Παρασκευή 11/10, 8μμ στο Ρεσάλτο: Εκδήλωση-Συζήτηση με συντρόφισσες/ους από τη γαλλία με αφορμή την έκδοση “Δεν θα είμαστε πλέον υπομονετικές, δεν θα είμαστε πλέον ασθενείς”

Την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου στις 8μμ στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο (Έβρου 27, Κερατσίνι, 100μ από την πλατεία Λαού) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με συντρόφισσες/ους από τη γαλλία, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου “Nous ne serons plus patients” [Δεν θα είμαστε πλέον υπομονετικές, δεν θα είμαστε πλέον ασθενείς], μια συλλογή αναφορών από αγώνες και αντιστάσεις στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης σε διάφορα μέρη και εποχές.

 

  

Έχουν υπάρξει αντιστάσεις ενάντια στην εμπορευματοποίηση, την ιδιωτικοποίηση, τη θεσμική, κρατική και τεχνοβιομηχανική αντιμετώπιση και διαχείριση της υγείας, της περίθαλψης, του θανάτου;

Συλλογικές αντιστάσεις με όλους όσες εμπλέκονται -κοινότητες, “ειδικούς”, “αρρώστους”, “φροντιστές”;

Υπάρχουν περιορισμοί στους τρόπους αντίστασης μέσα στους υγειονομικούς χώρους;

Έχουν υπάρξει αντιστάσεις ενάντια στη μηχανιστική και κατακερματισμένη αντιμετώπιση των σωμάτων, των ικανοτήτων, της αρρώστιας;

Η “υγεία” είναι ίσως αυτό που μας συνδέει με τον πιο άκριτο τρόπο με το κράτος. Πόσο εξαρτημένα είμαστε από κάθε σύστημα υγείας και πώς επηρεάζονται οι αντιστάσεις;

 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ & ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

 

Κυριακή 26/05 & Σάββατο 01/06 στο Ρεσάλτο: Ενάντια στην τρομοκρατία των κρατών και τη λεηλασία του κεφαλαίου

 

 

• Κυριακή 26/05, 5μμ: Συλλογική κουζίνα στο Ρεσάλτο - ενάντια στους ρόλους πελάτη, σερβιτόρας, μάγειρα, λαντζέρισσας.
  

• Σάββατο 01/05, 8μμ: Προβολή "Πόλεμος και Εμπόριο": ναυτιλία, καπιταλισμός και κράτος στην αραβική χερσόνησο.
  Τα λιμάνια, αυτές οι μεγακατασκευές από σκυρόδεμα, ατσάλι και πέτρα αποτελούν ιμάντες μεταφοράς για τους δικούς τους νόμους και ανάγκες, για εμπορεύματα και ανθρώπους, για τις εκάστοτε πολιτικοοικονομικές κυριαρχικές σχέσεις και συγκρούσεις...

 

...στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

(Έβρου 27, Κερατσίνι, 100μ. από την πλατεία Λαού) 

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του [κείμενο]

Κείμενο του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που μοιράζεται χέρι-χέρι στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, ενάντια στην ανάθεση των ζωών μας, ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό και σε αλληλεγγύη στις καταλήψεις.

 

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του

Η υπόσχεση της κυριαρχίας για «ανάπτυξη», «ευημερία» και «πρόοδο» πραγματοποιείται στις δυστοπίες του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Από τις καραντίνες και τη βιοπολιτική των υγειονομικών καθεστώτων μέχρι τις καταστροφές των πυρκαγιών και των πλημμυρών. Από τις κρατικές/καπιταλιστικές δολοφονίες στα σύνορα και τις γειτονιές μέχρι σε αυτές στους εργασιακούς χώρους και στα μέσα μεταφοράς. Από την εξαίρεση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των φυλακών μέχρι την καταστολή και τη φτωχοποίηση των «από κάτω». Σε έναν κόσμο αλυσοδεμένο σε «κρίσεις» και «έκτακτες ανάγκες» από την καπιταλιστική λεηλασία, την κρατική βία, τη στρατιωτικοποίηση και τον πόλεμο, την πατριαρχική αντεπίθεση και τις διακρίσεις στη βάση της θρησκείας, τον εθνικισμό και τον ρατσισμό, το μόνο παρόν και το μόνο μέλλον που μας επιφυλάσσουν είναι αυτό της εξαθλίωσης, της υποταγής, της ματαιότητας και του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Τα φλεγόμενα δάση, τα πλημμυρισμένα τοπία, οι νεκρές θάλασσες, οι ρημαγμένοι τόποι και ο διάσπαρτος θάνατος παρουσιάζονται ως «κλιματική αλλαγή» ή «βιβλική καταστροφή», έτσι ώστε να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αδιάκοπης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Γιατί εδώ και δεκαετίες πλέον, το «κλίμα» δεν «αλλάζει» από μόνο του αλλά το τραντάζει η επιβολή και η καταχρηστικότητα ενός ανθρωποκεντρικού εξουσιαστικού πολιτισμού -και συγχρόνως ανθρωποφάγου και ζωοκτόνου- που λεηλατεί τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Του πολιτισμού της ενεργειακής φρενίτιδας, των εξορύξεων και των γεωτρήσεων, της πυρηνικής ενέργειας και των ανεμογεννητριών, που σαρώνει τα πάντα για την ίδια του την αναπαραγωγή. Των συνεχών πολέμων και των οπλικών βιομηχανιών αλλά και της ειρηνικής βιομηχανίας του ελέγχου, της επιτήρησης και της ασφάλειας. Της μετατροπής της ζωής σε μία συνεχή κατανάλωση εμπορευμάτων και εικόνων αλλά και σε μία διαρκή, ανταγωνιστική και εξατομικευμένη επιβίωση. Για αυτό, οι «από πάνω» θα συνεχίσουν να σπέρνουν κρίσεις και οι «από κάτω» να θερίζουν καταστροφές.

Η κυριαρχική επιθετικότητα όμως δεν σταματάει εδώ. Διαβουλεύσεις, κατάθεση και ψήφιση νομοσχεδίων που εντείνουν τον έλεγχο, την υποτίμηση και τις ιδιωτικοποιήσεις στα πεδία της παραγωγής και της κοινωνικής αναπαραγωγής (υγεία, πανεπιστήμια, μέριμνα). Θεσμική επικύρωση «πατροπαράδοτων» αξιών, όπως η περίπτωση του νεοσύστατου «υπουργείου οικογένειας», σε μία συγκυρία όπου ο δυτικός κόσμος επαναφέρει βαθμιαία την απαγόρευση των αμβλώσεων. Αλλά και επιπλέον εργασιακοί εκβιασμοί και εκμετάλλευση, με αποκορύφωμα το νεοφιλελεύθερο «δικαίωμα» στη 16ωρη μισθωτή σκλαβιά, εν μέσω αυξημένου πληθωρισμού και μόνιμων ανατιμήσεων ακόμα και στα βασικότερα προϊόντα διαβίωσης ή επιβίωσης. Δηλαδή, η νομιμοποίηση του ίδιου «δικαιώματος» που δολοφονεί τους «από κάτω» στα εξαντλητικά ωράρια και τις διπλοβάρδιες (όπως συνέβη σε πολλές πρόσφατες περιπτώσεις σε λιμάνια, ναυπηγεία, ταχυμεταφορές κτλ) ή που τους εξαναγκάζει να επιβιώνουν ακόμα πιο δύσκολα ώστε τα αφεντικά τους να πλουτίζουν ακόμα περισσότερο. Ενώ, στα κάθε λογής «άσυλα» (ψυχιατρεία, φυλακές, στρατόπεδα μεταναστ(ρι)ων, γηροκομεία, ορφανοτροφεία, ξενώνες κλπ), όπου δεν επιβάλλουν νέους τιμωρητικούς και εκδικητικούς νόμους, εξαθλιώνουν περαιτέρω τους έγκλειστους/ες με τη λογική του «απόβλητου». Παράλληλα, η αντιμεταναστευτική πολιτική -ως υπόδειγμα της θανατοπολιτικής, της απαξίωσης και της εκμετάλλευσης των «από κάτω»- έθεσε, τον περασμένο Ιούνιο στα ανοιχτά της Πύλου, νέα πρότυπα κρατικής τρομοκρατίας και χυδαιότητας με ασύλληπτα μεγέθη. Εκεί όπου ο θεσμικός ρατσισμός του ελληνικού κράτους και της ΕΕ έπνιξε παραδειγματικά στον πάτο της θάλασσας εκατοντάδες μετανάστριες/ες μονομιάς. Είναι το ίδιο κράτος, με τα ίδια ΜΜΕ, που δήθεν «φρίττουν» με τη στυγνή δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη από την Attica Group στο λιμάνι του Πειραιά, η οποία λειτούργησε με την ίδια μισάνθρωπη, ρατσιστική και δολοφονική λογική απέναντι σε έναν ντόπιο μη προνομιούχο, του οποίου η ζωή στα μάτια τους ήταν ανάξια να βιωθεί και αδιάφορο να σωθεί.

Απέναντι στις ατάκες του «δεν υπάρχει κράτος» (μαζί με παραπλήσιες, του τύπου «δεν υπάρχει τοπική αυτοδιοίκηση»), το ίδιο το κράτος δείχνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται ότι όχι μόνο υπάρχει κράτος αλλά έχει και συνέχεια, κάνοντας τη δουλειά του με συνέπεια και σε συμφωνία με τις καπιταλιστικές (νεοφιλελεύθερες ή μη) και πατριαρχικές επιταγές. Επιλέγοντας ποιους, τί και πώς θα «διασώσει», πώς και πότε θα λεηλατήσει ή καταστρέψει, ποιους τόπους θα προφυλάξει και ποιους θα ερημώσει, ποιους θα συμπεριλάβει και ποιους θα αποκλείσει, ποιων οι ζωές έχουν σημασία και ποιων όχι. Είναι το κράτος με τις δημοκρατίες, τα πραξικοπήματα και τις μετα-δημοκρατίες του, με τη λογική της αντιπροσώπευσης, με τη συγκεντρωτική οργάνωση και επίλυση των υποθέσεών μας. Είναι το κράτος που καλεί τους πληθυσμούς να ψηφίζουν κεντρικά και τοπικά, εκμαιεύοντας συναινέσεις για την εξουσία του και επιστρέφοντάς τες ως «ατομική ευθύνη». Το κράτος που παλεύει να συνηθίσουμε τις κρίσεις του συστήματος και τις επιπτώσεις τους, επιβάλλοντας κανονικότητες εξαθλίωσης. Το κράτος που αφομοιώνει «συμπεριληπτικότητες» και ξερνάει ματαιότητα και συντηρητισμούς.

Στο πλαίσιο αυτό, οι αξίες του εθνικισμού, από την πατρίδα και τη θρησκεία έως τον στρατοπεδισμό και την οικογένεια προβάλλονται σε μία κοινωνική και θεσμική ποικιλία για όλα τα γούστα. Στην πραγματικότητα, με το μανδύα του «αντισυστημικού» (ή αυτού που «πολεμιέται από το σύστημα»), ο εθνικιστικός συρφετός ξερνάει απλά απαιτήσεις μίας αυταρχικότερης κρατικής εξουσίας. Από τους κυνηγούς-βασανιστές μεταναστριών/ών στα σύνορα έως τους κάθε λογής πατριδοφύλακες της ενδοχώρας και από τους υπερ-ορθόδοξους έως τους ακροδεξιούς και ναζιστές εντός ή εκτός κοινοβουλίου, η φασιστική ατζέντα -που ήδη διαπνέει την κρατική ατζέντα- βρίσκει διάφορους εκφραστές. Η δημοκρατία με τον θεσμικό της αντιφασισμό, μετά το ναζιστικό της ξέπλυμα στην περιβόητη δίκη των ναζί μαχαιροβγαλτών της χρυσής αυγής που θα «τελείωνε τον φασισμό μία και καλή», θρέφει τις νέες φασιστικές εφεδρείες της για την άμβλυνση των κοινωνικών/ταξικών αντιστάσεων, την προώθηση του κοινωνικού αυτοματισμού και τον αποπροσανατολισμό των συνειδήσεων.

Σε αυτή την πραγματικότητα, το ελληνικό κράτος -συνεπές στην καταστολή και τις απόπειρες καθυπόταξης και φίμωσης κάθε αυτοοργανωμένου εγχειρήματος, κάθε αδιαμεσολάβητης αντίστασης, κάθε αντιεξουσιαστικής και αναρχικής πρότασης- προχώρησε μερικές εβδομάδες πριν στην εκκένωση τεσσάρων ακόμα καταλήψεων στην Αθήνα, με τις δύο τελευταίες να επανακαταλαμβάνονται σε πείσμα των κυρίαρχων στρατηγικών: του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Άνω-Κάτω Πατησίων στα Πατήσια, του Kατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου «Ζιζάνια» στη Φυλής, του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου και του Στεκιού Καλιαρντών στη Νομική. Η καθεμία με τα πολιτικά χαρακτηριστικά και τις επιλογές της, με την ιστορία, τους τοίχους, τα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους της. Με πλήθος αντιστάσεων και αγώνων, όπως πχ ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, τον εξευγενισμό και την τουριστικοποίηση, τον ρατσισμό και τη queer-φοβία, την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση, την πατριαρχία και τον σπισισμό. Εν μέσω αλλά και εξαιτίας της γενικευμένης απαξίωσης της ζωής και των κοινωνικών σχέσεων, το κράτος εντείνει τις επιθέσεις του σε ό,τι απειλεί την τάξη, την ασφάλεια, την «καθαρότητα» και την κοινωνική ειρήνη. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού η ιστορία έχει αποδείξει πως απέναντι στις κατά καιρούς κυριαρχικές δυστοπίες, οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι αγώνες μπορούν να τις αντισταθούν και να τις καταποντίσουν.

Οι καταλήψεις δεν είναι μόνο αντιπρόταση απέναντι στην ιδιοκτησία και τον κοινωνικό κατακερματισμό, δεν είναι μόνο σημεία συνάντησης, αντίστασης και εξέγερσης. Είναι επίσης και πεδία πρόκλησης απελεύθερων και αντι-ιεραρχικών κοινοτήτων αλληλεγγύης στο εδώ και τώρα, προσβλέποντας σε έναν κόσμο αλληλοβοήθειας, χωρίς εξουσία και επίπλαστους διαχωρισμούς. Εκεί που η συνύπαρξη, η αντιμετώπιση των καθημερινών ατομικών και των συλλογικών υποθέσεων δεν χαρίζεται πουθενά, αλλά ούτε και μεσολαβείται από ειδικούς και αυθεντίες.

Προφανώς οι καταλήψεις είναι εστίες ανομίας γιατί ο Νόμος είναι αυτός που επιβάλλει τις δυστοπίες. Προφανώς οι καταλήψεις είναι κίνδυνος, κίνδυνος ενάντια σε κάθε κυριαρχία. Για αυτό και τα κράτη με τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς δεν σταματάνε ποτέ να επιδιώκουν την εξαφάνισή τους. Ας τους θυμίσουμε (κι ας θυμηθούμε) πως οι αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της ρήξης, της απελευθέρωσης δεν καταστέλλονται και δεν εκκενώνονται.

Από τον Έβρο και τη Θεσσαλία έως την Πάρνηθα και τη Ρόδο...

Από την Πύλο, τα Τέμπη και τα Διαβατά έως την Ομόνοια, το λιμάνι του Πειραιά, το Πέραμα και το Κερατσίνι...

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

Σεπτέμβρης 2023

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Πανό ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό & αλληλεγγύης στις καταλήψεις

Πανό ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό & αλληλεγγύης στις καταλήψεις που αναρτήθηκαν στο Κερατσίνι και τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας από τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του [αφίσα]

Αφίσα του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που κολλιέται στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας.

Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ

Η κρατική/καπιταλιστική υπόσχεση για «ανάπτυξη», «ευημερία» και «πρόοδο» γίνεται πράξη στα φλεγόμενα δάση, την πλημμυρισμένη γη και τους ρημαγμένους τόπους. Στην επιβολή του θανάτου, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης ως κανονικότητα. Γίνεται πράξη μέσα από τη λεηλασία της γης και τον ανθρωποκεντρισμό. Μέσα από την εντεινόμενη μισθωτή σκλαβιά και τη φτωχοποίηση των «από κάτω». Γίνεται πράξη στις βιτρίνες της κατανάλωσης και στην κατανάλωση της οθόνης. Στους πολέμους, τη στρατιωτικοποίηση και τις εθνικές αυταπάτες. Στον εγκλεισμό των φυλακών, των στρατοπέδων και των ψυχιατρείων. Στη μιζέρια της εξατομίκευσης, του εγωκεντρισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού. Γίνεται πράξη μέσα από την προώθηση του ρατσισμού και των φασιστικών εφεδρειών που θρέφει η δημοκρατία ως το μακρύ της χέρι. Γίνεται πράξη μέσα από τον θεσμικό αντιφασισμό που αμβλύνει τις κοινωνικές αντιστάσεις και ανοίγει δρόμους σε νέα και παλιά φασιστικά μορφώματα…

Σε αυτό το πλαίσιο, εν μέσω γενικευμένης απαξίωσης της ζωής και των σχέσεων, το κράτος εντείνει τις επιθέσεις του σε ό,τι απειλεί την τάξη, την ασφάλεια και την «καθαρότητα», με αιχμή τις καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Γιατί αποτελούν συνειδητές εστίες ανομίας ενάντια στις δυστοπίες του Νόμου, γιατί αποτελούν κίνδυνο ενάντια σε κάθε κυριαρχία, γιατί είναι αντιπροτάσεις για ατομική και συλλογική χειραφέτηση, συνύπαρξη και απελευθέρωση.

ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ

Από τον Έβρο και τη Θεσσαλία έως την Πάρνηθα και τη Ρόδο, από την Πύλο, τα Τέμπη και τα Διαβατά έως την Ομόνοια, το λιμάνι του Πειραιά, το Πέραμα και το Κερατσίνι

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ

 

Δεν είναι ατυχήματα, είναι δολοφονίες - Αφίσες με αφορμή τις εργατικές δολοφονίες

Αφίσες του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που κολλιούνται στις γειτονιές του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, του Περάματος και της Ιχθυόσκαλας, με αφορμή τη νέα εργατική δολοφονία του χειριστή γερανού Γιάννη Νομικού και τον βαρύ τραυματισμό 2 ακόμα συναδέλφων του στις 29/05/23, κατά τη διάρκεια εργασιών επισκευής επιβατικού πλοίου συμφερόντων της ΑΝΕΚ στη δεξαμενή ΙΙΙ της COSCO στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος.

Σε κοντινό χρονικό διάστημα πριν και μετά τη νέα αυτή εργατική δολοφονία, προηγήθηκαν και ακολούθησαν δυο ακόμα δολοφονίες (ενός εργάτη στα ναυπηγεία της Ερμούπολης Σύρου και ενός δύτη σε επιθεώρηση πλοίου στο Λαύριο) και πολλοί τραυματισμοί εργατών σε Πέραμα, Σαλαμίνα και Ελευσίνα. Κι όλα αυτά αφού τον Οκτώβρη του 2021, ο λιμενεργάτης Δημήτρης Δαγκλής συνεθλίβη εν ώρα εργασίας από γερανογέφυρα στην προβλήτα ΙΙ του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων της COSCO, με σύσσωμα τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά να σπεύδουν για την καταστολή και τον κατευνασμό των κοινωνικών/ταξικών αντιδράσεων σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ.

Τα παραπάνω περιστατικά δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε μεμονωμένα. Είναι η πραγματική όψη της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσα σε ένα περιβάλλον κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, εντατικοποίησης της μισθωτής σκλαβιάς και των εκβιασμών της, εξαντλητικών ωραρίων, έλλειψης μέτρων και μέσων προστασίας και χαμηλών μισθών. Είναι η βάση των πολυδιαφημιζόμενων πρόσφατων ρεκόρ σε κέρδη, κύκλο εργασιών, αριθμό εμπορευματοκιβωτίων και τουριστική προσέλευση στο λιμάνι του Πειραιά. Είναι το μέλλον, η πρόοδος και η ελπίδα που μας επιφυλάσσουν κράτος και κεφάλαιο επιβάλλοντας περαιτέρω υποτίμηση, φτωχοποίηση, επισφάλεια, στρατιωτικοποίηση, έλεγχο, επιτήρηση και καταστολή.

 

 

Αντιπληροφόρηση από τους τοίχους των γειτονιών μας

https://athens.indymedia.org/post/1606350/

Αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Αλληλεγγύη στ@ εργαζόμεν@ στα σουπερ μάρκετ, ενάντια στην μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Ανάρτηση πανό απέναντι από τον Σκλαβενίτη (στο ύψος της ιχθυόσκαλας) στο Κερατσίνι  από εργαζόμεν@ μαζί με αλληλέγγυ@ και ανυπάκου@ από τη γειτονιά.

Μία ελάχιστη κίνηση έκφρασης αλληλεγγύης στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στον τομέα της τροφοδοσίας και ειδικά των τροφίμων, για την επιπρόσθετη εκμετάλλευση, έκθεση καθώς και την απόπειρα κατοχύρωσης του δυσοίωνος εργασιακού μέλλοντός τους (π.χ. άνοιγμα των καταστημάτων τις κυριακές, διεύρυνση ωραρίων κλπ). Μία πρώτη, ελάχιστη κίνηση εναντίωσης στις καραντίνες, τους αποκλεισμούς, τις επιτάξεις, τις απαγορεύσεις ενός συστήματος με αφορμή μία ακόμα «κρίση» (υγειονομική αυτή τη φορά) που το ίδιο εκκολάπτει και το ίδιο αξιοποιεί για την εγκαθίδρυση μίας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά - εκδήλωση συζήτηση για τα Άγραφα

η αφίσα σε pdf

Για την πορεία ενάντια στα τάγματα εφόδου κράτους-αφεντικών-φασιστών, στο Πέραμα, στις 20 Σεπτέμβρη 2019

Παρά το ψιλόβροχο αρκετός κόσμος από τις περιοχές του Πειραιά, κυρίως νεολαίοι από το Πέραμα και το Κερατσίνι, συμμετείχε στη διαδήλωση της 20ης Σεπτέμβρη ενάντια στα τάγματα εφόδου κράτους-αφεντικών-φασιστών, η οποία πορεύτηκε με παλμό, συνθήματα, κείμενα, σπρέι, στένσιλ, στο Πέραμα.

 

 
Είχαν προηγηθεί αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων σε δρόμους, πλατείες και σχολεία των περιοχών.

 

 

 

Κείμενο σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή των πρώην λιπασμάτων και το Master Plan της COSCO

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με την έκταση του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων όσο και με τις εγκρίσεις που αναμένει η COSCO για το σύνολο των έργων εκμετάλλευσης της παράκτιας ζώνης από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα μοιράσαμε το κείμενο που ακολουθεί.

Το κείμενο σε pdf

Ακολουθεί το κείμενο:

Περιοχή πρώην λιπασμάτων

 Master Plan COSCO

 1.

Η πρώτη εξέλιξη αφορά στη δημοσίευση Φύλλου Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 281, 4/6/2019), το οποίο επικύρωσε την απόφαση 133/2019 της Περιφέρειας Αττικής στις 7/5/2019, ενόψει των εκλογών για τους Δήμους και τις Περιφέρειες, για «Απαλλοτρίωση Χώρου Πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων για την Κατασκευή Μητροπολιτικού Πάρκου Πρασίνου του Εργοστασίου Λιπασμάτων Δραπετσώνας με διάθεση πίστωσης ύψους 17.500.000 €».

Ανάμεσα στους άλλους σκοπούς που ορίζει η Περιφέρεια Αττικής για την απαλλοτρίωση της έκτασης, διαβάζουμε: «Εξυγίανση του εδάφους / υπεδάφους από τα παραπροϊόντα που εναποτίθεντο κατά την περίοδο λειτουργίας του εργοστασίου και τα οποία σήμερα εξακολουθούν να ρυπαίνουν την ευρύτερη περιοχή δημιουργώντας συνθήκες επικινδυνότητας για την υγεία των κατοίκων».

Πρόκειται για την πλέον απροκάλυπτη παραδοχή, αυτού που χρόνια καταθέτουν οι πρωτοβουλίες αγώνα, οι συνελεύσεις κατοίκων και οι αυτοοργανωμένες συλλογικότητες της περιοχής. Ότι δηλαδή κατά την πολυετή λειτουργία του εργοστασίου έχει υπάρξει τοξική επιμόλυνση του εδάφους/υπεδάφους με φωσφογύψο, διοξίνες, κλοφέν (ένα ιδιαίτερα τοξικό υγρό που περιέχει υψηλό ποσοστό χλώριου και χρησιμοποιείται σε ηλεκτρικούς πυκνωτές, μετασχηματιστές και αντιστάσεις), φθόριο, βαριά μέταλλα κ.α. Απέναντι στους κομπασμένους δημαγωγούς της κάθε τοπικής, περιφερειακής και κεντρικής εξουσίας, που αντιμετωπίζουν τις περιοχές μας (από καταβολής τους) ως ανθρώπινες χωματερές των κατώτερων στρωμάτων.

Το εργοστάσιο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας ήταν βιομηχανική μονάδα της εταιρείας «Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων» (Α.Ε.Ε.Χ.Π.Λ.). Ιδρύθηκε το 1909 από τον Ν. Κανελλόπουλο και κάποιες δεκαετίες αργότερα πέρασε ως κληροδότημα στον Αλέξανδρο Αθανασιάδη Μποδοσάκη. Το 1993 λόγω χρεών μπήκε σε διαδικασία «εκκαθάρισης», πέρασε στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας και το 1999 μετά από 90 χρόνια, έπαυσε οριστικά να λειτουργεί, έχοντας στιγματίσει την ευρύτερη περιοχή με την εκτεταμένη μόλυνση και τις σοβαρές ασθένειες εργαζομένων και κατοίκων.

Ενδεικτικό παράδειγμα των τοξικών αποβλήτων του εργοστασίου και του τρόπου «διαχείρισής» τους, αποτελούν οι 10 εκατομμύρια τόνοι φωσφογύψου στο Σχιστό. Μια ραδιενεργή βόμβα που επίσης έγινε γνωστή χρόνια μετά την παύση λειτουργίας του εργοστασίου. Παραθέτουμε άρθρο του Αυγούστου 2008, από καθεστωτική εφημερίδα, με τίτλο «Ραδιενεργή χωματερή το όρος Αιγάλεω - ΒΟΥΝΑ ΦΩΣΦΟΓΥΨΟΥ, Ράδιο - 226 απειλεί τη δημόσια υγεία»:

«Το πιο σοβαρό πρόβλημα ρύπανσης στο όρος Αιγάλεω είναι οι 10 εκατομμύρια τόνοι ραδιενεργού φωσφογύψου, η «κληρονομιά» που άφησε το πρώην εργοστάσιο Φωσφορικών Λιπασμάτων της Δραπετσώνας στη Δυτική Αττική... Από το 1979 έως το 1999 ο φωσφογύψος απορριπτόταν επιφανειακά στα Λακκώματα Σχιστού Περάματος, δίπλα από τον πυκνοκατοικημένο οικισμό του Αγίου Μηνά Κερατσινίου. Σήμερα τα βουνά φωσφογύψου καταλαμβάνουν 125 στρέμματα, από τα οποία τα 50 στρέμματα έχουν εξυγιανθεί, με χρηματοδότηση του ΥΠΕΧΩΔΕ, ενώ υπολείπεται η αποκατάσταση 75 στρεμμάτων. Τα απόβλητα αυτά παρουσιάζουν αυξημένη φυσική ραδιενέργεια, λόγω του ότι ο φωσφογύψος συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά Ραδίου-226 (Ra-226). Σύμφωνα με την «Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας» (ΕΕΑΕ) που διενήργησε δειγματοληπτικούς ελέγχους στο Σχιστό, οι συγκεντρώσεις Ra-226 στις εναποθέσεις φωσφογύψου είναι αυξημένες και κυμαίνονται από 580 έως 1180 Bq/kg, ενώ οι τυπικές συγκεντρώσεις στα ελληνικά εδάφη κυμαίνονται από 15 έως 100 Bq/kg. Αυτές οι υψηλές συγκεντρώσεις, όπως εξηγούν οι επιστήμονες, αποτελούν μόνιμη απειλή για τη δημόσια υγεία, δεδομένου ότι το Ra-226 σχετίζεται με καρκινογενέσεις. Από τα 125 στρέμματα. σήμερα έχουν καλυφθεί με μεμβράνες και χώμα τα 50 στρέμματα.»

Ο φωσφογύψος είναι το παραπροϊόν που σχηματίζεται κατά τη διεργασία παραγωγής φωσφορικού λιπάσματος. Προκύπτει από την αντίδραση του φωσφορικού ορυκτού (πρώτη ύλη) με θειικό οξύ για την παραγωγή φωσφορικού οξέος, το οποίο με αμμωνία δίνει φωσφορικό αμμώνιο, που είναι και η βάση για την παραγωγή μικτών φωσφορικών λιπασμάτων. Είναι ένα ανόργανο στερεό υπόλειμμα, που περιέχει μεταξύ άλλων βαρέα μέταλλα και ραδιενεργά στοιχεία.

Το Ράδιο είναι ιδιαίτερα ραδιενεργό υλικό και όπου εντοπίζεται πρέπει να γίνεται επίσης έλεγχος των υδάτων (πόσιμων και υπόγειων) για Ραδόνιο. Ενώ καμία οικοδομική δραστηριότητα δεν επιτρέπεται σε περιοχή που έχει θαφτεί φωσφογύψος, αν πρώτα δεν γίνουν μετρήσεις ραδιενέργειας στο υπέδαφος. Στο υπέδαφος του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων υπάρχει επιχωματωμένος φωσφογύψος και άλλα τοξικά απόβλητα; Γιατί μετά από 20 χρόνια στο έδαφος αυτό δεν ανθίζει απολύτως τίποτα εκτός από κάτι ξερόχορτα;

Μετά τις πρώτες αντιδράσεις και τον εκτεταμένο ψιθυρισμό που ακολούθησαν την ανακοίνωση για ανάγκη απορρύπανσης του εδάφους, ο επανεκλεγείς δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος, με την επιστολή του «Ραδιολογικός Έλεγχος του χώρου της ευρύτερης βιομηχανικής περιοχής του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων της Δραπετσώνας», ζήτησε ενημέρωση σχετικά με την ισχύουσα έκθεση της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (ΕΕΑΕ), βάσει της οποίας προχώρησε τα προηγούμενα χρόνια σε επεμβάσεις στην περιοχή των 86 στρεμμάτων του πρώην εργοστασίου (συναυλιακός χώρος, θεατράκι, αθλητικοί χώροι και όρμος Κράκαρη). Στην απάντησή της η επιτροπή αναφέρει ότι «οι εργασίες διαμόρφωσης του χώρου της ευρύτερης βιομηχανικής περιοχής του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων της Δραπετσώνας, όπως αυτές περιγράφονται στο έγγραφό του Δήμου, δεν επιφέρουν αλλαγές από άποψη ακτινοπροστασίας στην περιοχή. Συνεπώς, τα διαλαμβανόμενα στην τελική έκθεση του Έργου «Ραδιολογικός Έλεγχος του Χώρου της Ευρύτερης Βιομηχανικής Περιοχής του Πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα. Ωστόσο, σε περίπτωση μελλοντικής αλλαγής χρήσης, ιδιαίτερα αν αυτή προϋποθέτει εργασίες βαθέων εκσκαφών, ο ιδιοκτήτης της περιοχής απαιτείται να ενημερώσει την ΕΕΑΕ ώστε να πραγματοποιηθούν κατάλληλες υποδείξεις, αν αυτό κριθεί αναγκαίο.»

Η επιστημονική αυτή επιτροπή, πρέπει μάλλον να έχει πολύ δουλειά και δεν κρίνει σκόπιμο να επαναλάβει μετρήσεις «Ραδιολογικού Ελέγχου» και αναφέρεται σταθερά σε μετρήσεις που έχει κάνει το 2006, διαβεβαιώνοντας (σε ρόλο μέντιουμ) ότι από τότε μέχρι σήμερα, με βάση αυτά που της περιγράφουν, δεν έχει υπάρξει καμία μεταβολή των δεδομένων, οπότε δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας.

Από την άλλη, όμως, γνωρίζοντας (και αυτή όπως και οι υπόλοιποι θεσμικοί φορείς) την τοξικότητα του εδάφους, προφανώς από μετρήσεις του παρελθόντος που σκόπιμα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αναφέρει ότι αν πρόκειται να γίνουν «εργασίες βαθέων εκσκαφών» απαιτείται να ενημερωθεί η επιτροπή τους «ώστε να πραγματοποιηθούν κατάλληλες υποδείξεις, αν αυτό κριθεί αναγκαίο». Μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Κρατική υπηρεσία που απλά κάποιοι κόβουν μισθό και βγάζουν πορίσματα σύμφωνα με τις άνωθεν υποδείξεις που δέχονται.

2. 

Το άλλο σοβαρό ζήτημα που εγείρεται είναι ο παραπλανητικός τίτλος της απόφασης της περιφέρειας και του ΦΕΚ: «…Κατασκευή Μητροπολιτικού Πάρκου Πρασίνου…». Στα σχετικά έγγραφα στα οποία αναφέρεται το ΦΕΚ, εντάσσεται και το «από Νοέμβριο 2018 Σχέδιο Γενικής Διάταξης Master Plan που συντάχθηκε από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας και αφορά στην Ανάπλαση της πρώην Λιμενοβιομηχανικής Περιοχής Λιπασμάτων»

Αυτό το σχέδιο του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα πρώτα βραβεία του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, που προκήρυξε τον Ιούνιο 2016 η Περιφέρεια Αττικής και πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο 2017, με το ποσό των 100.000 ευρώ, για τη μελέτη ανάπλασης των 640 στρεμμάτων της πρώην λιμενοβιομηχανικής περιοχής των Λιπασμάτων. Αυτά που προβλέπει το προτεινόμενο σχέδιο του Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας για την «ανάπλαση της περιοχής» απέχουν πολύ από την πρόβλεψη «μητροπολιτικού πάρκου»:

• μετατροπή του εργοστασίου υαλουργίας σε κέντρο θαλασσοθεραπείας

• διαµόρφωση στεγασµένης αγοράς για μικρούς παραγωγούς ώστε να την επισκέπτονται και οι τουρίστες της κρουαζιέρας 

• μετατροπή του παλιού σιλό σε πολυχώρο προβολών και του υποσταθµού ΔΕΗ µε την καµινάδα του σε Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων Βυθού

• διαµόρφωση τριών κλειστών γυµναστηρίων και ανοικτών γηπέδων

• παιδιατρικό νοσοκοµείο και κτίριο για στέγαση επιστηµονικών ερευνών

• υπαίθριο συναυλιακό χώρο, ναυταθλητικό κέντρο µε εργαστήριο καραβοµαραγκοποιίας στο κτίριο των παλαιών σφαγείων

• τέσσερα υπόγεια πάρκινγκ

Στο κτίριο επιστημονικών ερευνών έδωσε έμφαση και η νέα κυβέρνηση, στις προγραμματικές δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού στη βουλή, όπου αναφέρθηκε σε «Διεθνές Κέντρο Καινοτομίας που θα δημιουργηθεί στον χώρο των παλαιών λιπασμάτων».

Επομένως, ο τίτλος “μητροπολιτικό πάρκο” είναι απλά μια φάρσα και ο όλος σχεδιασμός δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το πρόταγμα των αγωνιζόμενων κατοίκων (πρωτοβουλιών, συνελεύσεων, συλλογικοτήτων), περισσότερο από μια δεκαετία τώρα, για ενιαίο άλσος υψηλής ζώνης πρασίνου. Τα περισσότερα έργα που προτείνονται αφορούν στη χρήση και αναδιαμόρφωση των ήδη υπαρχουσών εγκαταστάσεων για τη δημιουργία πολιτιστικών χώρων και συνεδριακών κέντρων, ενώ το κομμάτι πρασίνου (που ακόμα και στις τρισδιάστατες αποτυπώσεις των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών αφορά κυρίως γκαζόν και χαμηλή βλάστηση) εμφανίζεται σε ελάχιστα σημεία ως η απαραίτητη αισθητική συνοδεία του τσιμέντου που ετοιμάζεται να ριχτεί σε τόνους στην περιοχή.

Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, σκοπεύουν να αποδοθούν τα πρώην λιπάσματα στον “λαό των περιοχών” και οι κάτοικοι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που θα μας «παραχωρηθεί». Το επονομαζόμενο “μητροπολιτικό πάρκο” θα είναι στην πραγματικότητα ένας τόπος εκπλήρωσης κάθε μικροπολιτικής σκοπιμότητας που θα ικανοποιεί τόσο την COSCO όσο και τους κρατικούς και τοπικούς διαχειριστές στο όνομα της “ανάπτυξης” και του “πολιτισμού”. Μια στριγμωγμένη και περιφραγμένη γωνιά περιπάτου, συναυλιών και αθλητικών δραστηριοτήτων, δίπλα σε καζάνια και διυλιστήρια, πολυώροφα κτήρια, τεράστιες αποθήκες, σιλό που συσκευάζουν τσιμέντο, εγκαταστάσεις που επεξεργάζονται τα λύματα όλης της Αττικής, ακούγοντας 12 μήνες τους γερανούς και τα κλαρκ να φορτοεκφορτώνουν 24 ώρες το 24ώρο κοντέινερ εμπορευμάτων. Αυτό που αποκρύβεται με κάθε επιμέλεια είναι ότι αυτό που σχεδιάζουν μέρα με τη μέρα κράτος, κεφάλαιο, δήμοι, περιφέρειες σε αγαστή συνεργασία, είναι ένας τόπος κανονικοποίησης στα μάτια μας της συνθήκης της εκμετάλλευσης, της υποταγής, της λεηλασίας, ένα χωνευτήρι στο οποίο όλα μπορούν να συνυπάρχουν και να συμβιώνουν. Όπως είχαμε γράψει σε κείμενο μας πέρσι, «ο εχθρός του καλού είναι το λιγότερο κακό».

3.

Σχετικά με τη δεύτερη εξέλιξη, αυτή αφορά στα έργα του Master Plan και τα συμπληρωματικά έργα που έχει υποβάλει προς έγκριση η COSCO για την παράκτια ζώνη από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα.

Οι αρχικές “αντιρρήσεις” και τα “εμπόδια” της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (ΕΣΑΛ) του προηγούμενου διαστήματος, για μέρος των σχεδιασμένων προαιρετικών επενδύσεων της COSCO που περιλαμβάνονταν στο master plan, δια μαγείας και με τις “αναγκαίες διασαφήσεις” της COSCO κάμφθηκαν όλως συμπτωματικώς λίγες μέρες πριν τις εκλογές και αφού είχε εκδοθεί το ΦΕΚ για την ανάπλαση των Λιπασμάτων. Η τελική απόφαση της έγκρισης του συνόλου των επενδύσεων της COSCO μετατέθηκε πλέον στην επόμενη κυβέρνηση. Ήδη τα δεδομένα δείχνουν αυτό που διαφαινόταν εξ αρχής. Και το κέντρο logistics στην περιοχή του πρώην ΟΔΔΥ και τα δύο τερατουργήματα – πολυώροφα κτήρια στάθμευσης οχημάτων δίπλα στο car terminal και η νέα προβλήτα κρουαζιέρας και τα τετράστερα και πεντάστερα ξενοδοχεία θα κατασκευαστούν κανονικά. Ακόμα και το εμπορικό κέντρο τύπου mall παρά τις αντιρρήσεις που έχει η ΕΣΑΛ εκτιμούμε ότι θα κατασκευαστεί. Μετά από σύσκεψη του νέου υπουργού Πλακιωτάκη με τον αναπληρωτή Διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΠ Άγγελο Καρακώστα και τον εκπρόσωπο του ΤΑΙΠΕΔ στο ΔΣ Λιάγκο, αποφασίστηκε ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο όλα τα τεχνικά και νομικά κωλύματα πρέπει να έχουν λυθεί για να ξεκινήσει η υλοποίηση της καπιταλιστικής επένδυσης. Γι’ αυτό πρέπει να υποβάλει η COSCO επικαιροποιημένο το master plan το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, ώστε σε “πνεύμα καλής διάθεσης και συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων φορέων” να προχωρήσει το σχέδιο.

Η σιωπή των τοπικών αρχοντίσκων για μία ακόμη φορά είναι εκκωφαντική μάλλον στο πνεύμα καλής θέλησης για την απρόσκοπτη ολοκλήρωση των επενδύσεων της COSCO με τα αντίστοιχα ανταλλάγματα. Εξάλλου, οι δήμαρχοι Βρεττάκος και Λαγουδάκης είχαν σιωπήσει επιδεικτικά στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και το master plan της COSCO με αντάλλαγμα την παραχώρηση εκτάσεων (όπως τα 86 στρέμματα που ανήκαν στον ΟΛΠ στην περιοχή των πρώην Λιπασμάτων και τα οποία αποδόθηκαν στον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας για να προσφέρει βρώμικο άρτο και διάφορα αστικά θεάματα με το καλοκαιρινό φεστιβάλ του) και παροχή του 3,5% των κρατικών εσόδων από τα «οφέλη» της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ στους δήμους Πειραιά, Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Περάματος, από τα οποία ο δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας παίρνει το 20% και ο δήμος Περάματος το 27%. Τώρα ο δήμαρχος Βρεττάκος, που “διερρήγνυε τα ιμάτιά του” ειδικά για το κέντρο logistics στον πρώην ΟΔΔΥ σιωπεί ηχηρά για μία ακόμη φορά, όπως και ο “θεσμικός διόσκουρός” του στην Περιφέρεια και πλέον απερχόμενος αντιπεριφερειάρχης Γαβρίλης (τις χλιαρές διαμαρτυρίες τους στη συνεδρίαση της επιτροπής τις αντιλαμβανόμαστε ως κινήσεις εντυπωσιασμού προς λαϊκή κατανάλωση). 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΔΥΝΑΤΟ»

ΕΝΙΑΙΟ ΑΛΣΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ

22 Ιουλίου 2019

αναδημοσίευση από την Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

 

Μοτοπορεία ενάντια στο masterplan κράτους και πολυεθνικών 16/03/19, σε Κερατσίνι, Πέραμα, Δραπετσώνα

Το Σάββατο 16/3 πραγματοποιήθηκε μοτοπορεία, στις περιοχές του Κερατσινίου, του Περάματος και της Δραπετσώνας, στην οποία συμμετείχαν 30 μηχανάκια, ενάντια στο Master Plan κράτους και πολυεθνικών που δρομολογεί μια ευρείας κλίμακας καπιταλιστική ανάπλαση και επενδύσεις σε ολόκληρη την παραλιακή ζώνη από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα, με αποτέλεσμα την περαιτέρω υποβάθμιση, εκμετάλλευση και περίφραξη της ζωής μας.

Η μοτοπορεία, στη διάρκεια της οποίας πετάχτηκαν χιλιάδες τρικάκια, γράφτηκαν συνθήματα και «πατήθηκαν» στένσιλ, είχε ως στόχο τόσο την αντιπληροφόρηση όσο και την ανάδειξη των (μέχρι στιγμής) σημείων τριβής του Master Plan με την καθημερινότητα των γειτονιών μας: τα καζάνια στο Πέραμα, τα διυλιστήρια της OIL ONE στη Δραπετσώνα, το κτίριο διακίνησης της COSCO στην ιχθυόσκαλα που είναι ο κύριος εκφραστής του Master Plan που κατέχει το 51% των μετοχών -από το 2021 το 67%- και της διοίκησης του ΟΛΠ, τα δημαρχιακά μέγαρα του Κερατσινίου και του Περάματος που αντιπροσωπεύουν τα ανταλλάγματα, τη σκόπιμη σιωπή και τη χειραγώγηση των τοπικών αρχοντίσκων σχετικά με την ενιαιότητα του πλάνου και την καταστροφικότητά του για τις περιοχές και τις ζωές μας. Σε αυτά τα σημεία κάναμε στάσεις και γράψαμε σχετικά συνθήματα.

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από τη μοτοπορεία και τα σημεία παρέμβασης

Δημαρχείο Κερατσίνιου

 

Καζάνια στο Πέραμα

Δημαρχείο Περάματος

Κτίριο διακίνησης ΟΛΠ (Cosco)

Oil One

Eνάντια στο Μaster Plan κράτους και πολυεθνικών
στο παραλιακό μέτωπο από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα

Ενάντια στα καζάνια, τα διυλιστήρια, τη μόλυνση,
την περαιτέρω υποβάθμιση, περίφραξη και λεηλασία της ζωής μας

Αντίσταση - Αυτοοργάνωση - Αλληλεγγύη

Ο πολιτισμός της μόλυνσης, της εκμετάλλευσης, της υποταγής
δεν διορθώνεται, ανατρέπεται

Ενιαίο Άλσος στην περιοχή των πρώην Λιπασμάτων
 

Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

 Βίντεο ενάντια στο Master Plan κράτους και πολυεθνικών

κείμενο σε μορφή pdf

αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ MASTER PLAN ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΟ ΠΡΩΗΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΑΧΡΑΜΑΝΟΓΛΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 13/01 18:30 μ.μ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ
προβολή ενημερωτικού βίντεο

ΠΡΩΗΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΑΧΡΑΜΑΝΟΓΛΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 51, ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ



Καπιταλιστική ανάπτυξη & επενδύσεις σημαίνει


περιφράξεις,


τσιμεντοποίηση,


εντατικοποίηση της εκμετάλευσης,


επιτήρηση,


λεηλασία της ζωής μας

• Τι αφορά το master plan κράτος και cosco στην παράκτια ζώνη από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα;                                                                             

• Τι συμβαίνει στις περιοχές μας με τα καζάνια, τα διυλιστήρια και τις υπόλοιπες βιομηχανικές εγκαταστάσεις;   

• Ποιός είναι ο ρόλος της κυβερνητικής, περιφερειακής και δημοτικής εξουσίας;

Ακολουθεί το κείμενο σε μορφή pdf:

σε μορφή pdf

  

ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΟ MASTER PLAN ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ
στο παραλιακό µέτωπο από το λιµάνι του Πειραιά µέχρι το Πέραµα

ΣΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ, ΤΑ ∆ΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ, ΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ,
ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ, ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ∆ΕΝ ∆ΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ
 

ΕΝΙΑΙΟ ΑΛΣΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ
ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ

αναδημοσίευση από το blog της συνέλευσης πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Προβολή ταινίας - Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

Προβολή της ταινίας "Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο" διάρκειας 90'.

Παρασκευή 16/11, στις 20.30 στο Ρεσάλτο(Έβρου 23 & Βενιζέλου, Ταμπούρια, Κερατσίνι 100μ. από την πλατεία Λαού).

Με αφορμή τη δολοφονία του/της Ζακ/Zackie oh μας απασχόλησαν ζητήματα όπως η ιδιοκτησία ως κοινωνική σχέση και οι ταξικοί αποκλεισμοί. Ζητήματα που θίγονται μέσα στην ταινία με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Μετά την ταινία, αναλόγως τη διάθεση, επιδιώκουμε να υπάρξει κουβέντα.

Διασυλλογικές αφίσες και κείμενο για τη δολοφονία του Zακ Κωστόπουλου/zackie oh

 

ακολουθεί το κείμενο:

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ
ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Παρασκευή 21.9.18. Ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονείται έπειτα από άγριο ξυλοδαρμό από τους Ευάγγελο Δημόπουλο και Αθανάσιο Χορταριά, καταστηματάρχες της περιοχής, μεσημέρι στην οδό Γλάδστωνος, στην Ομόνοια. Στον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου συμμετέχουν και αστυνομικοί της ομάδας Δίας που δίνουν τα τελευταία θανάσιμα χτυπήματα στον Ζακ. Αρχικά, τα ΜΜΕ αναπαράγουν την είδηση με τον τρόπο που «αντιστοιχεί» στα στερεότυπα της περιοχής και των «πρωταγωνιστών». Από τη μία οι «ανάστατοι» από την «εγκληματικότητα» του ιστορικού κέντρου «φιλήσυχοι καταστηματάρχες» και από την άλλη ο «τοξικοεξαρτημένος», ο «ληστής», ο «εισβολέας», ένα προφίλ που εγείρει τα εδώ και δεκαετίες καλλιεργούμενα φοβικά αντανακλαστικά και διαμορφώνει το νομιμοποιητικό πλαίσιο εξόντωσής του. Τις επόμενες όμως ώρες, σε πείσμα των θλιβε­ρών, επαναλαμβανόμενων μιντιακών χειρισμών, η υπόθεση ανατρέπεται. Ο Ζακ ήταν ένας ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότη­τας, είναι η Zackie Oh που είχε μια ζωή, είχε φίλες και φίλους. Ένα θλιμμένο και ταυτόχρονα εξοργισμένο πλήθος ανθρώπων για την απώλειά του αποκαθιστά άμεσα τον Ζακ ως πρόσωπο εντός του κοινωνικού πεδίου και θυμίζει ότι η δολοφονία του, η κάθε δολοφονία ποτέ δεν στερείται πολιτικών σημαινόμενων.

Η δολοφονία του Ζακ δεν έγινε σε μια τυχαία εποχή ούτε σε ένα τυχαίο τόπο…

Η δολοφονία του Ζακ από τους δυο καταστηματάρχες και τις δυνάμεις της αστυνομίας, μπροστά σε ένα πλήθος κόσμου που, με εξαίρεση δύο-τριών ανθρώπων, παρακολουθούσε με όρους αρένας, είναι υλική συμπύκνωση του δόγματος της ασφάλειας, αυτού που εδώ και δεκαετίες αποτελεί κοινωνικό μοντέλο οργάνωσης, ελέγχου και διαχείρισης του πληθυσμού, που συνοδεύεται από πλήθος αντεγκληματικών, αντιμεταναστευτικών και αντιτρομοκρατικών πολιτικών στο πλαίσιο του λεγόμενου «κράτους ασφάλειας». Η «ασφάλεια των πολιτών» γίνεται βασικός νομιμοποιητικός λόγος ύπαρξης του κράτους και αναδεικνύεται σε βασικό ιδεώδες-ρυθμιστή της κοινωνικής ζωής. Το δόγμα της τάξης και της ασφάλειας δεν περιορίζεται μόνο στη διαμόρφωση ενός εξωτερικού εχθρού, της εισβολής των «βαρβάρων», δεν θωρακίζει μόνο τα σύνορα του κράτους με περισσότερους φράχτες και στρατόπεδα «φιλοξενίας» μεταναστών, δεν φροντίζει μόνο για την ενίσχυση και το βάθεμα των εθνικών αφηγήσεων, αλλά φροντίζει και για την επινόηση του εσωτερικού εχθρού, ειδικά σε μια περίοδο που τεράστια κοινωνικά κομμάτια λεηλατούνται. Για την κατασκευή του ανεπιθύμητου «Άλλου», εκείνου που δεν πληροί τις προϋποθέσεις των κυρίαρχων κανονικοτήτων, διαμορφώνεται συστηματικά η φιγούρα του «αταίριαστου», του μη κανονικού. Μετανάστρι­ες και μετανάστες, παραβατικές/οί, τοξικοεξαρτημένες/οι, άστεγες/οι, ψυχικά «αποκλίνοντες», εκδιδόμενες, επαίτες, άτομα lgbtqi+, αγωνιζόμενες και αγωνιζόμενοι γίνονται οι «επικίνδυνες τάξεις», αυτές που πρέπει να τεθούν σε καθεστώς εξαίρε­σης, ελέγχου και ειδικής διαχείρισης.

Η δολοφονία του Ζακ έγινε σε συγκεκριμένο τόπο. Η περιοχή της Ομόνοιας και πέριξ αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία στις γεωγραφίες του δόγματος της ασφάλειας, όπου εδώ και 20 χρόνια δοκιμάζονται κεντρικές πολιτικές διαχείρισης, οριο­θέτησης και καταστολής των «περιττών». Εκεί κατοικοεδρεύει το διαβόητο κολαστήριο, το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας (ποιος δεν θυμάται τα περίφημα βίντεο που βγήκαν στη φόρα πριν μερικά χρόνια με τα σαδιστικά βασανιστήρια κρατουμένων μεταναστών;), το οποίο δεν προστατεύει τις μαφίες της περιοχής (σωματεμπορία και ναρκωτικά), ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

Στη βάση του μεγάλου στοιχήματος για «εθνική ανάπτυξη» και «επανεκκίνηση της οικονομίας» διαμορφώνονται εκ νέου κοινωνικές-ταξικές συμμαχίες (στην περιοχή της Ομόνοιας μικροί και μεγάλοι καταστηματάρχες, πολυεθνικό ξενοδοχειακό κεφάλαιο, ιδιοκτήτες ακινήτων), ενώ παράλληλα οριοθετούνται οι «προβληματικές» φιγούρες. Ο αέρας της «ανάπτυξης» (με τη λειτουργία νέων ξενοδοχείων στην περιοχή) και της καθόδου τουριστικών ορδών, η άνοδος της αξίας γης, πάει χέ­ρι-χέρι με τον όλο και εντεινόμενο κοινωνικό συντηρητισμό, με τις συμμαχίες των «κανονικών και ευυπόληπτων». Αυτών δηλαδή που δεν θα διστάσουν -όπως έκαναν με τον Ζακ- να υπερασπιστούν την ιδιοκτησία και τα προνόμιά τους χορεύοντας τον δολοφονικό χορό τους πάνω στα σώματα των «περιττών». Η ατομική ιδιοκτησία αποτελεί ιδρυτική αρχή συγκρότησης, ύπαρξης και λειτουργίας του καπιταλιστικού κόσμου. Η υπεράσπισή της αποτελεί βασικό μέλημα του αστικού δικαίου. Οι ξεφτιλισμένοι καταστηματάρχες που λίντσαραν τον Ζακ (αξίζει να σημειωθεί ότι ο ένας από αυτούς, ο Αθανάσιος Χορταριάς, που διατηρεί μεσιτικό γραφείο, είναι συντονιστής της τ.ο. ανατολικής Αττικής του φασιστικού μορφώματος «Πατριωτικό Μέτωπο») προφυλάσσονται από εισαγγελείς, ανακριτές και ιατροδικαστές, όχι στο όνομα κάποιας (δεδομένης) συμπάθειας προς το πρόσωπό τους, αλλά από την ίδια την ουσία του νομικού-δικαιικού συστήματος. Όποιος/α θεωρηθεί ότι παραβιάζει το «ιερό» σύνορο της ατομικής ιδιοκτησίας μπορεί να εξοντωθεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Η σοκαριστική δολοφονία του Ζακ αποτυπώνει κυριολεκτικά ένα «σκοτώστε-σκουπίστε-τελειώσατε» μικροαστών-καταστη­ματαρχών και μπάτσων. Με τους μπάτσους να περιφέρουν στα χέρια τους το δήθεν πειστήριο-μαχαίρι που αποδόθηκε στον Ζακ, αλλά τελικά προκύπτει ότι δεν ήταν δικό του, και τον δολοφόνο Δημόπουλο να σκουπίζει τα γυαλιά της βιτρίνας του μαγαζιού του. Ο Ζακ είχε εκ των προτέρων καταδικαστεί ως «περιττός», οπότε η όποια έρευνα ήταν επίσης περιττή. Όπως και σε άλλες αθέατες περιπτώσεις «έγινε αυτό που έπρεπε»: ένας «απόβλητος» λιγότερος. Χαρακτηριστική της εκ των προτέρων καταδίκης του Ζακ ήταν και η γνωμάτευση των ιατροδικαστών, σύμφωνα με την οποία δεν κρίνονται τα αλλεπάλληλα θανατη­φόρα χτυπήματα από τους φονιάδες του ως τέτοια. Είναι γνωστή εξάλλου η συνεισφορά του ιατροδικαστικού σώματος, όπως και των συγκεκριμένων ιατροδικαστών που ανέλαβαν την υπόθεση, στο ξέπλυμα δολοφονιών από τις δυνάμεις καταστολής.

Οι άμεσες αντιδράσεις για τη δολοφονία του Ζακ, θα συμβάλουν στην «ανάδυσή» του στο πεδίο του ορατού, ως προσώπου και σώματος με όνομα, επιλογές και ιστορία, κάνοντας απαραίτητη την αναπροσαρμογή των μιντιακών και θεσμικών χειρι­σμών. Το δημόσιο πεδίο καταλαμβάνεται από τις μιντιακές αφηγήσεις. Τηλεοπτικά γκάλοπ καλούν τους θεατές να ψηφίσουν σχετικά με το αν τίθενται ή όχι στο πλευρό των εκτελεστών, κλείνοντας το μάτι στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Γνωστές καθε­στωτικές φυλλάδες και διαδικτυακά μέσα που έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στις διαδικασίες κοινωνικού εκφασισμού (πρώτο θέμα, ζούγκλα) πρωτοστατούν στην ανάρτηση αποκαλυπτικών βίντεο με συνοδευτικές εγκλήσεις προς την «πολιτεία» για εγρήγορση σε θέματα εκφασισμού και βαρβαρότητας. Θαυμάσιες αντιστροφές. Δηλώσεις από ακαδημαϊκούς, κόμματα, ακό­μα και από τον τομέα δικαιωμάτων του κυβερνώντος κόμματος (σύριζα) καταδικάζουν τη βαρβαρότητα.

Οι διάφορες (θεσμικές και μιντιακές) προοδευτικές φωνές που αγανακτούν σχετικά με το λιντσάρισμα και τη βίαιη αστυ­νομική αντιμετώπιση του Ζακ, έχουν ρόλο εξισορρόπησης για το σύστημα που γεννά τις διακρίσεις και τη θανατοπολιτική. Κριτικάρουν όχι τη δομή του αλλά τις όποιες ακραίες εκδηλώσεις του που έρχονται στην επιφάνεια. Ζητούν και προτείνουν διορθώσεις. Καθησυχάζουν, απονευρώνουν, μιλάνε για μεμονωμένα περιστατικά, αποπροσανατολίζουν την οργή. Η κατα­δίκη του λιντσαρίσματος και της εξόντωσης ενός «αδύναμου ανθρώπου», γίνονται στη βάση της υπενθύμισης ότι η άσκηση βίας και η τιμωρία είναι δουλειά των αρμόδιων επίσημων αρχών, δηλαδή της αστυνομίας και της δικαιοσύνης. Φτηνοί επι­κήδειοι. Για την επαναδιατύπωση και επιβεβαίωση του κράτους ως του μοναδικού και απόλυτου ρυθμιστή των κοινωνικών ζητημάτων, ως του μηχανισμού που κατέχει το μονοπώλιο της βίας. Για να νομιμοποιηθεί η καθημερινή οργανωμένη βία, η ιεραρχία, η εκμετάλλευση και η επιβολή του κρατικού-καπιταλιστικού-πατριαρχικού συστήματος…

Οι αφηγήσεις είναι σαν προβολείς. Φωτίζουν μέρος της σκηνής αφήνοντας την υπόλοιπη στο σκοτάδι. Αν φωταγωγούσαν ολόκληρη τη σκηνή θα ήταν ουσιαστικά άχρηστοι... Αποστολή της αφήγησης είναι να επιλέγει -και είναι ίδιον της φύσης της να συμπεριλαμβάνει αποκλείοντας και να διαφωτίζει σκιάζοντας...

Στο ίδιο πλαίσιο, η όποια αναφορά των δημοσιευμάτων στην ταυτότητα του Ζακ ως queer, gay, οροθετικού, drag queen δεν υπονοεί κάποια στροφή του κυρίαρχου θεσμικού πλέγματος προς μια κοινωνία χωρίς έμφυλους διαχωρισμούς, διαχωρι­σμούς στη βάση των σεξουαλικών επιλογών ή της αρτιμέλειας. Το ακριβώς αντίθετο. Η υπογράμμιση συμβάλλει και πάλι στην υπενθύμιση των κανονικοτήτων. Η εστίαση σε αυτού του είδους τις αναφορές επιχειρεί να παρουσιάσει αυτά τα πρόσω­πα ως καρικατούρες της «κανονικής ζωής». Οι επίμονες αναφορές δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υποστηρίζουν, έστω και υπόγεια, το καθεστώς της ετεροκανονικότητας, της διάχυτης ομοφοβίας και τρανσφοβίας, του σεξισμού και της πατριαρχίας. Αυτό που πρέπει να εμπεδωθεί είναι ότι ο Ζακ ήταν «διαφορετικός» και αυτό που του συνέβη είναι μια εκδοχή που θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ως φυσική κατάληξη των επιλογών του.

Οι φιγούρες των «περισσευούμενων», των «περιττών», των «αποκλινόντων» διευρύνονται και μαζί η ποινική και αστυνομική τους αντιμετώπιση. Ο Ζακ ήταν ένας δραστήριος ακτιβιστής με διευρυμένο φιλικό περίγυρο κι έτσι ανέκτησε το πρόσωπό του, την ταυτότητα και την ιστορία του. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με όλες εκείνες και εκείνους τους «απόβλητους» που δολο­φονούνται στα αστυνομικά κολαστήρια, όπως η δολοφονία-«αυτοκτονία» μιας γυναίκας στο τμήμα Πεντέλης τον Αύγουστο ή η δολοφονία ενός άντρα τον ίδιο μήνα από μπάτσους του Α.Τ. Ομονοίας. Αυτές, εξαντλούνται στην καλύτερη περίπτωση σε μονόστηλα. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τη ζωή πολλών χιλιάδων μεταναστών και μεταναστριών, ζωή χωρίς σημασία, στοι­βαγμένη στα στρατόπεδα αορατότητας, στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Στο ίδιο πλαίσιο νοηματοδοτείται η ζωή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, των τοξικοεξαρτημένων, των παραβατών του κοινωνικού περιθωρίου, όσων βαφτίζονται απροσάρμοστες, αποτυχημένοι, παράξενες, διαφορετικοί. Η φρίκη βαθαίνει και οι μορφές που παίρνει γίνονται όλο και πιο αποτρόπαιες. Να σταθούμε ανάχωμα.

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚOΣΜΟ

ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΩΝ, ΤΟΥ ΦOΒΟΥ, ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ,

ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ,

ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ-ΚΡΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤIΣ ΑΟΡΑΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΓΡΙΟΥΣ,

ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ, ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΥΣ,

ΤΟΥΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Πάροδος (Νίκαια), Θερσίτης (Ίλιον), Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση-Ίλιον), Αναρχικές/οι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας κ’ τον Πειραιά, Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης