...ή πώς η σπασμένη αλυσίδα στο αριστερό χέρι της θεάς νίκης ξεπάστρεψε τον ελ άνχελ!
Στις 12.08.2019, στην πόλη του Μεξικό, εκατοντάδες γυναίκες ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης με συνθήματα όπως «τέρμα με τη βία ενάντια στις γυναίκες», «οι φίλες μου θέλω να με προστατεύουν, όχι οι μπάτσοι», «βιαστές θα σας κόψουμε τους πούτσους». Με γκλίτερ, καπνογόνα, κρουστά, σπρέι, κουκούλες, εργαλεία και πέτρες η διαδήλωση έφτασε στο Γενικό Γραφείο της Εισαγγελίας. Οι γυάλινες πόρτες έπεσαν και αυτές όρμησαν μέσα εκφράζοντας την ελάχιστη οργή. Η αφορμή του μαζικού βιασμού μίας κοπέλας από 4 μπάτσους, οι καταγγελίες για αντίστοιχες σεξουαλικές κακοποιήσεις από άλλες 6 γυναίκες μέσα σε έναν μήνα σε έναν τόπο (όπως σε όλους τους τόπους) που οι βιασμοί, οι σεξιστικές παραβιάσεις, οι κακοποιήσεις και οι δολοφονίες θηλυκών σωμάτων είναι καθημερινότητα. Από εκείνη την ημέρα και για πολλές στη συνέχεια μέρες, γυναίκες σε πολλές πόλεις του Μεξικού, διαδήλωναν, φώναζαν, έκλαιγαν, χόρευαν, έσπαζαν, έκαιγαν και βανδάλιζαν τον πολιτισμό της πατριαρχίας και του σεξισμού. Στις 17.08 το αστυνομικό τμήμα Florencia στη LaRoma τυλίγεται στις φλόγες, και πραγματοποιούνται επιθέσεις σε στάσεις του μετρό. Ενώ βεβήλωσαν, όλες αυτές τις ημέρες, με όποιο τρόπο μπορούσαν, το προβεβλημένο μνημείο της ανεξαρτησίας στην πόλη του Μεξικό, με το όνομα «ο άγγελος», στο οποίο σε ύψος 36 μέτρων στέκεται ένα άγαλμα της θεάς Νίκης που στο δεξί της χέρι κρατάει ένα στεφάνι (σύμβολο της νίκης) και στο αριστερό μία σπασμένη αλυσίδα (σύμβολο της ελευθερίας).
Όπως ήταν επόμενο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κυρίαρχα και εναλλακτικά δεν ενδιαφέρθηκαν για αυτή την εξέγερση του γκλίτερ, του μωβ, του ροζ και του μαύρου παρά μόνο μετά από 4 ή 5 μέρες και το λιγότερο με προβληματικούς όρους (οι γυναίκες ως θύματα, το Μεξικό ως προβληματικός τόπος σχετικά με τη βία ενάντια στις γυναίκες, αιτήματα που οφείλει το κράτος να εξετάσει, η δικαιοσύνη που πρέπει να αποδοθεί, βανδαλισμοί μνημείων κλπ). Όπως επίσης ήταν δεδομένο πολλοί αριστεροί, αριστεριστές και λοιποί «ευαίσθητοι πολιτικοποιημένοι» άσκησαν κριτική είτε για τους βανδαλισμούς είτε για το γεγονός ότι δεν άσκησαν αρκετή βία. Και τέλος δεν έλειψε και η αντιδραστική απάντηση απέναντι στο #NoNosCuidanNosViolan, έτσι στις 18.08 δημιουργήθηκε το #EllasSiMeRepresentan (στo οποίo συμμετείχαν μεταξύ άλλων "γνωστές" ακαδημαϊκές φεμινίστριες) επειδή «λερώθηκε» το σύμβολο όλου του Μεξικού, ο άγγελος -ελ ανχελ- αλλά και επειδή «δεν γίνονται έτσι τα πράγματα».
Οι «γυναίκες μάγισσες και εξεγερμένες» απάντησαν πως «θα επιτεθούμε στα σύμβολά τους όσες φορές κρίνουμε απαραίτητο» και εξήγγειλαν πως «είμαστε χιλιάδες σε πόλεμο του γκλίτερ και πως αυτοί είναι έτοιμοι να πέσουν».
Ακολουθεί ένα κείμενο που γράφτηκε στις 17.08 από εκεί και που το μεταφράσαμε. Ενώ στις 29.08 ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης χρωματίσαμε με στένσιλ σημεία στους δρόμους του Κερατσινίου.
[το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται εδώ, καθώς υπάρχει κι ένα ακόμα κείμενο στα αγγλικά εδώ]
Μεξικό: κανείς δεν είπε πως είναι ειρηνικό
Το μεξικάνικο κράτος, τα ΜΜΕ, ο κόσμος μας λένε ψεύτρες και ότι υπερβάλλουμε κάθε φορά που καταγγέλλουμε μια σεξουαλική επίθεση. Σήμερα όλοι αυτοί, εμφανίζουν δημόσια ως ψέμα τον πολλαπλό βιασμό από αστυνομικούς μιας κοπέλας που φοβήθηκε να συνεχίσει την καταγγελία γιατί κανείς δεν εγγυήθηκε κανενός είδους ασφάλεια ούτε στην ίδια, ούτε στην οικογένειά της. Κάνουν τους ανυποψίαστους, βογκούν δύσπιστα που επαναβεβαιώθηκε η σάπια θέση τους, πανηγυρίζοντας που είχαν δίκιο ότι για άλλη μια φορά μια γυναίκα είπε ψέματα, επιβεβαιώνοντας με παρρησία ότι είναι άνδρες και ότι είναι αθώοι. Ο κόσμος είναι ικανοποιημένος με την εκδοχή των βίντεο που δημοσιεύτηκαν από τα ΜΜΕ, όπου διαψεύδουν τη δήλωση της κακοποιημένης κοπέλας. Για τον κόσμο γίνεται πιο εύκολο έτσι, καθώς τον καθησυχάζει να ξέρει ότι μπορεί να συνεχίσει να εμπιστεύεται τους δήμιους του. Γίνεται πιο βολικό έτσι, καθώς ο κόσμος μπορεί να συνεχίζει τη ζωή του χωρίς να νιώθει ένοχος που υποστηρίζει ένα κοινωνικό σύστημα που ενισχύει σε νιοστό βαθμό τη βία ενάντια στα σώματα των γυναικών. Έτσι, μπορεί ο κόσμος να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου θεωρώντας ότι οι αστυνομικοί δεν θα κακοποιήσουν σεξουαλικά τις κόρες τους... Αυτό που ξεχνούν είναι ότι αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία περίπτωση που γυναίκες, σε ολόκληρο τον κόσμο, καταγγέλλουν την σεξουαλική κακοποίησή τους από δημόσιους λειτουργούς. Πάντα καταχρούνται την εξουσία τους και θα συνεχίζουν να το κάνουν. Έτσι όπως ένας άνδρας που δεν είναι δημόσιος λειτουργός κρύβεται στα σκοτάδια για να επιτεθεί, έτσι και αυτοί κρύβονται πίσω από τον τίτλο του αστυνομικού, του στρατιωτικού, του πολιτικού.
16 Αυγούστου 2019. Διαδηλώσεις ενάντια στην έμφυλη βία στη μεξικανική επικράτεια
Όταν βραδιάζει μπαίνουν στην άκρη και οι κανόνες καλής συμπεριφοράς και το να είμαστε φρόνιμες πολίτισσες και το να φωνάζουμε συνθήματα, ζητώντας, σχεδόν ικετεύοντας, να εισακουστούμε: ότι δεν θέλουμε να επιβιώνουμε σε μια καθημερινότητα μέσα στον φόβο που μας επιβάλλουν, ότι δεν θέλουμε να μας βασανίζουν μέχρι θανάτου, να μας δολοφονούν, να βλέπουν οι μανάδες μας τα σώματά μας σε κατάσταση αποσύνθεσης ή να μην μας βρίσκουν ποτέ... Και έρχονται τα συνθήματα στους τοίχους, τα παιχνίδια με τα καπνογόνα, οι καπνοί οι κόκκινοι και οι μωβ, η κίνηση, φωνές ολοένα και πιο δυνατές, το πρώτο τζάμι που θρυμματίζεται, οι φωνές επιδοκιμασίας να ξεχύνονται, αυτοσχέδια εργαλεία κι άλλα τζάμια να πέφτουν. Ουρλιάζουμε από οργή, από χαρά, από θλίψη... Ναι, ήμασταν εμείς, ναι, θα το ξανακάναμε χίλιες και μία ακόμα φορές, ναι, απομακρύναμε τους άνδρες από τις ομάδες μας, από τον δικό μας χώρο δράσης. Δεν είχαν καμιά δουλειά εκεί. Δεν ήταν καλεσμένοι. Δεν ήταν ευπρόσδεκτοι ούτε ως φίλοι ούτε ως σύμμαχοι. Η νύχτα μας κάλυψε και δεν νιώσαμε τρόμο ούτε για την αστυνομία ούτε από τους σκοτεινούς δρόμους. Ήμασταν μια πλημμυρίδα από άγνωστες, ενωμένες, δυνατές, αποδιοργανωμένα λυσσασμένες, άρρωστες από οργή και απογοήτευση. Από όπου περάσαμε τα βάψαμε όλα, σπάσαμε κάθε σύμβολο κάθε εξουσίας που ευθύνεται για τις καθημερινές κακοποιήσεις. Κάψαμε ότι μπορέσαμε.
Μα, μας ρωτάνε, γιατί είμαστε έξαλλες;
Μας λένε σκύλες, ανισόρροπες, υστερικές, πουτάνες, ξεδιάντροπες. Μας γελοιοποιούν, μας χλευάζουν, ζητάν να μας σκοτώσουν, να μας βιάσουν, να μας «κλείσουν μέσα». Μας λένε: μα δεν είναι τρόποι αυτοί να διαμαρτύρεστε, μα όχι τους τοίχους, μα όχι τα τζάμια, μα όχι τα μνημεία, μα ποιος θα καθαρίσει την πόλη; Μας λένε ότι ήμαστε ένα μάτσο ενοχλητικές γκόμενες, ότι ξεφτιλίζουμε το κίνημα, ότι ήμαστε πρακτόρισσες, προβοκατόρισσες, φασίστριες, εγκάθετες της δεξιάς, συμμορίτισσες της αριστεράς. Γεννήθηκα με αυτό το σώμα το οποίο με σημαδεύει σε ολόκληρη την ιστορία και σε ολόκληρη τη γη, ως κάτι που αυτοί ονομάζουν γυναίκα, και με δημιούργησαν ώστε να είμαι υποταγμένη, ποδοπατημένη, κακοποιημένη, ώστε να είμαι μητέρα, να φροντίζω, να εξυπηρετώ, να ανέχομαι, να σωπαίνω, να υπηρετώ τον δούλο του αφέντη και τον ίδιο τον αφέντη... Αναγνωρίζω την ιστορία της οποιασδήποτε άλλης γυναίκας ως δική μου, γι’ αυτό βγαίνω στον δρόμο με αυτές, γι’ αυτό ήμασταν όλες, γι’ αυτό δεν εγκαταλείπουμε καμία και αναγνωρίζουμε τις πράξεις όλων μας. Καμία δεν κάλεσε σε ειρηνική πορεία. Καμιά δεν βγήκε στο όνομα καμιάς άλλης. Δεν θέλουμε να εκπροσωπήσουμε κανέναν και κανείς δεν μας εκπροσωπεί. Δεν ζητάμε δικαιοσύνη από τον δήμιο μας. Δεν εκλιπαρούμε για τα ψίχουλα που προσφέρει η προδότρια Sheinbaum (κυβερνήτρια της πόλης του Μεξικό) και ο φαφλατάς του προεδρικού θώκου. Αυτό που συνέβη χθες (16 Αυγούστου) ήταν μια έκρηξη οργής. Και ξέρουμε ότι οι αρχές δεν θα κουνήσουν ούτε ένα δάκτυλο για να εγγυηθούν την ασφάλειά μας ή για να τιμωρήσουν αυτούς που μας κακοποιούν. Θα υπάρξουν κι άλλες δολοφονίες γυναικών, σε ολόκληρο το κόσμο, επειδή είναι γυναίκες, θα συνεχίσουν να ρίχνουν σε εμάς την ευθύνη, να μας ενοχοποιούν, θα συνεχίσουν να μας αποκαλούν ψεύτρες. Οι απατεώνες των μίζερων ιδεολογιών θα έρθουν και θα μας πουν ότι δεν ήμαστε αληθινές φεμινίστριες, ούτε αναρχικές, θα μας πουν ότι δεν γίνεται έτσι η