Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του [κείμενο]

Κείμενο του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που μοιράζεται χέρι-χέρι στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, ενάντια στην ανάθεση των ζωών μας, ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό και σε αλληλεγγύη στις καταλήψεις.

 

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του

Η υπόσχεση της κυριαρχίας για «ανάπτυξη», «ευημερία» και «πρόοδο» πραγματοποιείται στις δυστοπίες του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Από τις καραντίνες και τη βιοπολιτική των υγειονομικών καθεστώτων μέχρι τις καταστροφές των πυρκαγιών και των πλημμυρών. Από τις κρατικές/καπιταλιστικές δολοφονίες στα σύνορα και τις γειτονιές μέχρι σε αυτές στους εργασιακούς χώρους και στα μέσα μεταφοράς. Από την εξαίρεση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των φυλακών μέχρι την καταστολή και τη φτωχοποίηση των «από κάτω». Σε έναν κόσμο αλυσοδεμένο σε «κρίσεις» και «έκτακτες ανάγκες» από την καπιταλιστική λεηλασία, την κρατική βία, τη στρατιωτικοποίηση και τον πόλεμο, την πατριαρχική αντεπίθεση και τις διακρίσεις στη βάση της θρησκείας, τον εθνικισμό και τον ρατσισμό, το μόνο παρόν και το μόνο μέλλον που μας επιφυλάσσουν είναι αυτό της εξαθλίωσης, της υποταγής, της ματαιότητας και του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Τα φλεγόμενα δάση, τα πλημμυρισμένα τοπία, οι νεκρές θάλασσες, οι ρημαγμένοι τόποι και ο διάσπαρτος θάνατος παρουσιάζονται ως «κλιματική αλλαγή» ή «βιβλική καταστροφή», έτσι ώστε να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αδιάκοπης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Γιατί εδώ και δεκαετίες πλέον, το «κλίμα» δεν «αλλάζει» από μόνο του αλλά το τραντάζει η επιβολή και η καταχρηστικότητα ενός ανθρωποκεντρικού εξουσιαστικού πολιτισμού -και συγχρόνως ανθρωποφάγου και ζωοκτόνου- που λεηλατεί τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Του πολιτισμού της ενεργειακής φρενίτιδας, των εξορύξεων και των γεωτρήσεων, της πυρηνικής ενέργειας και των ανεμογεννητριών, που σαρώνει τα πάντα για την ίδια του την αναπαραγωγή. Των συνεχών πολέμων και των οπλικών βιομηχανιών αλλά και της ειρηνικής βιομηχανίας του ελέγχου, της επιτήρησης και της ασφάλειας. Της μετατροπής της ζωής σε μία συνεχή κατανάλωση εμπορευμάτων και εικόνων αλλά και σε μία διαρκή, ανταγωνιστική και εξατομικευμένη επιβίωση. Για αυτό, οι «από πάνω» θα συνεχίσουν να σπέρνουν κρίσεις και οι «από κάτω» να θερίζουν καταστροφές.

Η κυριαρχική επιθετικότητα όμως δεν σταματάει εδώ. Διαβουλεύσεις, κατάθεση και ψήφιση νομοσχεδίων που εντείνουν τον έλεγχο, την υποτίμηση και τις ιδιωτικοποιήσεις στα πεδία της παραγωγής και της κοινωνικής αναπαραγωγής (υγεία, πανεπιστήμια, μέριμνα). Θεσμική επικύρωση «πατροπαράδοτων» αξιών, όπως η περίπτωση του νεοσύστατου «υπουργείου οικογένειας», σε μία συγκυρία όπου ο δυτικός κόσμος επαναφέρει βαθμιαία την απαγόρευση των αμβλώσεων. Αλλά και επιπλέον εργασιακοί εκβιασμοί και εκμετάλλευση, με αποκορύφωμα το νεοφιλελεύθερο «δικαίωμα» στη 16ωρη μισθωτή σκλαβιά, εν μέσω αυξημένου πληθωρισμού και μόνιμων ανατιμήσεων ακόμα και στα βασικότερα προϊόντα διαβίωσης ή επιβίωσης. Δηλαδή, η νομιμοποίηση του ίδιου «δικαιώματος» που δολοφονεί τους «από κάτω» στα εξαντλητικά ωράρια και τις διπλοβάρδιες (όπως συνέβη σε πολλές πρόσφατες περιπτώσεις σε λιμάνια, ναυπηγεία, ταχυμεταφορές κτλ) ή που τους εξαναγκάζει να επιβιώνουν ακόμα πιο δύσκολα ώστε τα αφεντικά τους να πλουτίζουν ακόμα περισσότερο. Ενώ, στα κάθε λογής «άσυλα» (ψυχιατρεία, φυλακές, στρατόπεδα μεταναστ(ρι)ων, γηροκομεία, ορφανοτροφεία, ξενώνες κλπ), όπου δεν επιβάλλουν νέους τιμωρητικούς και εκδικητικούς νόμους, εξαθλιώνουν περαιτέρω τους έγκλειστους/ες με τη λογική του «απόβλητου». Παράλληλα, η αντιμεταναστευτική πολιτική -ως υπόδειγμα της θανατοπολιτικής, της απαξίωσης και της εκμετάλλευσης των «από κάτω»- έθεσε, τον περασμένο Ιούνιο στα ανοιχτά της Πύλου, νέα πρότυπα κρατικής τρομοκρατίας και χυδαιότητας με ασύλληπτα μεγέθη. Εκεί όπου ο θεσμικός ρατσισμός του ελληνικού κράτους και της ΕΕ έπνιξε παραδειγματικά στον πάτο της θάλασσας εκατοντάδες μετανάστριες/ες μονομιάς. Είναι το ίδιο κράτος, με τα ίδια ΜΜΕ, που δήθεν «φρίττουν» με τη στυγνή δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη από την Attica Group στο λιμάνι του Πειραιά, η οποία λειτούργησε με την ίδια μισάνθρωπη, ρατσιστική και δολοφονική λογική απέναντι σε έναν ντόπιο μη προνομιούχο, του οποίου η ζωή στα μάτια τους ήταν ανάξια να βιωθεί και αδιάφορο να σωθεί.

Απέναντι στις ατάκες του «δεν υπάρχει κράτος» (μαζί με παραπλήσιες, του τύπου «δεν υπάρχει τοπική αυτοδιοίκηση»), το ίδιο το κράτος δείχνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται ότι όχι μόνο υπάρχει κράτος αλλά έχει και συνέχεια, κάνοντας τη δουλειά του με συνέπεια και σε συμφωνία με τις καπιταλιστικές (νεοφιλελεύθερες ή μη) και πατριαρχικές επιταγές. Επιλέγοντας ποιους, τί και πώς θα «διασώσει», πώς και πότε θα λεηλατήσει ή καταστρέψει, ποιους τόπους θα προφυλάξει και ποιους θα ερημώσει, ποιους θα συμπεριλάβει και ποιους θα αποκλείσει, ποιων οι ζωές έχουν σημασία και ποιων όχι. Είναι το κράτος με τις δημοκρατίες, τα πραξικοπήματα και τις μετα-δημοκρατίες του, με τη λογική της αντιπροσώπευσης, με τη συγκεντρωτική οργάνωση και επίλυση των υποθέσεών μας. Είναι το κράτος που καλεί τους πληθυσμούς να ψηφίζουν κεντρικά και τοπικά, εκμαιεύοντας συναινέσεις για την εξουσία του και επιστρέφοντάς τες ως «ατομική ευθύνη». Το κράτος που παλεύει να συνηθίσουμε τις κρίσεις του συστήματος και τις επιπτώσεις τους, επιβάλλοντας κανονικότητες εξαθλίωσης. Το κράτος που αφομοιώνει «συμπεριληπτικότητες» και ξερνάει ματαιότητα και συντηρητισμούς.

Στο πλαίσιο αυτό, οι αξίες του εθνικισμού, από την πατρίδα και τη θρησκεία έως τον στρατοπεδισμό και την οικογένεια προβάλλονται σε μία κοινωνική και θεσμική ποικιλία για όλα τα γούστα. Στην πραγματικότητα, με το μανδύα του «αντισυστημικού» (ή αυτού που «πολεμιέται από το σύστημα»), ο εθνικιστικός συρφετός ξερνάει απλά απαιτήσεις μίας αυταρχικότερης κρατικής εξουσίας. Από τους κυνηγούς-βασανιστές μεταναστριών/ών στα σύνορα έως τους κάθε λογής πατριδοφύλακες της ενδοχώρας και από τους υπερ-ορθόδοξους έως τους ακροδεξιούς και ναζιστές εντός ή εκτός κοινοβουλίου, η φασιστική ατζέντα -που ήδη διαπνέει την κρατική ατζέντα- βρίσκει διάφορους εκφραστές. Η δημοκρατία με τον θεσμικό της αντιφασισμό, μετά το ναζιστικό της ξέπλυμα στην περιβόητη δίκη των ναζί μαχαιροβγαλτών της χρυσής αυγής που θα «τελείωνε τον φασισμό μία και καλή», θρέφει τις νέες φασιστικές εφεδρείες της για την άμβλυνση των κοινωνικών/ταξικών αντιστάσεων, την προώθηση του κοινωνικού αυτοματισμού και τον αποπροσανατολισμό των συνειδήσεων.

Σε αυτή την πραγματικότητα, το ελληνικό κράτος -συνεπές στην καταστολή και τις απόπειρες καθυπόταξης και φίμωσης κάθε αυτοοργανωμένου εγχειρήματος, κάθε αδιαμεσολάβητης αντίστασης, κάθε αντιεξουσιαστικής και αναρχικής πρότασης- προχώρησε μερικές εβδομάδες πριν στην εκκένωση τεσσάρων ακόμα καταλήψεων στην Αθήνα, με τις δύο τελευταίες να επανακαταλαμβάνονται σε πείσμα των κυρίαρχων στρατηγικών: του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Άνω-Κάτω Πατησίων στα Πατήσια, του Kατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου «Ζιζάνια» στη Φυλής, του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου και του Στεκιού Καλιαρντών στη Νομική. Η καθεμία με τα πολιτικά χαρακτηριστικά και τις επιλογές της, με την ιστορία, τους τοίχους, τα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους της. Με πλήθος αντιστάσεων και αγώνων, όπως πχ ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, τον εξευγενισμό και την τουριστικοποίηση, τον ρατσισμό και τη queer-φοβία, την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση, την πατριαρχία και τον σπισισμό. Εν μέσω αλλά και εξαιτίας της γενικευμένης απαξίωσης της ζωής και των κοινωνικών σχέσεων, το κράτος εντείνει τις επιθέσεις του σε ό,τι απειλεί την τάξη, την ασφάλεια, την «καθαρότητα» και την κοινωνική ειρήνη. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού η ιστορία έχει αποδείξει πως απέναντι στις κατά καιρούς κυριαρχικές δυστοπίες, οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι αγώνες μπορούν να τις αντισταθούν και να τις καταποντίσουν.

Οι καταλήψεις δεν είναι μόνο αντιπρόταση απέναντι στην ιδιοκτησία και τον κοινωνικό κατακερματισμό, δεν είναι μόνο σημεία συνάντησης, αντίστασης και εξέγερσης. Είναι επίσης και πεδία πρόκλησης απελεύθερων και αντι-ιεραρχικών κοινοτήτων αλληλεγγύης στο εδώ και τώρα, προσβλέποντας σε έναν κόσμο αλληλοβοήθειας, χωρίς εξουσία και επίπλαστους διαχωρισμούς. Εκεί που η συνύπαρξη, η αντιμετώπιση των καθημερινών ατομικών και των συλλογικών υποθέσεων δεν χαρίζεται πουθενά, αλλά ούτε και μεσολαβείται από ειδικούς και αυθεντίες.

Προφανώς οι καταλήψεις είναι εστίες ανομίας γιατί ο Νόμος είναι αυτός που επιβάλλει τις δυστοπίες. Προφανώς οι καταλήψεις είναι κίνδυνος, κίνδυνος ενάντια σε κάθε κυριαρχία. Για αυτό και τα κράτη με τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς δεν σταματάνε ποτέ να επιδιώκουν την εξαφάνισή τους. Ας τους θυμίσουμε (κι ας θυμηθούμε) πως οι αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της ρήξης, της απελευθέρωσης δεν καταστέλλονται και δεν εκκενώνονται.

Από τον Έβρο και τη Θεσσαλία έως την Πάρνηθα και τη Ρόδο...

Από την Πύλο, τα Τέμπη και τα Διαβατά έως την Ομόνοια, το λιμάνι του Πειραιά, το Πέραμα και το Κερατσίνι...

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

Σεπτέμβρης 2023

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Αντιεκλογικό κείμενο ενάντια στον "μαγικό κόσμο" των κυρίαρχων

Αντιεκλογικό κείμενο ενάντια στον "μαγικό κόσμο" των κυρίαρχων από τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που μοιράζεται στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας.

Ο «μαγικός κόσμος» των κυρίαρχων διατυμπανίζει…
«Έχουμε Γιορτή!» [έχουν δηλαδή...]
«Γιορτάζουμε τη Δημοκρατία!» [γιορτάζουν δηλαδή…]

 

Τώρα οι «μάγοι» πέρα από τις οθόνες έρχονται ξανά -για λίγες παραστάσεις- και στις γειτονιές μας. Θεαματικές ψευδαισθήσεις και φανταστικά κόλπα για όλα τα γούστα: δεξιόστροφα, αριστερόστροφα, κεντρομόλα, φυγόκεντρα, ανένταχτα, αναποφάσιστα κτλ. Σου παρουσιάζουνε τη μία και μοναδική πολυφωνία που καταφέρνει πάντα να λέει τα ίδια, αρκεί να μην αμφισβητείται η συνέχεια του κράτους. Έρχεται το «μαγικό ραβδί» του πατριωτισμού για να ενώσει καταπιεστές με καταπιεσμένους και να εγκληματοποιήσει ό,τι δεν χωράει κάτω από την ομπρέλα της «ελλάδας». Και στην κορύφωση της παράστασης, μοιράζουν «μαγικά χαρτάκια» που βάζεις σε ένα «μαγικό κουτί» που λέγεται κάλπη για να βιώσεις αυτήν τη συγκλονιστική εμπειρία να «συμμετέχεις στα κοινά» και τσουπ! Συμμετέχεις και εσύ, μαζί τους, στη γιορτή της δημοκρατίας! Και μια μέρα μετά τις εκλογές, τσουπ! Το θέαμα επιστρέφει στις οθόνες κι εσύ αρχίζεις ξανά να βλέπεις, να αισθάνεσαι, να σε περικλείει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός στην καθημερινότητά σου. Η στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής να συνεχίζεται. Η φυλετική και η έμφυλη βία να περπατούν μαζί σου. Η δουλειά να διαβρώνει εσένα και τους γύρω σου, η φτώχεια να απλώνεται στη γειτονιά σου. Η καταστολή να προσπαθεί να πνίξει κάθε αντίσταση.

Έτσι, «μαγικά» κάθε καλοκαίρι καίγονται εκτάσεις γης και μεταμορφώνονται σε οικόπεδα και ανεμογεννήτριες. «Μαγικά», οι μετακινήσεις και η εργασία καταλήγουν σε θανατηφόρα «δυστυχήματα». «Μαγικά», σε πετάνε έξω από το σπίτι σου και «μαγικά» θα σε κλειδώσουν μέσα αν θεωρηθείς «κίνδυνος» για αυτούς. «Μαγικά», εμφανίζονται ως «αόρατοι εχθροί» ιοί και μικροοργανισμοί και όχι ο πολιτισμός της εκμετάλλευσης που τους προκαλεί. «Μαγικά», δολοφονούνται συστηματικά μετανάστ(ρι)ες στα σύνορα, ρομά στην ενδοχώρα, γυναίκες και μη αρρενωπότητες στα σπίτια, στους δρόμους, στις πλατείες. Και πόσα θεαματικά «μαγικά» κάνουν άραγε οι πολεμικές τους μηχανές, όταν αποφασίζουν να παίξουν σκάκι «για την ειρήνη» με τα πιο δυνατά τους πιόνια. Και τα «μαγικά» τους πάνω μας να μην έχουν τελειωμό.

Το τσίρκο τους ξέρει να διαχέει επίπλαστες ελπίδες, φόβους, διλήμματα, διακινδυνεύσεις. Γνωρίζει την τέχνη της αντιστροφής περισσότερο από οτιδήποτε. Σε θέλει να φοβάσαι το ενδεχόμενο της καταστροφής του κι όχι της συνέχισής του. Το να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου κι όχι να του την αναθέτεις. Σε θέλει να φοβάσαι το να αλλάξει αυτός ο κόσμος και όχι να διαιωνίζεται. Να φοβάσαι να το αψηφήσεις και όχι να δώσεις την ψήφο και τη συναίνεσή σου σου στις νέες αλυσίδες που σου ετοιμάζει. Σε θέλει να πιστεύεις πως οτιδήποτε απελευθερωτικό και ενάντιά του είναι επικίνδυνο κι όχι ό,τι υποτάσσεται σε αυτό.

Για εμάς, μαγικό είναι να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας, να εξαφανίζουμε τη διαμεσολάβηση των αντιπροσώπων και την εξουσία πολιτικών και οικονομικών αφεντικών. Να συνδεόμαστε με κάθε γωνιά της γης που γιορτάζει την ελευθερία: στη φεμινιστική εξέγερση στο ιράν, στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες στην γαλλία, στις αντιστάσεις ενάντια στην λευκή ανωτερότητα στις ηπα, στις ανυπότακτες κοινότητες στο μεξικό, στους αγώνες ενάντια στις φυλακές και τα ψυχιατρεία... Στις συγκεντρώσεις, τις απεργίες, τις απαλλοτριώσεις, τις καταλήψεις, τις συνελεύσεις, τις συγκρούσεις ενάντια στην κυριαρχία βρίσκουμε τα ξόρκια. Την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, τη ρήξη, την ενσυναίσθηση, τη φροντίδα, τη χειραφέτηση. Φανταστικά και μαγικά είναι το να είμαστε το ένα για το άλλο, να χτίζουμε αυτοοργανωμένες κοινότητες, να ερχόμαστε καθημερινά σε ρήξη με τον κόσμο της εξουσίας, του εμπορεύματος, του εθνικισμού, της αρτιμέλειας, του σεξισμού και του ρατσισμού... Μα το πιο σημαντικό για όλα τα παραπάνω, είναι πραγματικά απελευθερωτικά για όλους/ες/α μας. Φανταστική και μαγική είναι η κίνησή μας προς την απελευθέρωση…

 

…η εξεγερσιακή ευαισθησία είναι μαγική και δεν θα χωρέσει ποτέ σε καμία κάλπη

 

Ιούνιος 2023 

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Αντιεκλογικές αφίσες ενάντια στην ανάθεση των ζωών μας

Διασυλλογικές αντιεκλογικές αφίσες του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που κολλιούνται στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας.

 

Η κάλπικη υπόσχεση της κυριαρχίας

Τα εκλογικά πανηγύρια επιστρέφουν και μαζί τους η ψευδαίσθηση της ενεργής συμμετοχής των «από κάτω» στις υποθέσεις τους. Από την «ελευθερία έκφρασης και λόγου» των social media του κοινωνικού ελέγχου μέχρι τη «δύναμη της ψήφου», η ατομική/κοινωνική χειραφέτηση αποδυναμώνεται με thumbs και σταυρούς ανάθεσης. Ο πλουραλισμός της κάλπης δεν είναι παρά η μονοφωνία της εξουσίας που υπόσχεται ένα «νέο μέλλον» καταπίεσης και εκμετάλλευσης, διακινδυνεύσεων και «έκτακτων αναγκών». Πίσω από την «ανάπτυξη» η λεηλασία και η φτωχοποίηση, πίσω από την «εθνική ενότητα» οι εθνικισμοί και οι πόλεμοι, πίσω από την «ασφάλεια» η στρατιωτικοποίηση και η καταστολή, πίσω από τη «δικαιοσύνη» η πατριαρχική και ρατσιστική αντεπίθεση, πίσω από την «κοινή ελπίδα» η θλίψη, η μοναξιά, η ματαιότητα.

Γκρεμίζεται με αυτοοργανωμένη, αδιαμεσολάβητη ρήξη

Ενάντια στον κατακερματισμό της ζωής από «αντιπροσώπους» και «ειδικούς», στην πατριαρχική επιβολή «σωτήρων» και «προστατών», σε κάθε νομιμοποίηση της πολιτικής/οικονομικής εξουσίας και των σχεδιασμών της, στην αφομοίωση και την καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων. Ενάντια στη διακυβέρνηση, τη μεσολάβηση, την ιεραρχία και τους κοινωνικούς/ταξικούς διαχωρισμούς.
Αυτοοργανωμένοι αγώνες και κοινότητες αλληλεγγύης, σε σύγκρουση με τον κόσμο της εξουσίας, των αφεντικών, των συνόρων, των θρησκειών, του μιλιταρισμού, του σεξισμού, του ρατσισμού, του εθνικισμού.

 

Για έναν κόσμο χωρίς κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία.

 

Ενάντια στην ανάθεση των ζωών μας

Αυτοοργάνωση - Αντίσταση - Αλληλεγγύη

 

Εκδήλωση "Από τη δημοκρατία στην ελευθερία", Παρασκευή 5/7, 21:00, στο Ρεσάλτο / Αντιεκλογικός-αντικομματικός σχολιασμός, Κυριακή 7/7, από τις 18:00

Παρεμβάσεις ενάντια στις εκλογές - Συνειδητή άρνηση της λογικής της διακυβέρνησης

07_2019

 
Με αφορμή τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, μοιράζουμε στις γειτονιές μας το διασυλλογικό κείμενο ομάδων από τις περιοχές της δυτικής Αθήνα και του Πειραιά "Όσοι/ες ψάχνουν σωτήρες ή ένα καλύτερο αύριο στις κάλπες, την επόμενη μέρα, για άλλη μια φορά θα τρώνε τις ελπίδες τους από το χώμα" (pdf) ενώ παράλληλα κολλάμε την αφίσα που συνδιαμόρφωσαν τα τοπικά αυτοοργανωμένα σχήματα, το αναρχικό στέκι Ρεσάλτο και η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Ακολουθεί το κείμενο:

 
Όσοι/ες ψάχνουν σωτήρες ή ένα καλύτερο αύριο στις κάλπες
την επόμενη μέρα για άλλη μια φορά
θα τρώνε τις ελπίδες τους από το χώμα
 

Ίδια είναι τα αφεντικά, δεξιά κι αριστερά

Διανύουμε πλέον τον 1ο χρόνο χωρίς «μνημόνια», αφού για 8 χρόνια 4 διαφορετικές κυβερνήσεις (σοσιαλιστικές, δεξιές και αριστερές, μονοκομματικές, υπηρεσιακές ή συνασπισμοί κομμάτων) εφάρμοσαν χωρίς παρέκκλιση το πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, που υποδείχτηκε ως το φάρμακο για την κρατική κρίση χρέους, στο πλαίσιο της παγκόσμιας συστημικής κρίσης που εκδηλώθηκε το 2007. Στο πλάι τους όλα αυτά τα χρόνια είχαν αταλάντευτα τα ΜΜΕ, τα οποία σε κάθε στιγμή και διαφορετική περίοδο επιτέλεσαν στο ακέραιο τον χειραγωγικό και προπαγανδιστικό τους ρόλο, ως κυρίαρχοι φορείς του εκφοβισμού, των διλημμάτων, της ρητορείας περί «αναγκαίων θυσιών» και «ευθύνης όλων μας» για την κρίση και τα μνημόνια.

Οι αλλαγές ήταν σαρωτικές. Τα πρώτα χρόνια επιβλήθηκαν καταιγιστικά με το δόγμα-του-σοκ, με εκβιαστικά διλήμματα, κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εντατική ιδεολογική και αστυνομική καταστολή: κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (2009-11), συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ (2011-12), συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (2012-15) που τον πρώτο χρόνο περιλάμβανε και τη ΔΗΜΑΡ. Ενδεικτικά σημεία της περιόδου ήταν η διασπορά του φόβου, τα αστυνομοστρατιωτικά δόγματα και οι ειδικές μονάδες «αντιμετώπισης πλήθους» καθώς και η πριμοδότηση παρακρατικών ταγμάτων εφόδου ως συμπληρωματικού μηχανισμού καταστολής, με παρελάσεις τρομοκράτησης στους δρόμους και επιθέσεις κατά μεταναστών και αγωνιζόμενων, μέχρι τον περιορισμό τους και τις διώξεις εναντίον τους, όταν μετά από μια σειρά δολοφονικών επιθέσεων, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την αντιφασιστική έκρηξη που ακολούθησε, κρίθηκε ότι οι νεοναζιστικές συμμορίες από παράγοντας επιβολής της συστημικής ομαλότητας έχουν μετατραπεί σε παράγοντα αποσταθεροποίησης.

Τα επόμενα χρόνια, οι επόμενοι διαχειριστές της κρατικής εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) αναδείχθηκαν μέσα από το εμπόριο ελπίδας και με την εφεδρεία διαφορετικών κομματιών του κοινοβουλευτικού φάσματος (κατά στιγμές, ανά περίπτωση και αναλόγως των εσωτερικών τριγμών κάθε κόμματος) αποδείχτηκαν μαέστροι στην απόσπαση κοινωνικών συναινέσεων, την επιβολή της κοινωνικής-ταξικής ειρήνης και της συστημικής ομαλότητας, διαμέσου της ενσωμάτωσης του λόγου των κινημάτων της προηγούμενης περιόδου και με την παραχώρηση κάποιων «κοινωνικών δικαιωμάτων». Εργάστηκαν εντατικά για την κρατικοποίηση των κινημάτων με τη μετατροπή τους σε μοχλό πίεσης, σε κοινωνικό παράγοντα κυβερνητικής στήριξης στις «διαπραγματεύσεις» με τους «εταίρους» (ας θυμηθούμε τις συγκεντρώσεις σε διάφορες πλατείες ανά την επικράτεια τους πρώτους μήνες διακυβέρνησής τους), οργάνωσαν μέχρι και δημοψήφισμα για τον λόγο αυτό, καταλήγοντας να επικυρώσουν τη συνέχιση της υποδεικνυόμενης πολιτικής και να ψηφίσουν ένα τρίτο μνημόνιο μαζί και με κόμματα της αντιπολίτευσης. Εφάρμοσαν πιστά την πολιτική των θεσμικών και οικονομικών αναδιαρθρώσεων και της κοινωνικής-ταξικής ισοπέδωσης.

Γιατί αν οι προηγούμενες «μνημονιακές κυβερνήσεις» στηρίχθηκαν πάνω στην ωμή επιβολή και τα δόγματα νόμου, πυγμής και τάξης, η αριστερά του κράτους επένδυσε στην απονεύρωση των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων, διέσπειρε κοινωνικά ένα αίσθημα ματαιότητας και βάθυνε τον κοινωνικό συντηρητισμό, με την καθημερινή διάχυση πατριωτικών λόγων, τη διαρκή επίκληση των «εθνικών συμφερόντων», την επιστροφή του στρατού ως ρυθμιστή κοινωνικών υποθέσεων (στρατοπεδικοί χώροι εκτοπισμού μεταναστών/ριών, ανάληψη δημόσιων έργων, ανάθεση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας σε εν ενεργεία στρατιωτικό κ.α.), την επαναφορά του εθνοκρατικού-καπιταλιστικού δόγματος μιας «Ελλάδας ηγέτιδας δύναμης στα Βαλκάνια και πυλώνα σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο».

Εν τέλει, με τις εναλλαγές τους στην εξουσία και τονίζοντας πάντα τη «συνέχεια του κράτους», δεν άφησαν τίποτα όρθιο για τις «υποτελείς τάξεις», σε επίπεδο μισθών, συντάξεων, εργασιακών σχέσεων, φορολογικών χαρατσιών, αναπαραγωγικής δυνατότητας των χαμηλότερων στρωμάτων. Η λεηλασία βουνών, ποταμιών, θαλασσών καθώς και τοπικών κοινωνιών που «έτυχε» να βρίσκονται σε περιοχές επενδυτικού ενδιαφέροντος, εντάθηκε. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες χαρακτηρίστηκαν ως βάρος, ως απειλή, ως μιαροί, ως περιττές και με τις εναλλασσόμενες αναπαραστάσεις τους είτε ως «εισβολείς» είτε ως «θύματα ανθρωπιστικής κρίσης» εκτοπίστηκαν μαζικά σε στρατοπεδικούς χώρους αορατοποίησης, γκετοποίησης και ομηρίας.

Απέναντι σε αυτή την κυριαρχική πολιτική οι «από κάτω» αγανάκτησαν. Πολλοί και πολλές διαμαρτυρήθηκαν, διαδήλωσαν, συγκρούστηκαν, αντιμετώπισαν την καταστολή. Ως συλλογική δυνατότητα, ωστόσο, έφτασαν στα όρια των περιεχομένων, των επιδιώξεων και των αντοχών τους. Οι δρόμοι και τα οδοφράγματα εγκαταλείφθηκαν, οι συνελεύσεις άφησαν τη θέση τους στη δύναμη της αδράνειας. Κάποιοι/ες απογοητεύτηκαν και αποσύρθηκαν στην ιδιωτικότητα ενώ άλλοι/ες στήριξαν ξανά τις ελπίδες τους σε νεόκοπους σωτήρες, εγκλωβίστηκαν και περιορίστηκαν στο αίτημα επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση, διαψεύστηκαν για άλλη μια φορά και τώρα κοιτάνε τη «νέα μέρα» που ανακοινώνουν οι μνηστήρες των πρωθυπουργικών και υπουργικών θώκων ότι έρχεται, χωρίς να τους φαίνεται όμως καθόλου ότι ξημερώνει. Από την άλλη, δεν έλειψαν κι εκείνοι/ες που έπαθαν πατριδοπληξία, ερμήνευσαν την κατάσταση ως συνωμοσία κατά του «ένδοξου ελληνισμού», στοιχήθηκαν πίσω από κάποια ακροδεξιά/εθνικιστική/φασιστική φράξια και ζουν στα σκοτάδια της γαλανόλευκης με την οποία έχουν τυλιχτεί, «οραματιζόμενοι» εθνεγερσίες μέχρι πογκρόμ και κρεματόρια.

Ωστόσο, αντιστάσεις, με διαφορετική μορφή ή ένταση, συνεχίζουν να υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Όπως οι συνεχόμενοι ξεσηκωμοί μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης και «φιλοξενίας», αντιεθνικιστικές, αντιμιλιταριστικές και αντιφασιστικές δράσεις, κινήσεις αλληλεγγύης σε διωκόμενους ολικούς αρνητές στράτευσης και φυλακισμένους αγωνιστές, αγώνες τοπικών κοινωνιών ενάντια στη λεηλασία των περιοχών και των κοινοτήτων τους, ταξικές κινητοποιήσεις όπως η πρόσφατη απεργία των δικυκλιστών courier-delivery-εξωτερικών, παρεμβάσεις ενάντια στον σεξισμό και την πατριαρχία, αγώνες όσων δεν χωρούν στις κυρίαρχες νόρμες φύλου και σεξουαλικότητας.

Διανύουμε, λοιπόν, τον 1ο χρόνο μιας «μεταμνημονιακής εποχής», που χαρακτηρίζεται από μια συμφωνία μεταξύ της εγχώριας και υπερεθνικής κυριαρχίας, διασφάλισης και συνέχισης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και αναδιαρθρώσεων. Ωστόσο, τα ηχηρά διλήμματα (όπως: Εφαρμόζουμε ή καταργούμε τα μνημόνια; Ευρώ ή δραχμή;) που χαρακτήρισαν τις εκλογικές αναμετρήσεις και τα δημοψηφίσματα των προηγούμενων ετών, έχουν ατονήσει. Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιούλη 2019 θα διεξαχθούν στη βάση πολιτικών προγραμμάτων όπως διακηρύσσουν τα κομματικά επιτελεία των βασικών διεκδικητών της κρατικής εξουσίας. Η κοινωνική πόλωση έχει υποχωρήσει, οι κοινωνικοί αγώνες έχουν ατονήσει, το πολιτικό σύστημα έχει επανασταθεροποιηθεί.

Τα προγράμματα βέβαια των κύριων διεκδικητών της κυβερνητικής εξουσίας είναι ίδια στα βασικά τους σημεία: «γη και ύδωρ» για το κεφάλαιο στο όνομα των επενδύσεων και της «εθνικής ανάπτυξης», συνέχιση των «διαρθρωτικών αλλαγών» και της λιτότητας, διατήρηση της ευρωπαϊκής επιτήρησης, αναβάθμιση του νατοϊκού ρόλου του ελληνικού κράτους και των περιφερειακών του συμμαχιών (Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος), «ενιαία εθνική γραμμή» επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής, «αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών». Οι θέσεις τους περιστρέφονται εξίσου (απλά με διαφορετικές αποχρώσεις) γύρω από πατριωτικούς λόγους, εθνικές (αυτ)απάτες, δόγματα ασφάλειας και πίστη στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Αυτό στο οποίο διαγκωνίζονται είναι οι υποσχέσεις, είτε για επιδόματα και προσωρινές θέσεις κακοπληρωμένης εργασίας για τα κατώτερα στρώματα είτε για φοροελαφρύνσεις και απαλλαγές για τα μεσαία στρώματα, αντλώντας πάντα από τα «ματωμένα πλεονάσματα» και με την Κομισιόν να υποδεικνύει «κινδύνους εκτροχιασμού της δημοσιονομικής πολιτικής» (που σημαίνει ότι τα περισσότερα από αυτά θα μείνουν προεκλογικές εξαγγελίες). Η «επιστροφή στην κανονικότητα» που ανακοινώνουν οι επίδοξοι κυβερνήτες και αναμεταδίδουν τα δημοσιογραφικά φερέφωνα, υποδεικνύει ότι κύριο μέλημα των ψηφοφόρων πλέον είναι η επιλογή του καλύτερου διαχειριστή για την επόμενη μέρα. Μία «κανονικότητα», βέβαια, που προϋποθέτει μεγάλα κοινωνικά κομμάτια, τα οποία χαρακτηρίζονται «περιττά», να επιβιώνουν σε συνθήκες εξαθλίωσης και να βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο της καταστολής.

Προς άγρα εκλογικής πελατείας έχουν βγει βέβαια και τα διάφορα μικρότερα κόμματα, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν ψήφους συμπάθειας ή διαμαρτυρίας, για τη διατήρηση των μηχανισμών τους, για την πρόσβαση στα κρατικά κονδύλια επιδότησής τους, για τους παχυλούς βουλευτικούς μισθούς, για τον ενδεχόμενο «ρυθμιστικό» τους ρόλο στη συγκρότηση κυβέρνησης. Από τα διάφορα φασιστόμουτρα της γραβάτας ή των ταγμάτων εφόδου, οπαδούς του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και της εξόντωσης των «άλλων», μέχρι διάφορους «άκαπνους» μετριοπαθείς κεντρώους διαθέσιμους να συγκυβερνήσουν και την «κομμουνιστική αριστερά», τις διάφορες παραλλαγές υποστηρικτών του γραφειο-κρατικού καπιταλισμού, των αυταρχικών κομματοκρατούμενων καθεστώτων του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες

Η ψηφοφορία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των περίφημων δημοκρατικών διαδικασιών και η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων (στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο συνδικάτο, στο δήμο, στην περιφέρεια, στο κοινοβούλιο) την πεμπτουσία του περιβόητου δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην πραγματικότητα, η πίστη στην αξία της ψηφοφορίας και στην αρχή της πλειοψηφίας-μειοψηφίας είναι άκρως ανταγωνιστική σε άλλες διαδικασίες και τρόπους λήψης συλλογικών αποφάσεων, βασισμένων στη συνδιαμόρφωση και τη σύνθεση. Κι αυτό ισχύει εξίσου και για την «άμεση δημοκρατία», την εμφανιζόμενη ως την πιο «αγνή και ανόθευτη» μορφή δημοκρατίας.

Η Δημοκρατία αναγνωρίζει την ύπαρξη αντιτιθέμενων και ανταγωνιστικών συμφερόντων, απόψεων και επιθυμιών, επιδιώκοντας την προβολή τους στο κομματικό-κοινοβουλευτικό σύστημα και τη διαμεσολάβησή τους για την απαλοιφή των κοινωνικών συγκρούσεων. Οι εκλογές επιτελούν τον ρόλο ενός βασικού μηχανισμού κοινωνικής ειρήνευσης και συστημικής εξισορρόπησης για την κυριαρχία. Δεν είναι τυχαίο πως όποτε ξεσπά κοινωνική ανταρσία, ο θεσμικός λόγος την διατυπώνει ως «δημοκρατικό έλλειμα», δηλαδή ως «κρίση αντιπροσώπευσης».

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία παρουσιάζεται ως ιερό και ύψιστο δικαίωμα (αλλά και υποχρέωση), ως απόδειξη «υπευθυνότητας» και «συμμετοχής στα κοινά», ενώ στην πραγματικότητα η εκλογή αντιπροσώπων σημαίνει εκχώρηση της προσωπικής και συλλογικής αυτενέργειας, παραίτηση από τον ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό, ανάθεση της καθημερινής μας ζωής και των κοινωνικών υποθέσεων σε κάποιον διαχειριστή ή «σωτήρα». Μια κάλπικη «συμμετοχή στα κοινά», που ανανεώνει την εξουσιοδότηση για τη διαιώνιση του συστήματος πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας και του θεσμικού-νομικού πλέγματος που την διασφαλίζει.

Στην ουσία, η πολυφωνική ορχήστρα του κομματικού συστήματος παίζει απλά διαφορετικά μέρη του ίδιου σκοπού (του σκοπού της εξουσίας) και η «ελεύθερη επιλογή» αντιπροσώπων (κυβερνητών, βουλευτών, δημάρχων, δημοτικών συμβούλων κλπ.) εξαντλείται στην επιλογή των όρων εκμετάλλευσης-υποταγής και αυτών που θα την επιβάλουν.

Μακριά από τις κάλπες

Οι κάθε λογής «σωτήρες» υπολογίζουν στην κούραση, την «αμνησία» και το αίσθημα ματαιότητας των «από κάτω», τα οποία θρέφουν τις λογικές της ανάθεσης και όχι της αυτενέργειας, της αντιπροσώπευσης και όχι της χειραφέτησης. Υπολογίζουν στα διλήμματα που εκβιάζουν κουτσουρεμένες και αποπροσανατολισμένες απαντήσεις.

Δεν υπάρχει «ψήφος διαμαρτυρίας» ούτε «ψήφος καταμέτρησης δύναμης» (όπως λένε τα αριστερά κόμματα). Οι εκλογικές διαδικασίες και η ψηφοφορία είναι ένα δημοκρατικό κουστούμι ραμμένο στα μέτρα των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών και δεν μπορεί να προκαλέσει καμία ρήξη. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για να γεμίζουν τα «αντιπολιτευόμενα» και «αντιστασιακά» κομματικά μαντριά. Τα πάντα κερδίζονται στους δρόμους και στα κοινωνικά πειράματα αντίστασης και αυτοκαθορισμού.

Από την άλλη, η αποχή από τα εκλογικά πανηγύρια ποτέ δεν είναι αρκετή αν αποτελεί μια μεμονωμένη και ευκαιριακή επιλογή, αν δεν συσχετίζεται με τη συλλογικοποίηση, την αμοιβαιότητα, την κριτική σκέψη, τη δράση. Μια αταλάντευτη θέση που δεν αμφισβητείται ούτε ρευστοποιείται από τακτικισμούς. Μια ατομική και συλλογική στάση, που προκύπτει μέσα από τη σύγκρουση και τη ρήξη με την εξουσιαστική βαρβαρότητα, από την αυτοοργάνωση της καθημερινής ζωής και των αγώνων, από το όραμα ενός άλλου κόσμου, συνθετικού πληθυντικού αριθμού, αμοιβαιότητας και αλληλοβοήθειας. Ενός κόσμου χωρίς κράτος και ιεραρχία, χωρίς κεφάλαιο και ατομική ιδιοκτησία, χωρίς σύνορα και πατρίδες, χωρίς θρησκείες και ειδικούς, χωρίς πατριαρχία και σεξισμό, χωρίς εθνικισμό και μιλιταρισμό, χωρίς ρατσισμό και διακρίσεις, χωρίς καμιά μορφή ανωτερότητας και εξουσίας. 

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

 

Αναρχικές-οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ (Κερατσίνι)
Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας
Αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης ΠΑΡΟΔΟΣ (Νίκαια)
ΘΕΡΣΙΤΗΣ, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής (Ίλιον)
Αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος ΑΓΡΟΣ (πάρκο Τρίτση-Ίλιον)
Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

Κυριακή 26/5, 3μμ: (anti-εκλογική) Συλλογική κουζίνα στο Ρεσάλτο

Ενάντια σε κόμματα και αφεντικά, 

ενάντια στους ρόλους πελάτη, σερβιτόρου, μάγειρα, λαντζέρη

(anti-εκλογική)

Συλλογική Κουζίνα

Κυριακή 26/5 στις 15:00, στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

Μαζευόμαστε από τις 15:00, φτιάχνουμε καφέ, γνωριζόμαστε, συζητάμε και τρώμε μαζί κατά τις 16:00. Συνεισφορές σε φαγητά ευπρόσδεκτες αλλά περισσότερο η καλή -αντιεκλογική- διάθεση!

Αφίσες ενάντια στις αυτοδιοικητικές εκλογές και τις ευρωεκλογές από τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπτεσώνας

Αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας:

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ;

Για άλλη μια φορά όλοι οι επίδοξοι δημοτικοί και περιφερειακοί αρχοντίσκοι και συμβουλάτορες, «αναδεδειγμένοι» τοπικά ή κομματικά μνηστήρες της καρέκλας, διεκδικούν την ψήφο μας για να αποκτήσουν πρόσβαση στη νομή της εξουσίας: αίγλη, κύρος, ισχύ, δημόσιες σχέσεις, βολέματα ημετέρων, μίζες, φράγκα. Με την απλή αναλογική μάλιστα στις τοπικές-περιφερειακές εκλογές βρήκε την ευκαιρία να κατέβει υποψήφιος μέχρι και ο «φούφουτος». Από φασιστοειδή, γραβατωμένα ακροδεξιόμουτρα, οπαδούς του συντηρητισμού, νεοφιλελεύθερους γιάπηδες, μέχρι μετριοπαθείς κεντρώους, σοσιαλιστές της «αλλαγής» και τις διάφορες παραλλαγές της «αριστεράς των κινημάτων και των αγώνων».

Η τοπική «αυτο»διοίκηση και οι περιφέρειες, όμως, δεν είναι τίποτε άλλο από οργανικά κομμάτια του διοικητικού μηχανισμού του κράτους, οι απολήξεις του στις γειτονιές, θεσμοί διαχείρισης και μεταβίβασης των κρατικών/καπιταλιστικών σχεδιασμών, μακριά από κάθε έννοια «αυτονομίας» ή «αυτοδιεύθυνσης». Και το κράτος, σε οποιαδήποτε μορφή του (κοινοβουλευτικό στις αστικές δημοκρατίες, τυραννικό στις δικτατορίες, γραφειοκρατικό στις λαϊκές δημοκρατίες), δεν είναι τίποτε άλλο από όργανο κυριαρχίας.

Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι ποιος/α θα μαζεύει καλύτερα τα σκουπίδια, θα βάλει περισσότερα φώτα, θα φροντίσει τις πλατείες και τις παιδικές χαρές, θα αυξήσει ή θα μειώσει την αστυνόμευση, θα προσελκύσει θέσεις μισθωτής σκλαβιάς ή θα κάνει «πολιτιστικό έργο».

Το ζήτημα είναι ότι για άλλη μια φορά ζητιέται η απουσία μας από τις διαδικασίες και τις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας και η ανάθεσή τους σε μικρούς ή μεγαλύτερους επίδοξους σωτήρες. Καλούμαστε να μείνουμε απαθείς και παθητικοί/ες, να ιδιωτεύουμε και να αδιαφορούμε, να σιωπούμε και να φοβόμαστε. Να μη δοκιμάσουμε ποτέ να συνεννοηθούμε αδιαμεσολάβητα με τον γείτονα, τη συνάδελφο, τον μετανάστη, τη συμμαθήτρια μας…

Η ψήφος εμφανίζεται ως υπευθυνότητα και συμμετοχή ενώ είναι παραίτηση και ανάθεση. Με τον ίδιο τρόπο που η αποχή από τα εκλογικά πανηγύρια ποτέ δεν είναι αρκετή αν δεν συσχετίζεται με τη συλλογικοποίηση, την αμοιβαιότητα, τη χειραφέτηση, την κριτική σκέψη, τη δράση.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ,

ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

 

Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

 

 

-----------------------------------------

 

 

 

 

ΓΙΑ ΠΟΙA ΕΥΡΩΠΗ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ;

Για άλλη μια φορά, όπως κάθε 5 χρόνια, όσοι/ες έχουν τη νομική ιδιότητα του πολίτη στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καλούνται να ψηφίσουν αντιπροσώπους για το ευρωκοινοβούλιο, στη βάση του καταστατικού δημοκρατικού μύθου των «ισότιμων πολιτών» και των «κυρίαρχων λαών». Σε πολλές περιπτώσεις με πλήρη άγνοια για τη λειτουργία και τα όργανα αποφάσεων της Ε.Ε. Τις προεδρίες που αναλαμβάνονται εκ περιτροπής από τα 28 κράτη-μέλη. Το «Ευρωπαϊκό Συμβούλιο» και το «Συμβούλιο της ΕΕ» (πρωθυπουργικά και υπουργικά συμβούλια αντιστοίχως). Την «Ευρωπαϊκή Επιτροπή», τη λεγόμενη Κομισιόν, ένα όργανο επιτρόπων που σχεδιάζει και υποβάλλει τις νομοθετικές προτάσεις. Το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο απλά κυρώνει τις νομοθετικές προτάσεις των επιτρόπων, που έχουν προαποφασιστεί από τα συμβούλια υπουργών και πρωθυπουργών, βάσει της ατζέντας που έχουν ορίσει οι εκάστοτε προεδρίες.
Η Ε.Ε. είναι ένας υπερεθνικός συνασπισμός πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, ένα κυριαρχικό διακρατικό μπλοκ επιβολής των αποφάσεων και επιλόγων του, οι οποίες αφορούν τη ζωή εκατομμυρίων καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, τόσο εντός όσο και εκτός Ευρώπης (οικονομική λεηλασία, στρατιωτικές επιχειρήσεις, ανθρωπιστικές πολεμικές επεμβάσεις, «αντι»τρομοκρατικές εκστρατείες, θανατοπολιτική κατά των μεταναστών/ριών). Ένας περίπλοκος θεσμικός μηχανισμός, που όπως κάθε εξουσιαστική συγκρότηση, χαρακτηρίζεται από την αρχή ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι κατευθύνσεις χαράζονται πάντα στην κορυφή, με κοινά όργανα ή διακρατικές συμπράξεις σε αστυνομικό, στρατιωτικό, δικαστικό επίπεδο να τις διασφαλίζουν.

Το ευρωεκλογικό πανηγύρι, με την επίφαση της συμμετοχής, δεν συνιστά τίποτε άλλο από την επιλογή των όρων περαιτέρω υποτίμησης και ποδηγέτησης της ζωής μας. Από την ενίσχυση της Ε.Ε. ή τις προτάσεις καλλωπισμού της, μέχρι τις διάφορες εκφάνσεις του ευρωσκεπτικισμού ή το πρόταγμα «εξόδου από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ», όλα τα κόμματα εν τέλει προτείνουν την παραίτηση και την ανάθεση, αντιπροσωπεύοντας διαφορετικές εκδοχές της εξουσιαστικής-εκμεταλλευτικής κοινωνικής οργάνωσης.
Το να πούμε ότι οι πολιτικοί εξαπατούν, κοιτάνε το συμφέρον τους και αυτό των «αγορών», πουλάνε φόβο ή ελπίδα ή και τα δύο μαζί, είναι κάτι κοινότοπο. Όπως και το να προτείνουμε αποχή, χωρίς να κάνουμε κάτι άλλο, προφανώς δεν αρκεί. Αν κάτι έχει σημασία να τίθεται μεταξύ όσων ανήκουμε σε υποταγμένες, εκμεταλλευόμενες, αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες και τάξεις, είναι το να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να βάλουμε μπροστά τις δικές μας επιθυμίες, τις δικές μας ανάγκες, τα δικά μας όνειρα, τις δικές μας επιδιώξεις.
Γιατί μόνο εμείς, οι «από κάτω», μπορούμε να φτιάξουμε έναν αυτοοργανωμένο κόσμο συνθετικού πληθυντικού αριθμού, που θα καθορίζεται από τον καθένα και την καθεμία ως συλλογική μονάδα ενσυναίσθησης, συνείδησης και ευθύνης. Έναν κόσμο χωρίς κράτος και ιεραρχία, χωρίς κεφάλαιο και ατομική ιδιοκτησία, χωρίς σύνορα και πατρίδες, χωρίς θρησκείες και ειδικούς, χωρίς πατριαρχία και σεξισμό, χωρίς εθνικισμό και μιλιταρισμό, χωρίς ρατσισμό και διακρίσεις, χωρίς καμιά μορφή ανωτερότητας και εξουσίας. Έναν κόσμο που θα χαρακτηρίζεται από τη συνδιαμόρφωση, την αμοιβαιότητα, την αλληλοβοήθεια, τη χειραφέτηση.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

 
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

 
ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

 

 

Για την αποτροπή της ομιλίας Βελόπουλου στις 14/3 στο Κερατσίνι

Την Πέμπτη 14/3, ο Κυριάκος Βελόπουλος και το κόμμα του ελληνική λύση είχαν ανακοινώσει ομιλία στο πολιτιστικό κέντρο Κερατσινίου "Αντώνης Σαμαράκης", στη συμβολή των οδών Παπαναστασίου και Μικράς Ασίας, στα Ταμπούρια. Από νωρίς το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε κατάληψη του πολιτιστικού κέντρου για τη ματαίωση της ομιλίας και καλέστηκε συγκέντρωση έξω από το πολιτιστικό για τις 6.00 το απόγευμα.

Στις 5.30μμ, δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι έφτασαν διαδηλώνοντας στην οδό Παπαναστασίου κινούμενες/οι προς το πολιτιστικό κέντρο. Οι πολυπληθείς αστυνομικές δυνάμεις που είχαν απλωθεί στην περιοχή επιχείρησαν να τους σταματήσουν σε πιο απομακρυσμένο σημείο από την κατάληψη αλλά τελικά η πορεία κατάφερε να φτάσει ένα στενό κάτω από το πολιτιστικό κέντρο. Η συγκέντρωση συνεχίστηκε με παλμό, συνθήματα, τρικάκια, κείμενα, συσπειρώνοντας κι άλλο κόσμο κυρίως της γειτονιάς, μέχρι τις 7.00μμ, οπότε οι αστυνομικές δυνάμεις αποσύρθηκαν και οι συγκεντρωμένοι/ες ενώθηκαν με τους/τις καταληψίες. Ακολούθησε διαδήλωση στους δρόμους των Ταμπουρίων που αριθμούσε περισσότερα από 80 άτομα και κατέληξε στην πλατεία Λαού.

Στο ενδιάμεσο, λίγο μετά την κατάληψη του κτιρίου και αποχώρηση των εργαζομένων, των δασκάλων και μαθητών δραστηριοτήτων του πολιτιστικού κέντρου αφού τους μοιράστηκε το κείμενο και τους εξηγήθηκαν οι λόγοι της κατάληψης, στελέχη και μπράβοι της ελληνικής λύσης μαζεύτηκαν έξω από το πολιτιστικό κέντρο επιδιώκοντας να προκαλέσουν αντιπαράθεση. Οι καταληψίες παραμείναμε ψύχραιμοι/ες ακόμα κι όταν επιχείρησαν ένα είδος εφόρμησης με τη χρήση δακρυγόνου σπρέι πιπεριού. Όταν απωθήσαμε αυτές τις επιθέσεις ρίχνοντας νερό από τα παράθυρα και την ταράτσα του κτιρίου, οι βελόπουλοι -ελαφρώς βρεγμένοι- ζητούσαν επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων γιατί… δέχτηκαν επίθεση! Όλως τυχαίως, μέσα σε λίγα λεπτά η περιοχή ζώστηκε από αστυνομικές δυνάμεις: ΔΙΑΣ, ΟΠΚΕ, περιπολικά, διμοιρία ΜΑΤ, ασφαλίτες. Με την άφιξη του αρχηγού τους κινήθηκαν προς το δημαρχείο για να συναντήσουν τον δήμαρχο Κερατσινίου-Δραπετσώνας Χρήστο Βρεττάκο, ο οποίος δεν συναίνεσε με την αστυνομική εκκένωση της κατάληψης, με μια εκπληκτική «επιχειρηματολογία», όπως αυτή αποτυπώνεται σε βίντεο της συνομιλίας του με τον Κυριάκο Βελόπουλο, που έχει κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο. Επί της ουσίας, ο αριστερός δήμαρχος συμφώνησε επί της αρχής με τον ακροδεξιό ηγετίσκο ότι το όποιο ζήτημα δεν έγκειται στην παρουσία του φασιστικού βόθρου στους δρόμους του Κερατσινίου αλλά… στους/στις καταληψίες και τους κατοίκους που αγωνίζονται ενάντια στον φασισμό. Ως «παιδαγωγός» μάλιστα απλά διαφώνησε στον τρόπο επίλυσης του «προβλήματος» (δηλαδή μιας αντιφασιστικής κατάληψης και όχι του φασισμού), δηλώνοντας ότι «κρίνει καταλληλότερη τη νουθεσία (και όχι την καταστολή) των κακομαθημένων παιδιών με παραβατική συμπεριφορά» και ότι «οι καταληψίες θα έρθουν αντιμέτωποι κάποια στιγμή με τις επιλογές τους όταν κάποιος δυνατότερος θα τους κάνει το ίδιο»! Ως παλιόπαιδα, αδημονούμε για τις νουθεσίες του αγαπητού μας αριστερού δημάρχου, πατέρα και δασκάλου, όπως και για το μάθημα του πώς υπολογίζει το ισοζύγιο δύναμης ανάμεσα σε έναν δήμαρχο και το επιτελείο του, ένα αρχηγό κόμματος και τους μπράβους τους, έναν ταξίαρχο της αστυνομίας και τις παραταγμένες κατασταλτικές του δυνάμεις από τη μία, και σε αυτοοργανωμένες συλλογικότητες και μεμονωμένους κατοίκους χωρίς καμία θεσμική πλάτη από την άλλη. Αυτό που πάντα τους ενοχλούσε και τους ενοχλεί είναι η συλλογική ευφυΐα και βούληση των καταπιεσμένων που αντιστέκονται στην επιβολή, αναμετριούνται με την καταστολή, δεν ξεγελιούνται από τη χειραγώγηση, δεν δέχονται τη διαμεσολάβηση, δεν επιτρέπουν την καπηλεία των αγώνων τους.

Υ.Γ: Φήμες που επιβεβαιώνονται θέλουν το αμάξι με το οποίο έφευγε ο Βελόπουλος αμέσως μετά τη ματαίωση του λογυδρίου του, να διεμβολίζεται από άλλο αμάξι ενός… ομοϊδεάτη του έξω από το δημαρχείο Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Αρνούμαστε την όποια ευθύνη για οδικά ατυχήματα πέριξ της κατάληψης και μένει να διερευνηθεί από τις αρχές αν το οδικό αυτό συμβάν ήταν ύπουλος δάκτυλος του Σόρος, θεία τιμωρία για όσους αρνούνται τον Ιησού, κάποιο αυτοσχέδιο σκετσάκι θείας κωμωδίας ή απλά νομοτελειακό αποτέλεσμα των κυκλωμάτων πλαστών αδειών οδήγησης…

Ακολουθεί το κείμενο της κατάληψης, της συγκέντρωσης και της πορείας που ακολούθησε:

Σήμερα, Πέμπτη 14/3, ο Κυριάκος Βελόπουλος και το κόμμα του Ελληνική Λύση έχει ανακοινώσει ομιλία στο πολιτιστικό κέντρο Κερατσινίου "Αντώνης Σαμαράκης".

Ο Βελόπουλος, το κόμμα του, τα στελέχη και οι οπαδοί του είναι γνωστοί ακροδεξιοί, εθνικιστές, ρατσιστές, υμνητές του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Αποτελούν σε νέα συσκευασία τη συνέχεια του ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, του οποίου ο Βελόπουλος ήταν στέλεχος και βουλευτής από το 2007, όπως και το διάστημα 2011-12 που το ΛΑΟΣ συμμετείχε σε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, με πρωθυπουργό τον διορισμένο πρώην τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο για να επιτευχθεί η συνέχιση και εφαρμογή των μνημονίων κοινωνικής ισοπέδωσης και ταξικής λεηλασίας, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αντιστάσεων και ταραχών.

Επειδή τα εκλογικά πανηγύρια όλων των ειδών πλησιάζουν (δημοτικές, περιφερειακές, ευρωεκλογές, βουλευτικές) δεν σημαίνει ότι οι δρόμοι, οι πλατείες, τα πολιτιστικά κέντρα, ο δημόσιος χώρος γενικότερα, θα αφεθούν βορά στα κάθε είδους φασιστοειδή και τα κομματίδιά τους. Ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Ελληνική Λύση του είναι ανεπιθύμητοι στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα. Το ίδιο και κάθε άλλος εθνικιστικός και ρατσιστικός συρφετός, από τους νεοναζί της χρυσής αυγής μέχρι τους τσαρλατάνους της ελλήνων συνέλευσις. Οι προσπάθειές τους για εμφάνιση στο δημόσιο πεδίο αποτελούν από μόνες τους πρόκληση. Όχι γιατί τρέφουμε καμία συμπάθεια στον φιλελεύθερο, σοσιαλιστικό ή αριστερό πατριωτισμό, που θεμελιώνει εξίσου τους πλαστούς διαχωρισμούς και τα νεκροταφεία των εθνικών ιδεωδών. Αλλά γιατί το αίμα δεν γίνεται νερό κι η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Τα προηγούμενα χρόνια οι γειτονιές μας βίωσαν σωρεία φασιστικών επιθέσεων κατά μεταναστών, αγωνιστ(ρι)ών και αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Αποτέλεσαν πεδίο κάποιων από τις σφοδρότερες συγκρούσεις με τις παρακρατικές ομάδες κρούσης, τους κρατικούς πάτρωνές τους και τις δυνάμεις καταστολής τους. Έτσι θα πράξουμε και τώρα. Την προεκλογική περίοδο που ακολουθεί θα σταθούμε για άλλη μια φορά στις γειτονιές μας ανάχωμα στον φασισμό και στην προσπάθεια διάχυσης κοινωνικά του εθνικιστικού, ρατσιστικού και σεξιστικού δηλητηρίου. Μαζί με πολλούς άλλους και πολλές άλλες, όπως και τόσες άλλες φορές. Με όπλα μας την συνείδηση, την εξεγερτική ευαισθησία, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, για την ατομική και συλλογική χειραφέτηση.

Καλούμε σε στήριξη της κατάληψης στο πολιτιστικό κέντρο Αντώνης Σαμαράκης, Μικράς Ασίας και Παπαναστασίου, που έχει πραγματοποιηθεί από τις 14.00 για την ματαίωση της ομιλίας του Βελόπουλου και σε συγκέντρωση στις 18:00.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ, ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Για την αλληλεγγύη στους κοινωνικούς αγώνες και τις αντιστάσεις στις ηνωμένες πολιτείες

Στο πλαίσιο της εβδομάδας αλληλεγγύης που έχει καλεστεί από την 1η έως την 7η Απριλίου, δημοσιεύουμε το ακόλουθο υλικό, ως μία ελάχιστη συμβολή από την πλευρά μας στο κομμάτι της αντιπληροφόρησης αλλά και στην ευρύτερη κατανόησή μας πάνω στους αγώνες που διεξάγονται στις ηνωμένες πολιτείες.

Λίγα λόγια για το ακόλουθο υλικό:

Στις 31.03.2017, στο αναρχικό στέκι ΡΕΣΑΛΤΟ, πραγματοποιήθηκε βραδιά ενημέρωσης και συζήτησης για το ριζοσπαστικό κίνημα των ηνωμένων πολιτειών, “χθες και σήμερα”. Αιτία γι’ αυτήν την εκδήλωση δεν ήταν μόνο η επικοινωνία μας με τον αξιοσημείωτο κύκλο κοινωνικών αγώνων και αντιστάσεων τα τελευταία χρόνια εκεί, αλλά και η θέση, στάση και αντίσταση των αναρχικών κατά τη διάρκεια της προεκλογικής αναμέτρησης μέχρι τη νίκη, την τελετή ορκωμοσίας και τις πρώτες μέρες διοίκησης του Donald Trump.

Ενώ προετοιμάζαμε αυτή την εκδήλωση, συντρόφισσες και σύντροφοι από τις ηνωμένες πολιτείες ανακοίνωσαν το κάλεσμα για μία εβδομάδα αλληλεγγύης και στήριξης των συλληφθέντων με αφετηρία την 1η Απρίλη.

Η εισήγηση/παρουσίαση ήταν ένα σύνολο λεκτικών, οπτικών και ακουστικών δεδομένων, το οποίο δεν έχει καταγραφεί. 

Ωστόσο υπήρχε έντυπο, συμπληρωματικό υλικό, που ακολουθεί. Το συγκεκριμένο υλικό μεταφράστηκε και τυπώθηκε πρωτοβουλιακά. Ούτε πρόκειται για συλλογικά συμφωνημένες θέσεις, ούτε -ως ένα βαθμό- ταυτίζονται οι θέσεις των μεταφραστών με των συγγραφέων.

Περιληπτικά:

• το πρώτο κείμενο αφορά στο κάλεσμα εβδομάδας αλληλεγγύης
• το δεύτερο είναι μετάφραση ενός γαλλικού κειμένου της ομάδας lundimatin μερικά 24ωρα μετά την εκλογή Trump
• το τρίτο κείμενο είναι επίσης για την εκλογή Trump, με τη μορφή 3 σημειώσεων από το site lecoursdeschoses.com 
• το τέταρτο κείμενο είναι συνεισφορά ενός συντρόφου και αφορά το ζήτημα του αντιφασισμού
• και το τελευταίο είναι άρθρο ενός καθηγητή πανεπιστημίου, του Joshua Clover, για τους αποκλεισμούς των αεροδρομίων μετά την ανακοίνωση των έκτακτων διαταγμάτων περί απαγόρευσης εισόδου ανθρώπων από έναν αριθμό μουσουλμανικών χωρών

Για να κατεβάσετε τα κείμενα σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

ΔΡΑΣΗ αντικρατική, αντιθεσμική, αντικαπιταλιστική, αντιφασιστική, στις ΚΑΛΠΕΣ ΑΠΟΧΗ

Δε διαλέγουμε τρόπο σφαγής, απέχουμε από το δημοψήφισμα

Δε διαλέγουμε τρόπο σφαγής

Τώρα που οι μάσκες έπεσαν, τώρα που το εμπόριο ελπίδας και οι σοσιαλδημοκρατικές ψευδαισθήσεις ενός «ήπιου κεϋνσιανισμού», ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», ενός «έντιμου συμβιβασμού με τους δανειστές», μιας «αξιοπρεπούς και αμοιβαία συμφέρουσας συμφωνίας με τους εταίρους» καταρρέουν, έχει ιδιαίτερη σημασία η σαφήνεια θέσεων και προσανατολισμών. Γιατί το δημοψήφισμα που έχει προκηρυχθεί θολώνει για άλλη μια φορά τα νερά, συμπυκνώνοντας κρίσιμα ερωτήματα σε ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα, δημιουργώντας παράλληλα μια κοινωνική πόλωση σε εξίσου ψευδεπίγραφη βάση.

Από τη μία, πρέπει να είναι σαφές ότι δεν υπάρχει θεσμική λύση (οποιουδήποτε τύπου) στη λυσσαλέα επίθεση του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, των κρατικών και υπερεθνικών μηχανισμών κυριαρχίας, ακόμα περισσότερο μέσα σε περιβάλλον νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σε κρίση. Ούτε μπορεί να προκύψει οποιουδήποτε είδους προοπτική από όλες εκείνες τις πολιτικές-κομματικές δυνάμεις (κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές) που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εκδοχές του συστήματος εκμετάλλευσης και υποταγής, στη (νεο)φιλελεύθερη ή στη σοσιαλδημοκρατική, στη γραφειοκρατική ή στη φασιστική εκδοχή του. Όπως δεν υπάρχει αντικρατισμός (και εν γένει αναρχία) με εθνικό πρόσημο και το αντίστροφο.

Από την άλλη, πρέπει να είναι επίσης σαφές ότι η προσπάθεια διαφοροποίησης ή διεύρυνσης του περιεχομένου ενός δημοψηφίσματος δεν έχει (και δεν μπορεί να έχει) ιδιαίτερη επιτυχία. Αυτό που γίνεται είναι η πρόσδεση διαφορετικών οπτικών και επιδιώξεων στο κυρίως περιεχόμενο, που καθορίζεται πάντα από αυτόν που θέτει το ερώτημα (τα διάφορα μπλοκ εξουσίας) είτε με εξαιρετική σαφήνεια είτε με δημιουργική ασάφεια. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος, που παρουσιάζεται ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας (και μάλιστα στην αμεσοδημοκρατική της εκδοχή), είναι αποπροσανατολιστική αφού κωδικοποιεί ψευδεπίγραφα ένα πρόβλημα (πέραν των καλών προθέσεων ή των σκοπιμοτήτων), υποκαθιστώντας την κοινωνική ζύμωση, συμφωνιών, διαφωνιών, σύνθεσης ή συναίνεσης, που μπορεί να συμβαίνει μόνο στο πλαίσιο της γενικευμένης κοινωνικής αυτοοργάνωσης, ελευθεριακών-αντιιεραρχικών διαδικασιών-συνελεύσεων εθελούσιας, ενσυνείδητης και ισότιμης συμμετοχής για τη λήψη των αποφάσεων, μέσα σε ένα κλίμα αμοιβαιότητας, αλληλοκατανόησης και συνδιαμόρφωσης.

Στην ουσία μας καλούν να επιλέξουμε τον τρόπο σφαγής μας: εντός ή εκτός ευρωζώνης; / με το πρόγραμμα της ελληνικής κυβέρνησης ή με αυτό των δανειστών; Και το δίλημμα μοιάζει εφιαλτικά με αυτά των προηγούμενων ετών: “ευρώ ή δραχμή”, “μνημόνιο ή χρεοκοπία”. Εξάλλου, η πρόταση της «πρώτης φοράς αριστερά» στην κυβέρνηση για μέτρα 8 δις (η προς το χειρότερο ανανέωσή της το βράδυ της Τρίτης 30/6 και η πρόταση της για νέα διετή δανειακή σύμβαση με νέο μνημόνιο την 1η Ιούλη) δεν έχει ιδιαίτερες διαφορές από την πρόταση των θεσμών, που τίθεται σε δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου, παρότι η τελευταία δεν είναι πλέον σε ισχύ από το βράδυ της 30ης Ιούνη. Απλά τώρα ο εκβιασμός δεν τίθεται στο πλαίσιο ενός προπαγανδιστικού πολέμου αλλά με ένα δημοψήφισμα για την απευθείας επιλογή των όρων σφαγής μέσω «λαϊκής εντολής». Αυτό που εξελίσσεται είναι ο εγκλωβισμός, ο αφοπλισμός, ο ακρωτηριασμός της σημερινής δυσαρέσκειας και των αυριανών αγώνων των «από κάτω», μέσα από την εθελούσια συμμετοχή τους στις διαφορετικές εκδοχές ισοπέδωσής τους.

Απέχουμε από το δημοψήφισμα

Το ότι είμαστε κάθετα αντίθετοι στο ΝΑΙ, στα περιεχόμενα, τις θέσεις και την κοινωνική-ταξική σύνθεση αυτών που το υποστηρίζουν (αστική τάξη, ΜΜΕ, μικρομεσαία στρώματα ωφελούμενα από το ευρώ, φοβισμένοι εργαζόμενοι συντηρητικών αντιλήψεων, ιδεολογικά τοποθετημένοι εθνικόφρονες ευρωφιλελεύθεροι) δε σημαίνει ότι εντοπίζουμε κάτι ρηξικέλευθο και διεξοδικό στο ΟΧΙ, το οποίο ταυτόχρονα σημαίνει ΝΑΙ στις εξίσου αδιανόητες κυβερνητικές προτάσεις. Πρόκειται για μια επιλογή που επενδύεται με μπόλικη «εθνική αξιοπρέπεια και περηφάνια», προβάλλεται ως το μικρότερο κακό και η συντριπτική πλειοψηφία όσων την υποστηρίζουν δεν επιθυμεί εξίσου να βγει από την ευρωζώνη και την ΕΕ γενικότερα. Αν προσθέσουμε και τη σύνταξη σε κοινό μέτωπο με τους φασίστες της χα, η εικόνα που προκύπτει δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική.

Οραματιζόμαστε και παλεύουμε για μια άλλη κοινωνία

Απέναντι στην ανάθεση και την αδράνεια προτάσσουμε την ατομική και συλλογική αυτενέργεια, απέναντι στην ετερονομία τον αυτοκαθορισμό, απέναντι στην ιεραρχία την αυτοοργάνωση, απέναντι στην υποταγή την αντίσταση, απέναντι στην εξουσία την ελευθερία, απέναντι στη βαρβαρότητα την αλληλεγγύη.

Μόνο μέσα από ριζοσπαστικούς, ακηδεμόνευτους, χειραφετημένους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες και αντιδομές, μέσα από αλυσιδωτές κοινωνικές εξεγέρσεις που θα οδηγήσουν σε κοινωνική επανάσταση, στη χειραφέτηση κάθε πτυχής της καθημερινής ζωής, μπορεί να προκύψει η πιθανότητα-δυνατότητα κοινωνικού μετασχηματισμού και όχι μέσα από εκλογικές ή δημοψηφισματικές αναθέσεις-ψευδαισθήσεις και ανεδαφικές λογικές είτε «ρήξης εντός της ΕΕ» είτε «αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς» χωρίς κοινωνικό ξεσηκωμό. Με την καταστροφή του κράτους, των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, των υπερεθνικών μηχανισμών κυριαρχίας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ κλπ), της πατριαρχίας, κάθε μορφής εξουσίας και την αντικατάστασή τους από αυτοοργανωμένες και δικτυωμένες μεταξύ τους ανεξούσιες-ακρατικές-αταξικές κοινότητες, ελευθερίας, ισότητας, αλληλοβοήθειας, κοινοκτημοσύνης, χωρίς πλαστούς διαχωρισμούς και διακρίσεις στη βάση της φυλής, του τόπου καταγωγής, του φύλου, της σεξουαλικής προτίμησης, χωρίς ανώτερους και κατώτερους, ηγέτες και ακολουθητές, αφέντες και υποτακτικούς.