Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

Κοινοί αγώνες ντόπιων-μεταναστών, συγκέντρωση αλληλεγγύης Πλ. Βικτωρίας, Τρίτη 9/11, 5:30μμ

Μετανάστες και μετανάστριες
Βρισκόσαστε εδώ έχοντας εγκαταλείψει, πολλές φορές αναγκαστικά, τον τόπο σας, αφού η ζωή εκεί δεν είχε μέλλον.
Βρισκόσαστε εδώ για την αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής, για εσάς και για τους ανθρώπους που έχετε αφήσει πίσω σας.
Από την αρχή του μεγάλου σας ταξιδιού για να φτάσετε στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Ελλάδας, οι δυσκολίες που συναντάτε είναι μεγάλες.
Βρίσκεστε αντιμέτωποι με την κρατική πολιτική, την αστυνομική βία και αυθαιρεσία: Αστυνομία, έλεγχοι, συνοριοφύλακες, δουλέμποροι, δυσκολίες με τα χαρτιά, φυλακίσεις.
Βρίσκεστε αντιμέτωποι με το ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Βρίσκεστε αντιμέτωποι με την εκμετάλλευση από τα αφεντικά.
Και όλα αυτά τα γνωρίζετε πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άνθρωπο.
Αντίστοιχα και εμείς, οι ντόπιοι, βιώνουμε την εκμετάλλευση, την αδικία, την αστυνομοκρατία και τον εθνικισμό.
Στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, εδώ και καιρό, ρατσιστές και εθνικιστές, μαζί με το κράτος και την αστυνομία, προσπαθούν να εφαρμόσουν την ωμή ρατσιστική πολιτική εναντίον σας. Υποστηρίζουν με τα ψέματά τους ότι οι «ξένοι φταίνε για την ανεργία, την εγκληματικότητα, τη φτώχεια...». Έτσι κάνουν επιθέσεις ανενόχλητοι, με την αστυνομία να παίρνει ανοικτά, σε κάποιες περιπτώσεις, το μέρος τους. Όμως, ευτυχώς οι μετανάστες δίνουν το δικό τους αγώνα στη γειτονιά που ζούνε, στη γειτονιά τους.
Είμαστε μαζί τους. Είμαστε μαζί σας.
Γιατί γνωρίζουμε ότι η φτώχεια, η ανεργία, η «εγκληματικότητα» είναι «προϊόντα» του εκμεταλλευτικού και αιμοβόρου καπιταλιστικού συστήματος. Γνωρίζουμε ότι οι πλούσιοι έχουν ανάγκη τους μετανάστες εργάτες και όλους εμάς για να μας εκμεταλλεύονται και να αυξάνουν τα κέρδη τους, όταν δεν μας στέλνουν να πολεμάμε για τα συμφέροντά τους. Γνωρίζουμε ότι δεν έχει σημασία η χώρα καταγωγής μας, αν είμαστε άντρες ή γυναίκες, λευκοί ή μαύροι, αν και σε ποιο θεό πιστεύουμε, αλλά ότι αυτοί που μας εξουσιάζουν και μας καταπιέζουν είναι κοινοί εχθροί για όλους μας. Γνωρίζουμε -ιδιαίτερα τώρα που με αφορμή την οικονομική κρίση λαμβάνονται μέτρα που θα έχουν ως αποτέλεσμα οι φτωχοί και οι αποκλεισμοί να πολλαπλασιαστούν και οι πλούσιοι να γίνουν ακόμα πιο ισχυροί- ότι οφείλουμε να βρεθούμε μαζί σε κοινούς αγώνες ενάντια στην κρατική πολιτική, το ρατσισμό, τον εθνικισμό, τους διαχωρισμούς του φύλου, του έθνους, της θρησκείας.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας
Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών
Έξω οι φασίστες, οι ρατσιστές,
οι εθνικιστές από τις γειτονιές
 
Συγκέντρωση αλληλεγγύης, πλατεία Βικτωρίας, Τρίτη 9 Νοέμβρη, 5.30μμ
αλληλέγγυες/οι

Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010

Δεν υπάρχουν χαμένες ψήφοι, μόνο χαμένες συνειδήσεις και η χαμένη μας ζωή

Με μαζική αφισοκόλληση και μοίρασμα κειμένων στον άξονα Ταμπουρίων-Αμφιάλης ολοκληρώθηκε χθες η 15ημερη αντιεκλογική καμπάνια του στεκιού μας στις περιοχές για τις "αυτο"διοικητικές εκλογές στις 7 & 14 Νοέμβρη.
Συνολικά μοιράσαμε περισσότερα από 3.000 κείμενα και κολλήσαμε 1.200 αφίσες (υπάρχουν σε προηγούμενη καταχώρηση) και 800 μικρά αφισάκια συν κάποιες δεκάδες αντιεκλογικών αφισών του DeStato από το Πέραμα και της Ελευθεριακής Συνέλευσης Πειραιά.
Η αποδοχή του κόσμου ήταν μεγάλη, όπως επίσης η αγανάκτηση και η απελπισία του. Ειδικά την τελευταία εβδομάδα, σε όλες τις αφισοκολλήσεις και τα μοιράσματα κάναμε πάνω από τον διπλάσιο  χρόνο από το συνηθισμένο, γιατί διαρκώς προέκυπταν καθοδόν αυτοσχέδια "πηγαδάκια" συζητήσεων και σχολιασμών με τους ανθρώπους που συναντούσαμε στους δρόμους.
Παράλληλα, τις τελευταίες μέρες, όπως ήταν αναμενόμενο, κλιμάκωσαν την εκλογική τους εκστρατεία τα κομματικά επιτελεία και οι δημοτικοί τους συνδυασμοί. Ως αποτέλεσμα, το απόγευμα της Πέμπτης 4 Νοέμβρη στη Νίκαια και το απόγευμα της Παρασκευής 5 Νοέμβρη στο Κερατσίνι είχαμε την ατυχία (ή μάλλον πιο σωστά αυτοί είχαν την ατυχία) να διασταυρωθούμε στη Νίκαια με κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ και στο Κερατσίνι με κλιμάκιο του ΚΚΕ. Διασταυρώσεις που αναπόφευκτα οδήγησαν σε έντονους διαπληκτισμούς στον δρόμο. Οι απίθανοι αυτοί τύποι είχαν το θράσος, λίγο με τη νουθεσία και λίγο με τον τσαμπουκά, να μας "ζητήσουν" να μην κολλάμε πάνω στις αφίσες τους. Όμως εμείς γι' αυτόν ακριβώς το λόγο βγάλαμε το αντιεκλογικό μας υλικό: για την αντιπαράθεσή μας με την απάτη των εκλογών, τη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, τα κόμματα και τις δημοτικές τους παρατάξεις. Και όχι για να κάνουμε "συμφωνίες κυρίων" με κομμάτια του εξουσιαστικού συστήματος. Εξάλλου, 1 εβδομάδα πριν, ήταν ακριβώς αυτοί που είχαν καλύψει επιμελώς όλες τις αφίσες μας, μετά τον πρώτο κύκλο αφισοκολλήσεων μας στο Κερατσίνι, τη Νίκαια και την Δραπετσώνα. Ήταν αναμενόμενο ότι ενώ μεταξύ τους θα προσπαθούσαν να κρατήσουν τους τύπους και κάποιες ισορροπίες, απέναντι σε μια αντιεκλογική αφίσα-πρόταση θα σκύλιαζαν αμοιβαία και θα έβγαζαν αφρούς. Βλέπετε ο εσωτερικός τους ανταγωνισμός οφείλεται στο ποιος θα καρπωθεί περισσότερους ψηφοφόρους αλλά το μεγάλο τους πρόβλημα είναι να "κόψει" η εκλογική πελατεία.
Επίσης, πληροφορηθήκαμε από κόσμο που συναντήσαμε στην Αμφιάλη, ότι, κατά την επίσκεψή της στο Κερατσίνι την Τετάρτη 3/11, η Παπαρήγα δεν κατάφερε να διασταυρωθεί με άνθρωπο όταν περπάτησε μαζί με το επιτελείο της στην Τσαλδάρη, σε μια δεικτική κίνηση των κατοικών να "αποσυρθούν" στα σπίτια τους και των μαγαζατόρων στα καταστήματά τους. Η αντίστοιχη προσπάθεια του Σαμαρά την επόμενη μέρα, στέφθηκε με ακόμα πιο παταγώδη αποτυχία, όταν κάτοικοι και μαγαζάτορες της Αμφιάλης μήνυσαν στον δήμαρχο Φώτη Μελά (που ηγούνταν της δεξιάς πομπής) να μην τολμήσουν να πατήσουν το πόδι τους στην Τσαλδάρη αυτοί που είναι συνυπεύθυνοι με τους σημερινούς κυβερνώντες για την κοινωνική κατάντια, γιατί θα φάνε γιαούρτια. Μετά από μικρούς διαπληκτισμούς με τους μπράβους του Σαμαρά η πομπή "αποχώρησε" χωρίς να μπει στην Τσαλδάρη.
Συνειδητή αποχή από τις κάλπες, αυτοοργάνωση στις γειτονιές. Δεν υπάρχουν χαμένες ψήφοι, μόνο χαμένες συνειδήσεις και η χαμένη μας ζωή.

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

με τη γλύκα της άρνησης στα χείλη

Μετά τις Κατερίνα και Λήδα Σοφιανού, η Ε. Βλάχου είναι η τρίτη συντρόφισσα που αρνείται να παρουσιαστεί στον ειδικό εφέτη ανακριτή που την κάλεσε να καταθέσει ως «μάρτυρας» για την «υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα».
Μέχρι στιγμής έχουν καλεστεί για «μαρτυρικές καταθέσεις» τουλάχιστον 24 άνθρωποι, είτε από το συντροφικό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον των διωκόμενων για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα είτε εξαιτίας αδιανόητων «υπονοιών», όπως π.χ. ένα αποτύπωμα σε ένα βιβλίο ή σε μια προκήρυξη σε κάποιο από τα σπίτια των συλληφθέντων. Πρόκειται για μια σαφή διεύρυνση των κατασταλτικών μεθοδεύσεων, με κλητεύσεις μετεμφυλιακού τύπου: «δι’ υπόθεσιν σας».
Η στάση των τριών συντροφισσών υποδεικνύει τη δυνατότητα, τόσο στην παρούσα φάση όσο και μελλοντικά, για πλατύτερες και συλλογικότερες αρνήσεις στην ξεκάθαρη πρόθεση-προσπάθεια του κράτους να ποινικοποιήσει πολιτικές, διαπροσωπικές ή συγγενικές σχέσεις και το αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα συνολικότερα. Στα χνάρια του αγώνα για κοινωνική και ατομική απελευθέρωση, που ξεπηδάει μέσα στην κοινωνία-φυλακή, συνεχίζεται ακόμα και μέσα στα κρατικά δεσμωτήρια, δε συνδιαλέγεται με τους δήμιους της ζωής και οραματίζεται έναν κόσμο ελεύθερο, χωρίς εκμετάλλευση και υποταγή.


άρνηση παρουσίας στον ανακριτή
[ακολουθούν αποσπάσματα από τις επιστολές των 3 συντροφισσών και οι αντίστοιχες συνδέσεις]


κείμενο Ε. Βλάχου

[...]
Αρνούμαι να προσέλθω ενώπιον του ανακριτή, αρνούμαι να καταθέσω οτιδήποτε αφορά τις προσωπικές και συντροφικές μου σχέσεις, αρνούμαι να λάβω μέρος και να νομιμοποιήσω οικειοθελώς αυτή τη διαδικασία που προσβάλλει την νοημοσύνη μου, συνεχίζει έναν ατέρμονο κύκλο στοχοποιήσεων και ανακρίσεων και αφήνει μία επικίνδυνη παρακαταθήκη για το μέλλον των αντιστεκόμενων ανθρώπων. Μία απόφαση που μου επιβάλλει η συνείδηση μου και η αλληλεγγύη μου απέναντι στους φυλακισμένους φίλους και συντρόφους μου.

Κατά τη γνώμη μου ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ
ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ
2.11.2010
Ε. Βλάχου
κείμενο Λήδας Σοφιανού

[...]
Η άρνησή μου να παρουσιαστώ στον ανακριτή είναι απόρροια της συνολικής πολιτικής μου τοποθέτησης, τόσο απέναντι στη συγκεκριμένη υπόθεση, όσο και απέναντι σε κάθε απόπειρα τρομοκράτησης, φίμωσης και εξουδετέρωσης του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Σε αυτό τον αγώνα, θα με συνοδεύει πάντα η μνήμη των δολοφονημένων συντρόφων που πάλεψαν για έναν ελεύθερο κόσμο, και θα στέκομαι πάντα αλληλέγγυα στο πλευρό των φυλακσιμένων αγωνιστών.
Αλληλεγγύη στους αναρχικούς Χ. Κορτέση, Β. Σταθόπουλο και Σ. Νικητόπουλο που βρίσκονται προφυλακισμένοι αρνούμενοι κάθε συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα», και στους προφυλακισμένους αγωνιστές Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτη και Κ. Γουρνά που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση.


Λήδα Σοφιανού
26 Οκτώβρη 2010


[...]
Αρνούμαι να προσέλθω στην ανάκριση καθώς δεν έχω τίποτε να προσφέρω σε αυτούς τους σχεδιασμούς. Αντίθετα, ως αναρχική έχω επιλέξει να συνεισφέρω με όλες μου τις δυνάμεις στον κοινωνικό αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Κομμάτι αυτού του αγώνα είναι και η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους. Η αλληλεγγύη στους 3 αναρχικούς (Χ. Κορτέση, Σ. Νικητόπουλο, Β. Σταθόπουλο) που παλεύουν για την άμεση απελευθέρωσή τους αρνούμενοι κάθε συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα», καθώς και στους 3 αγωνιστές που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τον «Ε.Α.» (Π. Ρούπα, Κ. Γουρνά, Ν. Μαζιώτη), και ιδιαίτερα στους απεργούς πείνας Γουρνά και Μαζιώτη, οι οποίοι αυτή τη στιγμή διακινδυνεύουν την υγεία και τη ζωή τους διεκδικώντας να αρθεί το εκδικητικό καθεστώς απομόνωσης που έχει επιβληθεί στον Κ. Γουρνά.
 
22 Οκτώβρη 2010

Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010

κείμενο από γαλλία...

...που μας έστειλε μεταφρασμένο σύντροφος από το εξωτερικό, με αφορμή την ανάρτησή μας για την γαλλία κάποιες μέρες πριν.
"ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ:
ΑΠΕΡΓΙΑ, ΜΠΛΟΚΑ, ΣΑΜΠΟΤΑΖ
ΕδΩ και πολλΕς μΕρες πολλαπλές πρωτοβουλίες ξεφυτρώνουν παντού: μπλόκα λυκείων, σιδηροδρομικών σταθμών, διυλιστηρίων, εθνικών οδών, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, χώρων εργασίας, εμπορικών κέντρων· στοχευμένες διακοπές ηλεκτρικού, καταστροφές εκλογικών κέντρων και δημαρχείων.

Σε κΑθε ΠΟΛΗ αυτές οι ενέργειες κάνουν εντονότερο τον συσχετισμό δύναμης και δείχνουν ότι είναι πολλοί αυτοί που δεν ικανοποιούνται πλέον από μορφές δράσης και λόγους της τάξης που επιβάλλονται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Στην περιοχή του Παρισιού ανάμεσα στα μπλόκα των λυκείων και των σιδηροδρομικών σταθμών, τις απεργίες των δημοτικών σχολείων, τις πικετοφορίες των εργατών μπροστά στα εργοστάσια, οι διαπρολεταρικές συνελεύσεις και οι συλλογικότητες δράσης συμβαίνουν προκειμένου να επιχειρήσουμε να σπάσουμε την απομόνωση και τους διαχωρισμούς μας σε κατηγορίες. Το σημείο αφετηρίας τους: η αυτοοργάνωση για να απαντήσουμε στην ανάγκη να οικειοποιηθούμε τους αγώνες μας χωρίς την διαμεσολάβηση αυτών που ισχυρίζονται ότι μιλάνε στο όνομα των εργατών. Είμαστε πολλοί αυτοί που δεν είμαστε οργανωμένοι σύμφωνα με τις παραδοσιακές μορφές της απεργίας σε ένα χώρο εργασίας και που τόσο θέλουμε να συνεισφέρουμε σε ένα γενικό κίνημα μπλοκαρίσματος της οικονομίας. Επειδή αυτό το κίνημα είναι επίσης μια ευκαιρία για να πάμε πέρα από την μοναδική προβληματική των συντάξεων, να θέσουμε το ζήτημα της εργασίας, να αναπτύξουμε και να δημιουργήσουμε μαζί μια κριτική της εκμετάλλευσης.

ΞεκινΩντας από αυτΑ τα ερωτΗματα, αποφασίσαμε την Παρασκευή 15.10 να καταλάβουμε την όπερα της Βαστίλης. Επρόκειτο να διεισδύσουμε σε μια εκδήλωση που αναμεταδιδόταν ζωντανή από το ραδιόφωνο, να παίξουμε τους ταραχοποιούς μέσα σε ένα χώρο όπου κυκλοφορεί το πολιτιστικό εμπόρευμα και να οργανώσουμε εκεί μια συνέλευση. Συναντηθήκαμε περισσότερο από μια χιλιάδα στην place de la nation γύρω από πανό όπως «Τα αφεντικά καταλαβαίνουν μόνο μια γλώσσα: απεργία, μπλόκα, σαμποτάζ» και «ενάντια στην εκμετάλλευση να μπλοκάρουμε την οικονομία» με μια επιθυμία επίσης να ξεφύγουμε από το ευρέως οροθετημένο πλαίσιο της συνδικαλιστικής διαδήλωσης. Φτάσαμε στο τέλος της πορείας περπατώντας στην αντίθετη κατεύθυνση προκειμένου να φτάσουμε στον χώρο δράσης και να βρεθούμε στην ελεύθερη διαδήλωση αν και περικυκλωμένοι από μια επιβλητική αστυνομική παρουσία. Αρκετά γρήγορα περισσότερο από μια εκατοστή από μπάτσους με πολιτικά βοηθημένοι από την περιφρούρηση των συνδικάτων έκοψαν την πορεία στα δύο εμποδίζοντας έναν αριθμό από άτομα να ενωθούν μαζί μας. Με αυγά και βεγγαλικά κατορθώσαμε όσο ήταν δυνατό να απομακρύνουμε την μπατσαρία από την διαδήλωσή μας και επιπλέον να αφήσουμε κάποια ίχνη στον δρόμο μας. Υπενθυμίζουμε παρεμπιπτόντως σε αυτούς που δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να κάνουν υποθέσεις για τους αστυνομικούς που είχαν διεισδύσει στην πορεία ξεκινώντας από εικόνες κλεμμένες από τον τύπο των μπάτσων, ότι δεν είναι ζήτημα να κλαίνε για τις βιτρίνες δυο τραπεζών η οποία επίθεση δεν είναι παρά μια ασθενής απάντηση στην βία του κεφαλαίου.

ΦτΑνοντας στην ΒαστΙλη με την αστυνομική πίεση και με την βοήθεια της σύγχυσης, μόνο πενήντα από τα άτομα τελικά μπήκαν στην όπερα ενώ άλλοι διάλεξαν να διαλυθούν. Οι μπάτσοι παραταγμένοι στην πλατεία κατόρθωσαν να συλλάβουν τουλάχιστον σαράντα άτομα και να τα προσάγουν σε διάφορα αστυνομικά τμήματα. Την Δευτέρα το βράδυ οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά τουλάχιστον 5 όχι, και παρουσιάζονται στον δικαστή την Τρίτη 19.10 και κατηγορούνται για ένοπλη ομάδα και καταστροφές από οργανωμένη συμμορία.

Όπως πΑντοτε, η εξουσία κάνει την επιλογή να χτυπήσει γρήγορα και ισχυρά, ελπίζοντας να οξύνει ή να δημιουργήσει διαχωρισμούς (ανάμεσα σε λογικούς συνδικαλιστές και αυτούς «που φτάνουν στα άκρα», ανάμεσα σε μαθητές λυκείου και αυτούς που τα σπάνε…) και να καταστρέψουν κάθε τι που συμμετέχει στο να αναδειχτεί ένας πραγματικός συσχετισμός δυνάμεων ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά. Η αστυνομία ξεσπαθώνει με χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και πλαστικές σφαίρες ενάντια στους μαθητές λυκείου που είναι λίγο περισσότερο δραστήριοι· οι εργάτες των διυλιστηρίων υφίστανται τις επιθέσεις των μπάτσων καθώς επίσης και τις άμεσες απειλές διώξεων και της επίταξης από τον περιφερειάρχη· οι εκνευρισμένοι διαδηλωτές που δεν θα αποφασίσουν να διαλυθούν ήρεμα διακινδυνεύουν να κλειστούν στην φυλακή σαν αυτή του St. – Nazaire. Από την αρχή του κινήματος περισσότερο από 1000 άτομα έχουν ήδη προσαχθεί…

Ο πολλαπλασιασμΟς των πρωτοβουλιΩν που ξεφεύγουν από τους παραδοσιακούς αγώνες είναι μια καθαρή άρνηση απέναντι σε όλους αυτούς που θα ήθελαν να απομονώσουν τα μαύρα πρόβατα και να εμποδίσουν στην αμφισβήτηση αυτού που είναι καθημερινά αποδεκτού, πέρα από την αύξηση του συντάξιμου χρόνου. Αυτές οι ενέργειες μας επιτρέπουν να διαβλέψουμε την δυνατότητα ενός κινήματος όπου οι συντεχνιακοί αγώνες είναι ξεπερασμένοι, όπου οι γραφειοκράτες χάνουν έδαφος, όπου ο αγώνας δεν περιορίζεται σε υποτιθέμενα κατεκτημένα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ
ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ!
ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

ΔΕΝ ψηφίζω σημαίνει...


..παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Το αντιεκλογικό κείμενο, που ακολουθεί, μοιράζεται χέρι με χέρι στις περιοχές μας.


και εδώ κείμενο ενάντια στις εκλογές_2010

Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010

Η κρίση [τους] στην ευρώπη...

"Δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις συντάξεις και δεν γίνεται να αποφύγουμε την αύξηση των οριών ηλικίας. Όλες οι χώρες της Ευρώπης αυξάνουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης" δήλωσε κάποιος κυβερνητικός υπάλληλος.
"Η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση είναι ουσιαστική, αναγκαία και δεν πρόκειται να κάνω βήμα πίσω" δήλωσε ο Σαρκοζί, παρά την ενδεχόμενη κρίση στα αποθέματα καυσίμων εξαιτίας του απεργιακού κλοιού αλλά και των μαζικών διαδηλώσεων  και συγκρούσεων σε πάρα πολλές πόλεις της γαλλίας.
[Η κυβέρνηση προτίθεται να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταιοδότησης από τα 60 στα 62  έτη και πλήρους συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67]


Οι διαδηλώσεις και οι 6 γενικές απεργίες, σε εθνικό επίπεδο, ενάντια στα νέα μέτρα έχουν ξεκινήσει από τις 7 σεπτεμβρίου. Τα συνδικάτα και τα σωματεία δίνουν τα παρακάτω νούμερα συμμετοχής στις μέχρι σήμερα διαδηλώσεις:

Σάββατο 16 Οκτωβρίου: 2.5 με 3 εκατομμύρια (ενώ η αντίστοιχη ανακοίνωση της αστυνομίας: 825,000)
Τρίτη 12 Οκτωβρίου: 3.5 εκ. (1.2 εκ.)
Σάββατο 2 Οκτωβρίου: 3 εκ. (899.000)
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου: 3 εκ. (997,000)
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου: 2.7 εκ. (1.2 εκ)

Από τις 16.10.10 μέχρι και σήμερα στις διαδηλώσεις  και τις συγκρούσεις ενάντια στο νομοσχέδιο για το συνταξιοδοτικό μετέχουν τόσο φοιτητές, όσο και μαθητές γυμνασίων & λυκείων.

[16.10.2010]



[18.10.2010]



[20.10.2010]



Για άλλη μια φορά οι γαλλικές πόλεις γίνονται εστία ανάφλεξης. Καταλήψεις εργασιακών χώρων, σχολείων και πανεπιστημίων. Μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις. Το εκρηκτικό μείγμα παράγεται από τη συνάντηση της γενιάς των μεσήλικων με τη γενιά των παιδιών τους, ντόπιων και μεταναστών.
Από τη μία οι μεγαλύτεροι, που βλέπουν τον κόσμο μέσα στον οποίο συνήθισαν και στήριξαν να καταρρέει. Τον κόσμο της σταθερής εργασίας και του αξιοπρεπούς μισθού, τον κόσμο της καταναλωτικής κενότητας και της εμπορευματικής αποβλάκωσης, τον κόσμο του συμβιβασμού και της συναίνεσης των κοινωνικών συμβολαίων, τον κόσμο της κομματικής αντιπροσώπευσης και των συντεχνιακών συνδικαλιστικών αγώνων.
Από την άλλη οι νεότεροι, η γενιά του no future, που καλούνται να αποδεχτούν την ωμότητα της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την ερημοποίηση της καθημερινής ζωής. Ανάμεσα τους, τόσο τα «λευκά» παιδιά της «παραδοσιακής» γαλλίας των κέντρων των πόλεων, όσο και τα «μελαψά» παιδιά της «νεότερης» γαλλίας των προαστείων και των γκέτο.
Η «πόλη του φωτός» (το Παρίσι) και μια σειρά άλλων πόλεων φωτίζουν και πάλι τις δυνατότητες της κοινωνικής σύνθεσης και της σύγκρουσης με τους δήμιους της ζωής. Αν ο καπιταλισμός βλέπει στην κρίση του και την παράμετρο της δημιουργικής καταστροφής «άχρηστων κεφαλαίων», εμείς δεν μπορούμε παρά να δούμε στα πρόσωπα των νεαρών cacheur («σπάστες») την κοινωνική εκδοχή της δημιουργικής καταστροφής έτσι όπως την εισήγαγε ο Μπακούνιν 150 χρόνια πριν.
Συντρόφισσες και σύντροφοι από την άλλη άκρη της ευρώπης, λάβαμε τα σήματα καπνού σας. Την αλληλεγγύη μας και τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μας. Άντε και στα δικά μας.

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010

Κι όμως...

Μετά από έναν χρόνο πολιτικών συζητήσεων, εκτιμήσεων και αναλύσεων είδαμε ότι χτυπήσαμε στο κενό καθώς ένα άρθρο που διαβάσαμε σε μία ιστοσελίδα τελικα μας έδειξε τον πραγματικό λόγο εισβολής στο στέκι μας και επιτέλους είδαμε που στηρίζονται οι κατηγορίες μας.

Οι συλληφθέντες του ΡΕΣΑΛΤΟ κατηγορούνται βάσει του αντικαπνιστικού νόμου

ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΑΤΟΜΑ, ΠΟΥ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΦΘΗΣΑΝ ΣΤΟ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΚΙ «ΡΕΣΑΛΤΟ» του Κερατσινίου, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σύμφωνα με τον ελληνικό -πολύ σκληρό- αντικαπνιστικό νόμο.
Οι νεαροί απειλούνται με βαριές ποινές αφού πιάστηκαν από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης την ώρα που άναβαν τσιγάρο μέσα στον χώρο του Δημαρχείου Κερατσινίου.
Ο αυτόπτης μάρτυρας Αργύρης Μπάντεντας, δημοτικός υπάλληλος από πρόγραμμα stage, δήλωσε: “Δεν ήταν μόνο οι μολότωφ που έβγαζαν καπνό από τα φυτίλια τους, αλλά ένας από τους άνδρες άναψε και τσιγάρο ακριβώς μπροστά μου.”
“Ήταν απίστευτα αγενής. Γιατί έπρεπε να πάω σπίτι με τα ρούχα μου να βρωμάνε βενζινίλα και καπνό;”
Η Ελλάδα έχει μερικούς από τις πιο σκληρούς νόμους κατά του καπνίσματος στην Ευρώπη με κυρώσεις, όπως η ‘φάλαγγα‘, ο ‘θάνατος δια απαγχωνισμού‘ και €2 πρόστιμο.
Ο Λέλος Ομπσερβές, μέλος της ομάδας ΔΕΛΤΑ της ελληνικής αστυνομίας και δεινός οδηγός δικύκλου με ειδικότητα πολιορκητικού κριού Α, δήλωσε: “Η εκπομπή καπνού είναι μια μορφή τρομοκρατίας. Ναι, κύριοι είναι.”
Ο εισαγγελέας έδρας Πειραιά, Δημήτριος Κουμπαόυας, πριν την έναρξη της δίκης για τους συλληφθέντες, είπε: ” Όσοι δεν έχουν καπνίσει ποτέ τους να κάνουν ένα βήμα πίσω και να αποχωρήσουν από την αίθουσα. Όσο για τους υπόλοιπους 22, τα άδεια μπουκάλια μπύρας, οι βαριοπούλες και η κατάληψη του Δημαρχείου μπορεί να μοιάζουν σαν μια επιπολαιότητα, αλλά το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους είναι πολύ σοβαρό παράπτωμα.”

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

επόμενη στάση: στάση πληρωμών

Το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε σε 5000 αντίτυπα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε δρόμους, πλατείες, εκδηλώσεις και παρεμβάσεις στις γειτονιές μας, όπως και σε ανοιχτή συλλογική αχρήστευση ακυρωτικών μηχανημάτων λεωφορείων των περιοχών μας.
Αυτό που χρειάζεται είναι η κοινωνική προταγματική που καταθέτει να αρχίσει βήμα-βήμα, μέσα και από δικές μας πρωτοβουλίες, να γίνεται πράξη.

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

Πρόσω ολοταχώς

2,5 μήνες σιγής στο blog ήταν πολύ. Δεκτό. Ήταν όμως ένας αναγκαίος και απαραίτητος χρόνος συλλογικού και ατομικού αναστοχασμού και ανασυγκρότησης, γιατί πολλά ήταν επίσης αυτά που συνέβησαν την προηγούμενη χρονιά. Από την αντιεκλογική καμπάνια του στεκιού τον περσινό Σεπτέμβρη (ενόψει τότε εθνικών εκλογών) μέχρι τη διοργάνωση της πορείας στη Νίκαια στις 17 Οκτώβρη 2009, μετά τη δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν από βασανιστήρια και ηλεκτροσόκ στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, τις πέτρες προς το τμήμα, την επίθεση των ΜΑΤ, την δίωξη 8 διαδηλωτών (οι 5 με τον κουκουλονόμο), την διήμερη κατάληψη του δημαρχείου Νίκαιας, την τετραήμερη κατάληψη της Πρυτανείας Αθηνών και την εκδήλωση συμπερασμάτων και απολογισμού στις 27 Νοέμβρη. Από την εισβολή στο ΡΕΣΑΛΤΟ στις 5/12, μια μέρα πριν τις διαδηλώσεις μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την κοινωνική εξέγερση που ξέσπασε, την αυθόρμητη πορεία προς το στέκι λίγη ώρα αργότερα αλληλέγγυων συντρόφων και συντροφισσών με 3 ασφαλίτικα αναποδογυρισμένα, την παράλληλη κατάληψη του δημαρχείου Κερατσινίου και την βίαιη εκκένωσή του με 42 συλλήψεις, μέχρι το τριήμερο αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης που ακολούθησε την εισβολή (πορεία, συλλογικό γλέντι, συζήτηση) και τη συγκινητική ανταπόκριση που υπήρξε στο μάζεμα των χρημάτων για τις δυσθεώρητες εγγυήσεις που μας επέβαλαν. Από το διήμερο εκδηλώσεων για την καπιταλιστική κρίση και το νέο αντι-μεταναστευτικό νομοσχέδιο και κατόπιν τις προβολές ιστορικών ντοκιμαντέρ για τη μνήμη των αγώνων, μέχρι τις πολύμορφες διαδοχικές παρεμβάσεις λόγου και δράσης γύρω από το ζήτημα της κρίσης από τη συνέλευση εξεγερμένων στις περιοχές μας (μαζικές αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων, πανό και τρικάκια, μηχανοκίνητη πορεία στον άξονα των περιοχών μας, συγκεντρώσεις σε πλατείες με ταμπλό, έντυπο υλικό, προβολές video, ανοιχτή συλλογική αχρήστευση ακυρωτικών μηχανημάτων σε λεωφορεία των περιοχών μας μαζί με μοίρασμα κειμένου στους επιβάτες και τους περαστικούς το οποίο πρότασσε την κοινωνική στάση πληρωμών). Ανάμεσα σε όλα αυτά και η συλλογική κάθοδός μας στις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις ενάντια στα νέα αντικοινωνικά μέτρα, η ορμητική πορεία της 5ης Μάη και η άδοξη κατάληξή της με τον τραγικό θάνατο από ασφυξία 3 τραπεζοϋπαλλήλων, η συμμετοχή μας σε κεντρικές διαδικασίες και δράσεις ενάντια στην κρατική καταστολή, τον ρατσισμό, την παρακρατική θρασυδειλία και για την αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές. Μια χρονιά πλούσια σε δράσεις, σε κατασταλτικές επιχειρήσεις και μεθοδεύσεις, σε κοινωνικό ανταγωνισμό, σε κυριαρχική επιθετικότητα, σε διδάγματα.

Στο διάστημα που ακολουθεί, η επίθεση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας -εγχώριας και διεθνούς- θα συνεχιστεί με εντατικότερους όρους, η υποδούλωση και η λεηλασία θα βαθύνουν ακόμα περισσότερο, τα δελτία ειδήσεων και οι πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι θα έχουν εξόφθαλμα πια το ρόλο του γραφείου τύπου της πολιτικής διαχείρισης, η αστυνομία θα περιφρουρεί την ανέχεια με περιπολίες και κάθε είδους μπάτσους σε κάθε γωνία, οι κοινωνικές αντιδράσεις, η παραβατικότητα, η επιθετικότητα και μαζί η καταστολή θα θεριέψουν και το στοίχημα θα παιχτεί στον προσανατολισμό της κοινωνικής οργής εναντίον του καθεστώτος και όχι στο εσωτερικό των καταπιεσμένων, στη συνειδητοποίηση του κοινού εχθρού και στην αναγνώριση των κοινών πεδίων αγώνα κόντρα στα εκφυλιστικά φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού, ενός πολέμου «όλων εναντίον όλων» που μόνο η κυριαρχία επιθυμεί διακαώς. Αυτό που θα συμβαίνει θα είναι μια διαρκής αλληλοσυμπλήρωση και εναλλαγή ανάμεσα στους προπαγανδιστικούς-χειραγωγικούς μηχανισμούς και τις δυνάμεις καταστολής, ανάμεσα στο δημοσιογραφικό οχετό και το «κοινωνικό έργο» της αποκατάσταση της τάξης των ένστολων ανδρείκελων. Στο πλαίσιο μάλιστα της προετοιμασίας του για την αντιμετώπιση κοινωνικών εκρήξεων το καθεστώς ψήφισε στο θερινό τμήμα της βουλής, στα τέλη Αυγούστου, εντελώς στα μουλωχτά, την ποινική διεύρυνση της χρήσης του τρομονόμου μέχρι και για επιθετικές ενέργειες πλήθους που εκδηλώνονται π.χ. σε πορείες (με την διεύρυνση του ορισμού της "οργανωμένης εγκληματικής ομάδας") ενώ σκοπεύει να ποινικοποιήσει ως οπλοκατοχή μέχρι και την κατοχή σφεντόνας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και στη βάση του Καλλικράτη (του νέου διοικητικού χάρτη του κράτους που συγκεντροποιεί ακόμα περισσότερο την εξουσία) θα πραγματοποιηθούν οι δημοτικές-περιφερειακές εκλογές του Νοέμβρη και όλοι οι θεσμικοί παράγοντες φαίνεται να αγωνιούν για το αναμενόμενο μεγάλο ποσοστό αποχής.

Αυτά τα δεδομένα επεξεργαζόμαστε αυτό το διάστημα στο στέκι, μαζί με τις επόμενες κινήσεις για την άρση της δικαστικής μας ομηρίας (παρουσία την 1η & 16η κάθε μήνα στο τμήμα και απαγόρευση εξόδου από την χώρα), την προετοιμασία της αντιεκλογικής μας καμπάνιας ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του Νοέμβρη καθώς και την οργάνωση βραδιών αυτομόρφωσης με θεματικές ενότητες συζητήσεων, προβολών κλπ. Παράλληλα, η συνέλευση εξεγερμένων από τις περιοχές μας (στην οποία συμμετέχουμε) επεξεργάζεται τη συγκρότηση ανοιχτών υποδομών συντροφικότητας, χαριστικότητας και αλληλεγγύης (συντροφική κουζίνα, χαριστικό παζάρι κ.α), τη συνέχιση των παρεμβάσεων λόγου και δράσης γύρω από το ζήτημα της κρίσης και την ενίσχυση τόσο της ανοιχτότητάς της ως διαδικασία όσο και της πολύμορφης κοινωνικής της απεύθυνσης.

Οι ατομικές και συλλογικές «μηχανές» προθερμαίνονται και είναι έτοιμες. Αυτενέργεια και αυτοοργάνωση, αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη, ρήξη και σύγκρουση. Πρόσω ολοταχώς!

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

Ομηριών συνέχεια

Στις 9/7 η κυρία Χρυσούλα Δημητριάδου, ανακρίτρια του Ε' ανακριτικού τμήματος του Πρωτοδικείου Πειραιώς, μετά από 7 μήνες μας έκανε την τιμή να μας απαντήσει στην αίτηση άρσης των περιοριστικών όρων που της είχαμε καταθέσει μετά την αστυνομική εισβολή στο στέκι μας στις 5/12/2009, τις διώξεις σε βαθμό κακουργήματος (για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατοχή-παρασκευή εκρηκτικών υλών και οπλοφορία) και την ανακριτική διαδικασία που ακολούθησαν. Δεδομένου ότι τα πάντα στη δικογραφία μας έχουν παγώσει (δεν έχει προχωρήσει ούτε μια ανακριτική πράξη από τον Δεκέμβρη) εκτιμούμε ότι είτε η ανακρίτρια γνωρίζοντας πως η υπόθεση δεν έχει ζουμί την έχει πρακτικά εγκαταλείψει είτε έχει άνωθεν εντολές για βραδυπορία μια και το μεγαλύτερο κέρδος του κράτους από όλο αυτό το φιάσκο είναι να μας κρατήσει όσο περισσότερα χρόνια γίνεται σε ομηρία μέσω των περιοριστικών όρων, αφού στο δικαστήριο (όταν μετά από χρόνια προσδιοριστεί) είναι βέβαιο ότι το κατηγορητήριο θα καταρρεύσει.
Η αίτησή μας αφορούσε στην άρση των περιοριστικών όρων που επιβλήθηκαν σε 13 από τους 22 διωκόμενους συνολικά. Στους υπόλοιπους 8, εξαρχής, δεν επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι ενώ σε μια συντρόφισσα από την Ισπανία επιβλήθηκε μόνο χρηματική εγγύηση 5.000 ευρώ, η οποία καταβλήθηκε άμεσα. Από τους 13 τώρα (που τους επιβλήθηκε παρουσία στο ΑΤ της περιοχής τους την 1η και 16η κάθε μήνα και απαγόρευση εξόδου από την χώρα) στους 10 είχαν επιβληθεί και χρηματικές εγγυήσεις: σε έναν σύντροφο 15.000, σε δυο 5.000 και στους υπόλοιπους 7 από 3.000 ευρώ (αρχικό σύνολο εγγυήσεων: 51.000 ευρώ).
Με μια απίθανη τηλεγραφική διάταξη (που είχε μέχρι και ασυνταξίες σε ορισμένα σημεία), χωρίς κανένα πολιτικό ή νομικό σκεπτικό, η απάντηση εισαγγελέα-ανακρίτριας στην αίτηση μας ήταν: α) διατήρηση για όλους και όλες της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα, β) αφαίρεση της παρουσίας στο αστυνομικό τμήμα για τις κοπέλες και διατήρησή της για τα αγόρια, γ) μείωση των χρηματικών εγγυήσεων: για τον σύντροφο που είχε 15.000 στα 5.000, για τους δύο που είχαν 5.000 ευρώ στα 3.000, για τους 6 που είχαν 3.000 σε 2.000, ενώ για έναν σύντροφο που καταβάλαμε εγγύηση 3.000 ευρώ μέσα στον Δεκέμβρη, λόγω αργοπορίας στην προθεσμία κατάθεσης αίτησης, διατήρησε το ίδιο ποσό (τελικό συνολικό ποσό εγγυήσεων: 31.000 ευρώ). Περίοδος εκπτώσεων βλέπετε…
Από την πλευρά μας, βέβαια, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε την ομηρία μας και μάλιστα την πολυετή συνέχισή της όπως προδιαγράφεται. Για το λόγο αυτό από Σεπτέμβρη θα επανέλθουμε, εντείνοντας την πολιτική και νομική πίεση για να φύγουν οι περιοριστικοί όροι, τόσο η απαγόρευση εξόδου από την χώρα όσο και η παρουσία στο αστυνομικό τμήμα για όλους και όλες ανεξαιρέτως (τα χρήματα των εγγυήσεων είμαστε υποχρεωμένοι να τα καταβάλουμε δεσμευτικά εντός 10ημερου χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να προσβάλουμε ή να αναβάλουμε την καταβολή τους).
Σχετικά τώρα με ένα πλήρες πολιτικό σκεπτικό γύρω από την υπόθεση και πως εξελίσσεται, τις συγκεκριμένες κινήσεις πολιτικής και νομικής πίεσης που θα ακολουθήσουν, μια σαφή τοποθέτηση γύρω από τον αδιανόητο διαχωρισμό μας στη βάση των έμφυλων διακρίσεων (που ακόμα και ως θετική διάκριση με «ευεργετικό αποτέλεσμα» υποβιβάζει και υποτιμά τις συντρόφισσες) και μια συγκεκριμένη πρόταση για τη διαχείριση των επιπλέον χρημάτων που έχουν συγκεντρωθεί (πέρα από τα ποσά των εγγυήσεων), πιστεύουμε ότι θα είμαστε έτοιμοι να τοποθετηθούμε επαρκώς μέσα στον Σεπτέμβρη.
Την αλληλεγγύη μας στους 170 μετανάστες απεργούς πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σάμου που αντιδρούν στην επαπειλούμενη απέλασή τους, στους απεργούς πείνας ασθενείς κρατούμενους στο «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού - Αγ. Παύλος» που καταγγέλλουν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και αντιμετώπισής τους, στους 200 απεργούς πείνας κρατούμενους των φυλακών Τρικάλων που ζητούν να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια (οι οποίες απορρίπτονται σε ποσοστό 97%), να εγκρίνονται οι υφ’ όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή γιατί εργάζεται για λογαριασμό της καταστολής. Την αλληλεγγύη μας στον Σίμο Σεϊσίδη που αντιμετωπίζει την κρατική εκδικητικότητα με σκόπιμη κωλυσιεργία των ιατρικών επισκέψεων και διαδικασιών για την τοποθέτηση τεχνητού μέλους στο ακρωτηριασμένο του πόδι και στον απεργό πείνας Νίκο Μαζιώτη που απαιτεί να μεταβεί στο νοσοκομείο που θα γεννήσει η συντρόφισσα του για να δει την ίδια και το παιδί όπως και να του επιτραπεί να τους επισκέπτεται εκείνος το πρώτο διάστημα μετά τον τοκετό στη γυναικεία πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Και βέβαια, τις καλύτερες ευχές μας στη συντρόφισσα Πόλα (Παναγιώτα Ρούπα) για τη γέννα της μέσα στις επόμενες μέρες.
Λευτεριά στους φυλακισμένους αγωνιστές, καταστροφή κάθε φυλακής και χώρου εγκλεισμού.