πολιτική. Και ο πόνος για τις μητέρες των δολοφονημένων και εξαφανισμένων θα συνεχίσει, όπως θα συνεχίσουν να ψάχνουν σε μαζικούς τάφους, νέες οργανώσεις εξαφανισμένων γυναικών θα ιδρυθούν, όπως θα συνεχίσουν να υπάρχουν μωρά δολοφονημένων μητέρων που θα μεγαλώσουν για να δουν ότι η ανθρωπότητα χέστηκε γι’ αυτό που συνέβη στις μητέρες τους... Με τα χθεσινά γεγονότα απλά είδαμε και αναγνωρίσαμε στα συνένοχα βλέμματα, στα φανταχτερά με γκλίτερ σώματα, στα γυμνά και ζωηρά σώματα ότι δεν ήμαστε μόνες. Και ότι δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να κρύβουμε και να διαιωνίζουμε ένα κοινωνικό σύστημα θανάτου ούτε ως γυναίκες ούτε ως άνθρωποι. Με αναγνώρισα στο βλέμμα μίας άλλης, έπιασα το χέρι της, μετά δώσαμε μια έντιμη αγκαλιά, μια αγκαλιά γυναικεία, συντροφική, αφού σπάσαμε κάμποσα τζάμια και τρέψαμε σε φυγή τους αδιάκριτους άνδρες και τους αστυνομικούς που πετύχαμε, γυρίσαμε η κάθε μια στο σπίτι της, με το τελευταίο μήνυμα της νύχτας και για το οποίο αξίζει να αγωνίζεσαι: έφτασα σπίτι, όλα καλά, ξεκουράσου.
Πριν από 50 χρόνια, τον Μάη του '68 ένα πρωτοφανές κύμα εξεγέρσεων ξέσπασε σε πολλές χώρες παγκόσμια. Οι ταραχές ήταν τόσο μεγάλες που για τα επόμενα δέκα χρόνια οι κυβερνήσεις και οι καπιταλιστές έτρεχαν για να αναδιαρθρώσουν την παγκόσμια οικονομία, τους μηχανισμούς και τις νομοθεσίες καταστολής και τους τρόπους διακυβέρνησης. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι φοιτητές και οι μαθητές ανά τον κόσμο που με το πείσμα και την σύγκρουσή τους με τους μπάτσους ενέπνευσαν ένα ευρύτερο κύμα ανθρώπων να κατέβει στο δρόμο και να διεκδικήσει.
Παρασκευή 29/6, στις 20:00, στο μπασκετάκι*:
"πειρα(γ)μένα" παιχνίδια
προβολή βίντεο: "learning to resist: μαθητικοί αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος" (35')& συζήτηση
*(στο γήπεδο μπάσκετ απέναντι από τα εκπαιδευτήρια Στέγκα, 100μ. από την πλατεία λαού - Ταμπούρια, λεωφόρος Δημοκρατίας 54)
το πείρα(γ)μα
πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης από το ρεσάλτο
Αυτή είναι 33 χρονών από το Μαρόκο – Αυτός είναι 16 από το Αφγανιστάν.
Η Sanaa έγκλειστη για πάνω από 1 χρόνο στο κέντρο κράτησης στο Ελληνικό – O Mohamed προχτές συμπλήρωσε 45 μέρες στο κέντρο κράτησης της Μόριας στη Λέσβο.
Αυτή γιατί βρέθηκε χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής μετά από 5 χρόνια ζωής στην Ελλάδα – Αυτός γιατί βρέθηκε μόνος του χωρίς γονιό σε μία παραλία του νησιού αφότου έφτασε από την Τουρκία.
Αυτή θέλει να μείνει Ελλάδα και να την αφήσουν να δουλέψει για να ζήσει - Αυτός θέλει να συνεχίσει την πορεία του μέχρι να φτάσει στην Κοπεγχάγη που τον περιμένει ο θείος του που του υποσχέθηκε μία καλύτερη ζωή.
Οι μπάτσοι όταν την συλλάβανε της είπανε ότι αν κάτσει ήσυχη θα την αφήσουν ξανά ελεύθερη μετά από 6 μήνες – Σε αυτόν είπανε ότι αν κάτσει ήσυχος θα τον πάνε σε έναν ξενώνα με άλλα παιδιά μετά από 25 μέρες.
Κάποιες γυναίκες με γιλέκα μπλε, κόκκινα και κίτρινα της είπανε ότι θα φροντίσουν αυτές για τα προβλήματα που έχει ως κρατούμενη και της δώσανε ένα κουτί σερβιέτες – Κάποιοι άντρες με γιλέκα μπλε, κόκκινα και κίτρινα του είπανε ότι θα φροντίσουν αυτοί για ότι προβλήματα έχει ως κρατούμενος και του δώσανε μία μπάλα.
Της είπανε ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα αν πάψει να είναι ακόμα μία αόρατη υποτακτική γυναίκα – Του είπανε ότι δεν θα κερδίσει τίποτα αν πάψει να είναι ένα σιωπηλό υπάκουο παιδί.
Κάποιοι μπάτσοι της είπανε ότι θα την απομονώσουνε από τις συγκρατούμενές της αν δεν τους υπακούει – Κάποιοι μπάτσοι του είπανε ότι θα τον στείλουνε με τους ενήλικες αν δεν τους υπακούει
Αυτή τρόμαξε όταν κάποιες από αυτές σταμάτησαν να της μιλάνε και άρχισαν την αγριοκοιτάζουν για τα ‘προβλήματα’ που προκαλεί – Αυτός τρόμαξε όταν κάποιοι από τους συνομήλικούς του τον κοίταξαν με την άγρια ματιά που έχει ένα παιδί μόνο όταν είναι μέσα σε κλουβί
Ο διοικητής του κέντρου της είπε ότι αφού δεν υπακούει θα την στείλουν πίσω στο Μαρόκο – Ο διοικητής του κέντρου του είπε ότι αφού δεν κάθεται καλά θα τον στείλουν σε πτέρυγα στην Αμυγδαλέζα
Ο υπουργός είπε ότι δεν αξίζει ιδιαίτερη προστασία γιατί είναι μετανάστρια και όχι πρόσφυγας – Ο υπουργός είπε ότι δεν αξίζει ιδιαίτερη προστασία γιατί είναι μεγάλο παιδί και όχι ανήλικος!
Τους έφτυσε και φώναξε για την ελευθερία της – Τους έφτυσε και πέταξε ένα μπουκάλι νερό
Την έδειραν και την έκλεισαν μέσα σε ένα κλουβί – Τον έδειραν και τον έκλεισαν μέσα σε ένα κλουβί
Τους ξαναέφτυσε και φώναξε ακόμα πιο δυνατά – Τους ξαναέφτυσε και τους πέταξε όποια πέτρα βρήκε μπροστά του
Της ανακοινώσανε ότι θα την αφήσουν ελεύθερη γιατί ξαφνικά έγινε πολύ ορατή – Του ανακοινώσανε ότι θα τον πάνε μαζί με τα άλλα παιδιά μακριά από το κολαστήριο της Μόριας γιατί ξαφνικά έγιναν πολύ βροντεροί
Τώρα χαμογελάνε και οι δύο ταυτόχρονα σκεπτόμενοι τα μούτρα όλων όσων τους είπαν ότι δεν θα κερδίσουν τίποτα
Τώρα σκέφτονται και οι δύο τα επόμενα ‘προβλήματα’ που θα προκαλέσουν….
Από την παρέμβαση 100 συντροφισσών και συντρόφων, το μεσημέρι της Κυριακής
15.2.2015, στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας όπου οι μετανάστες έχουν εξεγερθεί
μετά την αυτοκτονία του αφγανού Μοχάμεντ Ναντίμ.
Μέχρι το γκρέμισμα κάθε
στρατοπέδου συγκέντρωσης, κάθε φυλακής
Η ρευστότητα του κοινωνικού
περιβάλλοντος σε διεθνές επίπεδο επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα, υποδεικνύοντας
ότι σε κάθε γωνιά του πλανήτη μια σπίθα, μια αφορμή, μπορεί να προκαλέσει
κοινωνικές εκρήξεις.
Μετά την εξέγερση στην Τουρκία και
τη συνεχιζόμενη άγρια καταστολή των διαδηλωτών εδώ και μέρες φλέγεται και η
Βραζιλία με αφετηρία τις αντιδράσεις για τις αυξήσεις στα εισιτήρια των μέσων
μαζικής μεταφοράς.
Διανύουμε μια περίοδο, στην οποία
η μία εξέγερση ξεπηδάει μετά την άλλη βάζοντας σε επιφυλακή τους τοπικούς και
υπερεθνικούς μηχανισμούς κυριαρχίας. Ο ιός της κοινωνικής ανταρσίας μεταδίδεται
αλυσιδωτά εξαιτίας της παγκόσμιας συστημικής κρίσης και καπιταλιστικής
αναδιάρθρωσης που μεταφράζεται σε ανελέητη ταξική επίθεση, φτωχοποίηση και
περιθωριοποίηση τεράστιων τμημάτων του πληθυσμού, επιβολή ολοκληρωτικών
πολιτικών και σκλήρυνση της καταστολής.
Οι «υποτελείς τάξεις» βγαίνουν
ξανά στο προσκήνιο της ιστορίας και επιβεβαιώνονται για άλλη μια φορά ως
επικίνδυνες για την εξουσία. Αυτή τη φορά χωρίς κάποιο πρωτοπόρο κόμμα του λαού
να τις κατευθύνει. Αυθόρμητα και αυτοσχέδια. Με τις δυνατότητες και τα όρια
τους. Στη βάση της κοινότητας της καταπίεσης, της εξαθλίωσης, της
εκμετάλλευσης, της επιβολής. Με κοινό σημείο όλων των εξεγερτικών εστιών την
εχθρότητα απέναντι στα σύμβολα και τους φορείς της πολιτικής εξουσίας, της
καταστολής και του πλούτου.
Πολλοί είναι αυτοί που μιλούν εδώ
και καιρό (από την εποχή ήδη της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008 στον ελλαδικό
χώρο) για «βουβά απολίτικα ξεσπάσματα χωρίς αιτήματα, στόχο και
προσανατολισμό», που είτε χρειάζονται καθοδήγηση για να βρουν τον δρόμο τους είτε
λοιδορούνται και απαξιώνονται. Ό,τι δεν υποτάσσεται στις κομματικές νομοτέλειες
μπαίνει -όπως πάντα- στο χειρουργικό τραπέζι των ορθοδοξιών.
Όμως, οι διαδοχικές εξεγέρσεις των
τελευταίων χρόνων δεν είναι το αποκορύφωμα των διεργασιών «από τα κάτω» αλλά το
πρελούδιο των ρήξεων και συγκρούσεων που θα ακολουθήσουν. Ρήξεων στα πεδία της
υλικότητας, των συμβολισμών, των ιδεών, των αξιών, των τρόπων αντίστασης και συλλογικοποίησης.
Το καινούργιο δεν έχει ακόμα
γεννηθεί. Κυοφορείται στα περάσματα που ανοίγει η σύγκρουση με τους
ανθρωποδιοικητές, τους μεγιστάνες και τα τσιράκια τους. Μετά από δεκαετίες
κοινωνικού πάγου μπαίνουν ξανά με τρόπο σύγχρονο και επίκαιρο τα ζητήματα μιας
άλλης καθημερινής ζωής, αυτόνομης και αυτοκαθοριζόμενης εδώ-και-τώρα. Ένας νέος
κοινοτισμός αγώνα και αντι-δομών επιβίωσης, περίθαλψης, αυτομόρφωσης. Και
δειλά-δειλά ο οραματικός ορίζοντας μιας άλλης κοινωνικής συγκρότησης, αυτοοργανωμένης
στη βάση της ελευθερίας, της ισότητας, της κοινοκτημοσύνης, της αλληλεγγύης.
Διανύουμε την «εποχή των
ταραχών», όπου τα πάντα είναι ρευστά και ευμετάβλητα, τόσο κοινωνικά όσο και
συστημικά. Ακόμα και στον ελλαδικό χώρο που τον τελευταίο ένα χρόνο οι κοινωνικές
αντιστάσεις έχουν υποχωρήσει σε σημαντικό βαθμό. Κάτι όμως υπόκωφα κοχλάζει. Σαν
τη σιγή πριν την καταιγίδα. Έτσι κι αλλιώς, η λάβα θα αιφνιδιάσει για άλλη μια
φορά όσους δε βλέπουν το ηφαίστειο. Από την Τουρκία μέχρι τη Βραζιλία, ο εχθρός
είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία.
Αργεντινή, Αθήνα, Τυνησία, Αίγυπτος, Στοκχόλμη,
Τουρκία… Μερικοί μόνο σταθμοί της πρόσφατης εξεγερτικής ιστορίας. Σημεία πάνω
στην υδρόγειο που κάποια στιγμή, εντελώς απροειδοποίητα, οι τεκτονικές πλάκες
του κοινωνικού ανταγωνισμού συγκρούονται βίαια. Και φτύνουν φωτιά, πέτρες και
αίμα. Και δημιουργούν θραύσματα ελευθερίας, αγώνα και αλληλεγγύης. Εντελώς
απροειδοποίητα για το απαίδευτο μάτι, σχεδόν νομοτελειακά όμως για όποιον
διακρίνει μέσα στην καπιταλιστική έρημο τα σημάδια εκείνα που κάνουν τους
ανθρώπους να εξεγείρονται κάποια στιγμή ενάντια στην επιθετικότητα του κράτους
και των αφεντικών, ενάντια στον κοινωνικό έλεγχο και την καταστολή.
Οι συγκρούσεις που μαίνονται από την Παρασκευή 31 Μαΐου
στη γειτονική Τουρκία είχαν σαν αφορμή την απόφαση, από το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ
του Ερντογάν, για την καταστροφή του πάρκουGezi, στην Ισταμπουλ, των 11 εκατομμυρίων ανθρώπων
(σχεδόν όσο όλη η Ελλάδα), και την ανέγερση εμπορικού κέντρου και πολυκατοικιών
στη θέση του. Για ακόμη μια φορά φάνηκε πως τα θέματα που άπτονται στην
αδυσώπητη λεηλασία της φύσης, είναι ικανά να πυροδοτήσουν μεγάλες αντιδράσεις
και να ξεσηκώσουν τους πληθυσμούς ειδικά των πόλεων, που για ολόκληρες
δεκαετίες βιώνουν την επέκταση του τσιμέντου σε κάθε γωνιά του αστικού τοπίου.
Φωτιές στις περιαστικές περιοχές, αποψιλώσεις, αποχαρακτηρισμοί δασικών
εκτάσεων, παράνομη δόμηση, παραχωρήσεις τεράστιων εκτάσεων σε εργολάβους,
καταστροφή αλσών και πάρκων στο όνομα της ''ανάπτυξης''. Γρήγορα όμως η αφορμή
αυτή πήρε συνολικότερες διαστάσεις αμφισβήτησης και σύγκρουσης με την
αυταρχικότητα ενός καθεστώτος που παλινδρομεί ανάμεσα στα προσχήματα της
αστικής δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής σύγκλισης του, από τη μία, και στη βαθιά
ριζωμένη ιστορικότητα του στρατιωτικού κεμαλικού κράτους, από την άλλη.
Τόνοι δακρυγόνων, πολλά καντάρια ξύλου, αύρες που εκτοξεύουν
νερό με πίεση, πλαστικές σφαίρες, προσαγωγές, συλλήψεις, εκατοντάδες τραυματίες
και τρεις μέχρι στιγμής νεκροί (σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία και τον Ιατρικό
Σύλλογο Τουρκίας, από τους οποίους μόνο το όνομα του ενός είναι γνωστό, Μεχμέτ
Αϊβαλίτας) είναι τα όπλα που επιστράτευσε το τουρκικό κράτος για να καταστείλει
αυτό που δεν μπορεί πλέον να κατευνάσει και να ελέγξει. Τους εκατοντάδες
χιλιάδες διαδηλωτές που έχουν ξεχυθεί από την Παρασκευή στους δρόμους της
Ισταμπούλ και πολλών άλλων πόλεων (τουλάχιστον 48) σε όλη την τουρκική
επικράτεια και συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής σε μια προσπάθεια να
κερδίσουν το κλεμμένο έδαφος όχι απλά ενός πάρκου αλλά ολόκληρης της ζωής τους.
Έχοντας ξεπεράσει τη μερικότητα ενός αιτήματος, έχουν εξεγερθεί απέναντι σε
αυτό που χρόνια τους καταπιέζει. Απέναντι σε αυτό που καταπιέζει όλους μας και
ονομάζεται κράτος και καπιταλισμός. Συγκρούσεις, οδοφράγματα, επιθέσεις σε
κτίρια του κυβερνώντος κόμματος, αλληλεγγύη, αγώνας.
Μαζί με την άγρια καταστολή το τουρκικό κράτος
επιχειρεί να ξεκόψει την πρόσβαση των εξεγερμένων στο διαδίκτυο και τα μέσα
κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό να περιορίσει τη δυνατότητα τους να επικοινωνούν μεταξύ τους
και με τον "έξω" κόσμο. Έτσι, τις προηγούμενες μέρες, με εντολή της κυβέρνησης
Ερντογάν, μπλοκαρίστηκε για αρκετές ώρες η πρόσβαση σε κάθε ιντερνετική
υπηρεσία. Από την άλλη πολλά τουρκικά μμε, σε διατεταγμένη υπηρεσία, αποσιωπούν τα
γεγονότα και δεν προβάλλουν σκηνές των επεισοδίων υπό το φόβο της ακόμα
μεγαλύτερης γενίκευσης. Άλλα πάλι κατασυκοφαντούν τους διαδηλωτές και
ποινικοποιούν τις δράσεις τους προβάλλοντας παράλληλα τα διαγγέλματα του
Ερντογάν που μιλάει για''πλιατσικολόγους διαδηλωτές''που''υπονομεύουν τη δημοκρατία και τους
θεσμούς'', αλλά και ότι: "κρατάμε
με δυσκολία στα σπίτια του το 50%" καλλιεργώντας σκόπιμα ένα
εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Στην
Ελλάδα τώρα, τα παπαγαλάκια του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ. σοκάρονται δήθεν από την
αυταρχικότητα του (άλλου πάντα) κράτους και την υπέρμετρη καταστολή. Η
τακτική της κυρίαρχικής προπαγάνδας είναι ίδια σε όλες τις σύγχρονες αστικές
δημοκρατίες. Οι εξεγερμένοι όμως απαντούν μέσα από δικές τους δομές
αντιπληροφόρησης και κυρίως το διαδίκτυο:''Therevolutionwillnotbetelevised''.
Η αγαστή
συνεργασία των υπηρεσιών του ελληνικού κράτους με αυτό της τουρκίας
συμπυκνώνεται στην απαγωγή, το βράδυ της 30ης Μαΐου, του τούρκου πολιτικού πρόσφυγα BulutYaylaαπό κεντρικό
δρόμο της Αθήνας και την παράδοσή του στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Ισταμπούλ.
Πύρινα οδοφράγματα στο κέντρο της Ιστανμπούλ
Οι κινήσεις αλληλεγγύης στους τούρκους εξεγερμένους έχουν
ήδη εκδηλωθεί και συνεχώς πληθαίνουν. Ήδη σε χώρες που ζουν μεγάλοι πληθυσμοί
τούρκων μεταναστών (όπως η Γερμανία) έχουν πραγματοποιηθεί πορείες,
συγκεντρώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Ενώ σε πολλές ευρωπαϊκές
πρωτεύουσες πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις έξω από τις τουρκικές πρεσβείες. Το
ποτάμι της αλληλεγγύης έχει απλώσει σχεδόν σε κάθε πόλη και της ελληνικής
επικράτειας αλλά και της Ευρώπης.
Τα σημάδια του ''δικού μας'' Δεκέμβρη και της
''δικής μας'' Χαλκιδικής είναι εμφανή, όπως και τα σημάδια της ''δικής μας''
Αραβικής άνοιξης, της ''δικής μας'' εξέγερσης στην Αργεντινή, των ''δικών μας''
στιγμών μέσα στην Ιστορία. Μια Ιστορία που τη ζουν και τη γράφουν οι από κάτω,
με τα λερωμένα από τις πέτρες χέρια τους και με το αίμα τους. Καταλύοντας πάντα
σε τέτοιες στιγμές τους επίπλαστους διαχωρισμούς της φυλής, του έθνους, των
φύλων.
Κι αν οι αφορμές, οι λόγοι, οι εξεγέρσεις, η οργή,
ο ''προβοκάτορας λαός'' ο ίδιος κάτι τέτοιες στιγμές, μοιάζουμε τόσο πολύ, όσα
χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν, είναι που και τα κράτη, οι στρατοί τους, οι
αστυνομίες τους, τα μμε τους, η καταστολή τους και οι μηχανισμοί προπαγάνδας
τους, όλος ο εξουσιαστικός συρφετός είναι παντού ο ίδιος.
Η δολοφονία του Μάικλ Ντάγκαν απότα ένστολα γουρούνια κάπου εκεί στις «υποβαθμισμένες» γειτονιές του Τότεναμ, στα βόρεια του Λονδίνου, αποτέλεσε το έναυσμα για την ανάφλεξη μιας σειράς αγγλικών πόλεων। Μια εξέγερση που διέσπασε τα χρωματικά και φυλετικά στεγανά γεννώντας τη σύνθεση στο δρόμο, όπως συμβαίνει σε κάθε εξέγερση. Επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, εμπρησμοί αστυνομικών οχημάτων, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, λεηλασίες και πυρπολήσεις εμπορικών κέντρων.
Η γλώσσα της Εξουσίας γνωστή: «πλιατσικολόγοι», «βάνδαλοι», «καταστροφείς περιουσιών», «τυχοδιώκτες της βίας», «προβληματικοί νεαροί χωρίς αρχές και ανατροφή»। Και οι πρακτικές της επίσης: 16.000 μπάτσοι στους δρόμους, χιλιάδες κάμερες να καταγράφουν τους εξεγερμένους με σκοπό την εκ των υστέρων ταυτοποίησή τους, κάλεσμα των φιλήσυχων πολιτών για καθάρισμα των δρόμων, για συνεργασία με τις αρχές και για κατάδοση των εξεγερμένων, 2500 χιλιάδες συλληφθέντες με ορισμένους να έχουν ήδη προφυλακιστεί. Παράλληλα, ακροδεξιοί καλούσαν καταστηματάρχες και πολίτες να «υπερασπιστούν τις γειτονιές και τις περιουσίες τους» με όπλα και να συνδράμουν τις προσπάθειες των μπάτσων.
Τις μέρες που έρχονται -πέρα από την σκληρότητα των δικαστηρίων- η αντιεξέγερση θα προχωρήσει στα επόμενα βήματα. Η αριστερή επιχειρηματολογία θα μιλήσει για την απουσία οργάνωσης, λόγου, στόχων, αιτημάτων, πολιτικοποίησης, ενώ οι «άνθρωποι» των κοινοτήτων θα καλεστούν να καταδικάσουν την βία και να την εξημερώσουν-εκλογικεύσουν με κάποια συζήτηση γύρω από τα προβλήματα στις «υποβαθμισμένες» και «έγχρωμες» περιοχές, μαζί με 2-3 προτάσεις-παυσίπονα για την βελτίωση της κατάστασης των «απόβλητων» και την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων στο μέλλον.
Καταστάσεις τόσο οικείες και σε εμάς κατά τη διάρκεια και μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 στον ελλαδικό χώρο. Καταστάσεις οικείες για κάθε εξέγερση που δεν θέτει αιτήματα και πεδία διαπραγμάτευσης, που αναπτύσσει τον λόγο της πράξης, που ξεδιπλώνεται οριζόντια και δικτυακά χωρίς επιτελεία, ηγέτες και περσόνες.
Έτσι είναι όταν οι αφανείς βγαίνουν στο προσκήνιο της ιστορίας, όταν οι χωρίς φωνή κραυγάζουν στη διαπασών, όταν οι «επικίνδυνες τάξεις» επιβεβαιώνουν τους φόβους των κυρίαρχων, των εκμεταλλευτών και καταπιεστών τους. Κι η αλήθεια είναι ότι το μήνυμα επίθεσης, σύγκρουσης και οργής των «συκοφαντημένων» της βρετανικής εξέγερσης έφτασε στις καρδίες και τις συνειδήσεις μας ως ισχυρή αντήχηση. Όπως συμβαίνει ολοένα και συχνότερα τα τελευταία χρόνια με τις τροχιοδεικτικές βολές των κοινωνικών-ταξικών εξεγέρσεων που εκτοξεύονται από όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Το ζήτημα έχει τεθεί και είναι καιρός να διερευνήσουμε το επόμενο βήμα. Να τελειώνουμε με τους δήμιους, τους τύραννους και τους εκμεταλλευτές. Να τελειώνουμε με τις αξίες, τις σχέσεις, τις αντιλήψεις και τις νοοτροπίες του κόσμου τους. Να τελειώνουμε με το κράτος, τον καπιταλισμό και κάθε μορφή εξουσίας. Για μια αυτοοργανωμένη ανεξούσια αταξική κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης.
...το άρθρο που ακολουθεί βρέθηκε στις 22.02.11, στο http://www.sawtalniswa.com/ και το έγραψε η Leil-Zahra Mortada. Επειδή το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο, παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα. Oλόκληρο υπάρχει στα links που ακολουθούν.
Εάν υπάρχουν χώρες που έδειξαν έμπρακτη αλληλεγγύη στην αιγυπτιακή και τυνησιακή επανάσταση, αυτές είναι το Μπαχρέιν, η Λιβύη, το Ιράν, η Υεμένη και η Αλγερία. Νέα από διαδηλώσεις αρχίζουν να καταφτάνουν από το Μαρόκο, την Ιορδανία, τη Συρία και τα κατεχόμενα εδάφη του κουρδικού Ιράκ. Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί τώρα, πώς και έτσι, πώς συνέβη, πού θα πάει, ποιος θα αναλάβει την εξουσία, και τί αντίκτυπο θα έχει στην παγκόσμια πολιτική σκηνή; Όλες οι ερωτήσεις είναι σωστές, αλλά αυτό που ο κόσμος φαίνεται να αγνοεί είναι ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κράτος, ούτε μία κυβέρνηση σε αυτόν τον πλανήτη που δεν είναι συνένοχη και υποστηρίκτρια μερικών ή σχεδόν όλων αυτών των καταπιεστικών καθεστώτων.
[...]
Το κρίσιμο ερώτημα σήμερα είναι ποια από τις κυβερνήσεις μας δεν υποστήριζε ή - ακόμη χειρότερα - εξακολουθεί να υποστηρίζει αυτά τα καθεστώτα; Ποια από τις κυβερνήσεις δεν σκοτώνει εμάς ή τον πλανήτη; Μήπως και η δικιά μας κυβέρνηση μετατραπεί -ως μια άλλη κυβέρνηση Μουμπάρακ- μέσα σε μία νύχτα από «δημοκρατικό» και «φιλελεύθερο» καθεστώς, στο νέο απόλυτο «διαβολικό» καθεστώς; Μήπως πρέπει να περιμένουμε άλλα 30 χρόνια για να δούμε κάτι τέτοιο να συμβαίνει;
Οι περικοπές των κοινωνικών υπηρεσιών, η ανεργία, η οικονομική κρίση που επιδεινώνεται, η αγορά οπλικών συστημάτων, η πυρηνική ενέργεια, η λεηλασία του κάθε εκατοστού του πλανήτη, η καταστροφή της φύσης, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα, η συνοριακή αστυνομία, οι νόμοι για τη μετανάστευση, οι ρατσιστικές κυβερνητικές πολιτικές, οι εκτοπίσεις, οι γενοκτονίες, η αποικιοκρατική εκμετάλλευση, ο ιμπεριαλιστικός έλεγχος, η οικονομική και πολιτική ηγεμονία, ο πόλεμος, η κατοχή, οι λεγόμενοι G8, οι πολυεθνικές, οι εκποιήσεις γης, η καταναγκαστική εργασία, το ΝΑΤΟ, η σύγχρονη δουλεία, το σκλαβοπάζαρο, η υπερθέρμανση του πλανήτη, οι περικοπές στην παιδεία, οι άδικες τιμές των κατοικιών, η υποκρισία και η χειραγώγηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η λογοκρισία∙ οι χριστιανικοί, μουσουλμανικοί και εβραϊκοί φονταμενταλισμοί∙ οι νοθευμένες εκλογές, η δολοφονικές εξωτερικές πολιτικές, η σφαγή των ιθαγενών λαών και των πολιτισμών τους, η κρατικά χρηματοδοτούμενη τρομοκρατία, τα κρατικά χρηματοδοτούμενα ψέματα και οι αβάσιμες εκστρατείες φόβου, οι σεξιστικοί και ομοφοβικοί νόμοι και δηλώσεις, η ωμή βία σε όλα τα επίπεδα ενάντια στους μη-λευκούς, η ατιμωρησία, η διαφθορά... ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Αυτές είναι μόνο μερικές λέξεις που περιγράφουν όλες τις κυβερνήσεις σήμερα και όχι μόνο τα καθεστώτα του Μουμπάρακ ή του Ben Ali, ή του Ahmadi Najad.
[...]
Επιλέξτε κάποιες φωνές από τη Δύση που αυξήθηκαν μπροστά σε μια υποτιθέμενη «ανησυχία» για τη δημοκρατία, φοβούμενες την άνοδο του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού στην Αίγυπτο, στο Μπαχρέιν και τη Λιβύη. Όχι πως μία τέτοια «ανησυχία» δεν ισχύει για την αντιμετώπιση ενός πιθανού καταπιεστικού καθεστώς το οποίο παραβιάζει την ίδια την ουσία της ανθρώπινης ποικιλομορφίας και της ελευθερίας, αλλά, πραγματικά, η Δύση είναι απαλλαγμένη από έναν παρόμοιο φονταμενταλισμό; Και γιατί αυτές οι φωνές «ανησυχούν» όταν, σε κάθε εξέγερση, οι άνθρωποι επιβεβαιώνουν ξανά και ξανά ότι οι επαναστάσεις τους είναι κοινωνικές, πολυποίκιλες και μη-θρησκευτικά συνδεδεμένες; Η έκφραση αυτών των "ανησυχιών" με τόσο ένθερμο τρόπο, ενώ την ίδια στιγμή αγνοούνται οι άμεσες μαρτυρίες, δεν αποτελεί έναν ακόμη διασυρμό των απανταχού μουσουλμάνων (αλλιώς γνωστού ως: "ρατσιστική" διάκριση);
[...]
Η ανικανότητα πολλών φωνών από τη Δύση να δουν τις ομοιότητες και την διασυνδέσεις των καταπιεστικών καθεστώτων της Μέσης Ανατολής με εκείνα των καθεστώτων της Δύσης, όχι μόνο θέτει σε κίνδυνο τις ζωές και την ευημερία των λαών που εξεγείρονται σε αυτές τις χώρες, αλλά επίσης απεικονίζει τον συνεχώς αυξανόμενο ρατσισμό, την ξενοφοβία και τις διακρίσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι μετανάστες και οι πληθυσμοί που προέρχονται από τις μη λευκές, ως επί το πλείστον μη ιουδαιο-χριστιανικές χώρες.
Η ΕΕ έσπευσε να «ασφαλίσει» τα σύνορά της ενάντια «στην εισροή μεταναστών» αμέσως μετά την αιγυπτιακή και τυνησιακή επανάσταση. Με τη βοήθεια του ρατσιστικού δολοφονικού οργανισμού Frontex, η ΕΕ δρομολόγησε αυτό που αποκαλούν ως «επιχείρηση για την συνοριακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης της ΕΕ - Ερμής», η οποία ξεκίνησε τις εργασίες της στη Μάλτα και τη Λαμπεντούσα, στην Ιταλία, στις 20 Φεβρουαρίου του 2011. Ο έλληνας υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής, δήλωσε ότι «σήμερα δεν υπάρχει ιδιαίτερος κίνδυνος νέου κύματος εισροής μεταναστών, [εντούτοις] η προετοιμασία και η ετοιμότητα είναι αναγκαίες» προσθέτοντας ότι οι έλεγχοι ασφαλείας τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα που πραγματοποιούνται από την αστυνομία και το λιμενικό θα ενταθούν... Καμία από αυτές τις χώρες ή τις κυβερνήσεις δεν έχουν προσφέρει στη νέα Τυνησία ή την νέα Αίγυπτο τη βοήθεια που εδώ και τόσα χρόνια προσέφεραν απλόχερα για την στήριξη των βάναυσων καθεστώτων και δικτατοριών. Αντιθέτως, έσπευσαν να «ασφαλίσουν» τα σύνορά τους, προστατεύοντας τα συμφέροντά τους και για άλλη μια φορά χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για την ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια.
[...και καταλήγει...]
Αυτό είναι το ερώτημα σήμερα, ποιον σκοτώνει η σιωπή μας; Είναι καιρός να αναμορφώσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε το περίφημο αντιπολεμικό σύνθημα «φέρνοντας τον πόλεμο στην χώρα μας» (bringing the war home) σε «φέρνοντας την επανάσταση στην χώρα μας» (bringing the revolution home). Δεν υπάρχει καλύτερη και πιο επείγουσα υποστήριξη προς το λαό της Αιγύπτου, του Μπαχρέιν, τη Λιβύης, του Ιράν, της Υεμένης, της Αλγερίας, της Τυνησίας... κλπ, από την ανατροπή των δικών μας καθεστώτων. Δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζονται περισσότερο οι Αιγύπτιοι και οι Ιρανοί και οι Τυνήσιοι και εμείς από το να μεταφέρουμε την Πλατεία Tahrir στις χώρες μας, να φέρουμε την επανάσταση στις χώρες μας!"
