παρέμβαση στις γειτονιές της Ευγένειας & της Χαραυγής *

Πριν από λίγες ημέρες σε μια γειτονιά της περιοχής μας, στην Ευγένεια, μια παρέα ανδρών νεαρής ηλικίας κυνήγησε για αρκετή ώρα μια κοπέλα και την παρενόχλησε σεξουαλικά. Το περιστατικό έγινε αμέσως είδηση η οποία διαχύθηκε κατά βάση στα social media, με στόχο να το μάθει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται και κυρίως τα κορίτσια και οι γυναίκες της γύρω περιοχής, ώστε να είναι ενήμερες και προετοιμασμένες. Κάπως έτσι, το μάθαμε και εμείς.

Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά, ούτε η τελευταία γειτονιά που μια γυναίκα πριν αποφασίσει να βγει έξω, θα πρέπει να σκεφτεί πως να κατευνάσει τον φόβο της, από ποιους δρόμους να περπατήσει, ποιους ήχους να προσέξει και πως να αμυνθεί ή να εξαφανιστεί σε ένα πιθανό περιστατικό σεξιστικής παραβίασης. Γιατί η «απειλή» είναι πάντα παρούσα σε αυτήν τη γειτονιά αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη, γιατί η «απειλή» δεν έχει εθνικότητα/τάξη/θρησκεία, γιατί αυτού του τύπου η «απειλή» δεν είναι αόρατη, προσωποποιείται σε κοντινό σου πρόσωπο, σε έναν νεαρό μέχρι και σε κάποιον μεγαλύτερο σε ηλικία. Γίνεται επίκληση άπειρων «λόγων» για να αιτιολογηθεί η κάθε σεξιστική παραβίαση σε μια γυναίκα: ίσως να έχει ντυθεί σαν «ξέκωλο» και έχει το θράσος να κυκλοφορεί μόνη της, ίσως να έκανε κάτι που να μην άρεσε σε κάποιον οπότε της αξίζει να «τιμωρηθεί», ή μπορεί απλά να διέπραξε το «τρομερό ατόπημα» να βρεθεί μόνη της σε ένα δρόμο. Ο κατάλογος είναι μακρύς και προφανώς η προηγούμενη πρόταση είναι μόνο ειρωνεία. Ναι, δεν είναι τσιτάτο, είναι γεγονός! Ζούμε σε έναν πατριαρχικό κόσμο.

Μέσα σε έναν πατριαρχικό κόσμο που μας πνίγει με τους σεξιστικούς του λόγους, τις χειρονομίες και συμπεριφορές του, εμείς θα συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε στις πόλεις, να φοράμε ό,τι θέλουμε, να υπάρχουμε όπως και όπου θέλουμε, μόνες μας ή με παρέα και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να επιβάλει τη μαγκιά, τη ματσίλα και την αντρίλα του ούτε στα σώματά μας, ούτε στις επιθυμίες και τη διάθεσή μας. Μέσα σε αυτόν τον πατριαρχικό κόσμο θα συνεχίσουμε να ανοίγουμε μονοπάτια συλλογικού θράσους και αλληλεγγύης και να στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη, γνωστή ή άγνωστη. Δεν θα επιτρέψουμε, από φόβο, να μας επιβληθεί ο τρόπος που προστάζει αυτός ο κόσμος να ζούμε: μονοδιάστατες, ελεγχόμενες, εξαρτημένες, αποστειρωμένες. Θα ζούμε όπως επιλέγουμε. Ή τουλάχιστον για αυτό αγωνιζόμαστε. Ζωή όχι επιβίωση!

Με πείσμα και ενάντια στον καθημερινό σεξισμό που μας επιβάλλεται, με πείσμα και ενάντια στις ρητές ή άρρητες απαγορεύσεις, με πείσμα και ενάντια στις πατερναλιστικές λογικές και τους προστάτες, με πείσμα και ενάντια στη φιλοσοφία της ασφάλειας, δεν θα είμαστε αυτές που θα κλειστούμε στα σπίτια μας, να μαζευτούν οι σεξιστές: οι γιοί, οι γείτονες, οι πατεράδες, οι σύζυγοι, οι θείοι, οι φίλοι… προτού το πρόσωπο της θρασυδειλίας τους εκτεθεί στις γειτονιές τους. Απέναντι στον εξατομικευμένο φόβο η συλλογική ζωή, απέναντι στη μοναξιά η αλληλεγγύη, απέναντι στον Νόμο η αντίσταση. Κι αυτό είναι υπόσχεση!

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

* Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης 07/07/2020, μοιράζοντας το σχετικό κείμενο (εδώ σε pdf) της πρωτοβουλίας ενάντια στην πατριαρχία, το σεξισμό, τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις του αναρχικού στεκιού ρεσάλτο και γεμίζοντας διάφορα σημεία των γειτονιών με αντπατριαρχικά, αντισεξιστικά τρικάκια και αφίσες.

Ανάρτηση δύο πανό σε κεντρικές γέφυρες των περιοχών μας...

(από την πρωτοβουλία ενάντια στην πατριαρχία, το σεξισμό και
τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις του αναρχικού στεκιού ρεσάλτο)

"ούτε με φυλακές, ούτε και με νόμους, η πατριαρχία τσακίζεται στους δρόμους"

...και λίγες σημειώσεις με αφορμή την έναρξη της δίκης σήμερα (13 Γενάρη 2020) στην Αθήνα, που αφορά στο βιασμό και τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, την 27η Νοεμβρίου 2018. 

• Από τότε μέχρι και σήμερα δεν περνάει μία ημέρα της εβδομάδας που να μην μαθαίνουμε για μία ιστορία βιασμού, ξυλοδαρμού, διαπόμπευσης, παραβίασης, δολοφονίας, «αυτοκτονίας», «τρέλας» εκείνων των προσώπων που δεν ταξινομούνται στις κυρίαρχες επιβεβλημένες αρρενωπότητες.
• Η δημοσιοποίηση όλων αυτών των γεγονότων ενώ εμφανίζει μία πραγματικότητα τόσο παλιά όσο και η πατριαρχία, δεν παύει παράλληλα να υποδηλώνει μία αύξηση της πατριαρχικής επιθετικότητας. Επιθετικότητα που δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα (φυσικής ή/και ψηφιακής υπόστασης) αλλά αφορά το θεσμικό πλαίσιο (π.χ. ο νέος νόμος για το βιασμό) και το ιδεολογικό πλαίσιο (π.χ. η επαναφορά της δημόσιας συζήτησης για τις εκτρώσεις).
• Η αναμενόμενη παρουσίαση της συγκεκριμένης δίκης από τη θεαματική διαδικασία θα γίνει με πάθος ενάντια στους βιαστές και δολοφόνους με δόσεις ρατσιστικού δηλητηρίου (ο ένας δράστης δεν είναι ελληνικής υπηκοότητας). Τί σημασία έχει που η πρωταρχική της παρουσίαση τον Νοέμβρη του 2018 εν ολίγοις αναζητούσε «τα εκατοστά του μήκους της φούστας» όπως και τον «ηθικό χαρακτήρα και στάση» της Ελένης; Ποιος θα το θυμάται; Άλλωστε μία από τις λειτουργίες της θεαματικής διαδικασίας είναι να εκπαιδεύει αδιάκοπα τη μνήμη «χρυσόψαρου» των θεατών και ακροατών της και να παρουσιάζει τη σύγχυση ως «πλούτο και αντικειμενικότητα». Γι’ αυτό και δεν θα κάνει καμία εντύπωση όταν την ίδια ημέρα που ένα ρεπορτάζ θα μαίνεται για το σεξιστικό «έγκλημα», παραδίπλα θα γράφουν για «γυναίκες μέγαιρες». Επιπλέον τώρα που το θέαμα έχει βρει τη θέση του στους «φεμινιστικούς λόγους» των «χολιγουντιανών», των κυρίαρχων γυναικών ανά τον πλανήτη, η «φεμινιστική» κατεύθυνσή του παλεύει διακαώς να μεταμορφώσει τις αγωνίες, τις αντιστάσεις ενάντια στην πατριαρχία και το σεξισμό των «από κάτω» σε πούλιες και κόκκινα χαλιά, σε εμπορεύματα, σε επιφανειακές συγνώμες και μεταμέλειες…
• Η εκ νέου κακοποίηση της κάθε «Ελένης», ζωντανής ή νεκρής στην αίθουσα του δικαστηρίου δεν είναι ενδεχόμενο, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Η δικαιοσύνη είναι εν γένει πατριαρχικός θεσμός ενώ η δουλειά της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ναρκισσιστική: επιβεβαιώνοντας κάθε φορά την ουσία και την ύπαρξή της. Οι καταδίκες ή οι τιμωρίες δεν βάζουν ένα λιθαράκι ενάντια στην πατριαρχία και το σεξισμό αλλά με ευελιξία ανανεώνουν το ρόλο του κράτους και των θεσμών του ως τους μόνους αρμόδιους.

"δικό μας το σώμα, δική μας η επιλογή, δική μας και η οργή για κάθε σεξιστή"

Παρέμβαση ενάντια σε καζάνια και master plan

Μετά την έντονη δυσοσμία από αέριους ρύπους στις περιοχές του Πειραιά και ιδιαίτερα στην Δραπετσώνα και το Κερατσίνι το πρωί της Τετάρτης 02/05, ως μια πρώτη παρέμβαση η Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας το βράδυ της Παρασκευής 04/05 έβαλε πανό στην κεντρική είσοδο του χώρου των πρώην λιπασμάτων στη Δραπετσώνα και έγραψε συνθήματα ενάντια στα καζάνια της Oil One (διαχείριση θαλάσσιων αποβλήτων-slops) και το master plan του λιμανιού του Πειραιά από την COSCO.

[αναδημοσίευση από Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας]

μια ζωή σε ράγες...

Ήμουν στο τρένο και μπήκε. Κάθισε απέναντί μου. Στην αρχή εκνευρίστηκα γιατί μιλούσε δυνατά και έπιανε πολύ χώρο και δεν μπορούσα να διαβάσω για τον Δον Ζουάν. Και την κοίταξα. Μιλούσε με τη φίλη της. Και οι δύο τους γνήσιες προλετάριες, γυναίκες που είχαν πάνω τους τη φτώχια αλλά όχι την εξαθλίωση και φαίνονταν μεγαλύτερες απ’ όσο πραγματικά ήταν. Μιλούσε στη φίλη της και αυτή κουνούσε το κεφάλι στενοχωρημένη. Εγώ κοίταζα αποχαυνωμένη γιατί δεν έχω συνηθίσει τέτοιες κουβέντες στο τρένο, συνήθως μιλάνε οι «τρελοί» ή οι φασιστόγεροι, όλοι οι υπόλοιποι είναι πολύ νυσταγμένοι και μίζεροι. Και να που το μονόπρακτο που παιζόταν μόνο για μένα, στο πίσω βαγόνι, ήταν και του γούστου μου. Μια γυναίκα που τη χτύπησε ο άντρας της, ήρθε η αστυνομία, αυτή φοβήθηκε και δεν έκανε καταγγελία, μετά ήρθε το παιδί στο σπίτι και όλοι κοιμήθηκαν στα κρεβάτια τους. Μόνο που αυτή δεν κοιμήθηκε καθόλου όλο το βράδυ και με το που ξημέρωσε πήρε τους δρόμους και έφυγε. Έφυγε γιατί δεν άντεχε στη σκέψη πως αυτό συνέβη σε κείνη, πως νόμιζε ότι αγαπιόταν με τον άντρα της, πως τώρα είναι φοβισμένη, πως δεν θέλει να το μάθει η μάνα της, πως η φίλη και γειτόνισσα, της είπε ότι πάει κόντρα και φταίει και κείνη, δεν θέλει να σκέφτεται πως είναι έγκυος και τί θα κάνει με ένα καινούριο μωρό. Πήρε τους δρόμους και έφυγε. Πήρε το τρένο και κατέβηκε στην Αθήνα. Βρήκε την παλιά της φίλη και πήραν μαζί το τρένο της πόλης πια για το κέντρο. Τι θα γίνει; Τι θα γίνει το βράδυ που θα πάει σπίτι; Τι θα γίνει που δεν έχει λεφτά για δικηγόρο; Τι θα γίνει που έχει πάνω της μόνο 20 ευρώ; Και αν της πάρει το παιδί; Και το άλλο παιδί; Τι να το κάνει; Να το κρατήσει; Μήπως ήταν μόνο μια φορά; αλλά είναι κακός και τρελός… κι αυτή τί φταίει και αν την επόμενη φορά την απειλήσει με κανένα μαχαίρι; και τι θα κάνει τώρα;

Και εγώ που ασχολούμαι με «αυτά», που θέλω να μιλήσω για «αυτά», να γράφω κείμενα και να κάνω εκδηλώσεις… μένω εκεί μουγκή. Θέλω να της μιλήσω, να της πω να φύγει, να της πω να μη φοβάται και πως θα τα καταφέρει, να της πω πως ό,τι και να της λένε, δεν είναι τρελή και πως δεν θα’ πρεπε να ντρέπεται. Πως αν φύγει, θα μάθει στο παιδί της πολλά περισσότερα από το να κάτσει. Να της πιάσω το χέρι και της το σφίξω, αλλά δεν κάνω τίποτα… στέκομαι εκεί και κοιτάω, κοιτάω τις κοκκινίλες στο πρόσωπό της και την κοιτάω μέσα στα μάτια. Αλλά δεν μιλάω. Και τι να της πω δηλαδή; Δεν έσπασα αυτή την απόσταση μεταξύ μας, από φόβο και από αυτή τη διακριτικότητα που μας κάνει όλες μόνες μας.

Είχα τα νεύρα μου σήμερα, από το πρωί, δεν ήθελα να ξυπνήσω πάλι τόσο νωρίς, είχα κουραστεί να κοιμάμαι τόσες λίγες ώρες -πλέον δεν μου φτάνουν- είχα τα νεύρα μου που ήξερα τί θα έκανα όλη τη μέρα, που δεν θα προλάβαινα να κάνω όλα όσα πρέπει, που δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα σωστά, που ξύπνησα και μένω ακόμη με τους γονείς μου και που ζω σ’ ένα πρόγραμμα ασφυκτικό και δεν βλέπω και καμιά προοπτική. Έχω τα νεύρα μου με τον Μ. που δεν θα με πάρει τηλέφωνο και με μένα που θα περιμένω. Και μετά από αυτό... Δέκα λεπτά μου πήρε να τα ξεχάσω όλα αυτά και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η σιωπή και ότι δεν μπορώ να μιλήσω σε αυτή τη γυναίκα απέναντί μου. Αυτή δεν ντράπηκε και τα είπε όλα στη φίλη της σε ένα τρένο μπροστά σε άλλους, νυσταγμένους και μίζερους και έφυγε, ήρθε στην Αθήνα και θα ξαναγυρίσει πίσω ακόμα πιο δυνατή και θα τα καταφέρει. Το είπε και την πιστεύω. Το ελπίζω. Συγγνώμη που ντράπηκα...