7 χρόνια Πάροδος

[Αναδημοσίευση από το blog του αυτοοργανωμένου χώρου έκφρασης, αλληλεγγύης & σύγκρουσης, Πάροδος (Νίκαια)]

 

Παρασκευή 18/10 19:30
εκδήλωση – συζήτηση

Ο πόλεμος ως κομμάτι της πολιτικής του μεγαλοϊδεατισμού των τύπων με τα ψηλά καπέλα, καταγράφεται ως χρονολογίες, μάχες, συνθήκες, νικητές και ηττημένους.
Η πραγματική όμως ιστορία γράφεται από την κυριαρχία πάνω στα σώματα των υποτελών και της γης, στην εξόντωση και τον εκτοπισμό.
Εξετάζοντας τις παραμέτρους που διαμόρφωσαν την ανθρωπογεωγραφία της Νίκαιας, της γειτονιάς μας, από ριζοσπαστική ματιά, ενάντια στη λήθη – βασικό εργαλείο της κυριαρχίας – εν μέσω πολεμικής συγκυρίας

Κυριακή 20/10 15:00
συλλογική κουζίνα

συναντιόμαστε στη πάροδο,
μοιραζόμαστε την πείνα μας για φαγητό και συνεύρεση συλλογικά

Εκδήλωση-βραδιά αλληλεγγύης & συγκέντρωση στα δικαστήρια Πειραιά για την υπόθεση “Leroy Merlin”

 [Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του χώρου ραδιουργίας και ανατροπής, Θερσίτης (Ίλιον)]

Στον κόσµο των αφεντικών η επιβίωση είναι µια καθηµερινή (ληστρική) κλοπή,

να τα «βγάζεις πέρα» ένας µόνιµος εκβιασµός

Η συνθήκη της καθηµερινής διαβίωσης για µεγάλα κοινωνικά κοµµάτια «από τα κάτω» γίνεται ολοένα και  πιο δύσκολη. Πίσω από τις κυρίαρχες ρητορείες για «ακρίβεια»,  «παγκόσµια αστάθεια», «ανάγκες της εθνικής οικονοµίας», κρύβονται οι καθηµερινοί «εσωτερικοί» πόλεµοι ενάντια στα εκµεταλλευόµενα και περιθωριοποιηµένα. Οι ηγεµόνες µάς το λένε κατάµουτρα: στους καθηµερινούς µικρούς πολέµους (και στους µεγάλους που διεξάγονται δίπλα µας και µας περικυκλώνουν) το σύνθηµα είναι «όποιος αντέξει!».

Είναι κοινός τόπος πως ακόµα και αν κάποιο έχει το «προνόµιο» µιας θέσης εργασίας αυτή είναι κακοπληρωµένη, ελαστική, επικίνδυνη, προσωρινή, και δεν µπορεί στοιχειωδώς να ανταποκριθεί στις ανάγκες. Η προλεταριακή ευφυΐα όµως µηχανεύεται διάφορους τρόπους για να µπορέσει να επιβιώσει στον λαµπερό κόσµο των αφεντικών. Από τη «ρευµατοκλοπή», τις µετακινήσεις στα ΜΜΜ χωρίς εισιτήριο, τις καταλήψεις σπιτιών, τις µικρές καθηµερινές απαλλοτριώσεις προϊόντων από σουπερµάρκετ και πολυκαταστήµατα για την κάλυψη καθηµερινών αναγκών…

Σε µια τέτοια περίπτωση, στο κατάστηµα Leroy Merlin στην οδό Πειραιώς στις 12/7/2019, οι αναρχικοί Χριστόφορος Κ. και Θύµιος Α. προσπάθησαν να απαλλοτριώσουν αντικείµενα αξίας λίγων ευρώ και εντοπίστηκαν από τους σεκιουριτάδες του µαγαζιού. Μέσα από ένα σύµπλεγµα µεθοδεύσεων -από την εταιρεία σεκιούριτι OVIT ως τη Leroy Merlin- το περιστατικό αυτό, που σε άλλες περιπτώσεις θα «έληγε» είτε µε την καταβολή του αντιτίµου των προϊόντων είτε µε µήνυση για απλή κλοπή, γίνεται ευκαιρία για να στοχοποιηθεί και να εµπλακεί στην υπόθεση ένας εργαζόµενος του καταστήµατος, γνωστός και ενοχλητικός για τη συνδικαλιστική του δράση, ο Γιάννης Α. Οι δυο σύντροφοι κρατούνται στο «δωµατιάκι» των σεκιουριτάδων, πιέζονται και απειλούνται για περισσότερο από 2 ώρες να υπογράψουν δήλωση που να εµπλέκει τον Γιάννη Α. Ταυτόχρονα, 4 συντρόφισσες/οι σπεύδουν στο κατάστηµα για να δώσουν τα χρήµατα και να απεγκλωβιστούν οι σύντροφοι. Μετά από τρεις ώρες, οι σεκιουριτάδες εντείνουν τις πιέσεις και τnν επιθετικότnτά τους. Οι αλλnλέγγυοι/ες που βρίσκονται έξω από το κατάστnµα ενnµερώνονται για τnν όξυνσn τnς επιθετικότnτας και παρεµβαίνουν προς υπεράσπισn και αποδέσµευσή τους από την ιδιότυπη οµηρεία τους -πράγµα και το οποίο καταφέρνουν. Κι αν το περιστατικό αυτό ήταν µια καλή αφορµή για την εταιρία να αποπειραθεί να ξεφορτωθεί «ενοχλητικό εργαζόµενο», την επόµενη µέρα γίνεται ευκαιρία για τις αστυνοµοδικαστικές αρχές να ξεπληρώσουν «ανεξόφλητα γραµµάτια» στο πρόσωπο του Χριστόφορου Κ. -µε ενεργή συµµετοχή στον αναρχικό χώρο και έχοντας εκτίσει 2 χρόνια φυλακής, κατηγορούµενος για τη συµµετοχή του στον Επαναστατικό Αγώνα. Οι κατηγορίες αναβαθµίζονται σε «ληστρική κλοπή», «συµµορία», «οπλοκατοχή» (γιατί σε έρευνα στο σπίτι του βρέθηκαν κοµµένα κουρτινόξυλα!) και ο ίδιος θα µείνει προφυλακισµένος γι αυτά 6 µήνες. Παρόµοιες κατηγορίες χρεώνονται στον Γιάννη Α. και τον Θύµιο Α. (συνεργεία σε ληστρική κλοπή κτλ), ενώ στον Παύλο Χ., που στάθηκε αλληλέγγυος, οι κατηγορίες είναι «επικίνδυνες σωµατικές βλάβες» και «υπόθαλψη εγκληµατία»…

Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή την υπόθεση. Η δίωξη των 4 συντρόφων δεν είναι απλά ένα ακόµη κοµµάτι στο παζλ των διώξεων των αναρχικών. Είναι ταυτόχρονα κοµµάτι ποινικοποίησης των «ενοχλητικών» και των «αντιστεκόµενων». Είναι κοµµάτι της εγκληµατοποίησης των «επικίνδυνων τάξεων». Είναι κοµµάτι της ποινικοποίησης της αλληλεγγύης.

Οι σύντροφοί µας δεν είναι µόνοι τους.

Η υπόθεση αυτή είναι και δική µας.

 

Ενημέρωση+βραδιά αλληλεγγύης:

Κυριακή 13/10/2024 στις 7μ.μ. στον χώρο του Θερσίτη (νέστορος & ευαγγελιστρίας, ίλιον)

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης:

Παρασκευή 18/10/2024 στις 9π.μ. στα δικαστήρια πειραιά (σκουζέ 3)

 

[για να κατεβάσετε την αφίσα σε αρχείο μορφής .pdf πατήστε εδώ]

Αλληλεγγύη στις περιοχές της παλαιστίνης | Aνυπότακτοι/ες στα σφαγεία κράτους και αφεντικών

[Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης]

[για να κατεβάσετε το κείμενο σε pdf, πατήστε εδώ]

 

Μου γράφετε ότι αυτός ο πόλεμος σας συνθλίβει, ότι θα δεχόσασταν να πεθάνετε αλλά δεν μπορείτε να υποφέρετε αυτή την παγκόσμια βλακεία […] Σας καταλαβαίνω, δεν μπορώ όμως να σας παρακολουθήσω όταν ισχυρίζεστε ότι θα μεταβάλετε αυτή την απελπισία σε κανόνα ζωής και, επειδή θεωρείτε τα πάντα ανώφελα, θα αποσυρθείτε πίσω από την αηδία σας. Γιατί η απελπισία είναι συναίσθημα και όχι κατάσταση. Δεν μπορείτε να στέκεστε σ’ αυτήν. Το συναίσθημα πρέπει να δίνει τη θέση του σε μια σαφή άποψη των πραγμάτων.[…] Πρέπει να καταλάβετε ότι μπορείτε να απελπίζεστε για το νόημα της ζωής γενικά, όχι όμως και για τις ειδικές μορφές της. Για την ύπαρξη ναι, μιας και δεν έχετε πάνω της καμία ισχύ, όχι όμως και για την ιστορία, όπου το άτομο είναι πανίσχυρο. […]

Πρέπει λοιπόν να καταλάβετε ότι ο πόλεμος γίνεται με τον ενθουσιασμό εκείνων που τον θέλουν αλλά και με την απελπισία εκείνων που τον αρνούνται ολόψυχα.

Αλμπέρ Καμύ, 1939

«Γράμμα σ’ έναν απελπισμένο»

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ/ΕΣ ΣΤΑ ΣΦΑΓΕΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Στα εδάφη της Παλαιστίνης εξελίσσεται ένας νέος κύκλος σφαγής, εκτοπισμού και εξαθλίωσης παλαιστινιακών κοινοτήτων από το ισραηλινό κράτος. Η σφοδρότητα του οποίου είναι τέτοια που μεταξύ άλλων επιχειρεί να βυθίσει τις αντιστάσεις σε ένα αίσθημα μεταξύ απελπισίας και ανημπόριας. Αυτήν τη φορά, η αφορμή -ή το πρόσχημα- είναι ένα συμβάν που μιλάει απευθείας στη γλώσσα του πολέμου. Μία στρατιωτικά οργανωμένη επίθεση της Χαμάς και άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων σε ισραηλινές κοινότητες και στρατιωτικές περιοχές, έξω από τους φράχτες της μεγαλύτερης ανοιχτής φυλακής στον κόσμο, της Γάζας, με αρπαγή εκατοντάδων ομήρων και πάνω από 1.000 νεκρούς υπό την ανταλλαγή πυρών με τον ισραηλινό στρατό. Στον πόλεμο όμως, υπάρχουν κανόνες: οι άμαχοι/ες όλων των ηλικιών πρέπει συστηματικά και μαζικά να δολοφονούνται, να βιάζονται, να απάγονται και να τρομοκρατούνται είτε μέσα στην αφάνεια είτε σε δημόσια θέα έχοντας βαπτιστεί «τρομοκράτες» ή «παράπλευρες απώλειες». Έτσι όπως διδάσκουν διαχρονικά ο στρατός των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ (ενδεικτικά, με την επιχείρηση «σοκ και δέος» στο Ιράκ και τον «αντι»τρομοκρατικό πόλεμο στο Αφγανιστάν), ο ισραηλινός στρατός (ενδεικτικά, με την οργανωμένη σφαγή στους προσφυγικούς καταυλισμούς χιλιάδων παλαιστινίων στη Σάμπρα και τη Σατίλα στον Λίβανο το ‘80 με τη συνδρομή λιβανικού στρατού και παραστρατιωτικών, με την καθημερινότητα των στρατιωτικών check-points και τα κατασταλτικά δόγματα όπως τα «σπασμένα κόκαλα» στη Δυτική Όχθη, με τους διαδοχικούς βομβαρδισμούς του σε οικισμούς στη Γάζα από το 2008) κ.ά.

Η άνευ προηγουμένου πολεμική αντίδραση του ισραηλινού κράτους ενάντια σε ολόκληρη τη Γάζα ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενη. Άλλωστε, από την ίδρυσή του μέχρι και σήμερα, κατέχει, εξελίσσει και διαδίδει τη γλώσσα του πολέμου αδιάκοπα, κατά κύριο λόγο ενάντια στις ντόπιες παλαιστινιακές κοινότητες τις οποίες όρισε ως «εθνικό εχθρό» της σιωνιστικής του ιδεολογίας. Έχοντας θέσει εξαρχής ως όρο ύπαρξης και «εθνικής ολοκλήρωσής» του την καθυπόταξη, την εξόντωση και τον ξεριζωμό των εκατομμυρίων κατοίκων της Παλαιστίνης. Σύσσωμοι οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί ενός αμιγώς μιλιταριστικού κράτους ανέλαβαν τη διάδοση εκείνης της προπαγάνδας που θα ετοίμαζε και θα νομιμοποιούσε μία πρωτοφανή και σχεδιασμένη σφαγή στην περιοχή. Με μία θυματοποιημένη ρητορική που εντάσσεται στα δόγματα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” κανονικοποιώντας δεκαετίες ισραηλινής τρομοκρατίας, καταπίεσης και κατοχής, με το «δικαίωμα της αυτο-άμυνας» ως καθαγιασμό της επιχειρούμενης εθνοκάθαρσης, με την απροκάλυπτη απόδοση «συλλογικής ευθύνης» στους παλαιστινιακούς πληθυσμούς και με προσχηματικό στόχο την «πλήρη εξάρθρωση της Χαμάς» (πίσω από τον οποίο βρίσκονται επιδιώξεις αλλαγής συνόρων, κατάκτησης ή ελέγχου της Λωρίδας της Γάζας, της θαλάσσιας πρόσβασης σε αυτήν κ.ά.), ο ισραηλινός στρατός ισοπεδώνει ολόκληρη τη Γάζα από τις 27 Οκτώβρη μέχρι και σήμερα, δολοφονεί όχι μόνο ένοπλες ομάδες αλλά κυρίως δεκάδες χιλιάδες αμάχων όλων των ηλικιών με το 1/3 να είναι ανήλικοι/ες (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι νεκροί/ες που βρίσκονται ακόμα κάτω από τόνους ερειπίων) και εκτοπίζει το 90% των κατοίκων της. Διαμορφώνοντας ένα νέο «μεταναστευτικό/προσφυγικό ρεύμα», το οποίο ήδη εξαθλιώνεται, λιμοκτονεί, «παζαρεύεται» και καταστέλλεται από κρατικά επιτελεία, διεθνείς οργανισμούς και στρατιωτικά αντιμεταναστευτικά δόγματα.

Η κοινωνική/ταξική δυστοπία που επιβάλλει το ισραηλινό κράτος δεν είναι ούτε «απάντηση στην επίθεση της Χαμάς» (της μέχρι πρότεινος «μόνης» και «αναγκαίας» θεσμικής εταίρου του στη Γάζα) ούτε «επιχείρηση διάσωσης ομήρων» (που βομβαρδίζονται και εργαλειοποιούνται από το ίδιο τους το κράτος) αλλά μία κλιμάκωση της διαρκούς προσπάθειας εκπλήρωσης του σιωνιστικού εθνικισμού από καταβολής του. Ενός εθνικισμού κομμένου και ραμμένου από δυτικές αντιλήψεις και αποικιακές προκαταλήψεις της «λευκής υπεροχής» προς την «απολίτιστη ανατολή». Μίας κρατικής ιδεολογίας που πραγματώθηκε σε εθνικό κράτος το 1948, υποβοηθούμενη από τις κρατικές-καπιταλιστικές εξουσίες που λίγα χρόνια πριν οργάνωσαν, συνέβαλλαν ή ανέχτηκαν τη σχεδιασμένη εξόντωση εκατομμυρίων ευρωπαίων εβραϊκής καταγωγής. Προσφέροντας στους επιζώντες όχι την αποκατάσταση στους τόπους τους αλλά έναν οικειοθελή αυτο-εκτοπισμό τους εκτός ευρώπης, υπό τις απαραίτητες εθνοπατριωτικές και θρησκευτικές τυμπανοκρουσίες επιστροφής σε «αλησμόνητες πατρίδες», στην κρατικά «αχαρτογράφητη» περιοχή της παλαιστίνης. Εκτοπίζοντας και προσφυγοποιώντας 800.000 κατοίκους της -περίπου το 80% του τότε πληθυσμού, κυρίως αραβικής προέλευσης- από τις περιοχές που έπειτα μετατράπηκαν σε «ισραηλινή επικράτεια», κατά τη διάρκεια της λεγόμενης Νάκμπα (Καταστροφή) των παλαιστίνιων. Οικοδομώντας ένα απροσχημάτιστα σοβινιστικό και μιλιταριστικό κράτος στο εσωτερικό του, ιδίως για τα μέτρα του «δυτικού πολιτισμού» τον οποίο πρεσβεύει έναντι της υποτιθέμενης «αραβικής βαρβαρότητας» την οποία προπαγανδίζει. Διατηρώντας σε θεσμική αφάνεια πολεμικούς εξοπλισμούς (συμπεριλαμβανομένων πυρηνικών όπλων), αρνούμενο διαχρονικά να δηλώσει τα σύνορά του και σε διαρκή ετοιμότητα ή εφαρμογή πολεμικών συγκρούσεων με κράτη της περιοχής. Με διαδοχικούς εποικισμούς και εκτοπισμούς ολόκληρων παλαιστινιακών κοινοτήτων, με αλλεπάλληλες πολεμικές επιχειρήσεις και στρατιωτική κατοχή σε πόλεις και χωριά, με ισοπέδωση και οριστική εξαφάνιση ιστορικών κοινοτήτων. Με την ακόλουθη «ειρηνική συνθήκη» της μεγαλύτερης «ανοιχτής» φυλακής στον κόσμο στη Λωρίδα της Γάζας και ενός Τείχους εκατοντάδων χιλιομέτρων στη Δυτική Όχθη υπό τη συνοδεία στρατιωτικών check-points. Με τους εξευτελισμούς και την υποτίμηση ενός νομικού απαρτχάιντ που διακρίνει τους «πολίτες» του σε διάφορες υποκατηγορίες. Με βασανιστήρια και εγκλεισμούς, εξαθλίωση και φτωχοποίηση, με την ανεργία να συνοδεύεται από τη λιγοστή και διακοπτόμενη παροχή ρεύματος, νερού και τροφής.

Διάφορα κράτη, οργανώσεις και καπιταλιστικοί θεσμοί ανά τον κόσμο παίρνουν θέσεις υπεράσπισης ή καταδίκης, όχι απλά αδιαφορώντας αλλά πριμοδοτώντας την απαξίωση της ζωής και του θανάτου των «αναλώσιμων» και «περισσευούμενων» παλαιστινιακών πληθυσμών. Το διακύβευμα άλλωστε πίσω από τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους. Βάσει αυτών λειτουργούν ενδο-κυριαρχικοί ανταγωνισμοί και ισορροπίες, μία ευρύτερη πολεμική διαδικασία αλλά και μία διάχυτη κοινωνική αντανάκλαση σε έναν ιδεολογικό χυλό αντισημιτισμού και αντιμουσουλμανισμού. Όπου, μεταξύ άλλων, εξελίσσεται ένα θέατρο του παραλόγου από πατενταρισμένους αντισημίτες, αρνητές του ολοκαυτώματος και φιλο-άραβες που υπερασπίζονται και ανέχονται τις ισραηλινές θηριωδίες, ενώ φανατικοί αντι-άραβες και αντι-σουνίτες σπεύδουν σε υπεράσπιση των παλαιστινιακών εξουσιών.

Στο πλαίσιο αυτό, από τα πρώτα κράτη που έσπευσαν να στηρίξουν επίσημα τους σιωνιστικούς σχεδιασμούς ήταν και το ελληνικό κράτος. Το ίδιο κράτος που συνεργάστηκε με τα ναζιστικά στρατεύματα εκτοπίζοντας και εξοντώνοντας σχεδόν ολόκληρη την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης, αρπάζοντας μετέπειτα τις κατοικίες των λιγοστών επιζώντων των κρεματόριων που είδαν τα σπίτια τους «νομίμως κατοικημένα» από σκατόψυχους αντισημίτες. Δίνοντας λευκή επιταγή και πολιτική νομιμοποίηση σε έναν «στρατηγικό του εταίρο στη Μεσόγειο», δύο μόλις εβδομάδες μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτώβρη 2023, να ξεκινήσει έναν σαρωτικό πόλεμο σε μία πυκνοκατοικημένη περιοχή, με στόχο την ίδια την περιοχή και τους κατοίκους της. Συνεχίζοντας παράλληλα εν μέσω της σφαγής, όχι μόνο την καταστολή μεταναστ(ρι)ών στα σύνορά του -συμπεριλαμβανομένων των παλαιστινίων- αλλά και την «αγαστή» διακρατική συνεργασία με το ισραηλινό κράτος σε πολλαπλούς τομείς που προϋποθέτουν και νομιμοποιούν τον εκτοπισμό και την εξόντωση των παλαιστινιακών κοινοτήτων (πολεμική βιομηχανία, εμπόριο όπλων και τεχνολογίες καταστολής/επιτήρησης/ελέγχου, αγορά ενέργειας, αγροτικός τομέας και τεχνολογία τροφίμων, στρατιωτική και ακαδημαϊκή συνεργασία κ.ά). Καθόλου τυχαία, άλλωστε, η τρέχουσα αναδιάρθρωση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας του ελληνικού στρατού -που έσπευσε επίσης να συνδράμει στην ηγεμονία του δυτικού μπλοκ κυριαρχίας στην Ερυθρά Θάλασσα- βασίζεται όχι μόνο στο μοντέλο του «διαφημιζόμενου» φινλανδικού στρατού αλλά και σε αυτό των «συμμαχικών» ισραηλινών ένοπλων δυνάμεων (IDF).

Η ασύλληπτη βαναυσότητα της θηριωδίας του ισραηλινού κράτους και η διεθνής αποδοχή της είναι κάτι περισσότερο από μία υπενθύμιση του πώς δημιουργούνται και λειτουργούν παγκοσμίως τα έθνη-κράτη και οι εθνικισμοί, κάτι περισσότερο από μία επίδειξη της έννοιας του σύγχρονου πολέμου των κρατών που στοχεύει κατοικημένες περιοχές και ολόκληρους πληθυσμούς παρά έναν αντίπαλο στρατό. Είναι η μετάβαση της γλώσσας, του χαρακτήρα και του θεάματος του σύγχρονου πολέμου σε νέα επίπεδα παγκόσμιας επίδειξης ισχύος και ωμότητας. Είναι ένα ακόμα κυριαρχικό υπόδειγμα κοινωνικής/ταξικής καθυπόταξης, όχι μόνο εκ μέρους του ισραηλινού κράτους αλλά κάθε κράτους πλανητικά. Ένα ακόμα στρατιωτικό μοντέλο βάσει του οποίου παράγονται τα επερχόμενα δόγματα πολεμικών επιχειρήσεων, στρατιωτικής καταστολής και διαχείρισης «περισσευούμενων πληθυσμών», «ασύμμετρων απειλών» και «εσωτερικών εχθρών». Ένα αναβαθμισμένο πλαίσιο κρατικής τρομοκρατίας, όπου ο βομβαρδισμός νοσοκομείων, η ισοπέδωση σχολείων, η καταστροφή γειτονιών, ο μαζικός εκτοπισμός, η πολιορκία και ο βασανισμός ολόκληρων πληθυσμών, η καταστολή των «μεταναστευτικών ροών», η διασπορά λιμού, πείνας και ασθενειών (που αποτελεί επίσημα διατυπωμένη και βασική ισραηλινή στρατηγική μέσω της απαγόρευσης, της άρνησης ή της καταστροφής οποιασδήποτε παροχής βοήθειας στους πολιορκημένους πληθυσμούς), παύουν πλέον να αντιμετωπίζονται ως «παράπλευρες ζημιές» ή «αναγκαίο κακό». Αντιθέτως, κανονικοποιούνται και θεσμίζονται ως «επιβεβλημένες και δίκαιες πράξεις αυτοάμυνας» των κυρίαρχων απέναντι σε ό,τι διαταράσσει ή περισσεύει από τους σχεδιασμούς τους. Είναι άλλη μία υπενθύμιση ότι -μεταξύ άλλων περιοχών- στα εδάφη της Παλαιστίνης προεικονίζεται το μέλλον της πολεμικής τεχνογνωσίας, των δογμάτων καταστολής και «ασφάλειας» κράτους και αφεντικών.

Παράλληλα, η ανείπωτη καταστροφή του πολέμου στην Παλαιστίνη και η θεαματική αναπαραγωγή του στα ΜΜΕ θέτουν σε δεύτερο πλάνο τις αιτίες και τους φορείς του. Προσφέροντας εκείνη την «ενημέρωση» που κανονικοποιεί τη διεξαγωγή του, ξεπλένει τους δολοφόνους στο κράτος του Ισραήλ και τα συμμαχικά του κράτη, ενώ αναστρέφει την πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα στην οποία οι «υποτελείς τάξεις» στην Παλαιστίνη ομογενοποιούνται, απαξιώνονται, δολοφονούνται συστηματικά και διαχρονικά κάτω από σύγχρονες και παλαιότερες, οριενταλιστικές ή αντιισλαμικές, προβολές: «τρομοκράτες», «μουσουλμάνοι», «οπισθοδρομικοί», «σκοταδιστές», «βάρβαροι» κτλ. Μία πραγματικότητα εθνοκάθαρσης της σιωνιστικής ιδεολογίας, η οποία δεν θα υπήρχε αν εδώ και πάνω από 200 χρόνια διάφοροι εθνικισμοί –κυρίως της «πολιτισμένης δύσης»- δεν πρέσβευαν έμπρακτα τον αφανισμό των δήθεν «μη ιστορικών λαών», εξοντώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους και διαλύοντας διάφορους κοινωνικούς σχηματισμούς παγκοσμίως. Μία πραγματικότητα καπιταλιστικής λεηλασίας και μετατροπής ολόκληρων κοινοτήτων σε πληβείους/ες. Της πραγματικότητας της μαζικής εξόντωσης και των βίαιων εκτοπισμών των «άλλων», πάνω στα οποία χτίζονται οι εθνικές ταυτότητες, οι εμπορευματικές σχέσεις και τα ιδεολογήματα της «προόδου», του «πολιτισμού», της «ανάπτυξης». Της πραγματικότητας της λευκής -και κάθε άλλης- «ανωτερότητας» και των «ανθρώπινων δικαιωμάτων», που για μία ακόμα φορά τυφλώνουν και τυφλώνονται μπροστά σε ένα νέο αιματοκύλισμα για τη διαιώνιση των προνομίων και της εξουσίας τους. Αυτήν την πραγματικότητα που συμπυκνώνει το αδιάκοπο σφυροκόπημα ενός πάνοπλου στρατού ενάντια σε ανθρώπους, σε πανίδα και χλωρίδα, στη θάλασσα, στη γη και σε κατοικημένες ζώνες.

Πίσω από τα ιδεολογήματα της «ασφάλειας», της «ανάπτυξης» και της «ειρήνης» προβάλλεται η πραγματικότητα των εθνικών ιδεωδών, του κεφαλαίου, των θρησκειών και των κοινωνικών νεκροταφείων που παράγουν. Για πρώτη φορά από την ίδρυσή τους, ο IDF σαρώνει την «πολυπόθητη» Λωρίδα της Γάζας και το ισραηλινό κράτος θέτει σχεδόν όλη την περιοχή στην κατοχή του επ’ αόριστο, ερημωμένη από τους κατοίκους της. Τη στενή αυτή λωρίδα γης, όπου εδώ και χρόνια πάνω από 2 εκατομμύρια ντόπιων -αλλά και εσωτερικών προσφύγων από το 1948- κατοικούν στιβαγμένοι/ες σε ένα «ειρηνικό καθεστώς» διεθνούς απομόνωσης και κοινωνικού αποκλεισμού, φτώχειας και έλλειψης βασικών αναγκών επιβίωσης (νερού, τροφής, ρεύματος, περίθαλψης κ.ά.), συρματοπλεγμάτων και υπερσύγχρονων τεχνολογικών συστημάτων ελέγχου, επιτήρησης και καταστολής, αεροπορικών και χερσαίων βομβαρδισμών του ισραηλινού κράτους. Συνδυαστικά με τους «από κάτω» στη Δυτική Όχθη, οι οποίοι βρίσκονται όλο και πιο απομονωμένοι/ες, όχι μόνο υπό τους συνήθεις τραμπουκισμούς και τις ένοπλες επιθέσεις ισραηλινών εποίκων και στρατιωτών αλλά και υπό τον πλήρη στρατιωτικό-πολιτικό έλεγχο, επιτήρηση και καταστολή του ισραηλινού κράτους απέναντι σε οποιαδήποτε έκφραση αλληλεγγύης στη Γάζα. Παράλληλα, οποιαδήποτε υποψία «εσωτερικού εχθρού» στα ισραηλινά εδάφη που δύναται να ανοίξει έστω και μία μικρή ρωγμή στον κυρίαρχο σιωνιστικό σωβινισμό και μιλιταρισμό, μπαίνει στο στόχαστρο της καταστολής. Με τις φυλακές και τη λογοκρισία να αναμένουν κάθε αντιστεκόμενη φωνή ή πράξη, από την έκφραση αλληλεγγύης στους παλαιστίνιους/ ες μέχρι την άρνηση στράτευσης στον ισραηλινό στρατό 18χρονων ατόμων -ανεξαρτήτως φύλου- που αρνούνται να «υποχρεωθούν» σε μία μακρά στρατιωτική θητεία ενός εμπόλεμου και κατοχικού στρατού. Και όλα τα παραπάνω, με διάφορες παλαιστινιακές ιεραρχικές οργανώσεις να ενσαρκώνουν ένα εθνικιστικό «αντίβαρο» στη σιωνιστική εξουσία (από τα κοσμικά εθνικοαπελευθερωτικά οράματα της PLO, τον γραφειοκρατικό εθνικισμό της Παλαιστινιακής Αρχής, μέχρι τα εθνο-θρησκευτικά μοντέλα της Χαμάς). Επίδοξες κρατικές εξουσίες που αναπαράγουν τους κοινωνικούς διαχωρισμούς τάξης-φυλής- φύλου, ποδηγετούν και εκμεταλλεύονται την καθημερινότητα των «από κάτω» (σε συνδυασμό –και πολλές φορές σε συνεργασία- με την ισραηλινή καταπίεση), αφομοιώνουν ή καταστέλλουν τις κοινωνικές-ταξικές αντιστάσεις στην προοπτική νέων εθνοκρατικών «λύσεων», ως «των μόνων δυνατών λύσεων». Ματαιώνοντας κάθε ριζοσπαστική κατεύθυνση κοινωνικής εξέγερσης και απελευθέρωσης, έξω και ενάντια στη λογική των κρατών, του κεφαλαίου και των κοινωνικών-ταξικών διαχωρισμών. Ακυρώνοντας τις επαναστατικές δυνατότητες της ιντιφάντα προς χάρη του πολέμου και της ειρήνης κράτους-κεφαλαίου-πατριαρχίας. Επικυρώνοντας ότι η μόνη «απελευθέρωση» που μπορεί να προσφέρει ένας εθνικισμός οποιασδήποτε μορφής, είναι αυτή της δικής του εξουσίας.

Εδώ και 75 χρόνια, οι κοινωνικοί-ταξικοί αγώνες στις περιοχές της Παλαιστίνης -αλλά και στο Ισραήλ- επιμένουν να ανοίγουν δρόμους αντίστασης και αλληλεγγύης ενάντια στους διαχωρισμούς κάθε εξουσίας. Ενάντια στα ορατά και αόρατα τείχη του ρατσισμού, του εθνικισμού και της θρησκείας, αμφισβητώντας κρατικά και υπερεθνικά επιτελεία, ντόπια και μη αφεντικά, στρατούς και πολιτικές κηδεμονίες. Αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι οι μόνες πραγματικές δυνατότητες χειραφέτησης των «από κάτω» και καταστροφής της πολεμικής μηχανής βρίσκονται στις συλλογικές ακηδεμόνευτες διεργασίες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Σε εκείνες τις συλλογικές αντιστάσεις που παραμένουν ζωντανές ακόμα και όταν περιθωριοποιούνται, καταστέλλονται ή αφομοιώνονται από κάθε λογής εξουσιαστικό μηχανισμό που επιχειρεί να αφανίσει ή να μεταλλάξει την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης στη μέγγενη της εθνικής ταυτότητας.

Η αλληλεγγύη σε κάθε καταπιεσμένο στην Παλαιστίνη είναι αλληλένδετη με την εναντίωση στον πόλεμο και την ειρήνη της κυριαρχίας. Κάθε βόμβα και κάθε σφαίρα στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη προέρχεται μέσα από ένα διεθνές πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό πλέγμα εξουσιών, μέσα από μία παγκοσμιοποιημένη πολεμική βιομηχανία και τεχνογνωσία καταστολής των υποτελών τάξεων. Στο πλέγμα αυτό, το ελληνικό κράτος διατηρεί και μεγαλώνει τη δική του ενεργή συμμετοχή στο παγκόσμιο σφαγείο από διάφορες θέσεις: από την αντι-μεταναστευτική πολιτική του στα σύνορα και την ενδοχώρα, την παραγωγή ή την εμπορία όπλων και οπλικών συστημάτων, τους αυξανόμενους πολεμικούς του εξοπλισμούς, την αποστολή στρατευμάτων σε πολέμους και επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές (με τελευταία περίπτωση τη ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση «ΑΣΠΙΔΑ» στην Ερυθρά Θάλασσα, στην οποία το στρατηγείο της Λάρισας αναβαθμίστηκε ως κεντρικό στρατηγείο επιχειρήσεων, με το ελληνικό πολεμικό ναυτικό να συμμετέχει ενεργά με δική του φρεγάτα), την εδραιωμένη και επιχειρούμενη ηγεμονία σε Βαλκάνια και Μεσόγειο αντίστοιχα, την παροχή στρατιωτικών βάσεων για πολεμικές ασκήσεις και αποστολές (συμπεριλαμβανομένου του ισραηλινού στρατού), τις στρατιωτικές και ακαδημαϊκές πολεμικές διεργασίες, την αναδιάρθρωση της υποχρεωτικής θητείας και των ένοπλων δυνάμεων προς ένα πιο «αξιόμαχο» μοντέλο, την πριμοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία, μέχρι την άμεση και έμμεση συμμετοχή του στο μακελειό της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Κάθε αντίσταση, κάθε ανυποταξία, κάθε ολική άρνηση στράτευσης στην υποχρεωτική θητεία στον στρατό και κάθε σαμποτάζ ενάντια στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον κόσμο του κεφαλαίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας συνολικότερης αντίθεσης ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των αφεντικών, από την Αθήνα μέχρι τη Γάζα. Για έναν κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύης χωρίς κοινωνικούς-ταξικούς διαχωρισμούς, ενάντια σε έθνη, κράτη, θρησκεία, κεφάλαιο και πατριαρχία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟ,

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΕΝΗ, ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ



ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ

ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΕΝΟ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ



ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΥΠΟΤΑΞΙΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΚΑΙ

ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΥ



ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ

ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ

Απρίλης 2024

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης

olikiarnisi.espivblogs.net

Αντιφασιστική Πορεία στο Χαϊδάρι 7/5

Αναδημοσίευση από το blog της Κατάληψης Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι):

 

Την Κυριακή 7/5 πραγματοποιήθηκε αντιφαστιστική πορεία στην πόλη του Χαϊδαρίου από την κατάληψη Παπουτσάδικο.

 

Ακολουθεί οπτικοακουστικό υλικό από αυτόπτες μάρτυρες.

 

Και υλικό από την πορεία

2ήμερο εκδηλώσεων στην Πάροδο (Νίκαια), 3-4 Δεκέμβρη: Αποδομώντας κυριαρχικές αφηγήσεις γύρω από τη μικρασιατική εκστρατεία

[Αναδημοσίευση από τα blog της Παρόδου, των Καρακαηδονών και της Πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης]

 

Το Σαββατοκύριακο 3 & 4 Δεκέμβρη στις 6μμ, το αναρχικό στέκι Πάροδος, οι Καρακαηδόνες (φεμινιστική ομάδα από το αναρχικό στέκι Πάροδος) και η Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα), διοργανώνουν 2ήμερο εκδηλώσεων για την αποδόμηση κυριαρχικών αφηγήσεων γύρω από τη μικρασιατική εκστρατεία μέσα από μία αντιπατριαρχική – αντεθνική – αντιμιλιταριστική οπτική.

 

 

Οι «αλησμόνητες πατρίδες» σημαίνουν λήθη…

… του αλυτρωτισμού και του μεγαλοϊδεατισμού, των επεκτατικών εκστρατειών και των μακελειών τους, των βιασμών και της πατριαρχικής βίας, των εθνοκαθάρσεων και των εκτοπισμών, της καταστολής και του ρατσισμού σε πρόσφυγες/μετανάστ(ρι)ες, της εξαθλίωσης και της αλληλοσφαγής των «από κάτω» για τα συμφέροντα κρατών και αφεντικών.

 

2ήμερο εκδηλώσεων στον αυτοοργανωμένο χώρο έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης Πάροδος (Λαοδικείας & Π. Τσαλδάρη 173, Νίκαια)

 

Σάββατο 3.12 στις 6μμ: 

Αποδομώντας μύθους και εθνικές αφηγήσεις της μικρασιατικής εκστρατείας από μία αντιεξουσιαστική οπτική: πόλεμος και εθνικι(στικ)ά οράματα, εκτοπισμοί και εθνοκαθάρσεις, λιποταξίες και κοινωνικές αντιστάσεις

 

Κυριακή 4.12 στις 6μμ: 

«Προσφύγισσα-μετανάστρια-ξένη»: η κυριαρχική εργαλειοποίηση του γυναικείου σώματος για την παραγωγή φαντασιακών ενοποιήσεων/διαχωρισμών-αποκλεισμών

 

Δεν πολεμάμε για κανένα κράτος-θεό-αφέντη

Ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Ενάντια στις πατριαρχικές, πατριωτικές αφηγήσεις

Εξέγερση παντού και πάντα

 

27/11 Αντιμιλιταριστικό Καφενείο στις 19:00 // Παπουτσάδικο

 Αναδημοσίευση από το blog της κατάληψης Παπουτσάδικο:

 

 

* το κουτί οικονομικής ενίσχυσης θα διατεθεί για τα δικαστικά έξοδα του ολικού αρνητή στράτευσης Γιάννη Ρ.

 

Παρέμβαση – Μικροφωνική στη νεάπολη της νίκαιας με αφορμή περιστατικά έμφυλης βίας

[Αναδημοσίευση από τα blog της Παρόδου και των Καρακαηδόνων]

Την Κυριακή 16/10 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική – παρέμβαση, σχετικά με περιστατικά έμφυλης βίας (την απόπειρα γυναικοκτονίας μιας γυναίκας και την απαγωγή μιας 14χρονης). Μοιράστηκε κείμενο, πετάχτηκαν τρικάκια, βάφτηκαν συνθήματα και στενσιλ.

 

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωπα με έμφυλες κακοποιήσεις.

Το πρωί της Πέμπτης 06/10 μια γυναίκα βγαίνει από το σπίτι της στη νίκαια, κυνηγημένη από τον άντρα της, ζητώντας βοήθεια, με ένα βαθύ τράυμα στο λαιμό. «Αμόκ» ονομάστηκε από τα σκουπιδοκάναλα η κατάσταση του άντρα, ο οποίος (παρά το δήθεν αμόκ) είχε τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνει στο σπίτι του εναλλάσσοντας τα αντικείμενα, ώστε να πετύχει το σκοπό του, να τη δολοφονήσει δηλαδή χαρακτηρίζοντάς την «κακιά γυναίκα».

Την επόμενη μέρα στην ίδια γειτονιά αρπάζεται ένα 14 χρονο κορίτσι, καθώς πήγαινε με την αδελφή της στο φούρνο της γειτονιάς, από άντρα ο οποίος ανήκε στο οικογενειακό-φιλικό περιβάλλον του κοριτσιού. Πριν 20 μέρες την είχε αρπάξει ξανά και την είχε βιάσει. Στη μήνυση που είχε υποβάλει τότε η μητέρα του κοριτσιού οι μπάτσοι δεν «μπόρεσαν» να βρουν το τύπο. Το κορίτσι είναι ρομά. Στοιχείο τρομακτικά καταλυτικό για την αποτελεσματικότητα της έρευνάς τους. Σοκαρισμένη η τοπική κοινωνία παρακολουθεί τις εξελίξεις. Το σοκ ασφαλώς και σχετίζεται με το αν μετά τη λέξη «14χρονη» μπει η λέξη «ρομά».

Είναι γνωστό και δεν χρειάζεται παράθεση στατιστικών στοιχείων για να πειστεί κάποια ότι τα περιστατικά πατριαρχικής βίας είναι ιδιαίτερα συχνά στο ευρύτερο οικογενειακό – φιλικό περιβάλλον. Μέσα στην οικογένεια (αυτόν τον θεσμό – στυλοβάτη της πατριαρχίας) εκπαιδευόμαστε στους έμφυλους διαχωρισμούς, μας φοριούνται δίπολα, καθορίζονται ρόλοι, μαθαίνουμε να υπακούμε, να καταστέλλουμε επιθυμίες – τη σεξουαλικότητά μας, να ανεχόμαστε καταπιέσεις – ιεραρχήσεις. Μέσα στα πλαίσια της Άγιας Οικογένειας τα πρόσωπα που αρνούνται και αντιστέκονται στους όρους της αντιμετωπίζουν τη βία. Σωματική και ψυχολογική. Από τον άντρα του σπιτιού. Είναι η πατριαρχία που τους δίνει το δικαίωμα να υποτιμούν, να υψώνουν φωνές, να εξευτελίζουν, να σηκώνουν χέρι, να αρπάζουν αυτό που θέλουν, λες και τα σώματα μας είναι αντικείμενα που τους ανήκουν.
Ταυτόχρονα από τα σκουπιδοΜΜΕ αποδίδονται ψυχολογικοί όροι στον άντρα – φορέα της κακοποίησης. Για να μπορέσουν οι θεατές της κλειδαρότρυπας να καταπιούν αμάσητα πως οι πράξεις αυτού του είδους έχουν σαφή οριοθέτηση στο υποκείμενο που γίνεται φορέας τους. Ότι δηλαδή αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, που προκαλούνται από «τρελούς», «ανώμαλους», «σαλταρισμένους».

Λες και διαφέρουν από αυτό που βλέπουμε και ακούμε σε καθημερινή βάση. Τις φωνές μέσα στα σπίτια, την βία απέναντι σε γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους. Όχι επειδή αυτά είναι ευάλωτα, αλλά ακριβώς επειδή η πατριαρχία δίνει την άδεια να σηκώνουν χέρι σε αυτά τα σώματα. Σε μια κοινωνία όπου πρέπει να κρατάμε «τα εν οίκω, μη εν δήμω», δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες; Περιμένουμε να σοκαριστούμε από το δελτίο των οχτώ; Κι έπειτα να το ξεχάσουμε μόλις παλιώσει η είδηση, όπως και άλλες τόσες και να συνεχίσουμε τη ζωή μας;

Και τέλος πάντων φτάνει πια η στοχοποίηση των ανθρώπων με ζητήματα ψυχικής υγείας. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτοί οι κακοποιητές, οι βιαστές, οι γυναικοκτόνοι. Είναι οι τύποι της διπλανής μας πόρτας πίσω από την οποία όταν ακούμε τις φωνές, τις βρισιές, τα ουρλιαχτά και τα χτυπήματα σιωπούμε και κοιτάμε την δουλειά μας. Και μετά… σοκαριζόμαστε…

Η πατριαρχία ως σύστημα εξουσίας που διακρίνει τους ανθρώπους με βάση το φύλο τους, τη σεξουαλικότητα, την ηλικία και την αρτιμέλεια τους σε ανώτερους και κατώτερους ορίζει ποια σώματα μπορούν να επιβάλλονται σε ποια, σε ποιους πρέπει να υπακούμε, ποιες είναι οι «καλές» και «κακές» γυναίκες, ποια είναι τα σωστά μάτσο αρσενικά και ποιοι οι πούστηδες και οι αδερφές, ποιοι αξίζουν να υπάρχουν και ποιοι πρέπει να εξαφανιστούν γιατί δεν μας κάνουν. Ξεκινάει με γελάκια και ανοχή στα σεξιστικά αστειάκια στις παρέες, με υποτίμηση, με βλέμματα που ζυγίζουν τα σώματα μας από πάνω ως
κάτω, για να γίνει κανονικότητα στις φωνές, στα χτυπήματα, στην καθημερινή κακοποίηση. Και να φτάνουμε έκπληκτοι να αναρωτιόμαστε γιατί ένας άντρας φτάνει στο σημείο να σκοτώνει μια γυναίκα.

Σε κάθε τέτοια εκδήλωσή τους στεκόμαστε σταθερά απέναντι

Συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις και τις αντιστάσεις μας

Θα μας βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας

Υγ. Και μια κουβέντα για τους μπάτσους που δεν μπορούν να βρουν τον αρπαγέα του κοριτσιού, στους οποίους μάλιστα είναι γνωστό το ονοματεπώνυμό του. Δεν έδειξαν την ίδια βραδυπορία και ανικανότητα όταν πριν λίγους μήνες στο διπλανό μας Πέραμα δολοφόνησαν, μετά από καταδίωξη που θύμιζε ταινία, 17χρονο ρομά. Ο ρατσισμός τους ξεδιπλώνεται πλήρως.

πάροδος – καρακαηδόνες

 

Ανακοινώσεις & Αφίσα από την κατάληψη Terra Incognita, την τυπογραφική κολεκτίβα DRUCK! & όλες τις υποδομές που στεγάζονταν στην κατάληψη...

...για την επιχείρηση εκκένωσής της

Terra κατάληψη για πάντα-Αφίσα της διαχειριστικής συνέλευσης 

Οι καταλήψεις και οι δομές μας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία, καθώς και στις καθημερινές μας αντιστάσεις απέναντι στον κόσμο της εξουσίας. Σίγουρα μια εκκένωση αποτελεί σημαντικό χτύπημα στο σύνολο του κινήματος. Όμως τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.

Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.

[https://athens.indymedia.org/post/1606746/]

 

Ανακοίνωση της κατάληψης Terra Incognita για την σημερινή επιχείρηση εκκένωσης

Σήμερα το πρωί (17/8), περίπου στις 5 η ώρα, τα ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ εισέβαλαν στην Terra Incognita στην Θεσσαλονίκη, κτίριο που βρίσκεται υπό κατάληψη από το 2004 και αποτελεί κέντρο αγώνα και σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα της πόλης.

Οι μπάτσοι προέβησαν σε εκκένωση του κτιρίου, ενώ κατάσχεσαν υλικοτεχνικό εξοπλισμό και δέσμευσαν μεγάλο κομμάτι των υποδομών που υπήρχαν στο εσωτερικό του.

Πιο συγκεκριμένα, κατασχέθηκε εξοπλισμός από τις ακόλουθες κινηματικές υποδομές που στεγάζονται στην κατάληψη: Ιατρείου-πρώτων βοηθειών, γυμναστηρίου, βιβλιοθήκης, τυπογραφείου και επίσης μεγάλου μεγέθους αρχείο από αφίσες και έντυπο υλικό πολλών δεκαετιών

Από την πρώτη στιγμή φυσικά δίπλα τους έσπευσαν και οι καλοταϊσμένοι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, οι οποίοι, αφού ξεκίνησαν το θεάρεστο έργο τους διαδίδοντας ψευδείς και ανεξακρίβωτες πληροφορίες περί προσαγωγής ατόμου (κάτι που δεν ισχύει), στην συνέχεια επιδόθηκαν στην συνήθη τους λασπολογία και τα ρεπορτάζ-καρμπόν που αναπαράγουν σε κάθε παρόμοια κατασταλτική επιχείρηση.

Σύντομα σε σημείο κοντά στην κατάληψη μαζεύτηκαν περίπου 100 αλληλέγγυα άτομα, τα οποία σταδιακά κινήθηκαν με πορεία προς το κτίριο, που ήταν περικυκλωμένο από μπάτσους και φώναξαν συνθήματα υπέρ των καταλήψεων και του αναρχικού αγώνα.

Το κράτος, την ίδια ώρα που συνάπτει συμφωνίες με μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις και με εργολάβους της “πράσινης ανάπτυξης” προς όφελος του κεφαλαίου, την ίδια ώρα που μάχεται για τα συμφέροντα των ενεργειακών κολοσσών, παίζοντας ανοιχτά με το ενδεχόμενο μια πολεμικής σύρραξης, την ίδια ώρα που στοιβάζει αβοήθητους ανθρώπους σε κέντρα κράτησης μεταναστών υπό άθλιες συνθήκες, τους πυροβολεί στα σύνορα ή τους πνίγει στην θάλασσα, την ίδια ώρα που χτυπάει το δικαίωμα στην διαδήλωση και επιχειρεί να τσακίσει τους/τις εργαζόμενους/ες, την ίδια ώρα που μεταφέρει στους/στις από-τα-κάτω την ευθύνη για την περεταίρω διάδοση του κορονοϊού, ώστε να καλύψει τα δικά του εγκλήματα απέναντι στο σύστημα υγείας, την ίδια αυτή ώρα λοιπόν δεν θέλει να ανεχτεί καμία φωνή αντίδρασης στο εσωτερικό του.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγει για άλλη μια φορά να επιτεθεί σε μια δομή του αναρχικού κινήματος, η οποία στάθηκε απέναντί του με συνέπεια σε κάθε μια από τις επιδιώξεις του απέναντι στους/στις καταπιεσμένους/ες.

Οι καταλήψεις και οι δομές μας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία, καθώς και στις καθημερινές μας αντιστάσεις απέναντι στον κόσμο της εξουσίας. Σίγουρα μια τέτοια κίνηση αποτελεί σημαντικό χτύπημα στο σύνολο του κινήματος.

Όμως τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.

Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.

 

Βαθιά να μας θάψουν θέλησαν, ξέχασαν ότι ήμασταν σπόρος

Τίποτα δεν τέλειωσε

Η Τerra για πάντα κατάληψη θα μείνει

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις

Κατάληψη Terra Incognita

αναδημοσίευση από https://athens.indymedia.org/post/1606671/

 

Κείμενο της τυπογραφικής κολεκτίβας DRUCK! 

 

"Aπέναντι στην καταστολή, [...] θα είμαστε πάντα [...]

το τυπογραφικό λάθος [...] στα κατάστιχά σας" 

 

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ξημερώματα Δευτέρας, 17 Αυγούστου 2020, η κατάληψη Terra Incognita εκκενώνεται από μπάτσους ύστερα από εισαγγελική παρέμβαση. Διμοιρίες και κλούβες, παρουσία του αστυνομικού διευθυντή, αποκλείουν το χώρο περιμετρικά του κτιρίου και αδειάζουν κυριολεκτικά τη κατάληψη. Προσωπικά αντικείμενα, υλικοτεχνικός εξοπλισμός, έντυπο αρχείο καθώς και εξοπλισμός των δομών που στεγάζονταν στην κατάληψη -ιατρείο πρώτων βοηθειών, γυμναστήριο, τυπογραφείο κ.α.- κατάσχονται από την ελληνική αστυνομία.

Από την πλευρά μας, σαν τυπογραφική κολεκτίβα Druck!, η απώλεια ήταν διπλή καθώς πέρα απο το χώρο μας, χάσαμε και όλο τον εξοπλισμό μας:

Μία τυπογραφική μηχανή offset διάστασης 48 x 65 cm με τα εργαλεία συντήρησής της, μαχαίρι κοπής χαρτιού, 3 μηχανές βιβλιοδεσίας, υπολογιστής, μεγάλη ποσότητα χαρτιών και αναλώσιμων -χημικά, μελάνια, λάδια κλπ. Μία συλλεκτική γραφομηχανή - αντίκα που σώσαμε από τα σκουπίδια, το βιβλίο καταγραφής των τυπωμάτων, καθώς και όλο το αρχείο των εκτυπώσεών μας.

Εξοπλισμός που αποκτήθηκε και οργανώθηκε με πολύ κόπο και τεράστιο κόστος από εμάς, αλλά και των συντρόφων / συλλογικοτήτων που μας βοήθησαν, πιστεύοντας πώς ένα κινηματικό τυπογραφείο θα μπορούσε να δώσει ώθηση στο κίνημα, να διαδώσει το λόγο αδιαμεσολάβητα, έξω από εμπορευματικές λογικές, στη βάση της αυτοοργάνωσης.

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ

Η επιλογή μας να στεγαστούμε σε κατάληψη, και ειδικότερα στην Terra Incognita, δεν ήταν τυχαία, ούτε και γεννήθηκε με όρους χωροταξικής ευκολίας... Στόχος μας ήταν να λειτουργήσουμε μία κινηματική δομή, έξω απο εμπορευματικές λογικές και πελατειακές σχέσεις, που θα προωθεί το λόγο και τις δράσεις του ριζοσπαστικού χώρου ελπίζοντας να γεφυρώσουμε το χάσμα ανάμεσα στην ανάγκη για έντυπη έκφραση και τα πολιτικά και οικονομικά εμπόδια που προκύπτουν όταν αυτή δεν πραγματώνεται μέσα από το ίδιο το κίνημα.

Επιλέξαμε να στεγάσουμε το εγχείρημά μας στην Terra στηρίζοντας έναν ιστορικό κατειλλημένο χώρο της πόλης με ό,τι και αν αυτό συνεπάγονταν για τη βιωσιμότητα του εγχειρήματός μας: Μία τυπογραφική δομή δεν μεταφέρεται εύκολα, δεν μετακομίζει μπροστά στην όποια δυσκολία ή διαφωνία αντιμετωπίσει, τα μηχανήματα και ο όγκος των υλικών και μόνο καθιστούν κάθε απόφαση συγκατοίκησης, απόφαση ζωής. Με αυτά κατά νου, συστεγαστήκαμε με την Terra, συγκατοικήσαμε με τους συντροφούς και τις συντρόφισσες των υπόλοιπων συνελεύσεων με την επιθυμία να αναδείξουμε έναν πολύμορφο, ζωντανό χώρο αλλά και με τη δέσμευση να τον προασπιστούμε απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή -κρατική ή μη.

Από το 2014 λοιπόν και μέχρι σήμερα, η τυπογραφική κολεκτίβα druck! αποτελεί μία ακόμη ενεργή κινηματική δομή. Και όπως όλες οι κινηματικές δομές, δεν υπάρχουμε απλά σαν ένα εργαλείο ή μέσο του κινήματος αλλά ως μία ενεργή διαδικασία αυτομόρφωσης, χειραφέτησης και αυτοδιάθεσης. Ακολουθήσαμε τα χνάρια της τυπογραφικής κολεκτίβας Rotta που στεγαζόταν στην Villa Amalias και μεταλαμπαδεύσαμε την όποια μας γνώση για τη δημιουργία της αυτοοργανωμένης τυπογραφικής ομάδας Titivillus στα Ιωάννινα. Από τους αναρχικούς τυπογράφους του 19ου αιώνα μέχρι και τα παράνομα τυπογραφεία της αντίστασης, η τέχνη της τυπογραφίας διαχρονικά αποτέλεσε μέσο αντιπληροφόρησης και διακίνησης ελεύθερης σκέψης και τα τυπογραφεία χώροι ριζοσπαστικοποίησης. Στη Druck! πραγματώσαμε τις αξίες αυτές. Επικοινωνήσαμε, τυπώσαμε, μάθαμε και μοιραστηκαμε.

Σε αυτά τα 6 χρόνια λειτουργίας μας λοιπόν η τέχνη της τυπογραφίας πήρε την πραγματική της υπόσταση. Μάθαμε να εκτυπώνουμε σε μηχανή offset, ξενυχτήσαμε για να έχουμε το εκάστοτε κινηματικό υλικό έτοιμο πριν από μία πορεία ή παρέμβαση, χάσαμε, χαλάσαμε και ξαναφτιάξαμε αναρίθμητα εξαρτήματα, καψαμε τα χέρια μας απο τα χημικά και λερώσαμε τα ρούχα μας απο τα μελάνια. Με χαρά είδαμε το εγχείρημά μας να αγκαλιάζεται από συλλογικότες ακόμα και εκτός συνόρων, κατανοώντας έτσι ακόμα περισσότερο την αξία των κινηματικών δομών και το ρόλο τους προς τη χειραφέτηση του κινήματος με όρους αυτοοργάνωσης.

ΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΑΘΟΣ

Η εκκένωση ακόμα μίας εστίας αγώνα κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Το κράτος θωρακίζεται και προετοιμάζεται για τις επερχόμενες αντιστάσεις που αναμένει, εντείνοντας την καταστολή των υποδομών και συλλογικοτήτων του «εσωτερικού εχθρού». Δοκιμασμένη συνταγή με αμφίβολα αποτελέσματα. Για κάποιο λόγο, που αδυνατούμε να κατανοήσουμε ακόμα, ο κ. Χρυσοχοίδης και το υπουργείο προ.πο θεωρεί ότι αδειάζοντας ένα κτίριο, ακυρώνει και 16 χρόνια αδιαμεσολάβητων αγώνων, συλλογικοποίησης και συνδιαμόρφωσης. Θεωρεί πώς κλέβοντάς μας τον υλικοτεχνικό μας εξοπλισμό, θα αδειάσουν και οι τοίχοι απο το λόγο μας. Ότι η κυκλοφορία των αγώνων θα πάψει τη στιγμή που ο μιντιακός φακός θα απαθανατίσει τα πειστήρια του εγκλήματος...

ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΙΧΑ ΣΑΣ

Απέναντι στο κράτος καταστολής λοιπόν καταθέτουμε 6 χρόνια και 370 τυπώματα ανατρεπτικού λόγου, μία “μεγάλου μεγέθους τυπογραφική μηχανή” και “ένα μηχάνημα κοπής χάρτου”, τα αποτυπώματά μας πάνω στους τοίχους, τις λάθος συμπτώσεις μας σε έντυπα και βιβλία στις καταλήψεις και τα στέκια σε όλη την ευρώπη. Σκέψεις ελευθερίας αποτυπωμένες στο αρχείο μας και πολύ μελάνι που δε λέει να στεγνώσει, να μας θυμίζει ότι οι αγώνες μοιράζονται και κερδίζονται με συλλογικούς όρους.

Οι δομές του κινήματος δεν ορίζονται απο τις υποδομές τους και μόνο. Βρεθήκαμε στη βάση συλλογικοποίησης των αναγκών μας και της επιθυμίας να πράξουμε πάνω σε αυτές και όσο κόπο και αν καταβάλλαμε να στήσουμε ένα κινηματικό εργαλείο άλλο τόσο αποφασισμένοι είμαστε να ξαναρχίσουμε απο την αρχή, με άλλα μέσα αλλά με την ίδια όρεξη να ξαναχαράξουμε το δρόμο προς τη χειραφέτηση.Όλα τα μελάνια που χαλάσαμε και όλες οι λέξεις που τυπώσαμε δεν είναι αρκετές για να εκφράσουν τη θέλησή μας.

Ραντεβού στους δρόμους και τους τοίχους, κάπου θα ξανασυναντηθούμε...

ΥΓ. προς την ελληνική αστυνομία: Το νου σας, το σύστημα νερού κολλάει λίγο...

 

Αλληλεγγύη στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ TERRA INCOGNITA

Αλληλεγγύη στις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ και τις ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ

1,2,3 πολλά τυπογραφεία...

τυπογραφική κολεκτίβα Druck!

druck@espiv.net

[https://athens.indymedia.org/post/1606789/]

Αντιπληροφόρηση από τους τοίχους των γειτονιών μας

https://athens.indymedia.org/post/1606350/

Αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

ΚΛΟΦΕΝ Τεύχος 3, Ιούνιος 2020

Το παρόν τεύχος αποτελεί μια σύνοψη παλαιότερων και νέων δεδομένων γύρω από τα φλέγοντα τοπικά ζητήματα (τα οποία από την άλλη δεν είναι και τόσο τοπικά), τις θέσεις, την οπτική αγώνα και τα προτάγματα της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

κλοφέν 03 [pdf]

Το κλοφέν είναι ένα ιδιαίτερα τοξικό υγρό που περιέχει υψηλό ποσοστό χλωρίου. Χρησιμοποιείται σε ηλεκτρικούς πυκνωτές, μετασχηματιστές, αντιστάσεις και έχει μολύνει το έδαφος της περιοχής των πρώην λιπασμάτων στη Δραπετσώνα κατά την λειτουργία του εργοστασίου.

Έντυπο δρόμου που μοιράζεται χέρι-χέρι σε δρόμους, πλατείες και παρεμβάσεις, χωρίς κανενός είδους αντίτιμο, της Συνέλευσης Κερατσινίου - Δραπετσώνας.

Η Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας δημιουργήθηκε με το κίνημα των πλατειών τον Ιούνιο του 2011 και συνεχίζει τις συνελεύσεις και τις δράσεις της, στο πλαίσιο της συλλογικής αυτοοργανωμένης αντίστασης, δημιουργικότητας και αλληλεγγύης που έχει διαμορφώσει από τα πρώτα της βήματα.

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα

*Αναδημοσίευση του κειμένου της κατάληψης Δερβενίων 56 στα Εξάρχεια όπου τα ξημερώματα της Παρασκευής 26/06 έγινε επιχείρηση εκκένωσής της.

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα

Η καραντίνα που επιβλήθηκε με αφορμή την «υγειονομική κρίση» του κορωνοϊού δημιούργησε ένα προνομιακό περιβάλλον για το κράτος ώστε να προχωρήσει τα σχέδια του, και να αναβαθμίσει την ατζέντα του. Κρατώντας μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού «στο σπίτι», περιορίζοντας τις συναθροίσεις και γενικότερα την παρουσία στον δημόσιο χώρο, κλείνοντας τους πανεπιστημιακούς χώρους, το ελληνικό κράτος εξασφάλισε πως τα επενδυτικά πλάνα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στον ελλαδικό χώρου θα συνεχίσουν, εντατικοποιώντας την καταστολή για να μην αντιμετωπίσει την παραμικρή αντίσταση.

Από τη μία λοιπόν, εισήγαγε το νομοσχέδιο με τίτλο «Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας», που στρώνει τον δρόμο για την άγρια εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος, με αποκορύφωμα την τυπική κατάργηση των προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Το αναδυόμενο λόμπι της αιολικής ενέργειας τρίβει τα χέρια του, καθώς απελευθερώνεται μεγάλο κομμάτι της επαρχίας, μετατρέποντας τον ελλαδικό χώρο σε ένα τεράστιο οικόπεδο προς αξιοποίηση. Δεν έχασαν δευτερόλεπτο για να βγάλουν στο σφυρί τεράστια «ορεινά οικόπεδα», αλλά και να προχωρήσουν τις εργασίες διάνοιξης δρόμων και εγκατάστασης αιολικών πάρκων, ειδικά αφού η μειωμένη κίνηση στις εθνικές οδούς αποτελούσε ιδανική συνθήκη.

Ταυτόχρονα, με τις έκτακτες (λόγω κορωνοϊού) ρυθμίσεις της εργασίας, ενσωματώθηκαν στο εργασιακό περιβάλλον αλλαγές που τα αφεντικά θα ήθελαν εδώ και χρόνια να εφαρμόσουν. Μαζί με τις μειώσεις των μισθών και την ελαστικοποίηση των ωραρίων, τη μετατροπή των μισθών σε επιδόματα, την εξώθηση στην ανεργία του κόσμου της μαύρης εργασίας, δοκιμάστηκε η τηλε-εργασία και εντάθηκε η εργασία εκ περιτροπής. Αντίστοιχα, ενισχύθηκαν και οι υπηρεσίες τηλε-κατανάλωσης, με μεγάλες κερδισμένες τις μεταφορικές εταιρίες και τις ιντερνετικές υπηρεσίες (τύπου e-food) που πλέον κάνουν delivery από supermarket ως και καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών.

Από την άλλη, το lockdown στα πανεπιστήμια αποτέλεσε το τέλειο άλλοθι για την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου: Πρώτα με την εκκένωση των μεταναστών από το κτίριο Γκίνη, στο συγκρότημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείο στα Εξάρχεια, και την ανακοινωμένη ανάπλασή του, βάζοντας το κτίριο ως αιχμή του σχεδίου. Ένα κτίριο που είχε να σφραγιστεί από το τέλος της Χούντας, και αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς πανεπιστημιακούς χώρους πολιτικής ζύμωσης και δράσης, ταυτισμένο με τη διαχρονική παρουσία των κινημάτων σε αυτόν, πλέον είναι κλειστός, ζητείται φοιτητικό πάσο για να εισέλθεις, και προορίζεται για ανάπλαση. Ακολούθησε η απόπειρα καταστολής του κινηματικού server του espiv.net στο Πάντειο πανεπιστήμιο, που απαντήθηκε και υπερασπίστηκε με ανάλογο τρόπο.

Οι πολιτικές απαγόρευσης στον δημόσιο χώρο, δεν έχουν ακόμα αρθεί στο σύνολό τους. Οι μπάτσοι είναι περισσότεροι, και η παρουσία τους σε δρόμους και πλατείες γίνεται ασφυκτική. Οι μνήμες από την πλατεία Αγ. Γεωργίου στην Κυψέλη, την πλατεία Αγίου Ιωάννου στην Αγία Παρασκευή, όπως και αντίστοιχες κινήσεις στη Θεσσαλονίκη, είναι νωπές. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ειδωθούν τόσο το επερχόμενο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, που είναι σε δημόσια διαβούλευση ήδη από τον Φεβρουάριο, όπως και ο χοντροκομμένος μετασχηματισμός του κέντρου της αθηναϊκής μητρόπολης με τον «μεγάλο περίπατο». Το μητροπολιτικό κέντρο είναι «πόλεμος», είναι μια διαρκής διαδικασία αντιπαράθεσης μεταξύ φτωχοποιημένων και πλεονάζοντων πληθυσμών από τη μία, και επιχειρηματιών εστίασης, τουρισμού, real estate και μπάτσων από την άλλη, με σκοπό τον εξευγενισμό και την πλήρη τουριστικοποίησή του. Μία διαδικασία αντιπαράθεσης από την οποία επιβάλλεται να απουσιάζουν οι καταλήψεις, ως εστίες αγώνα, αλλά και ως παραδείγματα αυτοοργάνωσης και κάλυψης των αναγκών μας, ντόπιων και μεταναστών.

Στον πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό που περιγράφουμε σημαίνοντα ρόλο έχει η οικογένεια Μητσοτάκη-Μπακογιάννη. Το βαθύ πολιτικό της παρελθόν είναι το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτικής οικογενειοκρατίας της Ελλάδας, που σε συνδυασμό με την ανάμειξή της σε μεγάλο κομμάτι του real estate της πρωτεύουσας, την φέρνει σε πολύ ευνοϊκή θέση. Με θέσεις-κλειδιά στην εξουσία (πρωθυπουργός και δήμαρχος) νομιμοποιούν όλες τις παρεμβάσεις τους στην πόλη, οι οποίες εκτός των ευρύτερων κρατικών συμφερόντων (οικονομικών και πολιτικών), εξυπηρετούν και τις οικογενειακές τους επιχειρήσεις στον χώρο των ακινήτων.

*

Η επίθεση αυτή έχει στο στόχαστρό της τους πολιτικούς χώρους, τα εργαλεία και τις υποδομές του ανταγωνιστικού κινήματος. Η κατάργηση του ασύλου σε συνδυασμό με τις εκκενώσεις των κατειλημμένων κτιρίων πρωτίστως στοχεύουν να δημιουργήσουν μία συνθήκη, στην οποία περνάει στα χέρια του κράτους το έδαφος όπου παραδοσιακά οι πολιτικές οργανώσεις της αναρχίας και της αριστεράς συναντιούνται, οργανώνονται, κοινωνικοποιούνται, πραγματοποιούν εκδηλώσεις, στηρίζονται υλικά. Ταυτόχρονα, ο δρόμος, το σημείο των μεγάλων ραντεβού, ο χώρος στον οποίο ιστορικά «γεννιούνται οι συνειδήσεις» επίσης οριοθετείται αυστηρά. Μέσα από την αναβίωση ενός χουντικού νομοσχεδίου, το οποίο αφήνει στη δικαιοδοσία της αστυνομίας και της δημοτικής αρχής τη διεξαγωγή διαδηλώσεων, η κοινωνική αλληλεπίδραση μέσα από τις πορείες, ως ακόμα ένα εργαλείο ηχηρής συλλογικής ανάδειξης των περιεχομένων, της στάσης, της ίδιας μας της πολιτικής ύπαρξης, φιλτράρεται από τους κρατικούς μηχανισμούς με βάση τα δικά τους πολιτικά και «κοινωνικοοικονομικά» κριτήρια.

Το δίπολο που τίθεται είναι «αφομοίωση ή παροπλισμός»: «Αγωνίζεσαι» εντός του επιτρεπόμενου πλαισίου, διαφορετικά δεν σου επιτρέπεται να κάνεις τίποτα. Η πολιτική επιλογή της αυτοοργάνωσης, ως πρακτική διαδικασία οργάνωσης των ατόμων με βάση της δικές τους δυνάμεις, επιθυμίες, σκοπούς και στρατηγική είναι εχθρική στους σχεδιασμούς τους. Στον αντίποδα επιχειρείται να επιβληθεί η κρατική διαμεσολάβηση για οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα: Από τη διοργάνωσης μίας εκδήλωσης ή μιας συναυλίας σε μια πλατεία, ως τη διοργάνωση μιας διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, το κράτος φιλοδοξεί να είναι αυτό που θα κρίνει τους όρους με τους οποίους θα διεξάγονται οι διαδικασίες, οι διεργασίες και οι αγώνες των από τα κάτω.

Μια ακόμη πτυχή της ολομέτωπης αυτής επίθεσης είναι και η αναμόχλευση δικαστικών υποθέσεων, και τα ανυπόστατα κατηγορητήρια που εμπλέκουν συλλήβδην συντρόφους, καθιστώντας τους ομήρους του δικαστικού συστήματος.

*

Τις τελευταίες ημέρες έφτασε στα αυτιά μας η πληροφορία πως επίκειται εκκένωση της κατάληψης Δερβενίων 56 στο προσεχές διάστημα.

Στο πλαίσιο της ευρύτερης επικοινωνιακής διαχείρισης της γειτονιάς των Εξαρχείων, μιας γειτονιάς που αποτελεί πεδίο ανάπτυξης αγώνων του κινήματος διαχρονικά, το κράτος στρέφει την προσοχή του στον πεζόδρομο της Δερβενίων. Με πρόσχημα τη διακίνηση ναρκωτικών, εντείνει τις αστυνομικές επιχειρήσεις στους παρακείμενους δρόμους, και συνεπικουρούμενο από διάφορα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, στρώνει τον δρόμο για μια επικείμενη κατασταλτική επέμβαση.

Η κατάληψη Δερβενίων 56 είναι ενεργή από τον Σεπτέμβρη του 2015, αποτελώντας έναν χώρο του κινήματος με πολύμορφη συμμετοχή στους αγώνες. Εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας, παρέμεινε ανοιχτή, συνεχίζοντας τις πολιτικές της διαδικασίες, ξεκινώντας παράλληλα δομή αλληλοβοήθειας, με στόχο την κάλυψη των αναγκών των από τα κάτω, παρά τις επανειλημμένες πιέσεις που δέχτηκε από κάθε είδους δυνάμεις καταστολής.

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα και θα ματώσετε για να τις πάρετε.

Με το βλέμμα στραμμένο στις εξεγερμένες μητροπόλεις των ΗΠΑ, δεσμευόμαστε πως θα παλέψουμε, θα παραμείνουμε εδώ και θα συμβάλλουμε από την πλευρά μας στις κοινωνικές εκρήξεις του αύριο. Έχουμε ακόμα πολλά να συνεισφέρουμε στην Υπόθεση του ταξικού και κοινωνικού ανταγωνισμού από το δικό μας μετερίζι. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη, γιατί ξέρουμε πως χωρίς εμάς θα είναι λίγο πιο εύκολο να προχωρήσει η ολομέτωπη επίθεση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, από τα πάρκα και τις πλατείες, τους εργασιακούς χώρους και τα σχολεία, τα δάση και τα βουνά, τις γειτονιές και τις ζωές μας. Με όραμα έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, χωρίς διαχωρισμούς βάσει φύλου, φυλής, σεξουαλικότητας. Έναν κόσμο που αξίζει να βιώνεται. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παλέψουμε ενάντια σε κράτος και αφεντικά, ενάντια σε όποιον έχει συμφέρον από τη διατήρηση της ανισότητας και της αδικίας.

Καλούμε τον κόσμο του κινήματος, τις συλλογικότητες και τις πολιτικές ομάδες, τα στέκια και τις καταλήψεις σε Αθήνα και επαρχία σε επαγρύπνηση.

Ενημερώνουμε ήδη τον κόσμο της γειτονιάς για τη στάση μας, και καλούμε να πλαισιώσει συνολικά την υπεράσπιση του κατειλημμένου κτιρίου της Δερβενίων 56.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

κατάληψη Δερβενίων 56,

24/06/2020

Μικροφωνική: Σάββατο 27/6, 12:00, Καλλιδρομίου & Μπενάκη, στη λαϊκή των Εξαρχείων

Μικροφωνική-Συγκέντρωση: Τρίτη 30/6, 19:00, πλατεία Εξαρχείων

https://athens.indymedia.org/post/1605948/

https://dervenion56.espivblogs.net/

Συναυλία αλληλεγγύης στις καταλήψεις, Σάββατο 8/2, στις 8.00 μ.μ , στον πευκώνα αγίων αναργύρων

Συναυλία αλληλεγγύης στις καταλήψεις,

Σάββατο 8/2 στις 8.00 μ.μ,

στον πευκώνα αγίων αναργύρων

(απέναντι από το παλιό δημαρχείο)

ΑΤΑΣΘΑΛΙΑ

ONCE UPON A TIME… THE END

ΓΚΑΜΕΛΑΝ

ΚΑΛΦΑΣ

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

Οι καταλήψεις είναι εγχειρήματα δημιουργίας, έμπρακτης αμφισβήτησης των κυρίαρχων διαχωρισμών ανάμεσά μας. Είναι εξεγερτικές εστίες, διαρκή καλέσματα για ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Απέναντι στη βία του “νόμου & της τάξης” στήνουμε παντού εστίες ανομίας, ενάντια στην ιδιοκτησία, την εξουσία, την πατριαρχία, το κεφάλαιο, το κράτος. Μέχρι την οριστική καταστροφή τους.

Ενάντια στην κρατική καταστολή

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και σε μετανάστ(ρι)ες