Να εφεύρουμε τα πάντα

Να εφεύρουμε τα πάντα

Οι αποκλεισμένοι



από την όποια ζεστασιά

του σπιτικού σαλονιού

από την όποια χαρά

παλεύει να αναπληρωθεί στα δεκάλεπτα διαλείμματα

από την όποια ξεγνοιασιά

ενός περίπατου χωρίς ελέγχους

από την όποια συντροφικότητα

δημιουργεί η ελευθερία να μοιραστείς ακόμα και τα πιο δύσκολα

από την όποια ελπίδα

κρύβει η δυνατότητα να ονειρεύεσαι



γελάνε με το τίποτα

και κλαίνε με τα πάντα

έχουν να εκμηδενίσουν το τίποτα

και να εφεύρουν τα πάντα



Στους αποκλεισμένους

το χέρι δεν τεντώνεται για να δώσει

δεν τεντώνεται για να πάρει



Στους αποκλεισμένους

το χέρι τεντώνεται για να μοιραστεί

τον τρόμο του τίποτα

και την λαχτάρα για τα πάντα

 

1 / 1 χρονιά

Άνεργοι λεν τα κάλαντα.

Ορφανά παιδιά φέρουν μηνύματα.

Τα σώματα ασφαλείας, οδοκαθαριστές.

Διακοσμητικά είναι τα δέντρα

σάβανος είναι και ο αέρας.

Δωσίλογοι, στις άκρες των γραμμών

χαφιέδες, και στις άκρες των στενών.

Εντολοδόχα φερέφωνα, παζαρεύουν λογισμούς.

Αγύρτες, φαλκιδεύουν κεκτημένα.

Περίπολα κοράκια, σαρώνουνε στη πόλη.

Υπόνομες είναι οι ζωές

των τρωκτικών κι αστέγων.

Κι εδώ

άσκοπα κι ανόητα

τουφέκια πανηγυριώτικα, ηχούνε.

Κι αυτό

το νέο έτος.

Όψιμες παρουσίες

Να σαι και συ στο πλάι
στο κατεχόμενο
κι αυτό παρόν.
Στης παρούσιας μας το ζύγιασμα
μονάχα η απουσία
να είναι απούσα.
Μα θα σου ζητάω πιο πολλά
κι ακόμα πιο δύσκολα.
Να παραμένεις, να συμβαίνεις
στο μουδιασμένο, αυτό παρόν.
Ακόμα και τότε
που θα μας κηρύττουν, να μου το θυμηθείς,
τρομοκράτες των δρόμων.

Οδοιπορικό

Να 'ναι τα παπούτσια σου γερά
λερά νερά και λασπουριά
χιόνια, βραχώδεις δρόμους
και μύρια μονοπάτια
να διαπερνάς.

Και μην ξεχνάς
ξεκάθαρα και σταθερά τα βήματά σου
και μην ξεχνάς
στο πλάι συντροφιά
πολλαπλά, ν' ακούς τα βήματά σου.

Άφοβη και αδιάλυτη καρδιά
στο εποχούμενο
σύγχρονο αλγεινό φως
να περιπατείς.

Εν ευθέτω χρόνω

Εδώ ο κόσμος φλέγεται, για αλλεπάλληλες εξεγέρσεις
Και εκεί να έχουν κάψες, για νέα κρατικά οιδιπόδεια

Εδώ ο κόσμος γεύεται, ωσμώσεις και διευρύνεται
Και εκεί να έχουν προσδοκίες, σε διαγγέλματα και αξιοκρατίες

Εδώ ο κόσμος πνίγεται, σε δηλητήρια θανατικά και πλαίσια
Και εκεί να αιτούνται, απαστράπτουσα εποχή και στείρωση

Όμως εδώ ο κόσμος, στέκεται και αντιστέκεται
και κυνηγιέται και βασανίζεται και δολοφονείται
Και εκεί, κάποιοι
σταβλισμένοι οικόσιτοι να μηρυκάζουν
να χαρωπούνε θλιβερά, σε αδηφάγες καραμέλες

Τώρα, που γράφεται ιστορία
πάνω στα σώματα μας.



 

Επαύριο

Για απόψε, θέλω να σου μιλήσω για αυτό
και μόνο αυτό
Πως, με το πλήρωμα του χρόνου πάντα θα ρχονται
μα πάντα, με ναυαγούς οι καραβιές
από τόσο μακριά, για έτη φωτός πιο πέρα.
Πολλές οι αφορμές, πολλές και οι αιτίες
ήταν, είναι, θα ναι.
Το τώρα κουβαλούν
γεφυρωμένο κι αυτό, απ το χθες.
Την επαύριο γυρεύουν
την πιο ένθερμη

Τότε που οι πράξεις, ξεριζώνουν τον αυτισμό των δρόμων
Η πολεοδομική, ξέσκεπη αυτή φυλακή, αναμετριέται
με μια άλλη διάταξη των συντεταγμένων
Τότε που της φροντίδας θα ναι τα έργα, η εργασία
Τα ψευδώνυμα εξουσίας, μαζί κι αυτήν, ποδοπατούν
ομόρρυθμοι και ομόκεντροι εαυτοί
Τότε που οι ανάσες ψηλαφίζουν, έντρυφα, τα έσω, τα κορμιά
Οι κρατικές δομές, ιστορικό παράδειγμα θα ναι,
προς αποφυγή μονάχα

Μα ως τότε θα είναι εδώ
να καλλιεργούν.
Να οργώνουνε τις νύχτες
Να σπέρνουνε τις μέρες
Κι όμως θα είναι εδώ
να κυοφορούν.
Να χειρονομούν τα λόγια
Να σου μιλούν τα βήματα
Άκουσε τα
Βημάτισε τα.

1 χρόνος από τη δολοφονία του συντρόφου Λάμπρου Φούντα

Πώς θες να γίνω επιτύμβια στήλη

σε πεδίο μαχών,

να με γεμίζουν δόξες και τιμές

μια φορά το χρόνο;

Πως να περιφράξω τις λεγεώνες μου,

να σωπάσω τα νοήματά μου,

να παγώσω μες την ακαμψία,

τη λήθη και τη μοναξιά,

εγώ που ήμουν προχώρημα

και αεικίνητη επιλογή,

αστραπή και κυκλάμινο,

συντροφικότητα και ρομφαία;

Όταν σημάδεψα τον ουρανό

για να τους εκφοβίσω,

έστρεψα το όπλο μου εκεί

που έβλεπε όλη μου η ζωή,

στην άσπιλη ομορφιά των αστεριών

πάνω από τη σκοτεινή γραμμή των οριζόντων.

Τώρα πλέον κατοικώ

μέσα στις θύμησες

και τους αγώνες των συντρόφων.

Και είμαι εδώ, άσβεστη μνήμη,

να σας θυμίζω και να σας παροτρύνω,

υπάρχουν προϋποθέσεις

για μια καινούργια άνοιξη.

Τετάρτη 15 Δεκέμβρη, ημέρα γενικής απεργίας, πορεία με τα απεργιακά μπλοκ από το Μουσείο, 11:00πμ

Πώς να σηκώσει ο καιρός

παραίτηση και εφησυχασμό,

τρύπια όνειρα και ξεφτισμένες υποσχέσεις,

«μάλιστα κύριε αστυφύλακα» και γονυκλισίες;

Τα ρυάκια μεγαλώνουν και πολλαπλασιάζονται,

διασταυρώνονται και εκβάλλουν,

σε έναν χείμαρρο οργής που ολοένα θεριεύει.

Μαθαίνουμε να συλλαβίζουμε ξανά

τη γλώσσα της συντροφικότητας,

της φωτιάς, της δημιουργίας.

Κι έτσι κάποιος μας θύμισε:

οι δούλοι μπορούν χωρίς αφεντικά,

τα αφεντικά δεν μπορούν χωρίς δούλους.

τα λέμε την τετάρτη στον δρόμο…

30 του Νοέμβρη 2010

30 του Νοέμβρη
 αρχές Δεκέμβρη
απεργία δημοσιογράφων
20+ βαθμοί κελσίου
ένταση
 σιωπή
άφιλτρα τσιγάρα
καπνισμένα πρόσωπα
πωλείται
 ενοικιάζεται
αναστεναγμός
 rock and roll
 λαϊκά
Σιωπή.

Και όλη αυτή η σιωπή σαν αρμονικά να δένει τούτη την οδύνη μ’ έναν άκομψο ανιαρό τρόπο αναμονής για κάτι που φαντάζει πλέον ουτοπικό.
Έμοιαζε η βόλτα μου -στις 30 του Νοέμβρη- να υποφέρει όλα εκείνα τα οποία φάνταζαν μακρινά πριν λίγο καιρό μα τώρα είναι δίπλα μου ακίνητα και αναψοκοκκινισμένα. Και ο κόσμος παράλυτος και υποψιασμένος με ένα «χαίρεται» στην τσέπη, το είπε.
Και η οχλαγωγία των ειδήσεων σιώπησε στα ραδιοφωνικά ταγκό.
Και ο κόσμος στριμώχτηκε στους Δεκεμβριανούς ανοιξιάτικους δρόμους.

(μας το έστειλε η Ειρήνη με mail και το δημοσιεύουμε)

όταν η προσωπική έκθεση δεν σκοντάφτει....

...σε ασήμαντες αφορμές και κυριαρχικά πρότυπα, γίνεται επικοινωνία.


για τον φίλο που μας έστειλε το παρακάτω ποίημα


"ΞΕΚΙΝΑΣ
ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙ
ΑΝΤΙΚΡΥ ΜΙΑ ΛΑΜΨΗ... ΚΑΤΙ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ... ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ...
ΠΡΟΧΩΡΑΣ
Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ,
ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΜΙΣΟΣ, ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ...
ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΚΑΝΕΝΑ, ΑΙΣΘΗΜΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ - ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ, ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ...
ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΠΛΑΙ ΣΟΥ
ΜΙΑ ΓΝΩΣΤΗ ΦΩΝΗ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΑ.
ΜΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΞΑΦΝΙΚΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.
ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ..."

με έναν λυγμό...

Ποιός είπε ότι ένα δώρο δε δωρίζεται; Αντιθέτως, αν ένα δώρο είναι ιδιαίτερης συναισθηματικής αξίας η απόδοσή του σε κάποιον άλλο φορτίζει διπλά τόσο την αρχική όσο και την ύστερη χαριστικότητα.

Το ποίημα που ακολουθεί "αφιερώθηκε" πριν 12 σχεδόν χρόνια σε μελοποιημένη εκδοχή από συντρόφους σε έναν προφυλακισμένο σύντροφο. "Μεταβιβάζεται" στον Λάμπρο Φούντα που εκτελέστηκε πισώπλατα από ένστολους φονιάδες, τα ξημερώματα της Τετάρτης 10 Μάρτη, στην περιοχή της Δάφνης...

ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις
Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που ξέρεις
Δεν είμαι μόνο αυτός που θα 'πρεπε να μάθεις

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου και κάπου τη χρωστάω
Αν σ' αγγίζω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ' αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι

Αν σου μιλήσει μια λέξη μου
Σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι
Αν σ' αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ' αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι

Θ' αναγνωρίσεις άραγε τ' άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
Θα βρεις τις πατησιές μου μέσα σε μυριάδες χνάρια;

Είμαι κι ό,τι έχω υπάρξει
Ό,τι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι
Τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες μου πράξεις,
οι πεθαμένες σκέψεις μου

Γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν το αίμα μου
Γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου

Είμαι ό,τι δεν έχω γίνει ακόμα
Μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος
Είμαι ό,τι πρέπει να γίνω
Γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν

Μη με γυρέψεις αλλού μονάχα εδώ να με γυρέψεις

Μόνο σε μένα

 (Τίτος Πατρίκιος, 1952)

...ένας λυγμός, μια βαθιά υπόκλιση, μια τεράστια αγκαλιά, ένα σακατεμένο αντίο. Καλή αντάμωση σύντροφε.

Σε ποικιλότροπη φορά

Ήσυχο νερό
σκάβει, τρυπάει το βουνό.
Υπόγεια ρεύματα
ανοίγουν διαδρομές, περάσματα.
Διακλαδίζονται συσσωρεύονται.
Αναβλύζουν ως πηγές
κι άλλες φορές ως πίδακες πηδούν.
Ελεύθερης πτώσης καταρράκτες.
Από 'κει, στην κοίτη.
Ρέουν, σε ρέματα και ποταμούς
στις εκβολές του δέλτα.
Ξεχύνονται στα ανοιχτά
πλημμύρα.
Αδάμαστη θάλασσα

του Α., Ιούνιος 2009, στο 4ο φύλλο του ΡΕΣΑΛΤΟ

Πώς να συλλάβεις τη φωτιά, πώς να πυροβολήσεις το βυθό, πώς να χτυπήσεις με γκλοπ τον άνεμο; (4)

Συντροφικά

Και να θυμάσαι,
η πιο ζεστή αγκαλιά
είναι η συντροφικότητά σου,
η πιο μεγάλη θαλπωρή είναι
όταν κατεβαίνουμε μαζί στο δρόμο,
η πιο ζωογόνα πνοή ήταν όταν έσπρωχνες
τους ανθρωποφύλακες για να με φτάσεις,
όλη μου η ζωή είναι
αυτή η φλόγα στα μάτια σου.
Πόλεμος ταξικός,
μίσος για κάθε εξουσία.

του Κ.

Πώς να συλλάβεις τη φωτιά, πώς να πυροβολήσεις το βυθό, πώς να χτυπήσεις με γκλοπ τον άνεμο; (3)

Με τη γλύκα του ψεύδους στα χείλη

Με τη γλύκα του ψεύδους στα χείλη
περπατά η ευτυχία μας τώρα.
Έχει σφαλισμένα παράθυρα
κι αντικλείδια χαμένα σα χρόνια.

Το κακό με το χρόνο
είναι πως συνήθως δε φτάνει.
Κι είχαμε όλοι,
μεγαλόπνοα σχέδια, κάνει…

Στης ιστορίας τη στράτα
οι τελείες χλευάζουν τα όνειρα.
Οι θυσίες μοιάζουν με παύλες.

Ναρκωτικά αμνησίας
κοιμίζουν ολοκαυτώματα
και ο συμβιβασμός
αναγορεύετ’ αξίωμα.

Έτσι το παρόν
χωρίζει απ’ το πολύχρωμο.
Γίνεται χαμαιλέοντας.
Με μια ωραιοπάθεια
που γεμίζει γυμναστήρια
και μια μισαλλοδοξία
που φλυαρεί στα μικρόφωνα.

Αυτή ’ναι η τύχη μιας εποχής
αλαζονικών μετριοτήτων
και υπέρμετρης αλαζονείας.

Και πώς να μεταποιήσεις
ανώμαλες προσγειώσεις;
Πώς να τις κάνεις
φιλόδοξα φτερουγίσματα;

Μας έμαθαν,
όταν κάνουμε μία πρόταση,
να είναι πάντοτε τελική.
Δίχως σκοπό
δε νοούνται προθέσεις.

Λέξεις αμέτρητες
για να μπορείς να ξεχάσεις.
Λέξεις αμέτρητες
για να προσπεράσεις.

Για την κουκίδα του σήμερα
λέξεις χιλιάδες.
Στο βωμό του επίκαιρου
επιχειρήματα- αράδες.

Βιβλία χωρίς περιεχόμενα.
Εικόνες ατέλειωτες,
δίχως λόγια.
Ένα μακροσκελές παρόν
χωρίς καμιά προσδοκία.

Οι ιστορίες όλες ξεχάστηκαν.
Ένας διαβήτης
καρφωμένος στο τώρα,
το ανδρείκελο
που επέζησε της εξέλιξης.

Για την αιωνιότητα της μνήμης,
κανείς;
Για το κενοτάφιο της ευδαιμονίας,
είσαστε όλοι;

Κι εγώ,
πως θα χωρέσω σ’ ένα ποίημα μου
τόση ανυπαρξία;

Πού θα βρουν αντισώματα
οι στίχοι
την επιδημία που ξέσπασε
να γλιτώσουν;

της Α.

Πώς να συλλάβεις τη φωτιά, πώς να πυροβολήσεις το βυθό, πώς να χτυπήσεις με γκλοπ τον άνεμο; (2)

Αντίδοτο των ημερών ενός μέλλοντος δίχως αίσθηση

Ευτυχώς!
ο μπαγάσας ο ήλιος
...ο φαιδρός...ο χαζός. ..ο αστείος...ο μέγας...

Όσο υπάρχει, να μην ανησυχείς...

Καλεί τις αισθήσεις...
Αρκεί να τον πιστέψεις...
Αρκεί να δαμάσει ο καθένας
το εύκολο μέσα του!

της Α.

Πώς να συλλάβεις τη φωτιά, πώς να πυροβολήσεις το βυθό, πώς να χτυπήσεις με γκλοπ τον άνεμο; (1)

Φτου ξελευθερία σε όλους

Σχέσεις δίχως αντάλλαγμα,
δημιουργία δίχως εμπόρευμα,
έρωτας δίχως στερεότυπα,
συνείδηση δίχως ιδεολογία,
αλληλεγγύη δίχως παζαρέματα,
αντίσταση δίχως συνδιαλλαγή,
σύγκρουση δίχως καβάντζες,
συλλογικότητα δίχως αρχηγούς.

Μ’ αυτά γεμίσαμε το δισάκι μας
να πορευτούμε στο δρόμο της ζωής
με οδηγό μας μια πυξίδα πεισματάρικη,
ελευθερία την είπαμε
και τέτοια ήταν.

Λιθοβολήσαμε τις συμβάσεις
και πυρπολήσαμε τη νεκρική σιγή,
φωτίζοντας τα σκοτάδια
ν’ ανοίξουμε πέρασμα.
Ματώσαμε από γκλοπ,
πνιγήκαμε από δακρυγόνα,
ξενυχτήσαμε σε κρατητήρια,
αναστατώσαμε δικαστικές αίθουσες,
και κάποιες φορές βρεθήκαμε δεσμώτες.

Μες στον μεθυστικό ίλιγγο
και την κατάργηση κάθε βεβαιότητας
πολλές φορές κάναμε στάση στην ύπαρξη,
κουρνιάξαμε μονάχοι ο ένας απ’ τον άλλο
βλέποντας τις σάρκες μας να ξεσκίζονται
και το μυαλό μας να διαλύεται
από την απόσταση επιθυμίας και πραγματικότητας
και με όπλο μας τη συντροφικότητα
παλέψαμε ν’ αντέξουμε
κόντρα στην τρέλα και την παραίτηση.

Γι’ αυτό σου λέω δε θέλω να αναπολώ
μη μου μιλάς για θύμησες και περασμένα
παγώνουν και αιχμαλωτίζουν,
μόνο τη μνήμη θέλω συντροφιά
τη μόνη γέφυρα του χθες με το σήμερα και το αύριο.
Ας απλώσουμε ξανά τους χάρτες μας
ας χαράξουμε νέα δρομολόγια
ας κοιταχτούμε στα μάτια
κι ας προχωρήσουμε
η περιπλάνηση συνεχίζεται.

Προχθές το απόγευμα κρατικές συμμορίες
εισέβαλαν στο στέκι μας,
μας απήγαγαν σιδεροδέσμιους
και μας έστησαν δικαστικές ομηρίες.
Ραντεβού αύριο να μετρηθούμε και πάλι,
oι δήμιοι παρατάσσονται...
Τα λέμε στο δρόμο.

του Κ.

Με μια γροθιά γεμάτη ατσάλι

Όλοι κάτω, Όλοι κάτω…
Σπασίματα, φωνές, σπρωξιές, μπουνιές
Κι όμως επικοινωνήσαμε τα πάντα με μια ματιά
Κουράγιο σύντροφε!
Την στιγμή που νομίζεις ότι δεν ελέγχεις την κατάσταση
Απλώνεται ένα χέρι σε ακουμπάει και σου λέει…
Είμαστε μαζί σύντροφε!
Χειροπέδες, στριμωξίδι, σειρήνες, Γ.Α.Δ.Α.
Γέλια, τραγούδια, αγκαλιές…
Δεμένοι πισθάγκωνα Γ.Α.Δ.Α-δικαστήρια
Τι γίνεται σύντροφε…;
Θα δούμε τους συντρόφους μας, αυτό γίνεται…
Νομίζουν ότι μας πάνε να απολογηθούμε, αλλά εμείς θα δούμε τους συντρόφους μας.
Ανοίγει η πόρτα του λεωφορείου
Δεμένοι πισθάγκωνα Γ.Α.Δ.Α-δικαστήρια
Εκατοντάδες βλέμματα σε κοιτούν κατάματα
Σου λένε είμαι κι εγώ εκεί μαζί σου, είμαστε όλοι μαζί
Κουράγιο σύντροφε!
Το πάθος για την λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά.
Κλάψαμε με λυγμούς.
Όχι γιατί στεναχωρηθήκαμε, αλλά γιατί νιώσαμε την αγκαλιά σας
και το μίσος μας συναντήθηκε με τρόπο που εχθρός δεν
θα καταλάβει ποτέ!
Δεμένοι πισθάγκωνα Γ.Α.Δ.Α-μεταγωγών
Συναντηθήκαμε και με του υπόλοιπους επικίνδυνους(και δεν το λέω ειρωνικά)
Γέλια, τραγούδια, αγκαλιές…
Μεταγωγών-δικαστήρια…
Το λεωφορείο έτριζε από τις φωνές
Σας είχαν μακριά
Αλλά γροθιές γεμάτες ατσάλι έσκισαν τον ουρανό
Πάμε για επίθεση σύντροφοι, τίποτα δεν μας φοβίζει
Κλάψαμε με λυγμούς.
Όχι γιατί φοβηθήκαμε, αλλά να…συγκινηθήκαμε ρε γαμώτο
Ανακριτής-εισαγγελέας και πάλι ανακριτής
Προφυλάκιση καμία
Κατεβήκαμε και χαθήκαμε σε μια θάλασσα από αγκαλιές.
Όλα τώρα αρχίζουν.
Ευχαριστούμε για όλα σύντροφοι!
Οι φωνές σας καρφί στην καρδιά του εχθρού
Οι φωνές σας μας κρατούσαν στον ουρανό!


ένας κακούργος