Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Εκδήλωση-Συζήτηση: Ο φασισμός στα έδρανα των δημιουργών του / Σάββατο 28.09 (7:30μμ) στο Ρεσάλτο


"Καλό, αληθές και δίκαιο είναι ό,τι ωφελεί το κράτος. Η δική του σωτηρία, η αξιοπρέπειά του, η εξουσία του είναι το κριτήριο του ηθικού."
Τόμας Μαν



Το Σάββατο 28 Σεπτέμβρη στις 7:30μμ, στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση:

Ο φασισμός στα έδρανα των δημιουργών του. Προσεγγίζοντας αντιθεσμικά τους μύθους, τις ιστορικές καταβολές και τις συστημικές διεργασίες στις δίκες των φασιστών.



Συλλογικά αναχώματα στα τάγματα εφόδου του κράτους, των επενδυτών, των φασιστικών συμμοριών - Πορεία στο Πέραμα, Παρασκευή 20/9, 18.30, Πλ. Ηρώων




Η 18η Σεπτέμβρη δεν είναι επέτειος, δεν είναι μνημόσυνο, είναι υπενθύμιση αντίστασης

ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ
ΚΡΑΤΟΥΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΜΜΟΡΙΩΝ 

Οι περιοχές μας, οι συνοικίες του Πειραιά και κυριότερα το Πέραμα, η Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, η Νίκαια, από καταβολής τους εδώ και έναν αιώνα, έχουν χαρακτηριστεί ως γειτονιές εργατ(ρι)ών, προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών, στις οποίες έχουν εφαρμοστεί εντατικά η εκμετάλλευση και η ρύπανση όπως και η κρατική και παρακρατική καταστολή στις περιπτώσεις που οι «υποτελείς» αναγνώρισαν τον συλλογικό εαυτό τους και σήκωσαν κεφάλι.
Έτσι και την τελευταία δεκαετία, της περιβόητης «κρίσης», οι «δύσκολες» αυτές γειτονιές στην άκρη της πόλης, πολιορκούνται για άλλη μια φορά από τα «τάγματα εφόδου» του κράτους, των επενδυτών, των φασιστικών συμμοριών.
«Το κράτος έχει συνέχεια», δηλώνουν με νόημα όλοι οι εναλλασσόμενοι κυβερνήτες και συγκυβερνήτες. Με τη φράση αυτή εννοούν ότι πέρα από τις όποιες διαφορές στη συνταγή, τη μέθοδο και το ύφος διακυβέρνησης, ο κεντρικός προσανατολισμός της θεσμικής και οικονομικής πολιτικής και των «απαιτούμενων αναδιαρθρώσεων» είναι κοινός και αδιαμφισβήτητος. 
Η αριστερά του κράτους που κυβέρνησε τα προηγούμενα 4,5 χρόνια έχοντας αναδειχτεί μέσα από ένα εμπόριο ελπίδας, έφερε και εφάρμοσε ένα 3ο μνημόνιο, ολοκλήρωσε το «πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής» και ανακοίνωσε την «επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα» με μια συμφωνία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς διασφάλισης της συνέχισης των νεοφιλελεύθερων μέτρων και αναδιαρθρώσεων για τις επόμενες δεκαετίες. Η πιο σημαντική συμβολή της όμως στην αποκατάσταση της συστημικής ομαλότητας είναι ότι εργάστηκε εντατικά για την απονεύρωση των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων, την επιβολή της «κοινωνικής ειρήνης», τη διάχυση της ματαιότητας, την κανονικοποίηση των εθνικών λόγων, την επαναφορά του στρατού ως ρυθμιστή κοινωνικών υποθέσεων (όπως οι στρατοπεδικοί χώροι εκτοπισμού μεταναστών/ριών), την εμβάθυνση του κοινωνικού συντηρητισμού.
Η δεξιά του κράτους, που ανέλαβε τα κυβερνητικά ηνία πριν από δυο μήνες, έρχεται να συνεχίσει (με πιο επιθετικό τρόπο) και να επεκτείνει την πολιτική που προσφέρει «γη και ύδωρ» στο κεφάλαιο (την κυκλοφορία, τη συσσώρευση, την κερδοφορία και τις επενδύσεις του), να διασφαλίσει τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των εγχώριων και υπερεθνικών οικονομικών και πολιτικών ελίτ, να εμπεδώσει στη διακυβέρνηση τη λογική του εταιρικού management, να θωρακίσει το «κράτος έκτακτης ανάγκης»: αναβάθμιση των αστυνομικών και στρατιωτικών σωμάτων και επιχειρήσεων, εμπλουτισμό του ιδεολογήματος της «ασφάλειας», δόγματα «νόμου και τάξης», κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, εκκενώσεις καταλήψεων, πολλαπλασιασμός των στρατοπέδων ομηρίας και γκετοποίησης μεταναστ(ρι)ών, στιγματισμός και καταστολή των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων, των πληβείων, όσων αποκλίνουν ή δεν χωράνε στα πρότυπα φυλετικής/πολιτισμικής/έμφυλης «κανονικότητας».
Περιβάλλον φιλικό για τις επενδύσεις, ταχύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, τραπεζική ρευστότητα, ανάπτυξη, καινοτομία, επιχειρηματικότητα, είναι το τροπάρι που μουρμουρίζουν καθημερινά οι νέοι ψάλτες των αγορών. Που την ίδια στιγμή σημαίνει περαιτέρω συρρίκνωση του «εργατικού κόστους», των «εργασιακών δικαιωμάτων» και της δυνατότητας κήρυξης απεργιών, αυξανόμενες δυσκολίες πρόσβασης στην περίθαλψη, εντατικότερη λεηλασία των βουνών, των ποταμών, των θαλασσών, της άγριας ζωής.
Οι επενδύσεις παρουσιάζονται σαν «μάννα εξ ουρανού» και οι επενδυτές κάτι σαν «οι μάγοι με τα δώρα». Αυτοί, δηλαδή, που οργανώνουν την καθημερινή μας εκμετάλλευση, τον αποκλεισμό μας από τους ελεύθερους χώρους και ευθύνονται για τη ρύπανση στις περιοχές μας. Όπως η COSCO, η OIL ONE, η LAFARGE BETON, οι εφοπλιστικές, τουριστικές, πετρελαϊκές, εμπορικές, εργολαβικές εταιρείες, τα τεχνολογικά πάρκα καινοτομίας σαν αυτό που σχεδιάζουν κυβέρνηση και τοπικές αρχές για start up επιχειρήσεις στα πρώην λιπάσματα στη Δραπετσώνα, τα κάθε λογής μεγάλα και μικρά αφεντικά.
Το παράκτιο μέτωπο από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα, περιφράσσεται όλο και περισσότερο και μετατρέπεται σταδιακά σε ένα είδος «ειδικής οικονομικής ζώνης» για το εγχώριο και πολυεθνικό κεφάλαιο. Ενώ από την άλλη πλευρά, από το Φαληρικό Δέλτα μέχρι το Ελληνικό, ειδικότερα με την επένδυση της LAMDA DEVELOPMENT στο πρώην αεροδρόμιο, μεγεθύνεται η βιομηχανία του πολυτελούς τουρισμού, της διασκέδασης και του τζόγου.
Κι η υπόσχεση για εμάς, μια θεσούλα (είτε σε βιομηχανικές, ναυπηγοεπισκευαστικές, τουριστικές εργασίες είτε στις κάθε λογής υπηρεσίες) στα γρανάζια της καπιταλιστικής μηχανής που ανεβάζει στροφές και χρειάζεται ανθρώπινο «καύσιμο». Και κάπου ανάμεσα, μια-δυο στριμωγμένες γωνιές περιπάτου, συναυλιών και αθλητικών δραστηριοτήτων, περιστοιχισμένες από καζάνια και διυλιστήρια, car terminals, πολυώροφα κτήρια, τεράστιες αποθήκες logistics, εργοστάσια τσιμέντου, εγκαταστάσεις που επεξεργάζονται τα λύματα σχεδόν ολόκληρης της Αττικής, ακούγοντας τους γερανούς και τα κλαρκ να φορτοεκφορτώνουν κοντέινερ εμπορευμάτων, 12 μήνες τον χρόνο, 24 ώρες το 24ώρο.
Το περίφημο προεκλογικό αφήγημα των βασικών διεκδικητών της κρατικής εξουσίας περί «επιστροφής στην κανονικότητα» συσχετίστηκε και μετεκλογικά με την αποτυχία εισόδου της νεοναζιστικής συμμορίας χ.α. στο κοινοβούλιο που παρουσιάστηκε ως «αντιφασιστική νίκη». Παρακάμπτοντας την αλλαγή της σκυτάλης από τον φασιστικό σχηματισμό Ελληνική Λύση και τη σύμπτωση της κρατικής ατζέντας για το μεταναστευτικό και τα σώματα ασφαλείας με την ατζέντα της χ.α. Και πάνω από όλα δίνοντας δημοκρατικό-κοινοβουλευτικό περιεχόμενο στον αντιφασισμό. Ενώ τους επόμενους μήνες αναμένεται να ολοκληρωθεί η δίκη της χ.α., που σκοπό έχει την εμπέδωση του κράτους ως μοναδικού ρυθμιστή των κοινωνικών υποθέσεων και συγκρούσεων και το ξέπλυμα του θεσμικού ρατσισμού, της κρατικής καταστολής, της «θεωρίας των άκρων».
Οι φασιστικές συμμορίες, δεν είναι τίποτε άλλο από συμπληρωματικός κατασταλτικός μηχανισμός του συστήματος που τις γεννά και τις θρέφει. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι φασίστες πριμοδοτήθηκαν για χρόνια πολιτικά και μιντιακά και είχαν πλήρη αστυνομική κάλυψη-στήριξη για να διαχύσουν κοινωνικά το εθνικιστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό τους δηλητήριο και για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν πογκρόμ σε πλατείες και δρόμους του κέντρου της Αθήνας, εκφοβιστικές παρελάσεις στις γειτονιές, δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστ(ρι)ες, αναρχικές, αριστερούς, συνδικαλιστές, καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους.
Ως παρακρατικός μηχανισμός επιβολής της τάξης περιορίστηκαν από τους κρατικούς πάτρωνές τους και οδηγήθηκαν σε δίκη μόνο όταν μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την αντιφασιστική έκρηξη που ακολούθησε κρίθηκε ότι από παράγοντας συστημικής σταθερότητας μετατρέπονταν σε παράγοντα αποσταθεροποίησης. Μετά την εκλογική τους αποτυχία δίνουν μια εικόνα συρρίκνωσης και αποδιοργάνωσης, η οποία μένει να αποδειχθεί αν αποτελεί την έκφραση του ορίου της συστημικής τους χρησιμότητας ή ένα τέχνασμα για τη διάσωση της ηγεσίας και του κομματικού μηχανισμού τους από τις καταδίκες.
Όμως, το δίκαιο και η δικαιοσύνη είναι πάντα η γλώσσα και ο νόμος του ισχυρού. Γι' αυτό και τα φασιστοειδή δεν πρόκειται να εξαφανιστούν ούτε με δίκες και καταδίκες ούτε με την απόσυρσή τους από τα βουλευτικά έδρανα αλλά με την καθολική «κοινωνική απονομιμοποίησή» τους και την αδιαπραγμάτευτη άρνηση παραχώρησης έστω και μιας σπιθαμής γης μέσα από ακηδεμόνευτους-αδιαμεσολάβητους-αντιθεσμικούς αγώνες, όπως αρκετοί από αυτούς που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια.
«Αν δεν αντισταθούμε σ’ όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές» λέει ένα γνωστό αντιεξουσιαστικό σύνθημα. Γιατί δεν υπάρχουν σωτήρες ή από μηχανής θεοί αντιθέτως ό,τι κατακτήθηκε στην ιστορία έγινε μέσα από συλλογικούς αγώνες, εξεγέρσεις και επαναστάσεις των καταπιεσμένων, που υπέδειξαν ότι η ματαιότητα, η υποχώρηση, ο συμβιβασμός, η εθελοδουλία δεν είναι αυτονόητα ούτε μονόδρομος.
Διερευνούμε περάσματα στην εξουσιαστική-καπιταλιστική έρημο, προτάσσοντας και πραγματώνοντας την ατομική και συλλογική σύγκρουση και ρήξη με τον πολιτισμό της εκμετάλλευσης και της υποταγής, την αυτοοργάνωση της καθημερινής ζωής και των αγώνων, το όραμα ενός άλλου κόσμου συνθετικού πληθυντικού αριθμού, αμοιβαιότητας και αλληλοβοήθειας. Έναν κόσμο χωρίς κράτος και ιεραρχία, κεφάλαιο και ατομική ιδιοκτησία, σύνορα και πατρίδες, θρησκείες και ειδικούς, πατριαρχία και σεξισμό, εθνικισμό και μιλιταρισμό, ρατσισμό και διακρίσεις, χωρίς καμιά μορφή ανωτερότητας και εξουσίας.

αυτοοργανωμένες κοινότητες
αγώνα, δημιουργικότητας, αλληλεγγύης
σε κάθε γειτονιά

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ
Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019

ένα ενημερωτικό, ένα μεταφρασμένο κείμενο...

...ή πώς η σπασμένη αλυσίδα στο αριστερό χέρι της θεάς νίκης ξεπάστρεψε τον ελ άνχελ!



Στις 12.08.2019, στην πόλη του Μεξικό, εκατοντάδες γυναίκες ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης με συνθήματα όπως «τέρμα με τη βία ενάντια στις γυναίκες», «οι φίλες μου θέλω να με προστατεύουν, όχι οι μπάτσοι», «βιαστές θα σας κόψουμε τους πούτσους». Με γκλίτερ, καπνογόνα, κρουστά, σπρέι, κουκούλες, εργαλεία και πέτρες η διαδήλωση έφτασε στο Γενικό Γραφείο της Εισαγγελίας. Οι γυάλινες πόρτες έπεσαν και αυτές όρμησαν μέσα εκφράζοντας την ελάχιστη οργή. Η αφορμή του μαζικού βιασμού μίας κοπέλας από 4 μπάτσους, οι καταγγελίες για αντίστοιχες σεξουαλικές κακοποιήσεις από άλλες 6 γυναίκες μέσα σε έναν μήνα σε έναν τόπο (όπως σε όλους τους τόπους) που οι βιασμοί, οι σεξιστικές παραβιάσεις, οι κακοποιήσεις και οι δολοφονίες θηλυκών σωμάτων είναι καθημερινότητα. Από εκείνη την ημέρα και για πολλές στη συνέχεια μέρες, γυναίκες σε πολλές πόλεις του Μεξικού, διαδήλωναν, φώναζαν, έκλαιγαν, χόρευαν, έσπαζαν, έκαιγαν και βανδάλιζαν τον πολιτισμό της πατριαρχίας και του σεξισμού. Στις 17.08 το αστυνομικό τμήμα Florencia στη LaRoma τυλίγεται στις φλόγες, και πραγματοποιούνται επιθέσεις σε στάσεις του μετρό. Ενώ βεβήλωσαν, όλες αυτές τις ημέρες, με όποιο τρόπο μπορούσαν, το προβεβλημένο μνημείο της ανεξαρτησίας στην πόλη του Μεξικό, με το όνομα «ο άγγελος», στο οποίο σε ύψος 36 μέτρων στέκεται ένα άγαλμα της θεάς Νίκης που στο δεξί της χέρι κρατάει ένα στεφάνι (σύμβολο της νίκης) και στο αριστερό μία σπασμένη αλυσίδα (σύμβολο της ελευθερίας).

Όπως ήταν επόμενο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κυρίαρχα και εναλλακτικά δεν ενδιαφέρθηκαν για αυτή την εξέγερση του γκλίτερ, του μωβ, του ροζ και του μαύρου παρά μόνο μετά από 4 ή 5 μέρες και το λιγότερο με προβληματικούς όρους (οι γυναίκες ως θύματα, το Μεξικό ως προβληματικός τόπος σχετικά με τη βία ενάντια στις γυναίκες, αιτήματα που οφείλει το κράτος να εξετάσει, η δικαιοσύνη που πρέπει να αποδοθεί, βανδαλισμοί μνημείων κλπ). Όπως επίσης ήταν δεδομένο πολλοί αριστεροί, αριστεριστές και λοιποί «ευαίσθητοι πολιτικοποιημένοι» άσκησαν κριτική είτε για τους βανδαλισμούς είτε για το γεγονός ότι δεν άσκησαν αρκετή βία. Και τέλος δεν έλειψε και η αντιδραστική απάντηση απέναντι στο #NoNosCuidanNosViolan, έτσι στις 18.08 δημιουργήθηκε το #EllasSiMeRepresentan (στo οποίo συμμετείχαν μεταξύ άλλων "γνωστές" ακαδημαϊκές φεμινίστριες) επειδή «λερώθηκε» το σύμβολο όλου του Μεξικού, ο άγγελος -ελ ανχελ- αλλά και επειδή «δεν γίνονται έτσι τα πράγματα».

Οι «γυναίκες μάγισσες και εξεγερμένες» απάντησαν πως «θα επιτεθούμε στα σύμβολά τους όσες φορές κρίνουμε απαραίτητο» και εξήγγειλαν πως «είμαστε χιλιάδες σε πόλεμο του γκλίτερ και πως αυτοί είναι έτοιμοι να πέσουν».
Ακολουθεί ένα κείμενο που γράφτηκε στις 17.08 από εκεί και που το μεταφράσαμε. Ενώ στις 29.08 ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης χρωματίσαμε με στένσιλ σημεία στους δρόμους του Κερατσινίου.


[το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται εδώ, καθώς υπάρχει κι ένα ακόμα κείμενο στα αγγλικά εδώ]

Μεξικό: κανείς δεν είπε πως είναι ειρηνικό 

Το μεξικάνικο κράτος, τα ΜΜΕ, ο κόσμος μας λένε ψεύτρες και ότι υπερβάλλουμε κάθε φορά που καταγγέλλουμε μια σεξουαλική επίθεση. Σήμερα όλοι αυτοί, εμφανίζουν δημόσια ως ψέμα τον πολλαπλό βιασμό από αστυνομικούς μιας κοπέλας που φοβήθηκε να συνεχίσει την καταγγελία γιατί κανείς δεν εγγυήθηκε κανενός είδους ασφάλεια ούτε στην ίδια, ούτε στην οικογένειά της. Κάνουν τους ανυποψίαστους, βογκούν δύσπιστα που επαναβεβαιώθηκε η σάπια θέση τους, πανηγυρίζοντας που είχαν δίκιο ότι για άλλη μια φορά μια γυναίκα είπε ψέματα, επιβεβαιώνοντας με παρρησία ότι είναι άνδρες και ότι είναι αθώοι. 
Ο κόσμος είναι ικανοποιημένος με την εκδοχή των βίντεο που δημοσιεύτηκαν από τα ΜΜΕ, όπου διαψεύδουν τη δήλωση της κακοποιημένης κοπέλας. Για τον κόσμο γίνεται πιο εύκολο έτσι, καθώς τον καθησυχάζει να ξέρει ότι μπορεί να συνεχίσει να εμπιστεύεται τους δήμιους του. Γίνεται πιο βολικό έτσι, καθώς ο κόσμος μπορεί να συνεχίζει τη ζωή του χωρίς να νιώθει ένοχος που υποστηρίζει ένα κοινωνικό σύστημα που ενισχύει σε νιοστό βαθμό τη βία ενάντια στα σώματα των γυναικών. Έτσι, μπορεί ο κόσμος να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου θεωρώντας ότι οι αστυνομικοί δεν θα κακοποιήσουν σεξουαλικά τις κόρες τους...
Αυτό που ξεχνούν είναι ότι αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία περίπτωση που γυναίκες, σε ολόκληρο τον κόσμο, καταγγέλλουν την σεξουαλική κακοποίησή τους από δημόσιους λειτουργούς. Πάντα καταχρούνται την εξουσία τους και θα συνεχίζουν να το κάνουν. Έτσι όπως ένας άνδρας που δεν είναι δημόσιος λειτουργός κρύβεται στα σκοτάδια για να επιτεθεί, έτσι και αυτοί κρύβονται πίσω από τον τίτλο του αστυνομικού, του στρατιωτικού, του πολιτικού.

16 Αυγούστου 2019. Διαδηλώσεις ενάντια στην έμφυλη βία στη μεξικανική επικράτεια

Όταν βραδιάζει μπαίνουν στην άκρη και οι κανόνες καλής συμπεριφοράς και το να είμαστε φρόνιμες πολίτισσες και το να φωνάζουμε συνθήματα, ζητώντας, σχεδόν ικετεύοντας, να εισακουστούμε: ότι δεν θέλουμε να επιβιώνουμε σε μια καθημερινότητα μέσα στον φόβο που μας επιβάλλουν, ότι δεν θέλουμε να μας βασανίζουν μέχρι θανάτου, να μας δολοφονούν, να βλέπουν οι μανάδες μας τα σώματά μας σε κατάσταση αποσύνθεσης ή να μην μας βρίσκουν ποτέ...

Και έρχονται τα συνθήματα στους τοίχους, τα παιχνίδια με τα καπνογόνα, οι καπνοί οι κόκκινοι και οι μωβ, η κίνηση, φωνές ολοένα και πιο δυνατές, το πρώτο τζάμι που θρυμματίζεται, οι φωνές επιδοκιμασίας να ξεχύνονται, αυτοσχέδια εργαλεία κι άλλα τζάμια να πέφτουν. Ουρλιάζουμε από οργή, από χαρά, από θλίψη... Ναι, ήμασταν εμείς, ναι, θα το ξανακάναμε χίλιες και μία ακόμα φορές, ναι, απομακρύναμε τους άνδρες από τις ομάδες μας, από τον δικό μας χώρο δράσης. Δεν είχαν καμιά δουλειά εκεί. Δεν ήταν καλεσμένοι. Δεν ήταν ευπρόσδεκτοι ούτε ως φίλοι ούτε ως σύμμαχοι.
Η νύχτα μας κάλυψε και δεν νιώσαμε τρόμο ούτε για την αστυνομία ούτε από τους σκοτεινούς δρόμους. Ήμασταν μια πλημμυρίδα από άγνωστες, ενωμένες, δυνατές, αποδιοργανωμένα λυσσασμένες, άρρωστες από οργή και απογοήτευση. Από όπου περάσαμε τα βάψαμε όλα, σπάσαμε κάθε σύμβολο κάθε εξουσίας που ευθύνεται για τις καθημερινές κακοποιήσεις. Κάψαμε ότι μπορέσαμε.

Μα, μας ρωτάνε, γιατί είμαστε έξαλλες;

Μας λένε σκύλες, ανισόρροπες, υστερικές, πουτάνες, ξεδιάντροπες. Μας γελοιοποιούν, μας χλευάζουν, ζητάν να μας σκοτώσουν, να μας βιάσουν, να μας «κλείσουν μέσα». Μας λένε: μα δεν είναι τρόποι αυτοί να διαμαρτύρεστε, μα όχι τους τοίχους, μα όχι τα τζάμια, μα όχι τα μνημεία, μα ποιος θα καθαρίσει την πόλη; Μας λένε ότι ήμαστε ένα μάτσο ενοχλητικές γκόμενες, ότι ξεφτιλίζουμε το κίνημα, ότι ήμαστε πρακτόρισσες, προβοκατόρισσες, φασίστριες, εγκάθετες της δεξιάς, συμμορίτισσες της αριστεράς.

Γεννήθηκα με αυτό το σώμα το οποίο με σημαδεύει σε ολόκληρη την ιστορία και σε ολόκληρη τη γη, ως κάτι που αυτοί ονομάζουν γυναίκα, και με δημιούργησαν ώστε να είμαι υποταγμένη, ποδοπατημένη, κακοποιημένη, ώστε να είμαι μητέρα, να φροντίζω, να εξυπηρετώ, να ανέχομαι, να σωπαίνω, να υπηρετώ τον δούλο του αφέντη και τον ίδιο τον αφέντη... Αναγνωρίζω την ιστορία της οποιασδήποτε άλλης γυναίκας ως δική μου, γι’ αυτό βγαίνω στον δρόμο με αυτές, γι’ αυτό ήμασταν όλες, γι’ αυτό δεν εγκαταλείπουμε καμία και αναγνωρίζουμε τις πράξεις όλων μας.
Καμία δεν κάλεσε σε ειρηνική πορεία. Καμιά δεν βγήκε στο όνομα καμιάς άλλης. Δεν θέλουμε να εκπροσωπήσουμε κανέναν και κανείς δεν μας εκπροσωπεί. Δεν ζητάμε δικαιοσύνη από τον δήμιο μας. Δεν εκλιπαρούμε για τα ψίχουλα που προσφέρει η προδότρια Sheinbaum (κυβερνήτρια της πόλης του Μεξικό) και ο φαφλατάς του προεδρικού θώκου. Αυτό που συνέβη χθες (16 Αυγούστου) ήταν μια έκρηξη οργής. Και ξέρουμε ότι οι αρχές δεν θα κουνήσουν ούτε ένα δάκτυλο για να εγγυηθούν την ασφάλειά μας ή για να τιμωρήσουν αυτούς που μας κακοποιούν. Θα υπάρξουν κι άλλες δολοφονίες γυναικών, σε ολόκληρο το κόσμο, επειδή είναι γυναίκες, θα συνεχίσουν να ρίχνουν σε εμάς την ευθύνη, να μας ενοχοποιούν, θα συνεχίσουν να μας αποκαλούν ψεύτρες. Οι απατεώνες των μίζερων ιδεολογιών θα έρθουν και θα μας πουν ότι δεν ήμαστε αληθινές φεμινίστριες, ούτε αναρχικές, θα μας πουν ότι δεν γίνεται έτσι η πολιτική. Και ο πόνος για τις μητέρες των δολοφονημένων και εξαφανισμένων θα συνεχίσει, όπως θα συνεχίσουν να ψάχνουν σε μαζικούς τάφους, νέες οργανώσεις εξαφανισμένων γυναικών θα ιδρυθούν, όπως θα συνεχίσουν να υπάρχουν μωρά δολοφονημένων μητέρων που θα μεγαλώσουν για να δουν ότι η ανθρωπότητα χέστηκε γι’ αυτό που συνέβη στις μητέρες τους...
Με τα χθεσινά γεγονότα απλά είδαμε και αναγνωρίσαμε στα συνένοχα βλέμματα, στα φανταχτερά με γκλίτερ σώματα, στα γυμνά και ζωηρά σώματα ότι δεν ήμαστε μόνες. Και ότι δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να κρύβουμε και να διαιωνίζουμε ένα κοινωνικό σύστημα θανάτου ούτε ως γυναίκες ούτε ως άνθρωποι.
Με αναγνώρισα στο βλέμμα μίας άλλης, έπιασα το χέρι της, μετά δώσαμε μια έντιμη αγκαλιά, μια αγκαλιά γυναικεία, συντροφική, αφού σπάσαμε κάμποσα τζάμια και τρέψαμε σε φυγή τους αδιάκριτους άνδρες και τους αστυνομικούς που πετύχαμε, γυρίσαμε η κάθε μια στο σπίτι της, με το τελευταίο μήνυμα της νύχτας και για το οποίο αξίζει να αγωνίζεσαι: έφτασα σπίτι, όλα καλά, ξεκουράσου.
απλά μία ακόμα ιστορία

αντιδημοκράτισσες προλετάριες



Κυριακή, 28 Ιουλίου 2019

Κείμενο σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή των πρώην λιπασμάτων και το Master Plan της COSCO




Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με την έκταση του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων όσο και με τις εγκρίσεις που αναμένει η COSCO για το σύνολο των έργων εκμετάλλευσης της παράκτιας ζώνης από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα μοιράσαμε το κείμενο που ακολουθεί.

Το κείμενο σε pdf

Ακολουθεί το κείμενο:


Περιοχή πρώην λιπασμάτων
 Master Plan COSCO
 1.
Η πρώτη εξέλιξη αφορά στη δημοσίευση Φύλλου Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 281, 4/6/2019), το οποίο επικύρωσε την απόφαση 133/2019 της Περιφέρειας Αττικής στις 7/5/2019, ενόψει των εκλογών για τους Δήμους και τις Περιφέρειες, για «Απαλλοτρίωση Χώρου Πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων για την Κατασκευή Μητροπολιτικού Πάρκου Πρασίνου του Εργοστασίου Λιπασμάτων Δραπετσώνας με διάθεση πίστωσης ύψους 17.500.000 €».

Ανάμεσα στους άλλους σκοπούς που ορίζει η Περιφέρεια Αττικής για την απαλλοτρίωση της έκτασης, διαβάζουμε: «Εξυγίανση του εδάφους / υπεδάφους από τα παραπροϊόντα που εναποτίθεντο κατά την περίοδο λειτουργίας του εργοστασίου και τα οποία σήμερα εξακολουθούν να ρυπαίνουν την ευρύτερη περιοχή δημιουργώντας συνθήκες επικινδυνότητας για την υγεία των κατοίκων».

Πρόκειται για την πλέον απροκάλυπτη παραδοχή, αυτού που χρόνια καταθέτουν οι πρωτοβουλίες αγώνα, οι συνελεύσεις κατοίκων και οι αυτοοργανωμένες συλλογικότητες της περιοχής. Ότι δηλαδή κατά την πολυετή λειτουργία του εργοστασίου έχει υπάρξει τοξική επιμόλυνση του εδάφους/υπεδάφους με φωσφογύψο, διοξίνες, κλοφέν (ένα ιδιαίτερα τοξικό υγρό που περιέχει υψηλό ποσοστό χλώριου και χρησιμοποιείται σε ηλεκτρικούς πυκνωτές, μετασχηματιστές και αντιστάσεις), φθόριο, βαριά μέταλλα κ.α. Απέναντι στους κομπασμένους δημαγωγούς της κάθε τοπικής, περιφερειακής και κεντρικής εξουσίας, που αντιμετωπίζουν τις περιοχές μας (από καταβολής τους) ως ανθρώπινες χωματερές των κατώτερων στρωμάτων.

Το εργοστάσιο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας ήταν βιομηχανική μονάδα της εταιρείας «Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων» (Α.Ε.Ε.Χ.Π.Λ.). Ιδρύθηκε το 1909 από τον Ν. Κανελλόπουλο και κάποιες δεκαετίες αργότερα πέρασε ως κληροδότημα στον Αλέξανδρο Αθανασιάδη Μποδοσάκη. Το 1993 λόγω χρεών μπήκε σε διαδικασία «εκκαθάρισης», πέρασε στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας και το 1999 μετά από 90 χρόνια, έπαυσε οριστικά να λειτουργεί, έχοντας στιγματίσει την ευρύτερη περιοχή με την εκτεταμένη μόλυνση και τις σοβαρές ασθένειες εργαζομένων και κατοίκων.

Ενδεικτικό παράδειγμα των τοξικών αποβλήτων του εργοστασίου και του τρόπου «διαχείρισής» τους, αποτελούν οι 10 εκατομμύρια τόνοι φωσφογύψου στο Σχιστό. Μια ραδιενεργή βόμβα που επίσης έγινε γνωστή χρόνια μετά την παύση λειτουργίας του εργοστασίου. Παραθέτουμε άρθρο του Αυγούστου 2008, από καθεστωτική εφημερίδα, με τίτλο «Ραδιενεργή χωματερή το όρος Αιγάλεω - ΒΟΥΝΑ ΦΩΣΦΟΓΥΨΟΥ, Ράδιο - 226 απειλεί τη δημόσια υγεία»:

«Το πιο σοβαρό πρόβλημα ρύπανσης στο όρος Αιγάλεω είναι οι 10 εκατομμύρια τόνοι ραδιενεργού φωσφογύψου, η «κληρονομιά» που άφησε το πρώην εργοστάσιο Φωσφορικών Λιπασμάτων της Δραπετσώνας στη Δυτική Αττική... Από το 1979 έως το 1999 ο φωσφογύψος απορριπτόταν επιφανειακά στα Λακκώματα Σχιστού Περάματος, δίπλα από τον πυκνοκατοικημένο οικισμό του Αγίου Μηνά Κερατσινίου. Σήμερα τα βουνά φωσφογύψου καταλαμβάνουν 125 στρέμματα, από τα οποία τα 50 στρέμματα έχουν εξυγιανθεί, με χρηματοδότηση του ΥΠΕΧΩΔΕ, ενώ υπολείπεται η αποκατάσταση 75 στρεμμάτων. Τα απόβλητα αυτά παρουσιάζουν αυξημένη φυσική ραδιενέργεια, λόγω του ότι ο φωσφογύψος συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά Ραδίου-226 (Ra-226). Σύμφωνα με την «Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας» (ΕΕΑΕ) που διενήργησε δειγματοληπτικούς ελέγχους στο Σχιστό, οι συγκεντρώσεις Ra-226 στις εναποθέσεις φωσφογύψου είναι αυξημένες και κυμαίνονται από 580 έως 1180 Bq/kg, ενώ οι τυπικές συγκεντρώσεις στα ελληνικά εδάφη κυμαίνονται από 15 έως 100 Bq/kg. Αυτές οι υψηλές συγκεντρώσεις, όπως εξηγούν οι επιστήμονες, αποτελούν μόνιμη απειλή για τη δημόσια υγεία, δεδομένου ότι το Ra-226 σχετίζεται με καρκινογενέσεις. Από τα 125 στρέμματα. σήμερα έχουν καλυφθεί με μεμβράνες και χώμα τα 50 στρέμματα.»

Ο φωσφογύψος είναι το παραπροϊόν που σχηματίζεται κατά τη διεργασία παραγωγής φωσφορικού λιπάσματος. Προκύπτει από την αντίδραση του φωσφορικού ορυκτού (πρώτη ύλη) με θειικό οξύ για την παραγωγή φωσφορικού οξέος, το οποίο με αμμωνία δίνει φωσφορικό αμμώνιο, που είναι και η βάση για την παραγωγή μικτών φωσφορικών λιπασμάτων. Είναι ένα ανόργανο στερεό υπόλειμμα, που περιέχει μεταξύ άλλων βαρέα μέταλλα και ραδιενεργά στοιχεία.

Το Ράδιο είναι ιδιαίτερα ραδιενεργό υλικό και όπου εντοπίζεται πρέπει να γίνεται επίσης έλεγχος των υδάτων (πόσιμων και υπόγειων) για Ραδόνιο. Ενώ καμία οικοδομική δραστηριότητα δεν επιτρέπεται σε περιοχή που έχει θαφτεί φωσφογύψος, αν πρώτα δεν γίνουν μετρήσεις ραδιενέργειας στο υπέδαφος. Στο υπέδαφος του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων υπάρχει επιχωματωμένος φωσφογύψος και άλλα τοξικά απόβλητα; Γιατί μετά από 20 χρόνια στο έδαφος αυτό δεν ανθίζει απολύτως τίποτα εκτός από κάτι ξερόχορτα;

Μετά τις πρώτες αντιδράσεις και τον εκτεταμένο ψιθυρισμό που ακολούθησαν την ανακοίνωση για ανάγκη απορρύπανσης του εδάφους, ο επανεκλεγείς δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος, με την επιστολή του «Ραδιολογικός Έλεγχος του χώρου της ευρύτερης βιομηχανικής περιοχής του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων της Δραπετσώνας», ζήτησε ενημέρωση σχετικά με την ισχύουσα έκθεση της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (ΕΕΑΕ), βάσει της οποίας προχώρησε τα προηγούμενα χρόνια σε επεμβάσεις στην περιοχή των 86 στρεμμάτων του πρώην εργοστασίου (συναυλιακός χώρος, θεατράκι, αθλητικοί χώροι και όρμος Κράκαρη). Στην απάντησή της η επιτροπή αναφέρει ότι «οι εργασίες διαμόρφωσης του χώρου της ευρύτερης βιομηχανικής περιοχής του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων της Δραπετσώνας, όπως αυτές περιγράφονται στο έγγραφό του Δήμου, δεν επιφέρουν αλλαγές από άποψη ακτινοπροστασίας στην περιοχή. Συνεπώς, τα διαλαμβανόμενα στην τελική έκθεση του Έργου «Ραδιολογικός Έλεγχος του Χώρου της Ευρύτερης Βιομηχανικής Περιοχής του Πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα. Ωστόσο, σε περίπτωση μελλοντικής αλλαγής χρήσης, ιδιαίτερα αν αυτή προϋποθέτει εργασίες βαθέων εκσκαφών, ο ιδιοκτήτης της περιοχής απαιτείται να ενημερώσει την ΕΕΑΕ ώστε να πραγματοποιηθούν κατάλληλες υποδείξεις, αν αυτό κριθεί αναγκαίο.»

Η επιστημονική αυτή επιτροπή, πρέπει μάλλον να έχει πολύ δουλειά και δεν κρίνει σκόπιμο να επαναλάβει μετρήσεις «Ραδιολογικού Ελέγχου» και αναφέρεται σταθερά σε μετρήσεις που έχει κάνει το 2006, διαβεβαιώνοντας (σε ρόλο μέντιουμ) ότι από τότε μέχρι σήμερα, με βάση αυτά που της περιγράφουν, δεν έχει υπάρξει καμία μεταβολή των δεδομένων, οπότε δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας.

Από την άλλη, όμως, γνωρίζοντας (και αυτή όπως και οι υπόλοιποι θεσμικοί φορείς) την τοξικότητα του εδάφους, προφανώς από μετρήσεις του παρελθόντος που σκόπιμα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αναφέρει ότι αν πρόκειται να γίνουν «εργασίες βαθέων εκσκαφών» απαιτείται να ενημερωθεί η επιτροπή τους «ώστε να πραγματοποιηθούν κατάλληλες υποδείξεις, αν αυτό κριθεί αναγκαίο». Μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Κρατική υπηρεσία που απλά κάποιοι κόβουν μισθό και βγάζουν πορίσματα σύμφωνα με τις άνωθεν υποδείξεις που δέχονται.

2. 
Το άλλο σοβαρό ζήτημα που εγείρεται είναι ο παραπλανητικός τίτλος της απόφασης της περιφέρειας και του ΦΕΚ: «…Κατασκευή Μητροπολιτικού Πάρκου Πρασίνου…». Στα σχετικά έγγραφα στα οποία αναφέρεται το ΦΕΚ, εντάσσεται και το «από Νοέμβριο 2018 Σχέδιο Γενικής Διάταξης Master Plan που συντάχθηκε από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας και αφορά στην Ανάπλαση της πρώην Λιμενοβιομηχανικής Περιοχής Λιπασμάτων»

Αυτό το σχέδιο του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα πρώτα βραβεία του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, που προκήρυξε τον Ιούνιο 2016 η Περιφέρεια Αττικής και πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο 2017, με το ποσό των 100.000 ευρώ, για τη μελέτη ανάπλασης των 640 στρεμμάτων της πρώην λιμενοβιομηχανικής περιοχής των Λιπασμάτων. Αυτά που προβλέπει το προτεινόμενο σχέδιο του Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας για την «ανάπλαση της περιοχής» απέχουν πολύ από την πρόβλεψη «μητροπολιτικού πάρκου»:
  • μετατροπή του εργοστασίου υαλουργίας σε κέντρο θαλασσοθεραπείας
  • διαµόρφωση στεγασµένης αγοράς για μικρούς παραγωγούς ώστε να την επισκέπτονται και οι τουρίστες της κρουαζιέρας 
  • μετατροπή του παλιού σιλό σε πολυχώρο προβολών και του υποσταθµού ΔΕΗ µε την καµινάδα του σε Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων Βυθού
  • διαµόρφωση τριών κλειστών γυµναστηρίων και ανοικτών γηπέδων
  • παιδιατρικό νοσοκοµείο και κτίριο για στέγαση επιστηµονικών ερευνών
  • υπαίθριο συναυλιακό χώρο, ναυταθλητικό κέντρο µε εργαστήριο καραβοµαραγκοποιίας στο κτίριο των παλαιών σφαγείων
  • τέσσερα υπόγεια πάρκινγκ

Στο κτίριο επιστημονικών ερευνών έδωσε έμφαση και η νέα κυβέρνηση, στις προγραμματικές δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού στη βουλή, όπου αναφέρθηκε σε «Διεθνές Κέντρο Καινοτομίας που θα δημιουργηθεί στον χώρο των παλαιών λιπασμάτων».

Επομένως, ο τίτλος “μητροπολιτικό πάρκο” είναι απλά μια φάρσα και ο όλος σχεδιασμός δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το πρόταγμα των αγωνιζόμενων κατοίκων (πρωτοβουλιών, συνελεύσεων, συλλογικοτήτων), περισσότερο από μια δεκαετία τώρα, για ενιαίο άλσος υψηλής ζώνης πρασίνου. Τα περισσότερα έργα που προτείνονται αφορούν στη χρήση και αναδιαμόρφωση των ήδη υπαρχουσών εγκαταστάσεων για τη δημιουργία πολιτιστικών χώρων και συνεδριακών κέντρων, ενώ το κομμάτι πρασίνου (που ακόμα και στις τρισδιάστατες αποτυπώσεις των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών αφορά κυρίως γκαζόν και χαμηλή βλάστηση) εμφανίζεται σε ελάχιστα σημεία ως η απαραίτητη αισθητική συνοδεία του τσιμέντου που ετοιμάζεται να ριχτεί σε τόνους στην περιοχή.

Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, σκοπεύουν να αποδοθούν τα πρώην λιπάσματα στον “λαό των περιοχών” και οι κάτοικοι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που θα μας «παραχωρηθεί». Το επονομαζόμενο “μητροπολιτικό πάρκο” θα είναι στην πραγματικότητα ένας τόπος εκπλήρωσης κάθε μικροπολιτικής σκοπιμότητας που θα ικανοποιεί τόσο την COSCO όσο και τους κρατικούς και τοπικούς διαχειριστές στο όνομα της “ανάπτυξης” και του “πολιτισμού”. Μια στριγμωγμένη και περιφραγμένη γωνιά περιπάτου, συναυλιών και αθλητικών δραστηριοτήτων, δίπλα σε καζάνια και διυλιστήρια, πολυώροφα κτήρια, τεράστιες αποθήκες, σιλό που συσκευάζουν τσιμέντο, εγκαταστάσεις που επεξεργάζονται τα λύματα όλης της Αττικής, ακούγοντας 12 μήνες τους γερανούς και τα κλαρκ να φορτοεκφορτώνουν 24 ώρες το 24ώρο κοντέινερ εμπορευμάτων. Αυτό που αποκρύβεται με κάθε επιμέλεια είναι ότι αυτό που σχεδιάζουν μέρα με τη μέρα κράτος, κεφάλαιο, δήμοι, περιφέρειες σε αγαστή συνεργασία, είναι ένας τόπος κανονικοποίησης στα μάτια μας της συνθήκης της εκμετάλλευσης, της υποταγής, της λεηλασίας, ένα χωνευτήρι στο οποίο όλα μπορούν να συνυπάρχουν και να συμβιώνουν. Όπως είχαμε γράψει σε κείμενο μας πέρσι, «ο εχθρός του καλού είναι το λιγότερο κακό».


3.

Σχετικά με τη δεύτερη εξέλιξη, αυτή αφορά στα έργα του Master Plan και τα συμπληρωματικά έργα που έχει υποβάλει προς έγκριση η COSCO για την παράκτια ζώνη από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το Πέραμα.

Οι αρχικές “αντιρρήσεις” και τα “εμπόδια” της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (ΕΣΑΛ) του προηγούμενου διαστήματος, για μέρος των σχεδιασμένων προαιρετικών επενδύσεων της COSCO που περιλαμβάνονταν στο master plan, δια μαγείας και με τις “αναγκαίες διασαφήσεις” της COSCO κάμφθηκαν όλως συμπτωματικώς λίγες μέρες πριν τις εκλογές και αφού είχε εκδοθεί το ΦΕΚ για την ανάπλαση των Λιπασμάτων. Η τελική απόφαση της έγκρισης του συνόλου των επενδύσεων της COSCO μετατέθηκε πλέον στην επόμενη κυβέρνηση. Ήδη τα δεδομένα δείχνουν αυτό που διαφαινόταν εξ αρχής. Και το κέντρο logistics στην περιοχή του πρώην ΟΔΔΥ και τα δύο τερατουργήματα – πολυώροφα κτήρια στάθμευσης οχημάτων δίπλα στο car terminal και η νέα προβλήτα κρουαζιέρας και τα τετράστερα και πεντάστερα ξενοδοχεία θα κατασκευαστούν κανονικά. Ακόμα και το εμπορικό κέντρο τύπου mall παρά τις αντιρρήσεις που έχει η ΕΣΑΛ εκτιμούμε ότι θα κατασκευαστεί. Μετά από σύσκεψη του νέου υπουργού Πλακιωτάκη με τον αναπληρωτή Διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΠ Άγγελο Καρακώστα και τον εκπρόσωπο του ΤΑΙΠΕΔ στο ΔΣ Λιάγκο, αποφασίστηκε ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο όλα τα τεχνικά και νομικά κωλύματα πρέπει να έχουν λυθεί για να ξεκινήσει η υλοποίηση της καπιταλιστικής επένδυσης. Γι’ αυτό πρέπει να υποβάλει η COSCO επικαιροποιημένο το master plan το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου, ώστε σε “πνεύμα καλής διάθεσης και συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων φορέων” να προχωρήσει το σχέδιο.

Η σιωπή των τοπικών αρχοντίσκων για μία ακόμη φορά είναι εκκωφαντική μάλλον στο πνεύμα καλής θέλησης για την απρόσκοπτη ολοκλήρωση των επενδύσεων της COSCO με τα αντίστοιχα ανταλλάγματα. Εξάλλου, οι δήμαρχοι Βρεττάκος και Λαγουδάκης είχαν σιωπήσει επιδεικτικά στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και το master plan της COSCO με αντάλλαγμα την παραχώρηση εκτάσεων (όπως τα 86 στρέμματα που ανήκαν στον ΟΛΠ στην περιοχή των πρώην Λιπασμάτων και τα οποία αποδόθηκαν στον Δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας για να προσφέρει βρώμικο άρτο και διάφορα αστικά θεάματα με το καλοκαιρινό φεστιβάλ του) και παροχή του 3,5% των κρατικών εσόδων από τα «οφέλη» της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ στους δήμους Πειραιά, Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Περάματος, από τα οποία ο δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας παίρνει το 20% και ο δήμος Περάματος το 27%. Τώρα ο δήμαρχος Βρεττάκος, που “διερρήγνυε τα ιμάτιά του” ειδικά για το κέντρο logistics στον πρώην ΟΔΔΥ σιωπεί ηχηρά για μία ακόμη φορά, όπως και ο “θεσμικός διόσκουρός” του στην Περιφέρεια και πλέον απερχόμενος αντιπεριφερειάρχης Γαβρίλης (τις χλιαρές διαμαρτυρίες τους στη συνεδρίαση της επιτροπής τις αντιλαμβανόμαστε ως κινήσεις εντυπωσιασμού προς λαϊκή κατανάλωση). 



ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΔΥΝΑΤΟ»

ΕΝΙΑΙΟ ΑΛΣΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ


22 Ιουλίου 2019



 

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019

Για τις διώξεις στην υπόθεση Leroy Merlin-Ovit από την πλευρά ενός διωκόμενου αλληλέγγυου



Την Παρασκευή 12/7, λίγο πριν τις 4 το μεσημέρι, στο κατάστημα της «Leroy Merlin» στην οδό Πειραιώς, υπήρξε ένα συμβάν που στη γλώσσα του ποινικού δικαίου αναφέρεται ως «απλή απόπειρα κλοπής». O Χριστόφορος Κορτέσης και ο Θύμιος Α. εντοπίζονται από τους σεκιούριτι του μαγαζιού και οδηγούνται στο γνωστό «δωματιάκι» (που έχουν όλα τα μεγάλα καταστήματα) για να «επιλυθεί το ζήτημα». Ως εδώ είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για ένα κοινό συμβάν, από τα χιλιάδες καθημερινά σε μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ και μαγαζιά, όπου πολλές και πολλοί προλετάριες/οι, από ανάγκη ή και επιλογή, «παίρνουν» κάτι χρήσιμο γι αυτούς/ες (αλλά δυσανάλογου κόστους αναφορικά με τα εισοδήματά τους) χωρίς να αποδόσουν και το ανάλογο αντίτιμο στα γεμάτα ταμεία των μεγαλομάγαζων. Μια γενικευμένη κοινωνική πρακτική, η οποία εξάλλου μεγεθύνθηκε στα τελευταία χρόνια της κοινωνικής φτωχοποίησης (και που οδήγησε με τη σειρά της στη «θωράκιση» των μεγαλομάγαζων από στρατιές σεκιουριτάδων και συστημάτων παρακολούθησης). Κι ενώ το ζήτημα φαινόταν να διευθετείται με τον «τυπικό τρόπο» (της άμεσης επιστροφής των προϊόντων και της καταγραφής του περιστατικού), η εταιρία σεκιούριτι (ξεκάθαρα καθ’ υπόδειξη της εργοδότριας εταιρίας Leroy Merlin) άρχισε να αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι τακτική. Στην αρχή ζήτησε να γίνει πληρωμή-αποζημίωση των «υπεξαιρεθέντων» αντικειμένων, πράγμα και το οποίο έγινε δεκτό από τους συντρόφους. Κάποιοι άνθρωποι ειδοποιηθήκαμε για το γεγονός και σπεύσαμε σε διαφορετικούς χρόνους στο κατάστημα για να βοηθήσουμε στην άμεση διευθέτηση του ζητήματος, φέρνοντας μάλιστα και το χρηματικό ποσό για να «αποζημιωθεί» η εταιρεία (στην πρώτη απόπειρα να δοθούν τα χρήματα της «αποζημίωσης» υποδείχτηκε από υπάλληλο σεκιούριτι που βρισκόταν έξω από την πόρτα που κρατούνταν οι 2 πως θα υπάρξει άμεση ενημέρωση και πως όλα είναι «μια τυπική διαδικασία» που θα τελειώσει σε 10 λεπτά). Όμως φαίνεται πως ήταν αδιάφορο το ποσό των 200 ευρώ για τη «θιγμένη» πολυεθνική. Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να φτιαχτεί ένα βολικό σενάριο που ενέπλεκε αγωνιζόμενο εργαζόμενο στο συγκεκριμένο κατάστημα, τον Γιάννη Α. (λόγω της φιλικής του σχέσης με τον Χριστόφορο Κορτέση), ο οποίος παραείχε γίνει ενοχλητικός με την συνδικαλιστική-ταξική δράση του τα 6 χρόνια στα οποία εργάζεται εκεί (ο ίδιος είναι και μέλος του σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά), την αλληλέγγυα στάση του σε συναδέλφους/ισσες, την συμμετοχή του σε αγώνες και διεκδικήσεις μέσα από αυτοοργανωμένα, εργατικά σχήματα βάσης, αλλά και την «επιμονή» του να απεργεί, υπερασπιζόμενος την κυριακάτικη αργία κ.α. Καθώς η ώρα προχωρούσε, η εταιρεία σεκιούριτι κέρδιζε χρόνο στο να στήσει το σενάριο που τη βόλευε, άρχιζε την παρελκυστική τακτική και τις απειλές στο «δωματιάκι» όπου κρατούνταν οι 2 σύντροφοι, ενώ σε άλλο όροφο και άλλο δωμάτιο οι προϊστάμενοι «έκαναν συστάσεις» στον εργαζόμενο να παραιτηθεί. Κι ενώ αρχικά οι 2 σύντροφοι υπέγραψαν το τυπικό χαρτί δήλωσης της πράξης και των «υπεξαιρεθέντων», ο υπεύθυνος της εταιρείας σεκιούριτι (OVIT) Δρίβας έσκισε αυτά τα χαρτιά και ζήτησε να γραφτούν νέα που ρητά να εμπλέκουν τον εργαζόμενο Γιάννη Α. ως άμεσο συνεργό. Η άρνησή τους να υπογράψουν το αναβαθμισμένο εργοδοτικό σενάριο οδήγησε την εταιρία σεκιούριτι (και πιο συγκεκριμένα τον Δρίβα) να κλιμακώσει τις απειλές, να καγχάζει πως θα τους παραδώσει σαν τρόπαια στην αστυνομία και όταν του δηλώθηκε πως κρατούνται παράνομα πολλές ώρες, άρχισε να ασκεί και σωματική βία πάνω τους. Όλο αυτό το διάστημα οι 4 συντρόφισσες/οι βρισκόμασταν έξω από το κατάστημα. Ειδοποιηθήκαμε για την κλιμάκωση της επιθετικότητας από την πλευρά της εταιρίας σεκιούριτι και σπεύσαμε στο σημείο για να διαμαρτυρηθούμε και να υπερασπιστούμε τους 2 συντρόφους μας από την όποια βία και απειλή τους ασκούνταν. Καθώς φτάναμε έξω από το «δωματιάκι», αντιληφθήκαμε πως στο εσωτερικό του υπήρχαν φωνές και βρισιές (όχι από τις γνώριμες φωνές των συντρόφων μας) και καθώς η πόρτα άνοιξε, αντικρίσαμε 2 ή και περισσότερους «άντρες ασφαλείας» του καταστήματος (με προεξάρχοντα τον Δρίβα) να σπρώχνουν, να βρίζουν και να χτυπούν τους συντρόφους μας, ενώ κινήθηκαν απειλητικά και εναντίον μας. Φροντίσαμε για τη σωματική ακεραιότητα των συντρόφων μας αλλά και την δική μας, και καταφέραμε να τους απεγκλωβίσουμε από τα χέρια του μαινόμενου Δρίβα και τη συνθήκη ομηρείας στην οποία βρίσκονταν.

Όλο αυτό το διάστημα της παραμονής μας έξω από το κατάστημα και με την ελάχιστη επικοινωνία που είχαμε με τους 2 ομήρους της εταιρίας σεκιούριτι OVIT και της Leroy Merlin, αντιληφθήκαμε πως ο στόχος όντως δεν ήταν τα 200 ευρώ, ούτε η «τήρηση της νομιμότητας» αλλά η δυνατότητα της εταιρίας με προφανή ψεύδη να ενοχοποιήσει τον εργαζόμενο Γιάννη Α. Ο ίδιος εξάλλου -καθ’ όλη τη διάρκεια των γεγονότων- συνέχισε να δουλεύει κανονικά στη βάρδιά του και μόνο όταν η εταιρία κατάλαβε πως είχε μάλλον «υπερβεί τα εσκαμμένα» στη διαχείριση της «απόπειρας κλοπής» και πως πιθανώς να έβρισκε τον μπελά της, κάλεσε την αστυνομία, ενώ αργότερα κλήθηκε ο εργαζόμενος ως «μάρτυρας» για την κλοπή στην Ασφάλεια Πειραιά. Και ενώ μέχρι εκείνη την ώρα, ο βασικός στόχος των μεθοδεύσεων των υπεύθυνων του καταστήματος αφορούσε στον Γιάννη Α., από το επόμενο πρωί, ήταν το «προφίλ» του Χριστόφορου Κορτέση που έδωσε «νέο αέρα» στη διαχείριση του ζητήματος τόσο από την πλευρά της εταιρίας όσο και των διωκτικών μηχανισμών. Ο σύντροφος το απόγευμα του Σαββάτου συνελήφθη στον δρόμο από ορδή ασφαλιτών, που τον ξυλοκόπησε βάζοντάς του κουκούλα στο κεφάλι και κρατήθηκε έτσι, με χειροπέδες στα χέρια για 2 και πλέον ώρες. Το ίδιο βράδυ γίνεται εξονυχιστική έρευνα στο σπίτι του στην Κυψέλη, όπου κάποια κομμένα κουρτινόξυλα έγιναν το στοιχείο για την κατηγορία της οπλοκατοχής! Το επόμενο πρωί η εισαγγελέας Πειραιά, Αγγελούδη, σε ένα νομικό κρεσέντο επιστημονικής φαντασίας– που βάζει γερή υποψηφιότητα για τα βραβεία Hugo 2019- μετουσιώνει μια απλή περίπτωση «απόπειρας κλοπής για αντικείμενο ευτελούς αξίας» (μάλιστα χωρίς ακόμα να υπάρχει έγκληση από τη «θιγόμενη» εταιρία, η οποία ποτέ δεν έκανε μήνυση) σε «ληστρική κλοπή από κοινού», μαζί με όλα τα παρελκόμενα για τους «συνεργούς» του: σωματικές βλάβες, συνέργεια σε ληστεία, υπόθαλψη εγκληματία(!). Ο Χριστόφορος, ήταν και είναι μια ενοχλητική «φιγούρα» για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς (ο ίδιος βρισκόταν σε καθεστώς «αναστολής ποινής» λόγω του ότι κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα), αφού δηλώνει πεισματικά παρών σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και δράσεις του αναρχικού χώρου, στα πεδία των κοινωνικών-ταξικών αγώνων. Όλα αυτά επικυρώθηκαν και από την πλευρά του ανακριτή, ο οποίος έκανε ότι δεν είδε τις εισαγγελικές ακροβασίες και την Τρίτη 16/7 αποφάσισε την προφυλάκιση του συντρόφου. Στις 18/7 πέρασε από ανακριτική διαδικασία ο «συνεργός» του Γιάννης Α., κατά την οποία αναδείχτηκε η στοχοποίηση και ενοχοποίησή του από την εργοδότρια εταιρία Leroy Merlin και την εταιρία σεκιούριτι OVIT, στην κατεύθυνση αποδόμησης της εισαγγελικών και ανακριτικών μεθοδεύσεων. Με το πέρας της διαδικασίας, ο σύντροφος αφέθηκε ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους. Τα αντανακλαστικά των αλληλέγγυων που εξαρχής βρέθηκαν στο πλευρό των 7 διωκόμενων της υπόθεσης, με παραγωγή λόγου, αντιπληροφόρησης και δράσεων, αποτέλεσαν ανάχωμα στις αστυνομο-δικαστικές μεθοδεύσεις και τις ορέξεις τους για «αναβαθμίσεις» κατηγορητηρίων.

Μία προς μία οι κατηγορίες συνθέτουν με ξεκάθαρους όρους το πολιτικό πλαίσιο της δίωξης (το ίδιο και η εμμονή των δικαστικών μηχανισμών να φουσκώσουν κι άλλο, ακόμα και σε αυτό το στάδιο ένα κατηγορητήριο-κουρελού.) Θα ήταν κανείς αφελής για να μην καταλαβαίνει πως στον «αγγελικά» πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο η «απώλεια αντικειμένων» 200 ευρώ από μια πολυεθνική-κολοσσό ορίζεται ως «ληστρική κλοπή», ενώ αντίθετα για παράδειγμα η μη πληρωμή υπερωριών στους εργαζόμενους και εργαζόμενες από την Leroy (όπως πρόσφατα έγινε γνωστό ύστερα από ελέγχους της επιθεώρησης εργασίας) ή η απόλυση εργαζόμενης που έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας από την ίδια εταιρία ορίζονται ως επιβεβλημένες και αναγκαίες πρακτικές για την «αναπτυξιακή προοπτική» και την «υγιή επιχειρηματικότητα»… Κατά τον ίδιο τρόπο, η κίνηση αλληλεγγύης από την πλευρά μας, το να φροντίσουμε δηλαδή τους 2 συντρόφους μας ενάντια στις μεθοδεύσεις των σεκιουριτάδων και της Leroy, ποινικοποιείται ως «υπόθαλψη εγκληματία»…

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η προφυλάκιση του αναρχικού Χριστόφορου Κορτέση είναι ένα ακόμη μήνυμα προς τον κόσμο των αντιστεκόμενων, είναι κομμάτι μιας στρατηγικής φόβου που στήνεται πάνω στη διευρυμένη ομηρεία μέσα από μεθοδευμένα κατηγορητήρια. Οι διώξεις σε αυτήν την υπόθεση εντάσσονται μέσα στο πλαίσιο της ποινικοποίησης των φιλικών-συντροφικών-πολιτικών σχέσεων και των κινήσεων αλληλεγγύης. Βρισκόμαστε μπροστά στο απτό ξετύλιγμα της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και δεν αφορά απλά και μόνο στην τρέχουσα (και τόσο γνώριμη) δεξιά «χοντροκοπιά» και επιθετικότητα: Η «δεξιά ανανέωση» των δογμάτων «νόμου και τάξης» -κατά την παλαιότερη ρήση του Χρυσοχοΐδη «πυγμής και δημοκρατίας»- έρχονται διαμέσου μιας πρότερης «αριστερής κανονικοποίησής» τους: μπορεί μέσα σε μια εβδομάδα -την πρώτη της νέας διακυβέρνησης- να δόθηκαν συγκεκριμένα μηνύματα προς τον κόσμο του αγώνα, με την απρόκλητη επίθεση στην πορεία στο Κουκάκι ενάντια στην τουριστικοποίηση και την επέκταση του Airbnb, την εκκένωση και ισοπέδωση της κατάληψης «Μπρούκλιν» στα Γιάννενα, τα διαρκή δημοσιεύματα για την ανομία και την ανάγκη «απελευθέρωσης των Εξαρχείων», αλλά ήταν η προηγούμενη διακυβέρνηση που κατέστειλε-εκκένωσε 14 καταλήψεις, έκανε τετριμμένα τα στρατόπεδα «αορατοποίησης» και εκτοπισμού των μεταναστ(ρι)ών, εφάρμοζε καθημερινές σκούπες στους δρόμους της μητρόπολης για όλους και όλες εκείνες που «περισσεύουν» (τους/τις τοξικοεξαρτημένες-ους, μετανάστες/τριες κτλ.). Αυτό που πράττει διαφορετικά η παρούσα κατασταλτική στρατηγική είναι να «φωνάζει τις κάμερες» μαζί της στις επιχειρήσεις σκούπα, να ανάγει σε επικοινωνιακό παιχνίδι απόσπασης κοινωνικών συναινέσεων τη διαχείριση των «προβληματικών». Τα ανανεωμένα δόγματα «νόμου και τάξης» λοιπόν και η όξυνσή τους πατάνε πάνω στο γερό έδαφος μιας κανονικότητας, μιας τετριμμενοποίησής τους στο κοινωνικό πεδίο και πάνω σε αυτό θέλουν να στήσουν νέες κοινωνικές συμμαχίες, ενάντια τόσο στην κοινωνική ανταρσία όσο και στα κομμάτια των λεγόμενων «περιττών και προβληματικών» πληθυσμών.

Ο αγαπημένος σύντροφος και φίλος Χριστόφορος Κορτέσης δεν είναι ούτε θα μείνει ποτέ μόνος. Θα τον «υποθάλπουμε» ο κόσμος να χαλάσει! Άμεση απελευθέρωση!

Κανένας και καμία μόνη/ος απέναντι στις μεθοδεύσεις των αφεντικών.

Καμία και κανένας, ούτε στιγμή μόνη και μόνος του απέναντι στην καταστολή.


ΥΓ. Προσωπικά, «ταυτοποποιήθηκα» από το γνωστό ασφαλίτικο παραμυθάκι του «ανώνυμου τηλεφωνήματος» που με υπέδειξε ως έναν από τους/τις 4 αλληλέγγυες που βρεθήκαμε στο κατάστημα, Μια ασφαλίτικη πρακτική για να μην παραδεχτούν οι αρχές ότι έχουν στοχοποιημένους/ες πολλές και πολλούς αναρχικούς/ές και κρατούν φακέλους με φωτογραφίες, παρακολουθήσεις και στοιχεία για την καθημερινότητα, τις σχέσεις, τις επαφές τους κτλ. Επίσης, τα ανώνυμα τηλεφωνήματα προσδίδουν και μια "εσάνς" σοβαρότητας και μυστηρίου στις εκάστοτε "υποθέσεις", φτιάχνοντας ένα υπόστρωμα αφήγησης για να δικαιολογήσουν τη "σπουδή" με την οποία αντιμετωπίζονται από τις δικαστικές αρχές. Πολύ πρόσφατα (τον Φλεβάρη 2019) μαζί με άλλους δύο ολικούς αρνητές στράτευσης (Στράτο Μ. και Κωνσταντή Γ.) καταδικαστήκαμε σε 12 και 18 μήνες ποινή για την άρνησή μας να υπηρετήσουμε τον δολοφονικό μηχανισμό του στρατού. Δεν πολυσυχνάζω στα Εξάρχεια (όπως ανέφερε το «ανώνυμο τηλεφώνημα» -ήμαρτον με τα στερεότυπα!) όχι γιατί δεν μου αρέσει η γειτονιά αλλά γιατί προτιμώ να «συχνάζω» και να δραστηριοποιούμαι δημόσια και ανοιχτά στο Ίλιον και τους Άγιους Ανάργυρους μέσα από τα αναρχικά εγχειρήματα και χώρους της περιοχής, τον Θερσίτη και τις αναρχικές/ούς από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά. Μαζί με πολλές συντρόφισσες/ους συμμετέχουμε στα καθημερινά σημεία κοινωνικής τριβής και αντιστάσεων στις δυτικές γειτονιές, από την υπεράσπιση του πάρκου Τρίτση και τον αγώνα ενάντια στα Master Plan στις γειτονιές του Πειραιά, μέχρι τον αγώνα ενάντια στην καταστολή, την «αορατοποίηση» και τον ρατσισμό στους/ις μετανάστριες/ες και τις δράσεις ενάντια στα γαλανόλευκα και χακί ιδεώδη του έθνους και του στρατού. Από τις αντισεξιστικές παρεμβάσεις, τον αγώνα να κρατήσουμε τους δρόμους και τις γειτονιές «καθαρές» από φασίστες, μέχρι το στήσιμο κοινοτήτων αντίστασης και αλληλεγγύης ενάντια στον κυρίαρχο πολιτισμό. Στεκόμαστε στο πλάι κάθε καταπιεσμένου/ης, αντιστεκόμενου/ης, ενάντια στο κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία, "με το πάθος της άρνησης και την ευαισθησία της εξέγερσης"…

Παύλος Χ.

Δευτέρα 29/7, 9:00, Κάλεσμα στα δικαστήρια Πειραιά για την υπόθεση στα Leroy Merlin



«Έργα και ημέρες» Leroy Merlin/Ovit. Την Παρασκευή 12/7, δύο σύντροφοι, μεταξύ των οποίων ο Χριστόφορος Κορτέσης, εντοπίζονται από τους σεκιούριτι του καταστήματος Leroy Merlin επί της οδού Πειραιώς να αποπειρώνται να απαλλοτριώσουν αντικείμενα από το κατάστημα, όπως κάνουν χιλιάδες άλλοι και άλλες προλετάριες/οι προκειμένου να καλύψουν μέρος των καθημερινών αναγκών τους. Οι σύντροφοι οδηγούνται στο γνωστό «δωματιάκι» που τα μαγαζιά αυτά διατηρούν ώστε να εκτελούν εκεί τις ιδιότυπες «ανακρίσεις» τους οι σεκιουριτάδες σε ρόλο μπάτσου, όπως και άλλοι εργαζόμενοι-τσιράκια των αφεντικών. Η υπόθεση δεν διευθετείται με έναν από τους γνωστούς τρόπους (που είναι είτε απλή καταγραφή του περιστατικού είτε πληρωμή των «υπεξαιρεθέντων» είτε σε κάποιες περιπτώσεις με κλήση της αστυνομίας και την προβλεπόμενη δίωξη), αλλά καθόλου τυχαία αρχίζει να περιπλέκεται. Οι σεκιουριτάδες της εταιρίας OVIT, κατά παραγγελία προφανώς της διεύθυνσης της Leroy Merlin, περνούν στην ομηρεία για περισσότερες από δυο ώρες των δύο συντρόφων οι οποίοι απειλούνται και εκβιάζονται. Στο κατάστημα εργάζεται εδώ και έξι χρόνια ο σύντροφος Γιάννης Α., παρών πολλά χρόνια τώρα σε πλήθος κοινωνικών και ταξικών αγώνων, ο οποίος έχει γίνει ιδιαίτερα ενοχλητικός στην εταιρία με την αλληλέγγυα στάση του σε συναδέλφους/ισσες και τη συμμετοχή του σε αγώνες και απεργίες μέσα από αυτοοργανωμένα εργατικά σχήματα βάσης. Η συγκεκριμένη υπόθεση αξιοποιείται από την εταιρία και ο Χ. Κορτέσης εκβιάζεται, λόγω της φιλικής του σχέσης με τον Γιάννη Α., να υπογράψει ψευδή δήλωση για συνέργεια, ώστε η εταιρία να ενοχοποιήσει τον εργαζόμενό της και να απαλλαγεί συνοπτικά από αυτόν και τη δράση του. Παράλληλα, σε άλλο όροφο και άλλο δωμάτιο οι προϊστάμενοι «προτρέπουν» τον εργαζόμενο να παραιτηθεί. Αλληλέγγυοι σύντροφοι/ισσες, φίλοι και φίλες φθάνουν σε διαφορετικούς χρόνους έξω από το κατάστημα προκειμένου να φέρουν χρήματα στους δύο συντρόφους και να λήξει άμεσα η υπόθεση. Οι δύο σύντροφοι κρατούνται πέρα από κάθε προβλεπόμενη διαδικασία των κατά τα άλλα ...ευυπόληπτων μαγαζιών τύπου Leroy Merlin και εκβιάζονται με κάθε τρόπο να υποκύψουν. Ο Δρίβας, συνιδιοκτήτης της εταιρίας σεκιούριτι OVIT (όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, πρώην στρατιωτικός με ειδική εκπαίδευση γύρω από την άντληση, διαχείριση και αξιοποίηση υπηρεσιακών πληροφοριών, με σειρά στρατιωτικών σεμιναρίων στα πρότυπα του ΝΑΤΟ) με τους συνεργάτες του εκβιάζουν τον Χ. Κορτέση να κατονομάσει τον εργαζόμενο της εταιρίας ως συνεργό, αλλιώς θα κληθεί η αστυνομία και θα διακοπεί η αναστολή της έκτισης της ποινής του -ο σύντροφος είχε κατηγορηθεί ως μέλος της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας και για το λόγο αυτό είχε φυλακιστεί για δύο χρόνια, ενώ βρίσκεται σε αναστολή το υπόλοιπο της φυλάκισής του. Μετά από τρεις ώρες, οι σεκιουριτάδες εντείνουν τις πιέσεις και την επιθετικότητά τους, βρίζοντας και σπρώχνοντας τους δύο συντρόφους. Οι αλληλέγγυοι/ες που βρίσκονται έξω από το κατάστημα ενημερώνονται για την όξυνση της επιθετικότητας από την πλευρά της εταιρίας προς τους συντρόφους και παρεμβαίνουν προς υπεράσπιση και αποδέσμευσή τους, για να δεχτούν επίσης την επιθετικότητα του Δρίβα και των υπολοίπων. Λίγο αργότερα καλείται η αστυνομία, προκειμένου βεβαίως η εταιρία να νομιμοποιήσει τις επιβουλές της με τη συμμετοχή των κατασταλτικών και διωκτικών αρχών.

Όσα διαδραματίστηκαν στο υποκατάστημα της Leroy Merlin ξεφεύγουν πολύ από το στενό πλαίσιο του ίδιου του συμβάντος της απόπειρας απαλλοτρίωσης και αναδεικνύουν την υπόθεση σε ιδιαίτερα σύνθετη, σημείο συνάντησης μιας σειράς μεθοδεύσεων από πλευράς εργοδοτών, κατασταλτικών και διωκτικών αρχών, στοχοποίησης και εγκληματοποίησης αγωνιζόμενων, ποινικοποίησης και εγκληματοποίησης της φτώχειας και της αλληλεγγύης. Αυτό επιβεβαιώνεται τόσο κατά την εξέλιξη του ίδιου του γεγονότος όσο και από τα όσα ακολούθησαν.

Οι τρεις «συνεργοί» και η ποινική τους μεταχείριση. Ενώ, ό,τι συνέβη κατά τη διάρκεια της κράτησης και του εκβιασμού των δύο συντρόφων στο υποκατάστημα των Leroy Merlin είχε ως κέντρο τη στοχοποίηση και ενοχοποίηση του συντρόφου και εργαζόμενου εκεί Γιάννη Α., με τη λήξη της ομηρείας τους το κέντρο της υπόθεσης μετατοπίζεται σε άλλο σημείο. Είναι η πολιτική ταυτότητα και το «προφίλ» του Χριστόφορου Κορτέση που τροφοδοτεί περαιτέρω τη διαχείριση της υπόθεσης, αυτή τη φορά από τις διωκτικές αρχές. Το απόγευμα του Σαββάτου 13/7, ο σύντροφος συλλαμβάνεται στον δρόμο από ορδή ασφαλιτών και ξυλοκοπείται αφού του βάζουν κουκούλα στο κεφάλι, ενώ κρατείται έτσι, με χειροπέδες στα χέρια, για 2 και πλέον ώρες. Το ίδιο βράδυ γίνεται εξονυχιστική έρευνα στο σπίτι του στην Κυψέλη, όπου κάποια ...κομμένα κουρτινόξυλα έγιναν το στοιχείο για την κατηγορία της οπλοκατοχής. Το επόμενο πρωί η εισαγγελέας Πειραιά αναβαθμίζει την κατηγορία που του προσάφθηκε από την αστυνομία, από «απόπειρα κλοπής για αντικείμενο ευτελούς αξίας» (μάλιστα χωρίς ακόμα να υπάρχει έγκληση από τη «θιγόμενη» εταιρία, η οποία τελικά ποτέ δεν κατέθεσε μήνυση) σε «ληστρική κλοπή από κοινού», περιλαμβάνοντας στα σενάρια της δικογραφίας και τους αλληλέγγυους/ες ως «συνεργούς»: σωματικές βλάβες, συνέργεια σε ληστεία, υπόθαλψη εγκληματία.
Ο Χριστόφορος ήταν και είναι μια ενοχλητική «φιγούρα» για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Δραστηριοποιείται εντός του αναρχικού χώρου και δηλώνει πάντα παρών στα πεδία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, της αντίστασης, της αλληλεγγύης. Αυτά, προφανώς, για τις κατασταλτικές και τις διωκτικές αρχές, για την αντιτρομοκρατική υπηρεσία αποτελούν διαρκή αδικήματα, λόγω αυτών η μόνιμη εκδικητικότητα στο πρόσωπό του. Όλα αυτά συνέβαλαν στην αναβάθμιση των μεθοδεύσεων, παρακάμπτοντας ακόμα και μια στοιχειώδη, πειστική επιχειρηματολογία. Έτσι, με τη σύμφωνη γνώμη του ανακριτή, παραγγέλθηκε η προφυλάκιση του συντρόφου την Τρίτη 16/7.
Ο σύντροφος Θ.Α. που κρατούνταν μαζί με τον Χ. Κορτέση στο «δωματιάκι» της Leroy Merlin -δραστηριοποιείται επίσης εντός του αναρχικού χώρου και συμμετέχει σε πλήθος κοινωνικών και ταξικών πεδίων αγώνα- διώκεται με κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορίες, όμοιες με αυτές του Χ. Κορτέση.
Ο σύντροφος Γιάννης Α. «χρεώθηκε» με «άμεση συνέργεια στη ληστρική κλοπή». Κατά την ανακριτική διαδικασία από την οποία πέρασε αναδείχτηκε η στοχοποίησή του από την εργοδότρια εταιρία Leroy Merlin και από την εταιρία σεκιούριτι OVIT, στην κατεύθυνση της αποδόμησης της εισαγγελικής και ανακριτικής μεθόδευσης.
Άμεσα με τη σύλληψη του συντρόφου Χ. Κορτέση και τη γνωστοποίηση των κατηγοριών που βαραίνουν τους υπόλοιπους συντρόφους και συντρόφισσες, πλήθος αλληλέγγυων στέκεται στο πλάι τους, με συγκεντρώσεις και πορείες αλληλεγγύης, μοιράσματα κειμένων ενημέρωσης για την υπόθεση, αφίσες και συνθήματα. Οι αλληλέγγυες/οι συνεισφέρουν στο μπλοκάρισμα των όποιων επιπλέον βλέψεων των διωκτικών αρχών για περαιτέρω διαστολή των μεθοδεύσεών τους.

Εγκληματοποίηση της αλληλεγγύης. Οι σύντροφοι και συντρόφισσες που προσέτρεξαν στο πλάι των δύο που κρατούνταν σε ομηρεία στο «δωματιάκι» της Leroy Merlin και του στοχοποιημένου εργαζόμενου, που για δύο και πλέον ώρες βρίσκονταν ευπρόσωπα στο εξωτερικό του κτιρίου με τα χρήματα και σε αναμονή να καλεστούν να τα δώσουν για να τελειώσει κάπου αυτή η ιστορία, βαφτίστηκαν συμμορία, συνεργοί που υποθάλπουν εγκληματία. Η αλληλεγγύη ονομάστηκε συνέργεια και συμμορία. Οι αντιστροφές της εξουσίας, το γνωρίζουμε, είναι θαυμάσιες. Όπως επίσης γνωρίζουμε ότι επιβάλλεται να πειθαρχούμε στις επιβολές της για συναίνεση στα περιστατικά βίας, εργοδοτικής, κρατικής, σεξιστικής, για σιωπή και συγκάλυψη, να τσιμεντώνουμε τον κόσμο της εξατομίκευσης, της μοναξιάς, των κυρίαρχων διαχωρισμών, της ηττοπάθειας και της ματαιότητας του συλλογικού, του «μαζί και στο πλάι». Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι διέρρηξαν αυτό το καθεστώς, προτάσσοντας την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα, την αλληλοβοήθεια και βρέθηκαν στο πλάι των ιδιότυπα κρατούμενων στα Leroy Merlin από τους ιδιωτικούς μπάτσους της OVIT. Γι' αυτό βρίσκονται στη δικογραφία, γι' αυτό ζητήθηκε η συμπερίληψη και δίωξή τους, μεταξύ άλλων και για «υπόθαλψη εγκληματία». Η στάση τους αποτελεί συνειδητή άρνηση των πρακτικών, των καταπιεστικών και εκμεταλλευτικών σχέσεων, των επιβολών του κόσμου της εξουσίας. Διατήρησαν στο ακέραιο τα περιεχόμενα της αλληλεγγύης, ως θέσης και σχέσης, όπως θα έπραττε η καθεμία και ο καθένας από μας, και γι' αυτό είμαστε μαζί τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι ανάμεσα στους 4 αλληλέγγυους/ες, οι διωκτικές αρχές επιλέγουν τον ένα σύντροφο, τον Παύλο Χ., τον οποίο και «ταυτοποιούν» επιστρατεύοντας και πάλι το γνωστό εύρημα της αστυνομίας περί ανώνυμου τηλεφωνήματος που δίνει στοιχεία. Η επιλογή προφανώς σχετίζεται με την προσπάθεια στοχοποίησης και ποινικοποίησης της φιλικής-συντροφικής σχέσης του με τον Χ. Κορτέση και ενδεχομένως απόδοσης στον σύντροφο «ειδικού ρόλου» για την αλληλέγγυα στάση του. Ο σύντροφος Παύλος Χ. συμμετέχει χρόνια τώρα στις συλλογικότητές μας και τις κοινές μας δράσεις. Όπως και οι άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες που διώκονται, ο σύντροφός μας δεν είναι μόνος του σε αυτή την υπόθεση.

Ποινικοποίηση και εγκληματοποίηση της φτώχειας. Πάνω σε μια υπόθεση απαλλοτρίωσης, από τις χιλιάδες που συμβαίνουν καθημερινά από προλετάριες και προλετάριους, ξεδιπλώνεται ένα πλέγμα εργοδοτικών και κρατικών μεθοδεύσεων. Η απαλλοτρίωση από σουπερμάρκετ, πολυκαταστήματα κ.α., κάτι που μεγεθύνθηκε στο περιβάλλον της κρίσης με την όλο και εντεινόμενη φτωχοποίηση, είναι μια κοινωνική πρακτική, μια κίνηση να καλυφθούν καθημερινές ανάγκες με προϊόντα που οικειοποιούνται, χωρίς την πληρωμή του απαιτούμενου αντιτίμου. Πρόκειται για μια κίνηση αμφισβήτησης της ομαλής ροής του κυκλώματος παραγωγής και κυκλοφορίας των εμπορευμάτων από τα ίδια τα υποκείμενα που τα παράγουν με τον εξαναγκασμό και την εκμετάλλευσή τους. Μια κίνηση που θέλει να επανοικειοποιηθεί κλεμμένο από την εργασία χρόνο. Και αυτό βεβαίως είναι αδίκημα σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα, μιας που καταρρίπτεται ένα από τα βασικά σημεία των εμπορευματικών σχέσεων, το χρήμα, αλλά προσβάλλεται και ο θεμελιώδης θεσμός στον οποίο στηρίζονται και περιφρουρούν το κράτος και το κεφάλαιο, η ιδιοκτησία. Στη συγκεκριμένη όμως υπόθεση, και μέσω της συγκεκριμένης απόπειρας απαλλοτρίωσης, φωτίζεται ένα ιδιαίτερο σημείο της διαχείρισης των "φτωχών" σε επίπεδο λόγου και πρακτικών. Διαβάζουμε στην απόφαση εισαγγελέα και ανακριτή την επιχειρηματολογία με την οποία διατάζουν την προφυλάκιση του Χριστόφορου Κορτέση: «...ενόψει της οικονομικής αδυναμίας του για την αποκομιδή επαρκούς εισοδήματος βιοπορισμού του, προκύπτει δε σκοπός του για πορισμό παράνομου εισοδήματος και ροπή του προς διάπραξη εγκλημάτων κλοπής και ληστείας ως στοιχείο της προσωπικότητάς του...». Με άλλα λόγια, η δεινή του οικονομική κατάσταση θεωρείται συνδεδεμένη με την τέλεση «εγκλήματος», και τα δύο μαζί γίνονται ταυτοτικά σημεία της προσωπικότητάς του, που τον κατηγοριοποιούν στους εν δυνάμει εγκληματίες και προτείνουν την προληπτική του τιμωρία. Πρόκειται ξεκάθαρα για ποινικοποίηση της φτώχειας, μια διαχείριση των «φτωχών» όχι μόνο ως περιττών αλλά και επικίνδυνων, ομάδων μόνιμα επιτηρούμενων και υπό καταστολή.

Στην υπόθεση αυτή τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η προφυλάκιση του αναρχικού Χριστόφορου Κορτέση δεν αποτελεί μόνο ένα μήνυμα προς τον ίδιο, για την εκδικητικότητα με την οποία θα αντιμετωπίζεται από τις διωκτικές αρχές, λόγω της αδιάλειπτης δράσης του εντός του αναρχικού χώρου, σε κάθε πεδίο κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης. Είναι ένα μήνυμα προς όλες και όλους τους αγωνιζόμενους/ες προς πειθάρχηση, ένα μήνυμα ότι στην πάταξη του «εσωτερικού εχθρού» θα περιλαμβάνεται και η εξάντληση της αυστηρότητας του ποινικού κώδικα και η διαστολή των κατηγορητηρίων. Η προφυλάκιση του συντρόφου και η δίωξη άλλων 6 συντρόφων και συντροφισσών για την υπόθεση αυτή αποτελεί δείγμα γραφής της νέας πολιτικής διαχείρισης και υπογραμμίζει ότι το κεντρικό της δόγμα θα είναι το ανανεωμένο «νόμος και τάξη». Αυτό άλλωστε συνιστά η συγκεντροποίηση των αρμοδιοτήτων στο υπουργείο δημόσιας τάξεως(στην επίβλεψή του περιέρχονται φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/τριών κ.α.). Στα δείγματα αυτά περιλαμβάνεται και η απρόκλητη επίθεση στη διαδήλωση ενάντια στην τουριστικοποίηση και την εξάπλωση του Airbnb στο Κουκάκι, η εκκένωση και άμεση κατεδάφιση της κατάληψης «Μπρούκλιν» στα Γιάννενα, η επίθεση σε Τούρκους και Κούρδους διαδηλωτές έξω από την γερμανική πρεσβεία και η επιβολή σε αυτούς μετά τη σύλληψή τους πρωτοφανών περιοριστικών όρων (παρουσία στο αστυνομικό τμήμα ανά δεύτερη μέρα), οι καθημερινές σκούπες στο κέντρο της Αθήνας (τοξικοεξαρτημένων, μεταναστών/τριών, μικροπωλητών κ.α.), όπως και πλήθος δημοσιευμάτων περί ανομίας και της ανάγκης «ανάκτησης των Εξαρχείων». Δεν πρόκειται για καινοτομίες της νέας διακυβέρνησης, μιας που αυτή πήρε τη σκυτάλη από την προηγούμενη, αριστεράς κοπής, η οποία έχει στο ενεργητικό της δεκάδες εκκενώσεις καταλήψεων του αντιεξουσιαστικού/αναρχικού χώρου, μεταξύ αυτών και κάποιων στέγασης μεταναστριών και μεταναστών. Μην ξεχνάμε ότι είναι η προηγούμενη κυβέρνηση που, μεταξύ άλλων, κανονικοποίησε τις Μόριες, τα σύγχρονα στρατόπεδα εκτοπισμού και αορατοποίησης των μεταναστών και μεταναστριών, δίνοντας πάσα στη νέα κυβέρνηση για την περαιτέρω διαχείρισή τους με όρους «περιττού» και «απόβλητου». Σε κάθε περίπτωση, γνωρίζουμε ότι για την εξουσία αποτελεί σταθερό διακύβευμα η καταστολή και εξόντωση εκείνου του κόσμου που αντιστέκεται, που επιμένει να δοκιμάζει σχέσεις και να δημιουργεί μέσα από αυτοοργανωμένα, αντιθεσμικά εγχειρήματα και κατειλημμένους χώρους, μακριά από τις επιβαλλόμενες καταπιεστικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις, να ρηγματώνει και να συγκρούεται με κάθε μορφή εξουσίας.


ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΟΡΤΕΣΗ

Κανένας και καμία μόνη/ος απέναντι στις μεθοδεύσεις των αφεντικών

Καμία και κανένας μόνος/η απέναντι στην καταστολή

Συγκέντρωση αλληλεγγύης
Δευτέρα 29/7, 9:00 στα δικαστήρια Πειραιά (Σκουζέ και Φίλωνος), όπου θα περάσουν από ανακριτή ο σύντροφος Θύμιος Α., ο οποίος κατηγορείται για την υπόθεση στα Leroy Merlin με κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορίες (ληστρική κλοπή κατά συναυτουργία, συμμορία) και ο σύντροφος Παύλος Χ. τον οποίο βαραίνουν δύο πλημμελήματα (σωματικές βλάβες και υπόθαλψη εγκληματία).


Αγρός, αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος (πάρκο τρίτση)

Κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω)

Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής (Ίλιον)

Πάροδος, αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης (Νίκαια)

Ρεσάλτο, αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης (Κερατσίνι)

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα)

Αναρχικές/οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά