοποίηση της πολεμικής μηχανής και την πριμοδότηση του πατριωτισμού ως «υγιούς ιδεολογίας» από την κυβερνώσα αριστερά, μέχρι τα θλιβερά καρναβάλια µίσους για τη Μακεδονία, τις ιαχές για το Αιγαίο και την προάσπιση των «εθνικών συμφερόντων», ο εθνικός παροξυσμός μαζί µε έναν διάχυτο δημόσιο λόγο εθνικισμού, ρατσισμού, μιλιταρισμού, επιχειρεί να µας πνίξει.»

(διασυλλογικό κείμενο αλληλεγγύης σε 3 ολικούς αρνητές στράτευσης εν όψει των στρατοδικείων τους στις 6 και 18 Φλεβάρη 2019)

Αυτό το απόσπασμα αποτυπώνει, σε μεγάλο βαθμό, τις αγωνίες, τις ζυμώσεις και το έδαφος σύμπραξης των συλλογικοτήτων που εκδίδουμε τη συγκεκριμένη μπροσούρα απέναντι στην εγχώρια επικαιρότητα του τελευταίου ενάμιση έτους, αλλά και ένα αντιπροσωπευτικό στιγμιότυπο της συνολικής εικόνας της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής πραγματικότητας που χαρακτηρίζει τον λεγόμενο «δυτικό κόσμο».

Η ανάλυση αυτής της πραγματικότητας, στη βάση της αντίθεσης κυρίαρχος-κυριαρχούμενος, είναι ένα ζητούμενο για όλες και όλους µας. Σε ένα περιβάλλον όπου οι πληροφορίες διαχέονται σε «χρόνο µηδέν», η αποτύπωση των αναλύσεων, που αφορούν έστω σε στιγµιότυπα οριοθετημένων χρόνων και χώρων, δεν είναι σημαντική µόνο για την προσπάθεια αποκάλυψης της κυριαρχικής συνθήκης ή για την κατανόηση κάποιων από τις αναρχικές/αντιεξουσιαστικές επιλογές. Είναι παράλληλα, καθοριστική για την ανάδειξη της ενιαιότητας και του συσχετισμού όλων αυτών των εκφάνσεων της πραγματικότητας που το σύστημα εµφανίζει ως αποσπασματικές, αποκοµµένες, παράλληλες και ασύνδετες. Είναι, επίσης, κρίσιµη για τη διερεύνηση, τον εµπλουτισµό και τη συµβολή σε µία προσέγγιση, που δεν θα περιορίζεται από σύνορα, γλώσσες, θρησκείες, πολιτισµούς και κάθε διάκριση που ορίζουν ο εθνικισµός, ο ρατσισµός, ο σεξισµός, ο µιλιταρισµός, τα πρότυπα της αρτιµέλειας.

Στη βάση αυτού του πλαισίου αναφοράς εκδίδεται η παρούσα μπροσούρα, µε µοναδικό εφαλτήριο την καταστροφή αυτού του κόσµου, την αυτοοργάνωση των αγώνων και της καθημερινής ζωής, την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, των εκμεταλλευόμενων και όλων όσων οι ζωές τους ορίζονται ως «ανάξιες να βιωθούν». Άλλωστε το υλικό που περιλαµβάνεται σε αυτή την έκδοση είναι κοµµάτι των αντιστάσεων καθώς και συνοδευτικός λόγος δράσεων και κινητοποιήσεων πάνω σε τρεις συσχετιζόµενες και αλληλοτροφοδοτούµενες ενότητες, οι οποίες παρατίθενται διαδοχικά: (Α) η ανακίνηση του λεγόµενου «µακεδονικού ζητήµατος» και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, (Β) η καταστολή των «αόρατων» µεταναστών και µεταναστριών στα κολαστήρια της «ελληνικής φιλοξενίας» και η ανάδειξη των τόπων εκτοπισµού, εξαίρεσης και αορατότητάς τους, (Γ) οι διώξεις των ολικών αρνητών στράτευσης και η όξυνση της καταστολής τους σε ένα περιβάλλον ανάδυσης των εθνικισµών και ενδυνάµωσης της πολεµικής µηχανής.

Τρεις ενότητες που η κάθε µία ξεχωριστά αλλά και σε σύνδεση µεταξύ τους δεν παύουν να παραµένουν στο προσκήνιο. Συνεχείς επικλήσεις της «εθνικής ενότητας» µε την (ανα)παραγωγή εθνικών λόγων, από κάθε πλευρά του συστηµικού φάσµατος για την εκπλήρωση των «συµφερόντων της πατρίδας». Όξυνση της θανατοπολιτικής διαχείρισης των µεταναστών/µεταναστριών ως περιττών, οµηρία τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα «κέντρα φιλοξενίας», συνέχιση του αποκλεισµού και της δαιµονοποίησής τους, που στρώνουν το έδαφος στον κοινωνικό εκφασισµό. Ενίσχυση και διάχυση του µιλιταρισµού στο κοινωνικό πεδίο, διατήρηση της στρατηγικής της έντασης και των επαπειλούµενων «θερµών επεισοδίων» για τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά περάσµατα στο Αιγαίο και τα Βαλκάνια, συνέχιση της αναβάθµισης των νατοϊκών βάσεων, των εξοπλισµών, της στρατιωτικοποίησης των θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων, επιθετική επιχείρηση ανάδειξης της Ελλάδας ως «ηγέτιδας δύναµης στα Βαλκάνια και πυλώνα σταθερότητας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο».

Στην παρούσα µπροσούρα, πέρα από τα κείµενα που είναι αποτέλεσµα των διασυλλογικών διεργασιών και ζυµώσεων των συλλογικοτήτων που την εκδίδουν, εµπεριέχονται επίσης κείµενα επιµέρους συλλογικοτήτων αυτής της διασυλλογικής σύµπραξης καθώς και το συλλογικό κείµενο τριών διωκόµενων ολικών αρνητών στράτευσης, τα στρατοδικεία των οποίων αντιµετωπίστηκαν ως ενιαία δίωξη και αποτέλεσαν διασυλλογικό σηµείο αναφοράς για την άρθρωση αντιµιλιταριστικού λόγου και δράσης. Επιπλέον, στην αρχή της µπροσούρας παρατίθεται το κείµενο µε τίτλο «Σκέψεις πάνω στη νέα εθνική αφήγηση σε περιβάλλον συστηµικής κρίσης και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης µεταναστών ως κυριαρχικό υπόδειγµα διαχείρισης/καταστολής κοινωνικών κοµµατιών σε κατάσταση εξαίρεσης». Αυτό αποτελεί µέρος της διασυλλογικής µπροσούρας µε τίτλο «Συζητώντας για τις όψεις ενός αναδυόµενου ολοκληρωτισµού», που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2014 από µια διαφορετική σύνθεση αυτοοργανωµένων συλλογικοτήτων της Δυτικής Αθήνας και του Πειραιά, στο πλαίσιο ενός αντιφασιστικού συντονισµού που δραστηριοποιούταν στον άξονα αυτών των περιοχών. Παρά τη χρονική απόσταση από τη συγγραφή του κειµένου και τις διαφοροποιήσεις που υπάρχουν σε σχέση µε την παρούσα συγκυρία, θεωρήθηκε σηµαντική η συµπερίληψή του για να αναδειχθεί η συνέχεια και η µετεξέλιξη των εθνικών αφηγήσεων, περνώντας από την περίοδο της δεξιάς στην περίοδο της αριστερής κρατικής διαχείρισης.

Τα κείµενα της παρούσας έκδοσης έχοντας γραφτεί µέσα σε µια συγκυρία όξυνσης των κυριαρχικών επιταγών η οποία επέβαλε άµεσα και µε ασφυκτικούς όρους τα επίδικά της, καταθέτουν µια οπτική της κοινωνικής/πολιτικής πραγµατικότητας και δεν διεκδικούν τη συνολική ερµηνεία των συγκεκριµένων κυριαρχικών πτυχών. Η ολοένα µεγαλύτερη εµβάθυνση και ανάλυση παραµένει ένα διαρκές ζητούµενο, προκειµένου οι αντιστάσεις να ξεδιπλώνονται πάνω σε ρηξιακές και χειραφετητικές κατευθύνσεις.

Ενδεικτικά σηµεία προβληµατισµού αποτελούν οι έννοιες του «λαού», του «λαϊκισµού» και του αντιιµπεριαλισµού. Αφενός, η έννοια του «λαού» και η χρήση της στον καθεστωτικό και αντικαθεστωτικό λόγο καθώς και η σύνδεση-σχέση του «λαού» και του «λαϊκισµού» µε το κράτος, το έθνος και τον εθνικισµό. Αφετέρου, η «επιστροφή» του αντιιµπεριαλισµού, µε τις ανάλογες ρητές ή υπόρρητες πατριωτικές και εθνικοαπελευθερωτικές αναφορές του, όχι µόνο ως εργαλείο ανάλυσης της κυριαρχικής στρατηγικής και των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισµών αλλά και ως χειραφετητικής προοπτικής των «από κάτω». Τέλος, ένα ακόµα σηµείο ανοιχτού προβληµατισµού αφορά στην ανάλυση του κοινωνικού πεδίου και των αντίστοιχων διεργασιών που διαµορφώνονται, µέσα σε µια συνθήκη όξυνσης του εθνικισµού και του συντηρητισµού (στον λεγόµενο «δυτικό κόσµο» και όχι µόνο), από το ερώτηµα της ύπαρξης ή της δυνατότητας παραγωγής κοινωνικών συσπειρώσεων και συµµαχιών πάνω σε µια εθνοπατριωτική βάση, µέχρι τις δυνατότητες απόρριψης της εθνικής αυταπάτης από τις υποτελείς τάξεις.

Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

olikiarnisi@espiv.net

Αναρχικές-οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά

anarxikoi_dytika@espiv.net

Αυτοοργανωµένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης Ρεσάλτο (Κερατσίνι)

resaltokeratsini@gmail.com

Αυτοοργανωµένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης Πάροδος (Νίκαια)

parodos@espiv.net

Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας & ανατροπής ( Ίλιον)

thersitis@espiv.net

Αυτοδιαχειριζόµενο κατειληµµένο έδαφος Αγρός (πάρκο τρίτση - Ίλιον)

agros@espiv.net

Ιούνης 2019

Όποια συλλογικότητα ή άτομο επιθυμεί αντίτυπα της μπροσούρας μπορεί να έρθει σε επικοινωνία με οποιοδήποτε από τα εγχειρήματα που την εκδώσαμε.

Διασυλλογικό κείμενο αντιπληροφόρησης για τα στρατοδικεία των ολικών αρνητών στράτευσης τον Φεβρουάριο στο Ρουφ

Τα τρία στρατοδικεία ολικών αρνητών στράτευσης -Κωνσταντίνου Γουνιτσιώτη, Στράτου Μωυσή και Παύλου Χριστόπουλου- στο Ρουφ μέσα σε διάστημα μόλις 12 ημερών (6 & 18 Φεβρουαρίου) εντάσσονται στο πλαίσιο μίας ευρύτερης συστημικής όξυνσης των εθνικών ιδεωδών και του μιλιταρισμού. Ο λόγος, οι δράσεις και η συλλογική στάση όσων αρνούνται τόσο τον πολιτισμό της αρβύλας όσο και τη στρατιωτική καταστολή, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων, των κοινωνικών αντιστάσεων, της ανυπακοής ενάντια σε κράτη, αφεντικά, πατριαρχία και όλα τα ιδεολογήματά τους. Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε, οι τρεις διωκόμενοι ολικοί αρνητές στράτευσης τοποθετήθηκαν από κοινού δημόσια με συλλογικό κείμενο εν όψει των στρατοδικείων τους, ενώ με συλλογικές αποφάσεις επιλέχθηκε οι τρεις υποθέσεις να ενοποιηθούν καθώς -πέραν της αμφισβήτησης του θλιβερού θιάσου των στρατοδικών- όπως διατυπώθηκε εκ των προτέρων δημόσια από τους διωκόμενους: «δεν θεωρούμε τις διώξεις μας «εξατομικευμένες» (όπως ορίζει το δίκαιο), αλλά ως μια ενιαία κατασταλτική κίνηση από την πλευρά του κράτους και του στρατού και ενιαία τις αντιμετωπίζουμε. Δεν υπάρχουν τρεις διώξεις. Η δίωξη είναι μία και είναι διαρκής και απευθύνεται σε όλους και όλες που δεν θέλουν να χωρέσουν στην γαλανόλευκη κανονικότητα και τον χακί εκβιασμό της.»

Το πρωί της Τετάρτης 6 Φεβρουαρίου στο στρατοδικείο Ρουφ (ημέρα εκδίκασης της ανυποταξίας των δύο εκ των τριών ολικών αρνητών στράτευσης), έπειτα από μία σειρά εκδηλώσεων και κινήσεων αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης στο κέντρο και τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10), πραγματοποιήθηκε πορεία από το μετρό του Κεραμεικού και συγκέντρωση αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης, η οποία πλαισιώθηκε από περίπου 100 συντρόφους/ισσες που βρίσκονταν στην είσοδο, αλλά και εντός του στρατοδικείου. Σε μία γεμάτη από αλληλέγγυους/ες αίθουσα του στρατοδικείου, η συλλογική στάση των 3 διωκόμενων συντρόφων αμφισβήτησε έμπρακτα τόσο την στρατιωτική καταστολή όσο και τους ρόλους των «μαρτύρων» και των «κατηγορουμένων». Με συλλογικές και αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές τοποθετήσεις -αντί «μαρτυρικών καταθέσεων» και «απολογιών»- κατά την εκδίκαση της πρώτης υπόθεσης αποδόμησαν τα εθνικά/πατριαρχικά ιδεολογήματα, τον ρόλο και τη φύση του στρατού και του μιλιταρισμού ενάντια στους «από κάτω» και τις κοινωνικές αντιστάσεις, ανέδειξαν τα πραγματικά διακυβεύματα της στρατιωτικής καταστολής τόσο διαχρονικά όσο και στην τρέχουσα περίοδο της όξυνσης των πολεμικών λόγων και διεργασιών, αρνήθηκαν την εξατομίκευση των συνεχών πολιτικών διώξεων ολικών αρνητών στράτευσης ενοποιώντας με τη συλλογική παρουσία τους τις τρεις υποθέσεις τους σε μία. Στο τέλος της τελευταίας τοποθέτησης και πριν ξεκινήσει η αγόρευση της στρατιωτικής εισαγγελέα, οι τρεις διωκόμενοι ολικοί αρνητές μαζί με τον αλληλέγγυο κόσμο αποχωρήσαμε συλλογικά από το στρατοδικείο φωνάζοντας αντιμιλιταριστικά συνθήματα και πραγματοποιήσαμε ξανά πορεία αλληλεγγύης, καταλήγοντας στο μετρό του Κεραμεικού. Αρνηθήκαμε να παρακολουθήσουμε τη συνέχιση μιας κακοστημένης θεατρικής παράστασης που θα κατέληγε σε προαποφασισμένη καταδίκη, καθώς και τη «νέα» διαδικασία θεσμικής παρωδίας που θα ακολουθούσε αμέσως μετά για το δεύτερο στρατοδικείο, στο οποίο θα δικαζόταν ως «κατηγορούμενος» ο ένας από τους δύο «μάρτυρες».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συλλογική παρουσία στο στρατοδικείο όχι μόνο έθεσε τους όρους της πολιτικής αντιπαράθεσης με τις ιεροτελεστίες και τα θέσφατα του στρατοδικείου, αλλά απέτρεψε επίσης μία νέα κατασταλτική μεθόδευση της τελευταίας περιόδου της αριστερής διακυβέρνησης (όπως συνέβη πρόσφατα σε αντίστοιχες υποθέσεις συντρόφων στη Θεσσαλονίκη), κατά την οποία οι διωκόμενοι ολικοί αρνητές συλλαμβάνονται επί τόπου στην ίδια τους τη δίκη προκειμένου να ασκηθεί εκ νέου δίωξη για την αμέσως επόμενη «περίοδο ανυποταξίας» από αυτήν που εκδικάζεται και κατ’ επέκταση την επιβολή νέου προστίμου 6 χιλιάδων ευρώ. Αυτός ο νέος κατασταλτικός πειραματισμός αποτυπώνει ξεκάθαρα την εκδικητικότητα και τον πολιτικό σχεδιασμό του στρατιωτικού μηχανισμού για συνεχείς και επαναλαμβανόμενες διώξεις απέναντι σε όσους αρνούνται να τον υπηρετήσουν (όπως συνέβαινε στο πρόσφατο παρελθόν με τα συνεχή εντάλματα σύλληψης και τα αυτόφωρα σε ολικούς αρνητές στράτευσης για το πλημμεληματικό κατά τα άλλα «αδίκημα» της ανυποταξίας). Ωστόσο, η σύλληψη ενός εκ των δύο «κατηγορουμένων» που εξ αρχής μεθοδευόταν «διακριτικά» μέσω νευμάτων μεταξύ στρατιωτικής εισαγγελέα και αστυνομίας, εν τέλει δεν εκτελέστηκε λόγω των απρόβλεπτων μεταβλητών που έθετε η συλλογική παρουσία των αλληλέγγυων. Έτσι, αμέσως μετά τη συλλογική αποχώρηση ολικών αρνητών και αλληλέγγυων, στρατοδίκες και μπάτσοι επιδόθηκαν σε έναν δημόσιο κωμικοτραγικό διάλογο αναζήτησης ευθυνών για την αποτυχία τους. Η έδρα του στρατοδικείου συνέχισε το θλιβερό μακιαβελικό της μονόπρακτο σε μία σχεδόν άδεια αίθουσα, καταδικάζοντας τους ολικούς αρνητές στράτευσης Κωνσταντίνο Γουνιτσιώτη και Στράτο Μωυσή σε ποινές 12 και 18 μηνών αντίστοιχα, με 3ετή αναστολή.

Με δεδομένη την ξεκάθαρη, συνολική και συλλογική τοποθέτηση των τριών διωκόμενων ολικών αρνητών στράτευσης στις 6 Φεβρουαρίου ενάντια στον στρατιωτικό μηχανισμό, την καταστολή και τις επαναλαμβανόμενες διώξεις, το διακύβευμα της 18ης Φεβρουαρίου (ημέρα εκδίκασης της ανυποταξίας του τρίτου ολικού αρνητή στράτευσης) πέρασε από την αλληλεγγύη στους διωκόμενους ολικούς αρνητές στράτευσης στον αντιμιλιταρισμό των αντιστεκόμενων και πέρα από τα στενά όρια της άρνησης της υποχρεωτικής θητείας, κάτι που αποτέλεσε άλλωστε και βασικό σημείο της τοποθέτησης των τριών συντρόφων στο προηγούμενο στρατοδικείο (κινήσεις που έγιναν ενόψει του στρατοδικείου της 18ης Φλεβάρη 1,2,3,4). Με συλλογικούς όρους, οι τρεις διωκόμενοι σύντροφοι αρνήθηκαν συνειδητά να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους μία εκ των πραγμάτων καταγέλαστη διαδικασία, ακόμα και για τους λάτρεις του νόμου και της τάξης. Δεκάδες αλληλέγγυοι/ες βρέθηκαν ξανά μέσα και έξω από την αίθουσα. Τον λόγο αυτή τη φορά ενάντια στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τη στρατιωτική καταστολή πήραν δύο συντρόφισσες, οι οποίες ανέδειξαν επιπλέον τον κομβικό ρόλο του στρατού στις πατριαρχικές σχέσεις, την αντρική κυριαρχία, τη σεξιστική βία και τις έμφυλες διακρίσεις, ξεκαθάρισαν ότι η ολική άρνηση στράτευσης είναι κομμάτι της ευρύτερης άρνησης της πατριαρχίας και του αγώνα ενάντια στους έμφυλους διαχωρισμούς. Οι συντρόφισσες, ως ολικές αρνήτριες στράτευσης, δήλωσαν ότι αρνούνται όχι μόνο να υπακούσουν στις διαταγές και τους εκβιασμούς της «υποχρεωτικής θητείας» -όποτε κι αν αυτό ζητιόταν ή ζητηθεί- αλλά και να δεχτούν τη δήθεν κανονικότητα του μιλιταρισμού που, εκτός των τειχών της δύσης, βυθίζει ολόκληρους πληθυσμούς στα σκοτάδια των πολέμων και των εθνοκαθάρσεων και εντός των τειχών των σύγχρονων μητροπόλεων εθίζει στο φόβο και την υποταγή στην κρατική βία, φωλιάζοντας σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας και των κοινωνικών σχέσεων. Όπως έκαναν και οι τρεις διωκόμενοι ολικοί αρνητές στράτευσης στις 6 Φλεβάρη, αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν τόσο το στρατοδικείο όσο και τον στρατιωτικό μηχανισμό συνολικά, αντιστρέφοντας τους ρόλους «κοινού» και «έδρας», «κατηγορούμενου» και «κατήγορου» και βάλλοντας ενάντια στους φυσικούς φορείς όλων των μεθοδεύσεων καταστολής που έχουν εφεύρει στρατολογίες και στρατοδίκες εδώ και σχεδόν 30 χρόνια, από την εμφάνιση των πρώτων αναρχικών ολικών αρνητών στράτευσης. Φυσικά, χωρίς καμιά έκπληξη από πλευράς μας, η έδρα καταδίκασε τον ολικό αρνητή στράτευσης Παύλο Χριστόπουλο με 18 μήνες φυλάκισης με 3ετή αναστολή ξεπερνώντας τα όρια της εκδικητικότητας, όπως και στις δύο προηγούμενες υποθέσεις, αφού το ανώτατο όριο της ποινής είναι 24 μήνες.

Τα στρατοδικεία των τριών συντρόφων δεν αποτέλεσαν κάποιου είδους κορύφωση, αλλά μια ακόμα στιγμή για τη διάχυση κοινωνικά αντιμιλιταριστικού λόγου και δράσεων πάνω στα διακυβεύματα της περιόδου, για τη συλλογικοποίηση των αρνήσεων και της στάσης των διωκόμενων στο στρατοδικείο ενάντια σε κράτη, έθνη, στρατούς και πατριαρχία, ενάντια στον πολιτισμό των στρατοπέδων και των διαταγών, για έναν κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύης. Συγχρόνως, ανέδειξαν ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να μετατρέψουν το πλέον στημένο και κακόγουστο θεσμικό θέατρο σε ανοιχτό πεδίο αντιπαράθεσης. Σε μία εποχή όπου τα εθνικά ιδεώδη, ο μιλιταρισμός και η πολεμική διαδικασία αναδύονται για να διαχωρίσουν και να επιτεθούν στους «από κάτω» μέσω εθνικοπατριωτικών ιδεολογημάτων αριστερής και δεξιάς προέλευσης, η αλληλεγγύη και οι ακηδεμόνευτοι αγώνες θα ανοίγουν ρωγμές στους σχεδιασμούς της εξουσίας και τον πόλεμο των κυρίαρχων.

Η επόμενη πράξη θα λάβει χώρα στον ίδιο χώρο παραστάσεων, γνωστό και ως στρατοδικείο ΡΟΥΦ, την Τετάρτη 13 Μάρτη, όπου και εκδικάζεται η υπόθεση του ολικού αρνητή στράτευσης Μπάμπη Τσιλιανίδη, για δύο διαφορετικές περιόδους ανυποταξίας.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ, ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

  ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ 

 ΜΠΑΜΠΗ ΤΣΙΛΙΑΝΙΔΗ, ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΡΟΥΦ, 13/3, 9π.μ.

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα)
Αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος, Αγρός (Πάρκο Τρίτση)
Χώρος ραδιουργίας και ανατροπής, Θερσίτης (Ίλιον)
Κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω)
Αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης, Πάροδος (Νίκαια)
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης, Ρεσάλτο (Κερατσίνι)
Αναρχικές/οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά