Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

14 Δεκέμβρη: προβολή του ντοκυμαντέρ "13th"




14 Δεκέμβρη: προβολή του ντοκυμαντέρ "13th" από τα δεσμά της δουλείας στα δεσμά της φυλακής. Η ποινική διαχείριση της μαύρης κοινότητας από το κράτος στις ΗΠΑ.

Στις 20.30 στο Ρεσάλτο(Έβρου 23 & Βενιζέλου, Ταμπούρια, Κερατσίνι 100μ. από την πλατεία Λαού).

Η αφίσα σε pdf

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

07 Δεκέμβρη στις 20:30 προβολή του "School's out": οι μαθητικοί-φοιτητικοί αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος από την πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης "το ΠΕΙΡΑ(Γ)ΜΑ"


Το παρακάτω κείμενο μοιράστηκε σε σχολεία των περιοχών μας και αφορά τα 10 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τις μαθητικές αντιστάσεις που ακολούθησαν...



για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε εδώ


10 χρόνια από την εξέγερση του 2008. 10 χρόνια από την κρατική δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκoνέα στα Εξάρχεια. 10 χρόνια από γεγονότα που δεν ξεχάσαμε ποτέ, δεν σιωπήσαμε ούτε μια στιγμή για αυτά.

Η μαθητική κοινότητα δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη. Από την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησαν καταλήψεις σχολείων σε όλη την ελλάδα. Έγιναν σχεδόν 700 καταλήψεις σχολείων και επιθέσεις σε τοπικά αστυνομικά τμήματα.

Μαθητ(ρι)ές ξεσηκώνονται, βγαίνουν στο δρόμο, συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής... διεκδικούν την ζωή τους. Oι κοινωνικοί-ταξικοί αγώνες μας δίνουν, εμπειρίες, για να μπορούμε όταν έρθει η ώρα μας, στην δημιουργικότητα και στις πρωτοβουλίες που θα πάρουμε να είμαστε πιο έτοιμοι-ες για να  σταματήσουμε την κανονικότητα.

Οι καταλήψεις και οι αγώνες του κοντινού παρελθόν ήρθαν, έρχονται και θα έρχονται σε σύγκρουση με το κράτος και τους θεσμούς του. Η κατάληψη δεν είναι απλά ένα μέσο αγώνα, αλλά είναι το ίδιο του το περιεχόμενο η αμφισβήτηση του νόμου, της ιδιοκτησίας και όχι η συμφιλίωση με το κράτος, το έθνος και τα αφεντικά.

Σάββατο 6 Δεκέμβρη 2008

Μόλις είχα ξεκινήσει να ετοιμάζομαι να κοιμηθώ όταν ένα μήνυμα ξαφνικά φτάνει στο κινητό μου «Καθίκι μπάτσος έφαγε 15 χρόνο παιδί στα Εξάρχεια τώρα». Δίχως δεύτερη σκέψη τρέχω να δω τι γίνεται. Η μάνα μου αποσβολωμένη κοιτάει την τηλεόραση και μόλις με πετυχαίνει να κρυφοκοιτάζω την είδηση την κλείνει κατευθείαν. Αρχίζω και πλημμυρίζω από οργή. Στην πόρτα με περιμένει κλαίγοντας και τρομαγμένη μου ουρλιάζει ότι δεν θα πάω πουθενά. Δεν δίνω σημασία φεύγω. Φτάνω κέντρο είχαν ήδη αρχίσει οι συγκρούσεις. Εγώ κατευθυνόμουν προς την ΑΣΟΕΕ. Εν τέλει φτάνω, βλέπω κόσμο πολύ κόσμο. Άλλοι κλαίνε άλλοι δεν συγκρατούνται από την οργή και κάποιοι ετοιμάζουν μάρμαρα πέτρες μπουκάλια, μυρίζει μπαρούτι είπα από μέσα μου. Άρχισα και εγώ να φτιάχνω τα δικά μου εφόδια μαζί με τους άλλους. Κάποια στιγμή ξεκινάει η συνέλευση. Νιώθω δέος μέσα μου μπροστά στο μεγαλείο της υπόθεσης. Νιώθω ότι και εγώ με τον τρόπο μου γράφω κομμάτι της ιστορίας. Αρχίζουμε και βγαίνουμε στους δρόμους καίμε τα πάντα, τράπεζες, καταστήματα, καίμε και απαλλοτριώνουμε προϊόντα και τα χρησιμοποιούμε για οδοφράγματα. Έρχονται οι μπάτσοι. Ένιωσα πως ξεκινάει ένας πόλεμος, είχε πραγματικά ξεκινήσει η εξέγερση. Θα αναβληθούν οι γιορτές. Τα συνθήματα που ακούγονταν ήταν 
«ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ...ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ».

Δευτέρα 8,9 Δεκέμβρη 2008

Πάω σχολείο μόνος μου σκοπός να σταματήσει η κανονικότητα. Το σχολείο τίθεται υπό κατάληψη. Τσακωνόμαστε με γονείς και καθηγητές. Το πρωί μαθαίνεται ότι περίπου 700 σχολεία είναι κατειλημμένα. Ξεκινάμε αυθόρμητη πορεία για το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Φτάνουμε. Η οργή ξεχειλίζει αρχίζουμε την επίθεση. Άλλοι τρέχουν άλλοι βρίζουν άλλοι από την οργή κλαίνε οι μπάτσοι μας επιτίθενται, φεύγουμε. Το απόγευμα καλείται πορεία μαθητική στο κέντρο. Οι γονείς μας βλέποντας την πραγματική θλίψη και οργή στα μάτια μας μας ακολουθούν σε μια πρωτοφανή συνάντηση δυο διαφορετικών κόσμων. Γονείς και μαθητές μοιραζόμαστε την ίδια διαμαρτυρία. Την επομένη αυτό δεν θα ξαναγίνει όμως η αντίσταση και οι συγκρούσεις είχαν μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας οι αναταραχές δεν σταματούσαν. Το πρωί της Τρίτης στο σχολείο μας ρωτούσαν περαστικοί, καθηγητές και καθωσπρέπει πολίτες της γειτονίας γιατί τα κάναμε αυτά. Η απάντηση ήταν γιατί όχι?
ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.


το πείρα(γ)μα - πρωτοβουλία ενάντια στο θεσμό της εκπαίδευσης (ρεσάλτο)


Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Έντυπο δρόμου ΡΕΣΑΛΤΟ / γ' κύκλος έκδοσης / τεύχος 7


Το έβδομο τεύχος του εντύπου δρόμου ΡΕΣΑΛΤΟ (γ' κύκλος έκδοσης) κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2018 σε 2000 αντίτυπα και μοιράζεται χέρι με χέρι σε δρόμους, πλατείες, σχολεία, εργασιακούς χώρους και σε πολιτικές-κοινωνικές παρεμβάσεις, χωρίς κανενός είδους αντίτιμο.







Τα περιεχόμενα της έκδοσης του 7ου τεύχους:
  • Editorial
  • Μην μπαίνεις στη γραμμή
  • Ενάντια σε κάθε εθνικό στρατόπεδο
  • Ενάντια στο MASTERPLAN κράτους & πολυεθνικών
  • Για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh!
  • Για τη δολοφονία τριών γυναικών στον Έβρο
  • Τη δημοκρατία βαθιά κατάλαβέ τη...
  • Τι συμβαίνει στην πλατεία Τριών Ιεραρχών στη Νίκαια;
  • Για την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008, 10 χρόνια μετά...

Για να κατεβάσετε το έντυπο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Ο Δεκέμβρης 2008 μέσα από τα μάτια κάποιων εξεγερμένων της κατειλημμένης ΑΣΟΕΕ, Παρασκευή 30/11, 20.30, στο Ρεσάλτο


  • Βιωματικές καταθέσεις, έντυπο και οπτικοακουστικό υλικό για τους εξεγερμένους δρόμους και την κατάληψη της ΑΣΟΕΕ.
10 χρόνια μετά, η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 συνεχίζει να στοιχειώνει τις εξουσίες κάθε είδους και απόχρωσης. Γι’ αυτό αποφεύγουν να μιλούν γι’ αυτή, επιδιώκοντας να περάσει στη λήθη. Γι’ αυτό το θέαμα προσπαθεί να την απονοηματοδοτήσει και να την αφομοιώσει. Όμως, η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 δεν ήταν ούτε απλά μια συλλογική φόρτιση και απάντηση στη δολοφονία του 15χρόνου Αλέξη Γρηγορόπουλου από μπάτσους ούτε «μπάχαλα» σε μεγάλη κλίμακα. Ήταν πολλά περισσότερα. Γι’ αυτό και αποτελεί ζωντανή ιστορία και πηγή έμπνευσης του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνισμού της εποχής μας.



Η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 ήταν η μεγαλύτερη κοινωνική- ταξική εξέγερση από καταβολής του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Η γεωγραφική της διασπορά άγγιξε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, η αριθμητική συμμετοχή ήταν τεράστια, η σύνθεση των υποκειμένων εξαιρετικά πλατιά, η ποικιλομορφία δράσεων, επιθετικότητας, συλλογικοποίησης και «αντι-δομών» που εμφανίστηκαν ήταν πρωτόγνωρη. Κι αυτή η εξέγερση δεν άφησε πίσω της προσωπικότητες, νέες ηγετικές φυσιογνωμίες, νέες δυνατότητες εξουσιαστικής αφομοίωσης, διευθέτησης και διαχείρισης. Η φωνή και οι επιδιώξεις της δε χώρεσαν, δεν ενσωματώθηκαν και δεν καλουπώθηκαν σε αιτήματα.
Οι κοινωνικές ιδιότητες και πολιτικές ταυτότητες του παρελθόντος ρευστοποιήθηκαν μέσα στο καμίνι της εξέγερσης, δημιουργώντας το έδαφος για πολυεπίπεδες νέες κοινωνικές διασταυρώσεις και συμπράξεις, με μοναδική προϋπόθεση τον ακηδεμόνευτο, αδιαμεσολάβητο και ανεξούσιο χαρακτήρα των συνευρέσεων. Μια νέα «ταυτότητα» δημιουργήθηκε, αυτή του εξεγερμένου, που χαρακτηριζόταν από την εχθρότητα για την αστυνομία, κάθε μορφή εξουσίας και διαμεσολάβησης (θεσμικούς φορείς, κόμματα, εργατοπατέρες, ΜΜΕ). Από την άρνηση συνδιαλλαγής με οποιοδήποτε κομμάτι του καθεστωτικού στερεώματος, αριστερό, κεντρώο ή δεξιό. Από την αντικατάσταση της λογικής των αιτημάτων και των διεκδικήσεων με τον λόγο και την πράξη της δημιουργικής καταστροφής. Από την εγκαθίδρυση των αξιών της συντροφικότητας, της αμοιβαιότητας, της αλληλεγγύης, της χαριστικότητας, ως θεμελιωδών τρόπων συγκρότησης ενός νέου είδους κοινωνικότητας και σχέσεων. Μια «ταυτότητα» που δεν ήρθε να ταξινομήσει αλλά να ενοποιήσει, αμφισβητώντας τους επιβαλλόμενους ρόλους κοινωνικοποίησης και κανονικοποίησης που διαχωρίζουν και ιεραρχούν [...]

[…] Ο βασικότερος λόγος, πέρα από τις εκτεταμένες συγκρούσεις και τη διάχυτη αμφισβήτηση, που η εξέγερση αυτή πολεμήθηκε τόσο λυσσαλέα από όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του καθεστώτος (δημοσιογράφους κάθε απόχρωσης, «ανθρώπους του πνεύματος» ολόκληρου του ιδεολογικού φάσματος, καθηγητές πανεπιστημίων, αριστερούς «διανοητές») ήταν γιατί δε σχετίζονταν με κάποια βελτίωση, καλλωπισμό ή εξωραϊσμό του συστήματος αλλά με τη συνολική καταστροφή του. Το εξεγερτικό Συμβάν δε στάθηκε σε κάτι επιμέρους αλλά αμφισβήτησε το όλον, χωρίς διεκδικήσεις απέναντι σε κάποια εξουσία, χωρίς συνδιαλλαγή, χωρίς ανάδειξη ηγετών, χωρίς επιδίωξη για κάποια αλλαγή. Ήταν το ίδιο η αλλαγή, η σύζευξη καταστροφής και δημιουργίας, η επίθεση στο παλιό και η γέννηση του καινούργιου […]

[…] Ο Δεκέμβρης έδειξε πως η εξέγερση είναι εφικτή, πως η κοινωνική εξέγερση είναι εφικτή. Και κατ’ επέκταση πως το όραμα-πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης δεν είναι ούτε ανέφικτο ούτε ανεδαφικό.
 Αν και στον Δεκέμβρη εκβάλανε κοινωνικές διεργασίες πολλών ετών, η εξέγερση σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε γραμμικό αποτέλεσμά τους. Ήταν μάλλον ένα σημείο ασυνέχειας, μια τομή στα αγωνιστικά-εξεγερτικά δεδομένα και η μήτρα γέννησης νέων πολυεπίπεδων και εμπλουτισμένων δυνατοτήτων και προοπτικών.
Δεν είναι τυχαίο που την εξεγερτική άμπωτη από τους δρόμους και τις συγκρούσεις ακολούθησε μια διάχυση του «πνεύματος του Δεκέμβρη» σε μια πλημμυρίδα νέων συλλογικών εγχειρημάτων που ξεπήδησαν μέσα στο επόμενο διάστημα, αποτελώντας κατά μία έννοια τη «φάση της δημιουργίας» (ή αλλιώς της «ανοικοδόμησης») μετά τη «φάση της καταστροφής». Σε πείσμα των καθεστωτικών κάθε απόχρωσης που λασπολογούσαν την εξέγερση ως εκδήλωση μιας «βουβής οργής» χωρίς περιεχόμενο και προσανατολισμό [...]

[...] Ο Δεκέμβρης δεν είναι ταινία που ξαναπαίζεται. Δεν πρόκειται να επαναληφθεί ούτε υπάρχει λόγος να τον αναπολούμε με μια ματιά, μια θύμηση και ένα συναίσθημα που μένει προσκολλημένο στο παρελθόν. Ούτε από την άλλη μπορεί να σβήσει από την ιστορική και κοινωνική μνήμη ή να μετατραπεί σε μουσειακό είδος, σε ένα φολκλόρ της σύγκρουσης. Ζει μέσα στον διαρκή αγώνα για κοινωνική και ατομική απελευθέρωση από τα δεσμά της εξουσίας, για μια αυτοοργανωμένη κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, κοινοκτημοσύνης. Και μεταλαμπαδεύεται σε κάθε επιλογή ρήξης με τους δυνάστες και το σύστημα εκμετάλλευσης τους. Γιατί είναι η σύγκρουση με το σύστημα εκμετάλλευσης, αλλοτρίωσης και υποταγής, τα συμφέροντα και τους προασπιστές του, που ανοίγει περάσματα και αφήνει ανοιχτό τον ορίζοντα της κοινωνικής επανάστασης, του κοινωνικού και ατομικού αυτοκαθορισμού, του ελευθεριακού-εξισωτικού μετασχηματισμού κάθε πτυχής και σχέσης της καθημερινής ζωής.
Άλλωστε, όπως σωστά είχε γραφτεί στους τοίχους της μητρόπολης τις μέρες του Δεκέμβρη και έχει ειπωθεί πολλές φορές από τότε: η εξέγερση δεν ήταν απάντηση ήταν ερώτηση. Ερώτηση για τον τρόπο που βλέπουν οι «από κάτω» την αστυνομική βαρβαρότητα, την κρατική επιβολή, την καπιταλιστική ερημοποίηση. Ερώτηση για τον τρόπο που βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό, τις σχέσεις τους, τις κοινωνικές τους «ιδιότητες», τις πολιτικές τους «ταυτότητες», την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητά τους, τις αρνήσεις και τις καταφάσεις τους, τη συγκρουσιακότητα και τη δημιουργικότητά τους, τις δυνατότητές τους να συναντηθούν και να συμπράξουν χωρίς ηγέτες, ειδικούς και μεσολαβητές, να γεννήσουν το καινούργιο, τον συλλογικό τόπο που δεν (θα) υπάρχει πια εξουσία, ιεραρχία, εκμετάλλευση, διαχωρισμοί και κοινωνικές διακρίσεις. Κι αυτή η ερώτηση παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.

Αποσπάσματα από την μπροσούρα για την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 «πριν-τότε-μετά», που αποτέλεσε την εισήγηση σχετικής εκδήλωσης στο ΡΕΣΑΛΤΟ στις 7/12/2012 από πρωτοβουλία συντρόφων/ισσών του στεκιού, τυπώθηκε τον Απρίλη του 2013 σε 2000 αντίτυπα και διακινήθηκε σε αυτοοργανωμένους χώρους και καταλήψεις, εκδηλώσεις και συνελεύσεις, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.
 

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

Κείμενο σχετικά με τις πρόσφατες καταλήψεις σε σχολεία με εθνικιστικά περιεχόμενα

Το παρακάτω κείμενο μοιράζεται τις τελευταίες μέρες στα λύκεια του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας και κάποια του Πειραιά με αφορμή καταλήψεις που έχουν γίνει από μαθητές στην Κατερίνη και στον Γέρακα με εθνικιστικά περιεχόμενα...


για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε εδώ

Ενάντια σε κάθε εθνικό στρατόπεδο…


Ζούμε σε έναν κόσμο χωρισμένο σε έθνη-κράτη και οι άνθρωποι ανάλογα με το που γεννιούνται «οφείλουν» να υποστηρίζουν «την χώρα τους» ή ακόμη και τη θρησκεία που επικρατεί εκεί που ζουν. Σε ολόκληρο τον πλανήτη υπάρχουν ματωμένες χαρακιές που λέγονται σύνορα οι οποίες καθορίζουν τα γεωγραφικά όρια των κρατών.
Με άλλα λόγια για όποιον δεν το κατάλαβε: η πολιτική και οικονομική εξουσία χωρίζει την ανθρωπότητα σε έθνη και πατρίδες, φτιάχνει κράτη, σύνορα, στρατούς και διεξάγει πολέμους.

Το σύστημα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος

Τα σχολεία ως θεσμός εκπαίδευσης από πολύ μικρή ηλικία προσπαθούν να μας βάλουν στο κεφάλι την αγάπη για την πατρίδα και τα εθνικά ιδεώδη. Η διαδικασία της εκπαίδευσης αυτής, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τις εθνικές εορτές και τους ύμνους, τις παρελάσεις, το μάθημα της ιστορίας που μας παρουσιάζει συγκεκριμένα κομμάτια της εθνικής αφήγησης που βολεύουν την «ελληνική πλευρά».
Άραγε πως θα λειτουργούσε ένα κράτος αν οι κάτοικοι του, αμφισβητούσαν τα σύνορα, την σημαία, τον πατριωτισμό και κάθε εθνική ιδέα; Δεν θα μπορούσε, γιατί η εξουσία δεν θα μπορούσε να επιβληθεί σε μία τόσο μεγάλη κοινωνική ανυπακοή. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που από μικρή ηλικία μας ποτίζουν με έθνος, έμφυλους ρόλους, πατριωτισμό και ρατσισμό. Όποιος “διαφημίζει” τον πατριωτισμό ή και τον εθνικισμό, “διαφημίζει” ταυτόχρονα και την υποταγή στο κράτος. Μας θέλουν οπαδούς των κρατών τους και να αγαπάμε την “χώρα μας”. Να δουλεύουμε μεθαύριο για 400 ευρώ τον μήνα, να είμαστε υπάκουοι στους καθηγητές μας όπως και στα αυριανά αφεντικά μας, να ξυπνάμε το πρωί, να συνηθίσουμε το 8ωρο και να σιωπούμε στον ανώτερο.

Κανένα έθνος δεν μας ενώνει - Κανένα όνομα δεν μας χωρίζει

Το αιωνόβιο (από το 1991 έως και σήμερα) πια «μακεδονικό ζήτημα» έχει επιβληθεί εκ νέου στη δημόσια ατζέντα, με επίδικο αυτήν τη φορά την εισδοχή της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Το να φωνάζεις «η μακεδονία είναι ελληνική» και να σηκώνεις την σημαία είναι τόσο «αντι-συστημικό» που το 1992 η συμμετοχή των μαθητ(ρι)ων στα «τότε» συλλαλητήρια ήταν υποχρεωτική και όσοι και όσες δεν πήγαιναν έπαιρναν απουσία!
Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια δεν αποσκοπούσαν σε τίποτα άλλο παρά από την ανάταση και τη συστράτευση του εθνικού κορμού στο πλάι του ελληνικού κράτους, για την ενίσχυση των διαπραγματεύσεων σε ένα εκ των πραγμάτων ξεπερασμένο διακύβευμα «ονοματοδοσίας» από τα κράτη και το κεφάλαιο. Είτε δεξιοί, είτε κεντρώοι, είτε αριστεροί όλοι είναι κάτω από την ίδια σημαία και όλοι μάχονται για τα «εθνικά συμφέροντα» κάτω από το ίδιο σάβανο και για την ελληνικότητα της μακεδονίας. Η «εθνική ομοψυχία» δεν είναι παρά η επιδιωκόμενη σιωπή των «από κάτω» στις προσταγές των «από πάνω», στο όνομα του έθνους. Ενός «έθνους» που έρχεται εκ νέου στο προσκήνιο ως συγκολλητική ουσία για να ενώσει τους καταπιεστές με τους καταπιεζόμενους, τους εργάτες με τα αφεντικά τους, τους μαθητές με τους καθηγητές τους, τους φυλακισμένους με τους δεσμοφύλακές τους.

Χωράνε στις καταλήψεις εθνικές αυταπάτες και ρατσιστικό μίσος;

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται μια έξαρση βλακείας εθνικισμού από μαθητ(ρι)ες, σε κάποια σχολεία όπως στον Γέρακα και στην Κατερίνη, με αφορμή την αποβολή συμμαθητών τους γιατί φώναζαν συνθήματα στις παρελάσεις για τη μακεδονία. Η αντίδραση τους ήταν να καταλάβουν το σχολείο, βάζοντας εθνικιστικά περιεχόμενα. Με επιτυχία κάνουν αυτά που τους μαθαίνουν η οικογένεια, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το εκπαιδευτικό σύστημα και η εκκλησία. Οι διευθυντές κάνουν έτσι και αλλιώς αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά: να μοιράζουν αποβολές και να επιβάλλονται. Έτσι όμως οι μαθητές μπαίνουν στην σειρά της υποταγής, του εθνικισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Αντί να προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο, τους αλλάζει αυτός και εντέλει μετατρέπονται σε οπαδούς και υποχείρια του πατριωτισμού και του εθνικισμού, σε φορείς κρατικών ιδεολογιών, δογμάτων που μας διδάσκει το ίδιο το σύστημα.
Οι καταλήψεις και οι αγώνες του κοντινού παρελθόντος ήρθαν, έρχονται και θα έρχονται σε σύγκρουση με το κράτος και τους θεσμούς του. Ποιος/α δεν θυμάται την εξέγερση του 2008 μετά από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από μπάτσους και την δράση μαθητ(ρι)ών εκείνες τις μέρες; Πιο συγκεκριμένα στις 8/12/08, η εξέγερση γενικεύτηκε, μαθητ(ρι)ες βγήκαν στους δρόμους με τουλάχιστον 700 σχολεία υπό κατάληψη, πραγματοποιώντας πορείες και επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα καθώς και στις δυνάμεις καταστολής.
Η κατάληψη δεν είναι απλά ένα μέσο αγώνα, αλλά είναι το ίδιο του το περιεχόμενο: η αμφισβήτηση του νόμου, της ιδιοκτησίας και όχι η συμφιλίωση με το κράτος, το έθνος και τα αφεντικά. Μια κατάληψη συγκρούεται με τα υπουργεία, με τους διευθυντές, τα εξουσιαστικά σύμβολα και με την εκπαίδευση συνολικά... Η αναπαραγωγή αυτών που θέλει να μας μάθει ο θεσμός της εκπαίδευσης, όχι μόνο δεν έρχεται σε σύγκρουση μαζί με το σύστημα, αλλά είναι η επιβεβαίωση ότι κάνει “καλά την δουλειά του”. Ας μην ξεφτιλίσουμε το νόημα της κατάληψης…

…να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ελευθερίας!


το πείρα(γ)μα - πρωτοβουλία ενάντια στο θεσμό της εκπαίδευσης (ρεσάλτο)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Εκδηλώσεις και συλλογική κουζίνα τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη στο Ρεσάλτο


Παρασκευές στις 20.30 στο ΡΕΣΑΛΤΟ
 

23 Νοέμβρη: "cafe antimilitaire" από την πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (στον χώρο θα υπάρχει αρχειακό υλικό αντιμιλιταριστικών αφισών & κειμένων) ΣΥΖΗΤΗΣΗ με την πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης "το ΠΕΙΡΑ(Γ)ΜΑ": αρνήσεις απέναντι στον στρατό.
 

30 Νοέμβρη: ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 μέσα από τα μάτια κάποιων εξεγερμένων της κατειλημμένης ΑΣΟΕΕ (έντυπο & οπτικοακουστικό υλικό)
 

07 Δεκέμβρη: προβολή του "School's out"(34'): οι μαθητικοί-φοιτητικοί αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος από την πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης "το ΠΕΙΡΑ(Γ)ΜΑ"
 

14 Δεκέμβρη: προβολή του ντοκυμαντέρ "13th" από τα δεσμά της δουλείας στα δεσμά της φυλακής. Η ποινική διαχείριση της μαύρης κοινότητας από το κράτος στις ΗΠΑ.
 

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ
2 Δεκέμβρη στις 13.00

η αφίσα σε pdf εδώ

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

Προβολή ταινίας - Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο



Προβολή της ταινίας "Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο" διάρκειας 90'.

Παρασκευή 16/11, στις 20.30 στο Ρεσάλτο(Έβρου 23 & Βενιζέλου, Ταμπούρια, Κερατσίνι 100μ. από την πλατεία Λαού).

Με αφορμή τη δολοφονία του/της Ζακ/Zackie oh μας απασχόλησαν ζητήματα όπως η ιδιοκτησία ως κοινωνική σχέση και οι ταξικοί αποκλεισμοί. Ζητήματα που θίγονται μέσα στην ταινία με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Μετά την ταινία, αναλόγως τη διάθεση, επιδιώκουμε να υπάρξει κουβέντα.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Παρασκευές στο Ρεσάλτο

Παρασκευές στο Ρεσάλτο.

Κάθε Παρασκευή μετά τις 20.30 το Ρεσάλτο είναι ανοιχτό είτε για βραδιές χαλαρής συνεύρεσης είτε για θεματικές/δημιουργικές βραδιές με συζητήσεις ή προβολές γύρω από θέματα που μας απασχολούν.

Στον χώρο λειτουργεί αυτοοργανωμένη υποδομή με τσάι/καφέ/μπύρες/κρασί/σνακ με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Αν κάποια Παρασκευή το στέκι δεν ανοίξει, θα υπάρξει σχετική ανακοίνωση.

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

Μοιράσματα στα σχολεία των περιοχών μας, ενάντια στις παρελάσεις & τους επετειακούς μύθους...

Κείμενο ενάντια στις παρελάσεις και "Επετειακό" quiz ενάντια στη λήθη και τους εθνικούς μύθους που μοιράζονται σε έντυπη μορφή στα σχολεία Κερατσινίου-Δραπετσώνας.



Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

Μην μπαίνεις στη γραμμή...
της υπακοής, της πειθαρχίας, της ομοιομορφίας, του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας.

Οι μαθητικές παρελάσεις συμπυκνώνουν τις αντιλήψεις και τις αξίες ενός κόσμου εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Ως τμήμα της εκπαίδευσης της νεολαίας συμβάλουν στη διαμόρφωση συνειδήσεων με βάση μιλιταριστικές, σεξιστικές, ρατσιστικές,εθνικιστικές, εξουσιαστικές αντιλήψεις.

Εμβατήρια, τρομπέτες και τύμπανα στήνουν το σκηνικό όπου θα αναπαραχθεί ο «πολιτισμός των στρατοπέδων»: ομοιόμορφη ενδυμασία, ομοιόμορφος βηματισμός, πανομοιότυπο αυστηρό ύφος. Η εξουσία χρειάζεται μια πειθαρχημένη μάζα που θα υπακούει σε εντολές, είτε αυτές δίνονται στις διάφορες στιγμές της καθημερινότητας είτε στα πεδία των μαχών. Οι «καλοί μαθητές» τοποθετούνται πρώτοι και ο «καλύτερος» χρίζεται σημαιοφόρος. Οι υπόλοιποι τοποθετούνται με βάση το ύψος και το φύλο. Οι πιο ψηλοί μπροστά,οι κοντύτεροι πίσω. Τα αγόρια μπροστά, τα κορίτσια πίσω. Η αγωγή στην ιεραρχία σε όλο της το μεγαλείο, με βάση τα κατασκευασμένα πρότυπα «διανοητικής», «σωματικής», «έμφυλης» ανωτερότητας κάποιων έναντι των υπολοίπων. Οι διαχωρισμοί και η ιεραρχία αποτελούσαν πάντα βασικό εργαλείο της εξουσίας για την εκτέλεση των διαταγών και τη διατήρηση της πειθαρχίας.

Οι παρελάσεις προπαγανδίζουν τη δουλικότητα και την υποταγή. Την υποταγή στους «επίσημους», σε αυτούς που ρημάζουν τη ζωή μας, σε αυτούς που θα δώσουν εντολές για να γίνουμε κρέας στα κανόνια, σε αυτούς που διδάσκουν την παθητικότητα στην καθημερινή εκμετάλλευση, σε αυτούς που οργανώνουν την υποδούλωση και τη λεηλασία μας. Στους βουλευτές, τους τοπικούς αρχοντίσκους, τους στρατιωτικούς, τους μπάτσους, τους παπάδες, οι μαθητές και οι μαθήτριες πρέπει να γυρίσουν το κεφάλι για να αποδώσουν τιμή...

Στον κόσμο της υποταγής, των εθνών-κρατών, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας αρνιόμαστε να υποταχθούμε, επιλέγουμε να μην έχουμε πατρίδα και να μην μπούμε στα έμφυλα καλούπια. Κανένα έθνος δεν μας ενώνει και εναντιωνόμαστε συνολικά σε κάθε αντίληψη/ιδεολογία που οργανώνεται ή σχετίζεται με τα εθνικά ιδεώδη, την πατρίδα, την οικογένεια.

Ούτε εθνικιστές - ούτε πατριώτες
Στην εθνική ενότητα είμαστε προδότρες


το πείρα(γ)μα - πρωτοβουλία ενάντια στο θεσμό της εκπαιδεύσης (ρεσάλτο)





Για να κατεβάσετε το quiz σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

(Ακατάλληλο για πατριδόπληκτους και εθνικόφρονες. Σε περίπτωση υπερδοσολογίας ιστορικής αλήθειας προκαλεί παροδικούς σπασμούς και απώλεια άρθρωσης)


*Για μία αναλυτικότερη προσέγγιση των εθνικών μύθων και μία μικρή συμβολή στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας:



Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Διασυλλογικές αφίσες και κείμενο για τη δολοφονία του Zακ Κωστόπουλου/zackie oh




ακολουθεί το κείμενο:


ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ
ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
Παρασκευή 21.9.18. Ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονείται έπειτα από άγριο ξυλοδαρμό από τους Ευάγγελο Δημόπουλο και Αθανάσιο Χορταριά, καταστηματάρχες της περιοχής, μεσημέρι στην οδό Γλάδστωνος, στην Ομόνοια. Στον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου συμμετέχουν και αστυνομικοί της ομάδας Δίας που δίνουν τα τελευταία θανάσιμα χτυπήματα στον Ζακ. Αρχικά, τα ΜΜΕ αναπαράγουν την είδηση με τον τρόπο που «αντιστοιχεί» στα στερεότυπα της περιοχής και των «πρωταγωνιστών». Από τη μία οι «ανάστατοι» από την «εγκληματικότητα» του ιστορικού κέντρου «φιλήσυχοι καταστηματάρχες» και από την άλλη ο «τοξικοεξαρτημένος», ο «ληστής», ο «εισβολέας», ένα προφίλ που εγείρει τα εδώ και δεκαετίες καλλιεργούμενα φοβικά αντανακλαστικά και διαμορφώνει το νομιμοποιητικό πλαίσιο εξόντωσής του. Τις επόμενες όμως ώρες, σε πείσμα των θλιβε­ρών, επαναλαμβανόμενων μιντιακών χειρισμών, η υπόθεση ανατρέπεται. Ο Ζακ ήταν ένας ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότη­τας, είναι η Zackie Oh που είχε μια ζωή, είχε φίλες και φίλους. Ένα θλιμμένο και ταυτόχρονα εξοργισμένο πλήθος ανθρώπων για την απώλειά του αποκαθιστά άμεσα τον Ζακ ως πρόσωπο εντός του κοινωνικού πεδίου και θυμίζει ότι η δολοφονία του, η κάθε δολοφονία ποτέ δεν στερείται πολιτικών σημαινόμενων.

Η δολοφονία του Ζακ δεν έγινε σε μια τυχαία εποχή ούτε σε ένα τυχαίο τόπο…

Η δολοφονία του Ζακ από τους δυο καταστηματάρχες και τις δυνάμεις της αστυνομίας, μπροστά σε ένα πλήθος κόσμου που, με εξαίρεση δύο-τριών ανθρώπων, παρακολουθούσε με όρους αρένας, είναι υλική συμπύκνωση του δόγματος της ασφάλειας, αυτού που εδώ και δεκαετίες αποτελεί κοινωνικό μοντέλο οργάνωσης, ελέγχου και διαχείρισης του πληθυσμού, που συνοδεύεται από πλήθος αντεγκληματικών, αντιμεταναστευτικών και αντιτρομοκρατικών πολιτικών στο πλαίσιο του λεγόμενου «κράτους ασφάλειας». Η «ασφάλεια των πολιτών» γίνεται βασικός νομιμοποιητικός λόγος ύπαρξης του κράτους και αναδεικνύεται σε βασικό ιδεώδες-ρυθμιστή της κοινωνικής ζωής. Το δόγμα της τάξης και της ασφάλειας δεν περιορίζεται μόνο στη διαμόρφωση ενός εξωτερικού εχθρού, της εισβολής των «βαρβάρων», δεν θωρακίζει μόνο τα σύνορα του κράτους με περισσότερους φράχτες και στρατόπεδα «φιλοξενίας» μεταναστών, δεν φροντίζει μόνο για την ενίσχυση και το βάθεμα των εθνικών αφηγήσεων, αλλά φροντίζει και για την επινόηση του εσωτερικού εχθρού, ειδικά σε μια περίοδο που τεράστια κοινωνικά κομμάτια λεηλατούνται. Για την κατασκευή του ανεπιθύμητου «Άλλου», εκείνου που δεν πληροί τις προϋποθέσεις των κυρίαρχων κανονικοτήτων, διαμορφώνεται συστηματικά η φιγούρα του «αταίριαστου», του μη κανονικού. Μετανάστρι­ες και μετανάστες, παραβατικές/οί, τοξικοεξαρτημένες/οι, άστεγες/οι, ψυχικά «αποκλίνοντες», εκδιδόμενες, επαίτες, άτομα lgbtqi+, αγωνιζόμενες και αγωνιζόμενοι γίνονται οι «επικίνδυνες τάξεις», αυτές που πρέπει να τεθούν σε καθεστώς εξαίρε­σης, ελέγχου και ειδικής διαχείρισης.

Η δολοφονία του Ζακ έγινε σε συγκεκριμένο τόπο. Η περιοχή της Ομόνοιας και πέριξ αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία στις γεωγραφίες του δόγματος της ασφάλειας, όπου εδώ και 20 χρόνια δοκιμάζονται κεντρικές πολιτικές διαχείρισης, οριο­θέτησης και καταστολής των «περιττών». Εκεί κατοικοεδρεύει το διαβόητο κολαστήριο, το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας (ποιος δεν θυμάται τα περίφημα βίντεο που βγήκαν στη φόρα πριν μερικά χρόνια με τα σαδιστικά βασανιστήρια κρατουμένων μεταναστών;), το οποίο δεν προστατεύει τις μαφίες της περιοχής (σωματεμπορία και ναρκωτικά), ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

Στη βάση του μεγάλου στοιχήματος για «εθνική ανάπτυξη» και «επανεκκίνηση της οικονομίας» διαμορφώνονται εκ νέου κοινωνικές-ταξικές συμμαχίες (στην περιοχή της Ομόνοιας μικροί και μεγάλοι καταστηματάρχες, πολυεθνικό ξενοδοχειακό κεφάλαιο, ιδιοκτήτες ακινήτων), ενώ παράλληλα οριοθετούνται οι «προβληματικές» φιγούρες. Ο αέρας της «ανάπτυξης» (με τη λειτουργία νέων ξενοδοχείων στην περιοχή) και της καθόδου τουριστικών ορδών, η άνοδος της αξίας γης, πάει χέ­ρι-χέρι με τον όλο και εντεινόμενο κοινωνικό συντηρητισμό, με τις συμμαχίες των «κανονικών και ευυπόληπτων». Αυτών δηλαδή που δεν θα διστάσουν -όπως έκαναν με τον Ζακ- να υπερασπιστούν την ιδιοκτησία και τα προνόμιά τους χορεύοντας τον δολοφονικό χορό τους πάνω στα σώματα των «περιττών». Η ατομική ιδιοκτησία αποτελεί ιδρυτική αρχή συγκρότησης, ύπαρξης και λειτουργίας του καπιταλιστικού κόσμου. Η υπεράσπισή της αποτελεί βασικό μέλημα του αστικού δικαίου. Οι ξεφτιλισμένοι καταστηματάρχες που λίντσαραν τον Ζακ (αξίζει να σημειωθεί ότι ο ένας από αυτούς, ο Αθανάσιος Χορταριάς, που διατηρεί μεσιτικό γραφείο, είναι συντονιστής της τ.ο. ανατολικής Αττικής του φασιστικού μορφώματος «Πατριωτικό Μέτωπο») προφυλάσσονται από εισαγγελείς, ανακριτές και ιατροδικαστές, όχι στο όνομα κάποιας (δεδομένης) συμπάθειας προς το πρόσωπό τους, αλλά από την ίδια την ουσία του νομικού-δικαιικού συστήματος. Όποιος/α θεωρηθεί ότι παραβιάζει το «ιερό» σύνορο της ατομικής ιδιοκτησίας μπορεί να εξοντωθεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Η σοκαριστική δολοφονία του Ζακ αποτυπώνει κυριολεκτικά ένα «σκοτώστε-σκουπίστε-τελειώσατε» μικροαστών-καταστη­ματαρχών και μπάτσων. Με τους μπάτσους να περιφέρουν στα χέρια τους το δήθεν πειστήριο-μαχαίρι που αποδόθηκε στον Ζακ, αλλά τελικά προκύπτει ότι δεν ήταν δικό του, και τον δολοφόνο Δημόπουλο να σκουπίζει τα γυαλιά της βιτρίνας του μαγαζιού του. Ο Ζακ είχε εκ των προτέρων καταδικαστεί ως «περιττός», οπότε η όποια έρευνα ήταν επίσης περιττή. Όπως και σε άλλες αθέατες περιπτώσεις «έγινε αυτό που έπρεπε»: ένας «απόβλητος» λιγότερος. Χαρακτηριστική της εκ των προτέρων καταδίκης του Ζακ ήταν και η γνωμάτευση των ιατροδικαστών, σύμφωνα με την οποία δεν κρίνονται τα αλλεπάλληλα θανατη­φόρα χτυπήματα από τους φονιάδες του ως τέτοια. Είναι γνωστή εξάλλου η συνεισφορά του ιατροδικαστικού σώματος, όπως και των συγκεκριμένων ιατροδικαστών που ανέλαβαν την υπόθεση, στο ξέπλυμα δολοφονιών από τις δυνάμεις καταστολής.

Οι άμεσες αντιδράσεις για τη δολοφονία του Ζακ, θα συμβάλουν στην «ανάδυσή» του στο πεδίο του ορατού, ως προσώπου και σώματος με όνομα, επιλογές και ιστορία, κάνοντας απαραίτητη την αναπροσαρμογή των μιντιακών και θεσμικών χειρι­σμών. Το δημόσιο πεδίο καταλαμβάνεται από τις μιντιακές αφηγήσεις. Τηλεοπτικά γκάλοπ καλούν τους θεατές να ψηφίσουν σχετικά με το αν τίθενται ή όχι στο πλευρό των εκτελεστών, κλείνοντας το μάτι στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Γνωστές καθε­στωτικές φυλλάδες και διαδικτυακά μέσα που έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στις διαδικασίες κοινωνικού εκφασισμού (πρώτο θέμα, ζούγκλα) πρωτοστατούν στην ανάρτηση αποκαλυπτικών βίντεο με συνοδευτικές εγκλήσεις προς την «πολιτεία» για εγρήγορση σε θέματα εκφασισμού και βαρβαρότητας. Θαυμάσιες αντιστροφές. Δηλώσεις από ακαδημαϊκούς, κόμματα, ακό­μα και από τον τομέα δικαιωμάτων του κυβερνώντος κόμματος (σύριζα) καταδικάζουν τη βαρβαρότητα.

Οι διάφορες (θεσμικές και μιντιακές) προοδευτικές φωνές που αγανακτούν σχετικά με το λιντσάρισμα και τη βίαιη αστυ­νομική αντιμετώπιση του Ζακ, έχουν ρόλο εξισορρόπησης για το σύστημα που γεννά τις διακρίσεις και τη θανατοπολιτική. Κριτικάρουν όχι τη δομή του αλλά τις όποιες ακραίες εκδηλώσεις του που έρχονται στην επιφάνεια. Ζητούν και προτείνουν διορθώσεις. Καθησυχάζουν, απονευρώνουν, μιλάνε για μεμονωμένα περιστατικά, αποπροσανατολίζουν την οργή. Η κατα­δίκη του λιντσαρίσματος και της εξόντωσης ενός «αδύναμου ανθρώπου», γίνονται στη βάση της υπενθύμισης ότι η άσκηση βίας και η τιμωρία είναι δουλειά των αρμόδιων επίσημων αρχών, δηλαδή της αστυνομίας και της δικαιοσύνης. Φτηνοί επι­κήδειοι. Για την επαναδιατύπωση και επιβεβαίωση του κράτους ως του μοναδικού και απόλυτου ρυθμιστή των κοινωνικών ζητημάτων, ως του μηχανισμού που κατέχει το μονοπώλιο της βίας. Για να νομιμοποιηθεί η καθημερινή οργανωμένη βία, η ιεραρχία, η εκμετάλλευση και η επιβολή του κρατικού-καπιταλιστικού-πατριαρχικού συστήματος…

Οι αφηγήσεις είναι σαν προβολείς. Φωτίζουν μέρος της σκηνής αφήνοντας την υπόλοιπη στο σκοτάδι. Αν φωταγωγούσαν ολόκληρη τη σκηνή θα ήταν ουσιαστικά άχρηστοι... Αποστολή της αφήγησης είναι να επιλέγει -και είναι ίδιον της φύσης της να συμπεριλαμβάνει αποκλείοντας και να διαφωτίζει σκιάζοντας...

Στο ίδιο πλαίσιο, η όποια αναφορά των δημοσιευμάτων στην ταυτότητα του Ζακ ως queer, gay, οροθετικού, drag queen δεν υπονοεί κάποια στροφή του κυρίαρχου θεσμικού πλέγματος προς μια κοινωνία χωρίς έμφυλους διαχωρισμούς, διαχωρι­σμούς στη βάση των σεξουαλικών επιλογών ή της αρτιμέλειας. Το ακριβώς αντίθετο. Η υπογράμμιση συμβάλλει και πάλι στην υπενθύμιση των κανονικοτήτων. Η εστίαση σε αυτού του είδους τις αναφορές επιχειρεί να παρουσιάσει αυτά τα πρόσω­πα ως καρικατούρες της «κανονικής ζωής». Οι επίμονες αναφορές δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υποστηρίζουν, έστω και υπόγεια, το καθεστώς της ετεροκανονικότητας, της διάχυτης ομοφοβίας και τρανσφοβίας, του σεξισμού και της πατριαρχίας. Αυτό που πρέπει να εμπεδωθεί είναι ότι ο Ζακ ήταν «διαφορετικός» και αυτό που του συνέβη είναι μια εκδοχή που θα πρέπει να γίνει αποδεκτή ως φυσική κατάληξη των επιλογών του.

Οι φιγούρες των «περισσευούμενων», των «περιττών», των «αποκλινόντων» διευρύνονται και μαζί η ποινική και αστυνομική τους αντιμετώπιση. Ο Ζακ ήταν ένας δραστήριος ακτιβιστής με διευρυμένο φιλικό περίγυρο κι έτσι ανέκτησε το πρόσωπό του, την ταυτότητα και την ιστορία του. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με όλες εκείνες και εκείνους τους «απόβλητους» που δολο­φονούνται στα αστυνομικά κολαστήρια, όπως η δολοφονία-«αυτοκτονία» μιας γυναίκας στο τμήμα Πεντέλης τον Αύγουστο ή η δολοφονία ενός άντρα τον ίδιο μήνα από μπάτσους του Α.Τ. Ομονοίας. Αυτές, εξαντλούνται στην καλύτερη περίπτωση σε μονόστηλα. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τη ζωή πολλών χιλιάδων μεταναστών και μεταναστριών, ζωή χωρίς σημασία, στοι­βαγμένη στα στρατόπεδα αορατότητας, στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Στο ίδιο πλαίσιο νοηματοδοτείται η ζωή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, των τοξικοεξαρτημένων, των παραβατών του κοινωνικού περιθωρίου, όσων βαφτίζονται απροσάρμοστες, αποτυχημένοι, παράξενες, διαφορετικοί. Η φρίκη βαθαίνει και οι μορφές που παίρνει γίνονται όλο και πιο αποτρόπαιες. Να σταθούμε ανάχωμα.


ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚOΣΜΟ
ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΩΝ, ΤΟΥ ΦOΒΟΥ, ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ,
ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ,
ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ-ΚΡΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤIΣ ΑΟΡΑΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΓΡΙΟΥΣ,
ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ, ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΥΣ,
ΤΟΥΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Πάροδος (Νίκαια), Θερσίτης (Ίλιον), Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση-Ίλιον), Αναρχικές/οι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας κ’ τον Πειραιά, Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης