Αλληλεγγύη στην Κατάληψη Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι)

Τα ξημερώματα της Τρίτης 10/9/24, μπάτσοι εισέβαλλαν στην κατάληψη Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι. Μία ακόμα επιχείρηση εκκένωσης ενός απελευθερωμένου χώρου προκειμένου να παραδοθεί στη “νόμιμη ιδιοκτησία” των επιχειρηματιών Λολοσίδη, η οποία επιδείκνυε την ιερότητά της αφήνοντας το κτίριο να ρημάζει για δεκαετίες σε πλήρη εγκατάλειψη. Επί 13 χρόνια όμως, η Κατάληψη Παπουτσάδικο είναι εκεί ενάντια όχι μόνο στον θεσμό της ιδιοκτησίας αλλά και σε οτιδήποτε εξουσιάζει τη ζωή και την καθημερινότητά μας. Και σε πείσμα της κρατικής καταστολής και της λεηλασίας των “αναπτυξιακών σχεδίων” θα συνεχίσει να σπέρνει σε δρόμους, πλατείες και γειτονιές την κοινωνική ανυπακοή, την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυριαρχίας και τη συλλογικοποίηση των αντιστάσεων και των ζωών μας

 

Σε ένδειξη αλληλεγγύης στην Κατάληψη Παπουτσάδικο και σε όλες τις καταλήψεις, αναρτήσαμε πανό στον χώρο των Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα.

 

Όλα είναι δικά μας γιατί όλα είναι κλεμμένα

Κατάληψη σε βίλες και εγκαταλελειμμένα

 

 

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του [κείμενο]

Κείμενο του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που μοιράζεται χέρι-χέρι στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, ενάντια στην ανάθεση των ζωών μας, ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό και σε αλληλεγγύη στις καταλήψεις.

 

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του

Η υπόσχεση της κυριαρχίας για «ανάπτυξη», «ευημερία» και «πρόοδο» πραγματοποιείται στις δυστοπίες του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Από τις καραντίνες και τη βιοπολιτική των υγειονομικών καθεστώτων μέχρι τις καταστροφές των πυρκαγιών και των πλημμυρών. Από τις κρατικές/καπιταλιστικές δολοφονίες στα σύνορα και τις γειτονιές μέχρι σε αυτές στους εργασιακούς χώρους και στα μέσα μεταφοράς. Από την εξαίρεση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των φυλακών μέχρι την καταστολή και τη φτωχοποίηση των «από κάτω». Σε έναν κόσμο αλυσοδεμένο σε «κρίσεις» και «έκτακτες ανάγκες» από την καπιταλιστική λεηλασία, την κρατική βία, τη στρατιωτικοποίηση και τον πόλεμο, την πατριαρχική αντεπίθεση και τις διακρίσεις στη βάση της θρησκείας, τον εθνικισμό και τον ρατσισμό, το μόνο παρόν και το μόνο μέλλον που μας επιφυλάσσουν είναι αυτό της εξαθλίωσης, της υποταγής, της ματαιότητας και του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Τα φλεγόμενα δάση, τα πλημμυρισμένα τοπία, οι νεκρές θάλασσες, οι ρημαγμένοι τόποι και ο διάσπαρτος θάνατος παρουσιάζονται ως «κλιματική αλλαγή» ή «βιβλική καταστροφή», έτσι ώστε να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αδιάκοπης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Γιατί εδώ και δεκαετίες πλέον, το «κλίμα» δεν «αλλάζει» από μόνο του αλλά το τραντάζει η επιβολή και η καταχρηστικότητα ενός ανθρωποκεντρικού εξουσιαστικού πολιτισμού -και συγχρόνως ανθρωποφάγου και ζωοκτόνου- που λεηλατεί τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Του πολιτισμού της ενεργειακής φρενίτιδας, των εξορύξεων και των γεωτρήσεων, της πυρηνικής ενέργειας και των ανεμογεννητριών, που σαρώνει τα πάντα για την ίδια του την αναπαραγωγή. Των συνεχών πολέμων και των οπλικών βιομηχανιών αλλά και της ειρηνικής βιομηχανίας του ελέγχου, της επιτήρησης και της ασφάλειας. Της μετατροπής της ζωής σε μία συνεχή κατανάλωση εμπορευμάτων και εικόνων αλλά και σε μία διαρκή, ανταγωνιστική και εξατομικευμένη επιβίωση. Για αυτό, οι «από πάνω» θα συνεχίσουν να σπέρνουν κρίσεις και οι «από κάτω» να θερίζουν καταστροφές.

Η κυριαρχική επιθετικότητα όμως δεν σταματάει εδώ. Διαβουλεύσεις, κατάθεση και ψήφιση νομοσχεδίων που εντείνουν τον έλεγχο, την υποτίμηση και τις ιδιωτικοποιήσεις στα πεδία της παραγωγής και της κοινωνικής αναπαραγωγής (υγεία, πανεπιστήμια, μέριμνα). Θεσμική επικύρωση «πατροπαράδοτων» αξιών, όπως η περίπτωση του νεοσύστατου «υπουργείου οικογένειας», σε μία συγκυρία όπου ο δυτικός κόσμος επαναφέρει βαθμιαία την απαγόρευση των αμβλώσεων. Αλλά και επιπλέον εργασιακοί εκβιασμοί και εκμετάλλευση, με αποκορύφωμα το νεοφιλελεύθερο «δικαίωμα» στη 16ωρη μισθωτή σκλαβιά, εν μέσω αυξημένου πληθωρισμού και μόνιμων ανατιμήσεων ακόμα και στα βασικότερα προϊόντα διαβίωσης ή επιβίωσης. Δηλαδή, η νομιμοποίηση του ίδιου «δικαιώματος» που δολοφονεί τους «από κάτω» στα εξαντλητικά ωράρια και τις διπλοβάρδιες (όπως συνέβη σε πολλές πρόσφατες περιπτώσεις σε λιμάνια, ναυπηγεία, ταχυμεταφορές κτλ) ή που τους εξαναγκάζει να επιβιώνουν ακόμα πιο δύσκολα ώστε τα αφεντικά τους να πλουτίζουν ακόμα περισσότερο. Ενώ, στα κάθε λογής «άσυλα» (ψυχιατρεία, φυλακές, στρατόπεδα μεταναστ(ρι)ων, γηροκομεία, ορφανοτροφεία, ξενώνες κλπ), όπου δεν επιβάλλουν νέους τιμωρητικούς και εκδικητικούς νόμους, εξαθλιώνουν περαιτέρω τους έγκλειστους/ες με τη λογική του «απόβλητου». Παράλληλα, η αντιμεταναστευτική πολιτική -ως υπόδειγμα της θανατοπολιτικής, της απαξίωσης και της εκμετάλλευσης των «από κάτω»- έθεσε, τον περασμένο Ιούνιο στα ανοιχτά της Πύλου, νέα πρότυπα κρατικής τρομοκρατίας και χυδαιότητας με ασύλληπτα μεγέθη. Εκεί όπου ο θεσμικός ρατσισμός του ελληνικού κράτους και της ΕΕ έπνιξε παραδειγματικά στον πάτο της θάλασσας εκατοντάδες μετανάστριες/ες μονομιάς. Είναι το ίδιο κράτος, με τα ίδια ΜΜΕ, που δήθεν «φρίττουν» με τη στυγνή δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη από την Attica Group στο λιμάνι του Πειραιά, η οποία λειτούργησε με την ίδια μισάνθρωπη, ρατσιστική και δολοφονική λογική απέναντι σε έναν ντόπιο μη προνομιούχο, του οποίου η ζωή στα μάτια τους ήταν ανάξια να βιωθεί και αδιάφορο να σωθεί.

Απέναντι στις ατάκες του «δεν υπάρχει κράτος» (μαζί με παραπλήσιες, του τύπου «δεν υπάρχει τοπική αυτοδιοίκηση»), το ίδιο το κράτος δείχνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται ότι όχι μόνο υπάρχει κράτος αλλά έχει και συνέχεια, κάνοντας τη δουλειά του με συνέπεια και σε συμφωνία με τις καπιταλιστικές (νεοφιλελεύθερες ή μη) και πατριαρχικές επιταγές. Επιλέγοντας ποιους, τί και πώς θα «διασώσει», πώς και πότε θα λεηλατήσει ή καταστρέψει, ποιους τόπους θα προφυλάξει και ποιους θα ερημώσει, ποιους θα συμπεριλάβει και ποιους θα αποκλείσει, ποιων οι ζωές έχουν σημασία και ποιων όχι. Είναι το κράτος με τις δημοκρατίες, τα πραξικοπήματα και τις μετα-δημοκρατίες του, με τη λογική της αντιπροσώπευσης, με τη συγκεντρωτική οργάνωση και επίλυση των υποθέσεών μας. Είναι το κράτος που καλεί τους πληθυσμούς να ψηφίζουν κεντρικά και τοπικά, εκμαιεύοντας συναινέσεις για την εξουσία του και επιστρέφοντάς τες ως «ατομική ευθύνη». Το κράτος που παλεύει να συνηθίσουμε τις κρίσεις του συστήματος και τις επιπτώσεις τους, επιβάλλοντας κανονικότητες εξαθλίωσης. Το κράτος που αφομοιώνει «συμπεριληπτικότητες» και ξερνάει ματαιότητα και συντηρητισμούς.

Στο πλαίσιο αυτό, οι αξίες του εθνικισμού, από την πατρίδα και τη θρησκεία έως τον στρατοπεδισμό και την οικογένεια προβάλλονται σε μία κοινωνική και θεσμική ποικιλία για όλα τα γούστα. Στην πραγματικότητα, με το μανδύα του «αντισυστημικού» (ή αυτού που «πολεμιέται από το σύστημα»), ο εθνικιστικός συρφετός ξερνάει απλά απαιτήσεις μίας αυταρχικότερης κρατικής εξουσίας. Από τους κυνηγούς-βασανιστές μεταναστριών/ών στα σύνορα έως τους κάθε λογής πατριδοφύλακες της ενδοχώρας και από τους υπερ-ορθόδοξους έως τους ακροδεξιούς και ναζιστές εντός ή εκτός κοινοβουλίου, η φασιστική ατζέντα -που ήδη διαπνέει την κρατική ατζέντα- βρίσκει διάφορους εκφραστές. Η δημοκρατία με τον θεσμικό της αντιφασισμό, μετά το ναζιστικό της ξέπλυμα στην περιβόητη δίκη των ναζί μαχαιροβγαλτών της χρυσής αυγής που θα «τελείωνε τον φασισμό μία και καλή», θρέφει τις νέες φασιστικές εφεδρείες της για την άμβλυνση των κοινωνικών/ταξικών αντιστάσεων, την προώθηση του κοινωνικού αυτοματισμού και τον αποπροσανατολισμό των συνειδήσεων.

Σε αυτή την πραγματικότητα, το ελληνικό κράτος -συνεπές στην καταστολή και τις απόπειρες καθυπόταξης και φίμωσης κάθε αυτοοργανωμένου εγχειρήματος, κάθε αδιαμεσολάβητης αντίστασης, κάθε αντιεξουσιαστικής και αναρχικής πρότασης- προχώρησε μερικές εβδομάδες πριν στην εκκένωση τεσσάρων ακόμα καταλήψεων στην Αθήνα, με τις δύο τελευταίες να επανακαταλαμβάνονται σε πείσμα των κυρίαρχων στρατηγικών: του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Άνω-Κάτω Πατησίων στα Πατήσια, του Kατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου «Ζιζάνια» στη Φυλής, του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου και του Στεκιού Καλιαρντών στη Νομική. Η καθεμία με τα πολιτικά χαρακτηριστικά και τις επιλογές της, με την ιστορία, τους τοίχους, τα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους της. Με πλήθος αντιστάσεων και αγώνων, όπως πχ ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, τον εξευγενισμό και την τουριστικοποίηση, τον ρατσισμό και τη queer-φοβία, την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση, την πατριαρχία και τον σπισισμό. Εν μέσω αλλά και εξαιτίας της γενικευμένης απαξίωσης της ζωής και των κοινωνικών σχέσεων, το κράτος εντείνει τις επιθέσεις του σε ό,τι απειλεί την τάξη, την ασφάλεια, την «καθαρότητα» και την κοινωνική ειρήνη. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού η ιστορία έχει αποδείξει πως απέναντι στις κατά καιρούς κυριαρχικές δυστοπίες, οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι αγώνες μπορούν να τις αντισταθούν και να τις καταποντίσουν.

Οι καταλήψεις δεν είναι μόνο αντιπρόταση απέναντι στην ιδιοκτησία και τον κοινωνικό κατακερματισμό, δεν είναι μόνο σημεία συνάντησης, αντίστασης και εξέγερσης. Είναι επίσης και πεδία πρόκλησης απελεύθερων και αντι-ιεραρχικών κοινοτήτων αλληλεγγύης στο εδώ και τώρα, προσβλέποντας σε έναν κόσμο αλληλοβοήθειας, χωρίς εξουσία και επίπλαστους διαχωρισμούς. Εκεί που η συνύπαρξη, η αντιμετώπιση των καθημερινών ατομικών και των συλλογικών υποθέσεων δεν χαρίζεται πουθενά, αλλά ούτε και μεσολαβείται από ειδικούς και αυθεντίες.

Προφανώς οι καταλήψεις είναι εστίες ανομίας γιατί ο Νόμος είναι αυτός που επιβάλλει τις δυστοπίες. Προφανώς οι καταλήψεις είναι κίνδυνος, κίνδυνος ενάντια σε κάθε κυριαρχία. Για αυτό και τα κράτη με τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς δεν σταματάνε ποτέ να επιδιώκουν την εξαφάνισή τους. Ας τους θυμίσουμε (κι ας θυμηθούμε) πως οι αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της ρήξης, της απελευθέρωσης δεν καταστέλλονται και δεν εκκενώνονται.

Από τον Έβρο και τη Θεσσαλία έως την Πάρνηθα και τη Ρόδο...

Από την Πύλο, τα Τέμπη και τα Διαβατά έως την Ομόνοια, το λιμάνι του Πειραιά, το Πέραμα και το Κερατσίνι...

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

Σεπτέμβρης 2023

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης, Ρεσάλτο

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Πανό ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό & αλληλεγγύης στις καταλήψεις

Πανό ενάντια σε κράτος-κεφάλαιο-φασισμό & αλληλεγγύης στις καταλήψεις που αναρτήθηκαν στο Κερατσίνι και τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας από τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Η εξαθλίωση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού θα τελειώσει μόνο με την καταστροφή του [αφίσα]

Αφίσα του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο και της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας που κολλιέται στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας.

Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ

Η κρατική/καπιταλιστική υπόσχεση για «ανάπτυξη», «ευημερία» και «πρόοδο» γίνεται πράξη στα φλεγόμενα δάση, την πλημμυρισμένη γη και τους ρημαγμένους τόπους. Στην επιβολή του θανάτου, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης ως κανονικότητα. Γίνεται πράξη μέσα από τη λεηλασία της γης και τον ανθρωποκεντρισμό. Μέσα από την εντεινόμενη μισθωτή σκλαβιά και τη φτωχοποίηση των «από κάτω». Γίνεται πράξη στις βιτρίνες της κατανάλωσης και στην κατανάλωση της οθόνης. Στους πολέμους, τη στρατιωτικοποίηση και τις εθνικές αυταπάτες. Στον εγκλεισμό των φυλακών, των στρατοπέδων και των ψυχιατρείων. Στη μιζέρια της εξατομίκευσης, του εγωκεντρισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού. Γίνεται πράξη μέσα από την προώθηση του ρατσισμού και των φασιστικών εφεδρειών που θρέφει η δημοκρατία ως το μακρύ της χέρι. Γίνεται πράξη μέσα από τον θεσμικό αντιφασισμό που αμβλύνει τις κοινωνικές αντιστάσεις και ανοίγει δρόμους σε νέα και παλιά φασιστικά μορφώματα…

Σε αυτό το πλαίσιο, εν μέσω γενικευμένης απαξίωσης της ζωής και των σχέσεων, το κράτος εντείνει τις επιθέσεις του σε ό,τι απειλεί την τάξη, την ασφάλεια και την «καθαρότητα», με αιχμή τις καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Γιατί αποτελούν συνειδητές εστίες ανομίας ενάντια στις δυστοπίες του Νόμου, γιατί αποτελούν κίνδυνο ενάντια σε κάθε κυριαρχία, γιατί είναι αντιπροτάσεις για ατομική και συλλογική χειραφέτηση, συνύπαρξη και απελευθέρωση.

ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ

Από τον Έβρο και τη Θεσσαλία έως την Πάρνηθα και τη Ρόδο, από την Πύλο, τα Τέμπη και τα Διαβατά έως την Ομόνοια, το λιμάνι του Πειραιά, το Πέραμα και το Κερατσίνι

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ

 

Ανακοινώσεις & Αφίσα από την κατάληψη Terra Incognita, την τυπογραφική κολεκτίβα DRUCK! & όλες τις υποδομές που στεγάζονταν στην κατάληψη...

...για την επιχείρηση εκκένωσής της

Terra κατάληψη για πάντα-Αφίσα της διαχειριστικής συνέλευσης 

Οι καταλήψεις και οι δομές μας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία, καθώς και στις καθημερινές μας αντιστάσεις απέναντι στον κόσμο της εξουσίας. Σίγουρα μια εκκένωση αποτελεί σημαντικό χτύπημα στο σύνολο του κινήματος. Όμως τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.

Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.

[https://athens.indymedia.org/post/1606746/]

 

Ανακοίνωση της κατάληψης Terra Incognita για την σημερινή επιχείρηση εκκένωσης

Σήμερα το πρωί (17/8), περίπου στις 5 η ώρα, τα ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ εισέβαλαν στην Terra Incognita στην Θεσσαλονίκη, κτίριο που βρίσκεται υπό κατάληψη από το 2004 και αποτελεί κέντρο αγώνα και σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα της πόλης.

Οι μπάτσοι προέβησαν σε εκκένωση του κτιρίου, ενώ κατάσχεσαν υλικοτεχνικό εξοπλισμό και δέσμευσαν μεγάλο κομμάτι των υποδομών που υπήρχαν στο εσωτερικό του.

Πιο συγκεκριμένα, κατασχέθηκε εξοπλισμός από τις ακόλουθες κινηματικές υποδομές που στεγάζονται στην κατάληψη: Ιατρείου-πρώτων βοηθειών, γυμναστηρίου, βιβλιοθήκης, τυπογραφείου και επίσης μεγάλου μεγέθους αρχείο από αφίσες και έντυπο υλικό πολλών δεκαετιών

Από την πρώτη στιγμή φυσικά δίπλα τους έσπευσαν και οι καλοταϊσμένοι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, οι οποίοι, αφού ξεκίνησαν το θεάρεστο έργο τους διαδίδοντας ψευδείς και ανεξακρίβωτες πληροφορίες περί προσαγωγής ατόμου (κάτι που δεν ισχύει), στην συνέχεια επιδόθηκαν στην συνήθη τους λασπολογία και τα ρεπορτάζ-καρμπόν που αναπαράγουν σε κάθε παρόμοια κατασταλτική επιχείρηση.

Σύντομα σε σημείο κοντά στην κατάληψη μαζεύτηκαν περίπου 100 αλληλέγγυα άτομα, τα οποία σταδιακά κινήθηκαν με πορεία προς το κτίριο, που ήταν περικυκλωμένο από μπάτσους και φώναξαν συνθήματα υπέρ των καταλήψεων και του αναρχικού αγώνα.

Το κράτος, την ίδια ώρα που συνάπτει συμφωνίες με μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις και με εργολάβους της “πράσινης ανάπτυξης” προς όφελος του κεφαλαίου, την ίδια ώρα που μάχεται για τα συμφέροντα των ενεργειακών κολοσσών, παίζοντας ανοιχτά με το ενδεχόμενο μια πολεμικής σύρραξης, την ίδια ώρα που στοιβάζει αβοήθητους ανθρώπους σε κέντρα κράτησης μεταναστών υπό άθλιες συνθήκες, τους πυροβολεί στα σύνορα ή τους πνίγει στην θάλασσα, την ίδια ώρα που χτυπάει το δικαίωμα στην διαδήλωση και επιχειρεί να τσακίσει τους/τις εργαζόμενους/ες, την ίδια ώρα που μεταφέρει στους/στις από-τα-κάτω την ευθύνη για την περεταίρω διάδοση του κορονοϊού, ώστε να καλύψει τα δικά του εγκλήματα απέναντι στο σύστημα υγείας, την ίδια αυτή ώρα λοιπόν δεν θέλει να ανεχτεί καμία φωνή αντίδρασης στο εσωτερικό του.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγει για άλλη μια φορά να επιτεθεί σε μια δομή του αναρχικού κινήματος, η οποία στάθηκε απέναντί του με συνέπεια σε κάθε μια από τις επιδιώξεις του απέναντι στους/στις καταπιεσμένους/ες.

Οι καταλήψεις και οι δομές μας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία, καθώς και στις καθημερινές μας αντιστάσεις απέναντι στον κόσμο της εξουσίας. Σίγουρα μια τέτοια κίνηση αποτελεί σημαντικό χτύπημα στο σύνολο του κινήματος.

Όμως τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.

Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.

 

Βαθιά να μας θάψουν θέλησαν, ξέχασαν ότι ήμασταν σπόρος

Τίποτα δεν τέλειωσε

Η Τerra για πάντα κατάληψη θα μείνει

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις

Κατάληψη Terra Incognita

αναδημοσίευση από https://athens.indymedia.org/post/1606671/

 

Κείμενο της τυπογραφικής κολεκτίβας DRUCK! 

 

"Aπέναντι στην καταστολή, [...] θα είμαστε πάντα [...]

το τυπογραφικό λάθος [...] στα κατάστιχά σας" 

 

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ξημερώματα Δευτέρας, 17 Αυγούστου 2020, η κατάληψη Terra Incognita εκκενώνεται από μπάτσους ύστερα από εισαγγελική παρέμβαση. Διμοιρίες και κλούβες, παρουσία του αστυνομικού διευθυντή, αποκλείουν το χώρο περιμετρικά του κτιρίου και αδειάζουν κυριολεκτικά τη κατάληψη. Προσωπικά αντικείμενα, υλικοτεχνικός εξοπλισμός, έντυπο αρχείο καθώς και εξοπλισμός των δομών που στεγάζονταν στην κατάληψη -ιατρείο πρώτων βοηθειών, γυμναστήριο, τυπογραφείο κ.α.- κατάσχονται από την ελληνική αστυνομία.

Από την πλευρά μας, σαν τυπογραφική κολεκτίβα Druck!, η απώλεια ήταν διπλή καθώς πέρα απο το χώρο μας, χάσαμε και όλο τον εξοπλισμό μας:

Μία τυπογραφική μηχανή offset διάστασης 48 x 65 cm με τα εργαλεία συντήρησής της, μαχαίρι κοπής χαρτιού, 3 μηχανές βιβλιοδεσίας, υπολογιστής, μεγάλη ποσότητα χαρτιών και αναλώσιμων -χημικά, μελάνια, λάδια κλπ. Μία συλλεκτική γραφομηχανή - αντίκα που σώσαμε από τα σκουπίδια, το βιβλίο καταγραφής των τυπωμάτων, καθώς και όλο το αρχείο των εκτυπώσεών μας.

Εξοπλισμός που αποκτήθηκε και οργανώθηκε με πολύ κόπο και τεράστιο κόστος από εμάς, αλλά και των συντρόφων / συλλογικοτήτων που μας βοήθησαν, πιστεύοντας πώς ένα κινηματικό τυπογραφείο θα μπορούσε να δώσει ώθηση στο κίνημα, να διαδώσει το λόγο αδιαμεσολάβητα, έξω από εμπορευματικές λογικές, στη βάση της αυτοοργάνωσης.

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ

Η επιλογή μας να στεγαστούμε σε κατάληψη, και ειδικότερα στην Terra Incognita, δεν ήταν τυχαία, ούτε και γεννήθηκε με όρους χωροταξικής ευκολίας... Στόχος μας ήταν να λειτουργήσουμε μία κινηματική δομή, έξω απο εμπορευματικές λογικές και πελατειακές σχέσεις, που θα προωθεί το λόγο και τις δράσεις του ριζοσπαστικού χώρου ελπίζοντας να γεφυρώσουμε το χάσμα ανάμεσα στην ανάγκη για έντυπη έκφραση και τα πολιτικά και οικονομικά εμπόδια που προκύπτουν όταν αυτή δεν πραγματώνεται μέσα από το ίδιο το κίνημα.

Επιλέξαμε να στεγάσουμε το εγχείρημά μας στην Terra στηρίζοντας έναν ιστορικό κατειλλημένο χώρο της πόλης με ό,τι και αν αυτό συνεπάγονταν για τη βιωσιμότητα του εγχειρήματός μας: Μία τυπογραφική δομή δεν μεταφέρεται εύκολα, δεν μετακομίζει μπροστά στην όποια δυσκολία ή διαφωνία αντιμετωπίσει, τα μηχανήματα και ο όγκος των υλικών και μόνο καθιστούν κάθε απόφαση συγκατοίκησης, απόφαση ζωής. Με αυτά κατά νου, συστεγαστήκαμε με την Terra, συγκατοικήσαμε με τους συντροφούς και τις συντρόφισσες των υπόλοιπων συνελεύσεων με την επιθυμία να αναδείξουμε έναν πολύμορφο, ζωντανό χώρο αλλά και με τη δέσμευση να τον προασπιστούμε απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή -κρατική ή μη.

Από το 2014 λοιπόν και μέχρι σήμερα, η τυπογραφική κολεκτίβα druck! αποτελεί μία ακόμη ενεργή κινηματική δομή. Και όπως όλες οι κινηματικές δομές, δεν υπάρχουμε απλά σαν ένα εργαλείο ή μέσο του κινήματος αλλά ως μία ενεργή διαδικασία αυτομόρφωσης, χειραφέτησης και αυτοδιάθεσης. Ακολουθήσαμε τα χνάρια της τυπογραφικής κολεκτίβας Rotta που στεγαζόταν στην Villa Amalias και μεταλαμπαδεύσαμε την όποια μας γνώση για τη δημιουργία της αυτοοργανωμένης τυπογραφικής ομάδας Titivillus στα Ιωάννινα. Από τους αναρχικούς τυπογράφους του 19ου αιώνα μέχρι και τα παράνομα τυπογραφεία της αντίστασης, η τέχνη της τυπογραφίας διαχρονικά αποτέλεσε μέσο αντιπληροφόρησης και διακίνησης ελεύθερης σκέψης και τα τυπογραφεία χώροι ριζοσπαστικοποίησης. Στη Druck! πραγματώσαμε τις αξίες αυτές. Επικοινωνήσαμε, τυπώσαμε, μάθαμε και μοιραστηκαμε.

Σε αυτά τα 6 χρόνια λειτουργίας μας λοιπόν η τέχνη της τυπογραφίας πήρε την πραγματική της υπόσταση. Μάθαμε να εκτυπώνουμε σε μηχανή offset, ξενυχτήσαμε για να έχουμε το εκάστοτε κινηματικό υλικό έτοιμο πριν από μία πορεία ή παρέμβαση, χάσαμε, χαλάσαμε και ξαναφτιάξαμε αναρίθμητα εξαρτήματα, καψαμε τα χέρια μας απο τα χημικά και λερώσαμε τα ρούχα μας απο τα μελάνια. Με χαρά είδαμε το εγχείρημά μας να αγκαλιάζεται από συλλογικότες ακόμα και εκτός συνόρων, κατανοώντας έτσι ακόμα περισσότερο την αξία των κινηματικών δομών και το ρόλο τους προς τη χειραφέτηση του κινήματος με όρους αυτοοργάνωσης.

ΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΑΘΟΣ

Η εκκένωση ακόμα μίας εστίας αγώνα κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Το κράτος θωρακίζεται και προετοιμάζεται για τις επερχόμενες αντιστάσεις που αναμένει, εντείνοντας την καταστολή των υποδομών και συλλογικοτήτων του «εσωτερικού εχθρού». Δοκιμασμένη συνταγή με αμφίβολα αποτελέσματα. Για κάποιο λόγο, που αδυνατούμε να κατανοήσουμε ακόμα, ο κ. Χρυσοχοίδης και το υπουργείο προ.πο θεωρεί ότι αδειάζοντας ένα κτίριο, ακυρώνει και 16 χρόνια αδιαμεσολάβητων αγώνων, συλλογικοποίησης και συνδιαμόρφωσης. Θεωρεί πώς κλέβοντάς μας τον υλικοτεχνικό μας εξοπλισμό, θα αδειάσουν και οι τοίχοι απο το λόγο μας. Ότι η κυκλοφορία των αγώνων θα πάψει τη στιγμή που ο μιντιακός φακός θα απαθανατίσει τα πειστήρια του εγκλήματος...

ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΙΧΑ ΣΑΣ

Απέναντι στο κράτος καταστολής λοιπόν καταθέτουμε 6 χρόνια και 370 τυπώματα ανατρεπτικού λόγου, μία “μεγάλου μεγέθους τυπογραφική μηχανή” και “ένα μηχάνημα κοπής χάρτου”, τα αποτυπώματά μας πάνω στους τοίχους, τις λάθος συμπτώσεις μας σε έντυπα και βιβλία στις καταλήψεις και τα στέκια σε όλη την ευρώπη. Σκέψεις ελευθερίας αποτυπωμένες στο αρχείο μας και πολύ μελάνι που δε λέει να στεγνώσει, να μας θυμίζει ότι οι αγώνες μοιράζονται και κερδίζονται με συλλογικούς όρους.

Οι δομές του κινήματος δεν ορίζονται απο τις υποδομές τους και μόνο. Βρεθήκαμε στη βάση συλλογικοποίησης των αναγκών μας και της επιθυμίας να πράξουμε πάνω σε αυτές και όσο κόπο και αν καταβάλλαμε να στήσουμε ένα κινηματικό εργαλείο άλλο τόσο αποφασισμένοι είμαστε να ξαναρχίσουμε απο την αρχή, με άλλα μέσα αλλά με την ίδια όρεξη να ξαναχαράξουμε το δρόμο προς τη χειραφέτηση.Όλα τα μελάνια που χαλάσαμε και όλες οι λέξεις που τυπώσαμε δεν είναι αρκετές για να εκφράσουν τη θέλησή μας.

Ραντεβού στους δρόμους και τους τοίχους, κάπου θα ξανασυναντηθούμε...

ΥΓ. προς την ελληνική αστυνομία: Το νου σας, το σύστημα νερού κολλάει λίγο...

 

Αλληλεγγύη στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ TERRA INCOGNITA

Αλληλεγγύη στις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ και τις ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ

1,2,3 πολλά τυπογραφεία...

τυπογραφική κολεκτίβα Druck!

druck@espiv.net

[https://athens.indymedia.org/post/1606789/]

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα

*Αναδημοσίευση του κειμένου της κατάληψης Δερβενίων 56 στα Εξάρχεια όπου τα ξημερώματα της Παρασκευής 26/06 έγινε επιχείρηση εκκένωσής της.

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα

Η καραντίνα που επιβλήθηκε με αφορμή την «υγειονομική κρίση» του κορωνοϊού δημιούργησε ένα προνομιακό περιβάλλον για το κράτος ώστε να προχωρήσει τα σχέδια του, και να αναβαθμίσει την ατζέντα του. Κρατώντας μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού «στο σπίτι», περιορίζοντας τις συναθροίσεις και γενικότερα την παρουσία στον δημόσιο χώρο, κλείνοντας τους πανεπιστημιακούς χώρους, το ελληνικό κράτος εξασφάλισε πως τα επενδυτικά πλάνα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στον ελλαδικό χώρου θα συνεχίσουν, εντατικοποιώντας την καταστολή για να μην αντιμετωπίσει την παραμικρή αντίσταση.

Από τη μία λοιπόν, εισήγαγε το νομοσχέδιο με τίτλο «Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας», που στρώνει τον δρόμο για την άγρια εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος, με αποκορύφωμα την τυπική κατάργηση των προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Το αναδυόμενο λόμπι της αιολικής ενέργειας τρίβει τα χέρια του, καθώς απελευθερώνεται μεγάλο κομμάτι της επαρχίας, μετατρέποντας τον ελλαδικό χώρο σε ένα τεράστιο οικόπεδο προς αξιοποίηση. Δεν έχασαν δευτερόλεπτο για να βγάλουν στο σφυρί τεράστια «ορεινά οικόπεδα», αλλά και να προχωρήσουν τις εργασίες διάνοιξης δρόμων και εγκατάστασης αιολικών πάρκων, ειδικά αφού η μειωμένη κίνηση στις εθνικές οδούς αποτελούσε ιδανική συνθήκη.

Ταυτόχρονα, με τις έκτακτες (λόγω κορωνοϊού) ρυθμίσεις της εργασίας, ενσωματώθηκαν στο εργασιακό περιβάλλον αλλαγές που τα αφεντικά θα ήθελαν εδώ και χρόνια να εφαρμόσουν. Μαζί με τις μειώσεις των μισθών και την ελαστικοποίηση των ωραρίων, τη μετατροπή των μισθών σε επιδόματα, την εξώθηση στην ανεργία του κόσμου της μαύρης εργασίας, δοκιμάστηκε η τηλε-εργασία και εντάθηκε η εργασία εκ περιτροπής. Αντίστοιχα, ενισχύθηκαν και οι υπηρεσίες τηλε-κατανάλωσης, με μεγάλες κερδισμένες τις μεταφορικές εταιρίες και τις ιντερνετικές υπηρεσίες (τύπου e-food) που πλέον κάνουν delivery από supermarket ως και καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών.

Από την άλλη, το lockdown στα πανεπιστήμια αποτέλεσε το τέλειο άλλοθι για την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου: Πρώτα με την εκκένωση των μεταναστών από το κτίριο Γκίνη, στο συγκρότημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείο στα Εξάρχεια, και την ανακοινωμένη ανάπλασή του, βάζοντας το κτίριο ως αιχμή του σχεδίου. Ένα κτίριο που είχε να σφραγιστεί από το τέλος της Χούντας, και αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς πανεπιστημιακούς χώρους πολιτικής ζύμωσης και δράσης, ταυτισμένο με τη διαχρονική παρουσία των κινημάτων σε αυτόν, πλέον είναι κλειστός, ζητείται φοιτητικό πάσο για να εισέλθεις, και προορίζεται για ανάπλαση. Ακολούθησε η απόπειρα καταστολής του κινηματικού server του espiv.net στο Πάντειο πανεπιστήμιο, που απαντήθηκε και υπερασπίστηκε με ανάλογο τρόπο.

Οι πολιτικές απαγόρευσης στον δημόσιο χώρο, δεν έχουν ακόμα αρθεί στο σύνολό τους. Οι μπάτσοι είναι περισσότεροι, και η παρουσία τους σε δρόμους και πλατείες γίνεται ασφυκτική. Οι μνήμες από την πλατεία Αγ. Γεωργίου στην Κυψέλη, την πλατεία Αγίου Ιωάννου στην Αγία Παρασκευή, όπως και αντίστοιχες κινήσεις στη Θεσσαλονίκη, είναι νωπές. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ειδωθούν τόσο το επερχόμενο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, που είναι σε δημόσια διαβούλευση ήδη από τον Φεβρουάριο, όπως και ο χοντροκομμένος μετασχηματισμός του κέντρου της αθηναϊκής μητρόπολης με τον «μεγάλο περίπατο». Το μητροπολιτικό κέντρο είναι «πόλεμος», είναι μια διαρκής διαδικασία αντιπαράθεσης μεταξύ φτωχοποιημένων και πλεονάζοντων πληθυσμών από τη μία, και επιχειρηματιών εστίασης, τουρισμού, real estate και μπάτσων από την άλλη, με σκοπό τον εξευγενισμό και την πλήρη τουριστικοποίησή του. Μία διαδικασία αντιπαράθεσης από την οποία επιβάλλεται να απουσιάζουν οι καταλήψεις, ως εστίες αγώνα, αλλά και ως παραδείγματα αυτοοργάνωσης και κάλυψης των αναγκών μας, ντόπιων και μεταναστών.

Στον πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό που περιγράφουμε σημαίνοντα ρόλο έχει η οικογένεια Μητσοτάκη-Μπακογιάννη. Το βαθύ πολιτικό της παρελθόν είναι το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτικής οικογενειοκρατίας της Ελλάδας, που σε συνδυασμό με την ανάμειξή της σε μεγάλο κομμάτι του real estate της πρωτεύουσας, την φέρνει σε πολύ ευνοϊκή θέση. Με θέσεις-κλειδιά στην εξουσία (πρωθυπουργός και δήμαρχος) νομιμοποιούν όλες τις παρεμβάσεις τους στην πόλη, οι οποίες εκτός των ευρύτερων κρατικών συμφερόντων (οικονομικών και πολιτικών), εξυπηρετούν και τις οικογενειακές τους επιχειρήσεις στον χώρο των ακινήτων.

*

Η επίθεση αυτή έχει στο στόχαστρό της τους πολιτικούς χώρους, τα εργαλεία και τις υποδομές του ανταγωνιστικού κινήματος. Η κατάργηση του ασύλου σε συνδυασμό με τις εκκενώσεις των κατειλημμένων κτιρίων πρωτίστως στοχεύουν να δημιουργήσουν μία συνθήκη, στην οποία περνάει στα χέρια του κράτους το έδαφος όπου παραδοσιακά οι πολιτικές οργανώσεις της αναρχίας και της αριστεράς συναντιούνται, οργανώνονται, κοινωνικοποιούνται, πραγματοποιούν εκδηλώσεις, στηρίζονται υλικά. Ταυτόχρονα, ο δρόμος, το σημείο των μεγάλων ραντεβού, ο χώρος στον οποίο ιστορικά «γεννιούνται οι συνειδήσεις» επίσης οριοθετείται αυστηρά. Μέσα από την αναβίωση ενός χουντικού νομοσχεδίου, το οποίο αφήνει στη δικαιοδοσία της αστυνομίας και της δημοτικής αρχής τη διεξαγωγή διαδηλώσεων, η κοινωνική αλληλεπίδραση μέσα από τις πορείες, ως ακόμα ένα εργαλείο ηχηρής συλλογικής ανάδειξης των περιεχομένων, της στάσης, της ίδιας μας της πολιτικής ύπαρξης, φιλτράρεται από τους κρατικούς μηχανισμούς με βάση τα δικά τους πολιτικά και «κοινωνικοοικονομικά» κριτήρια.

Το δίπολο που τίθεται είναι «αφομοίωση ή παροπλισμός»: «Αγωνίζεσαι» εντός του επιτρεπόμενου πλαισίου, διαφορετικά δεν σου επιτρέπεται να κάνεις τίποτα. Η πολιτική επιλογή της αυτοοργάνωσης, ως πρακτική διαδικασία οργάνωσης των ατόμων με βάση της δικές τους δυνάμεις, επιθυμίες, σκοπούς και στρατηγική είναι εχθρική στους σχεδιασμούς τους. Στον αντίποδα επιχειρείται να επιβληθεί η κρατική διαμεσολάβηση για οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα: Από τη διοργάνωσης μίας εκδήλωσης ή μιας συναυλίας σε μια πλατεία, ως τη διοργάνωση μιας διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, το κράτος φιλοδοξεί να είναι αυτό που θα κρίνει τους όρους με τους οποίους θα διεξάγονται οι διαδικασίες, οι διεργασίες και οι αγώνες των από τα κάτω.

Μια ακόμη πτυχή της ολομέτωπης αυτής επίθεσης είναι και η αναμόχλευση δικαστικών υποθέσεων, και τα ανυπόστατα κατηγορητήρια που εμπλέκουν συλλήβδην συντρόφους, καθιστώντας τους ομήρους του δικαστικού συστήματος.

*

Τις τελευταίες ημέρες έφτασε στα αυτιά μας η πληροφορία πως επίκειται εκκένωση της κατάληψης Δερβενίων 56 στο προσεχές διάστημα.

Στο πλαίσιο της ευρύτερης επικοινωνιακής διαχείρισης της γειτονιάς των Εξαρχείων, μιας γειτονιάς που αποτελεί πεδίο ανάπτυξης αγώνων του κινήματος διαχρονικά, το κράτος στρέφει την προσοχή του στον πεζόδρομο της Δερβενίων. Με πρόσχημα τη διακίνηση ναρκωτικών, εντείνει τις αστυνομικές επιχειρήσεις στους παρακείμενους δρόμους, και συνεπικουρούμενο από διάφορα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, στρώνει τον δρόμο για μια επικείμενη κατασταλτική επέμβαση.

Η κατάληψη Δερβενίων 56 είναι ενεργή από τον Σεπτέμβρη του 2015, αποτελώντας έναν χώρο του κινήματος με πολύμορφη συμμετοχή στους αγώνες. Εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας, παρέμεινε ανοιχτή, συνεχίζοντας τις πολιτικές της διαδικασίες, ξεκινώντας παράλληλα δομή αλληλοβοήθειας, με στόχο την κάλυψη των αναγκών των από τα κάτω, παρά τις επανειλημμένες πιέσεις που δέχτηκε από κάθε είδους δυνάμεις καταστολής.

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα και θα ματώσετε για να τις πάρετε.

Με το βλέμμα στραμμένο στις εξεγερμένες μητροπόλεις των ΗΠΑ, δεσμευόμαστε πως θα παλέψουμε, θα παραμείνουμε εδώ και θα συμβάλλουμε από την πλευρά μας στις κοινωνικές εκρήξεις του αύριο. Έχουμε ακόμα πολλά να συνεισφέρουμε στην Υπόθεση του ταξικού και κοινωνικού ανταγωνισμού από το δικό μας μετερίζι. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη, γιατί ξέρουμε πως χωρίς εμάς θα είναι λίγο πιο εύκολο να προχωρήσει η ολομέτωπη επίθεση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, από τα πάρκα και τις πλατείες, τους εργασιακούς χώρους και τα σχολεία, τα δάση και τα βουνά, τις γειτονιές και τις ζωές μας. Με όραμα έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, χωρίς διαχωρισμούς βάσει φύλου, φυλής, σεξουαλικότητας. Έναν κόσμο που αξίζει να βιώνεται. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παλέψουμε ενάντια σε κράτος και αφεντικά, ενάντια σε όποιον έχει συμφέρον από τη διατήρηση της ανισότητας και της αδικίας.

Καλούμε τον κόσμο του κινήματος, τις συλλογικότητες και τις πολιτικές ομάδες, τα στέκια και τις καταλήψεις σε Αθήνα και επαρχία σε επαγρύπνηση.

Ενημερώνουμε ήδη τον κόσμο της γειτονιάς για τη στάση μας, και καλούμε να πλαισιώσει συνολικά την υπεράσπιση του κατειλημμένου κτιρίου της Δερβενίων 56.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

κατάληψη Δερβενίων 56,

24/06/2020

Μικροφωνική: Σάββατο 27/6, 12:00, Καλλιδρομίου & Μπενάκη, στη λαϊκή των Εξαρχείων

Μικροφωνική-Συγκέντρωση: Τρίτη 30/6, 19:00, πλατεία Εξαρχείων

https://athens.indymedia.org/post/1605948/

https://dervenion56.espivblogs.net/

Συναυλία αλληλεγγύης στις καταλήψεις, Σάββατο 8/2, στις 8.00 μ.μ , στον πευκώνα αγίων αναργύρων

Συναυλία αλληλεγγύης στις καταλήψεις,

Σάββατο 8/2 στις 8.00 μ.μ,

στον πευκώνα αγίων αναργύρων

(απέναντι από το παλιό δημαρχείο)

ΑΤΑΣΘΑΛΙΑ

ONCE UPON A TIME… THE END

ΓΚΑΜΕΛΑΝ

ΚΑΛΦΑΣ

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

Οι καταλήψεις είναι εγχειρήματα δημιουργίας, έμπρακτης αμφισβήτησης των κυρίαρχων διαχωρισμών ανάμεσά μας. Είναι εξεγερτικές εστίες, διαρκή καλέσματα για ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Απέναντι στη βία του “νόμου & της τάξης” στήνουμε παντού εστίες ανομίας, ενάντια στην ιδιοκτησία, την εξουσία, την πατριαρχία, το κεφάλαιο, το κράτος. Μέχρι την οριστική καταστροφή τους.

Ενάντια στην κρατική καταστολή

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και σε μετανάστ(ρι)ες

Εκδήλωση/συζήτηση στο Ρεσάλτο, Σάββατο 25.01 στις 19:00

με αφορμή τη μετάφραση του συλλογικού άρθρου:

"Φάτε εσείς το κέικ, εμείς θα καταλάβουμε τον φούρνο! Όταν η αυτονομία έρχεται αντιμέτωπη με την καταστολή και τη θεσμοποίηση" που βασίζεται στις εμπειρίες των καταλήψεων σε πόλεις της Βόρειας και Νότιας Ευρώπης (από το βιβλίο "the urban politics of squatters' movement").

το άρθρο σε μορφή pdf

Συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης στις καταλήψεις, Παρασκευή 10/1, 7.00 μ.μ στην κεντρική πλατεία Ιλίου (Γ. Γεννηματά)

Την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου στις 7 το απόγευμα, η κατάληψη Αγρός θα πραγματοποιήσει συγκέντρωση – μικροφωνική αλληλεγγύης στις καταλήψεις, στην κεντρική πλατεία του Ιλίου (πλ. Γεννηματά). Κατα τη διάρκεια της συγκέντρωσης θα πραγματοποιηθεί προβολή video για τη 10χρονη λειτουργία του εγχειρήματος του Αγρού.

Ακολουθεί το κείμενο της κατάληψης που μοιράζεται το τελευταίο διάστημα στις γειτονιές του Ιλίου, της Πετρούπολης και των Αγίων Αναργύρων:

 

 

 

 

 αναδημοσίευση από το blog της κατάληψης αγρός

Παρέμβαση αλληλεγγύης στις καταλήψεις #2 στους δρόμους του Χαϊδαρίου από τις καταλήψεις παπουτσάδικο και σινιάλο

Αναδημοσίευση από το blog της Κατάληψης Παπουτσάδικο:

Το Σάββατο 21/12 οι καταλήψεις παπουτσάδικο και σινιάλο, σε συνέχεια των δράσεων για την υπεράσπιση των καταλήψεων και των ζωών μας, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στους δρόμους του κέντρου του Χαϊδαρίου. Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, τοιχοκολλήθηκαν αφίσες, γράφτηκαν συνθήματα και οι δρόμοι της πόλης γέμισαν με τα τρικάκια μας. Η παρέμβαση κατέληξε στο μετρό της Αγίας Μαρίνας, από όπου συνεχίσαμε τον δρόμο μας για να συμμετέχουμε στην πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις που καλούσε στην Πλ. Κολιάτσου η συνέλευση για την υπεράσπιση της κατάληψης Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε και φωτογραφίες από την παρέμβαση:

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ

Από τις καταλήψεις κτηρίων, καταλήψεις σχολείων, καταλήψεις πανεπιστημίων, καταλήψεις άδειων σπιτιών μέχρι τις καταλήψεις γης και εργοστασίων…παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας!

Όποιες κι αν είναι οι καταλήψεις, εμείς με αυτές δίνουμε ζωή στα άδεια κτήρια, παίρνουμε πίσω όσα μας ανήκουν, μοιραζόμαστε τις ζωές μας ενάντια στην εξατομίκευση και απομόνωση, στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο στις φρίκες μας, στεγάζουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, παίρνουμε ανάσα από την ασφυξία του κλεμμένου χρόνου των ζωών μας, ντόπιοι και μετανάστες χτίζουμε σχέσεις αλληλεγγύης και σπάμε την αορατότητα, δημιουργούμε τις πιο περίπλοκες σχέσεις κόντρα στις βαριεστημένες χειρονομίες, εκφραζόμαστε χωρίς την επιβολή του κέρδους και την ταχύτητα του εμπορεύματος.

Όταν η εκμετάλλευση μας είναι νόμος, η αλληλεγγύη ποινικοποιείται

Όταν η αναπλάσεις κι οι εξευγενισμοί είναι νόμος, οι ζωντανοί κι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι ποινικοποιούνται

Όταν η ιδιοκτησία είναι νόμος τότε οι καταλήψεις μας είναι/ είμαστε “εστίες ανομίας”.

Οι κατασταλτικές επιχειρήσεις ενάντια στις καταλήψεις, οι κάθε λογής εξαγγελίες και τα τελεσίγραφα καλούν σε συνθηκολόγηση και τονίζουν πώς οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοοργάνωσης των ζωών μας πέρα από κρατικούς και θεσμικούς φορείς θα καταστέλλεται.

Αλλά ξεχνάνε πως οι γειτονιές του ελέγχου και των περιφράξεων δεν παλεύονται, πως η ανάπτυξη δεν μας γεμίζει το μάτι, πως ζούμε εδώ. Ξεχνάνε πως οι καταλήψεις μας υπάρχουν μέσα και έξω απο τα κτήρια που λιμπίζονται και πως οι σχέσεις μας δυναμώνουν μες στην αλληλεγγύη.

Να τους θυμίσουμε πως τόσα χρόνια έχουμε ζήσει αλλιώς / έχουμε συναντηθεί. Η επίθεση αυτή βασισμένη στο δόγμα τάξη-ανάπτυξη-ασφάλεια έχει σκοπό τον πλήρη έλεγχο και την υποτίμηση των ζωών μας.

λιτά και απέριττα:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Ενημέρωση από την μικροφωνική αλληλεγγύης στις καταλήψεις και παρέμβαση στους δρόμους του Αιγάλεω από τις καταλήψεις σινιάλο και παπουτσάδικο

Αναδημοσίευση από το site της Κατάληψης Σινιάλο:

Την Πέμπτη 19/12 οι καταλήψεις σινιάλο και παπουτσάδικο πραγματοποιήσαμε μικροφωνική αλληλεγγύης στις καταλήψεις όπου μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα. Παρεμβήκαμε στο χριστουγεννιάτικο ασφυκτικό κλίμα της πόλης πετώντας τρικάκια σε κεντρικούς δρόμους της περιοχής και τοποθετώντας πανό ως μια πρώτη κίνηση υπεράσπισης των καταλήψεων και των ζωών μας. Στη συνέχεια προχωρήσαμε σε μίνι πορεία/παρέμβαση σε εμπορικό δρόμο της περιοχής όπου συνεχίστηκε το μοίρασμα του κοινού κειμένου, τοιχοκολλήθηκαν αφίσες, γράφτηκαν και φωνάχτηκαν συνθήματα αλληλεγγύης στις καταλήψεις.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε και φωτογραφίες από την παρέμβαση:

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ

Από τις καταλήψεις κτηρίων, καταλήψεις σχολείων, καταλήψεις πανεπιστημίων, καταλήψεις άδειων σπιτιών μέχρι τις καταλήψεις γης και εργοστασίων…παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας!

Όποιες κι αν είναι οι καταλήψεις, εμείς με αυτές δίνουμε ζωή στα άδεια κτήρια, παίρνουμε πίσω όσα μας ανήκουν, μοιραζόμαστε τις ζωές μας ενάντια στην εξατομίκευση και απομόνωση, στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο στις φρίκες μας, στεγάζουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, παίρνουμε ανάσα από την ασφυξία του κλεμμένου χρόνου των ζωών μας, ντόπιοι και μετανάστες χτίζουμε σχέσεις αλληλεγγύης και σπάμε την αορατότητα, δημιουργούμε τις πιο περίπλοκες σχέσεις κόντρα στις βαριεστημένες χειρονομίες, εκφραζόμαστε χωρίς την επιβολή του κέρδους και την ταχύτητα του εμπορεύματος.

Όταν η εκμετάλλευση μας είναι νόμος, η αλληλεγγύη ποινικοποιείται

Όταν η αναπλάσεις κι οι εξευγενισμοί είναι νόμος, οι ζωντανοί κι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι ποινικοποιούνται

Όταν η ιδιοκτησία είναι νόμος τότε οι καταλήψεις μας είναι/ είμαστε “εστίες ανομίας”.

Οι κατασταλτικές επιχειρήσεις ενάντια στις καταλήψεις, οι κάθε λογής εξαγγελίες και τα τελεσίγραφα καλούν σε συνθηκολόγηση και τονίζουν πώς οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοοργάνωσης των ζωών μας πέρα από κρατικούς και θεσμικούς φορείς θα καταστέλλεται.
Αλλά ξεχνάνε πως οι γειτονιές του ελέγχου και των περιφράξεων δεν παλεύονται, πως η ανάπτυξη δεν μας γεμίζει το μάτι, πως ζούμε εδώ. Ξεχνάνε πως οι καταλήψεις μας υπάρχουν μέσα και έξω απο τα κτήρια που λιμπίζονται και πως οι σχέσεις μας δυναμώνουν μες στην αλληλεγγύη.
Να τους θυμίσουμε πως τόσα χρόνια έχουμε ζήσει αλλιώς / έχουμε συναντηθεί. Η επίθεση αυτή βασισμένη στο δόγμα τάξη-ανάπτυξη-ασφάλεια έχει σκοπό τον πλήρη έλεγχο και την υποτίμηση των ζωών μας.

λιτά και απέριττα:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Ενημέρωση από την μικροφωνική συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7/12 στο Ίλιον

Αναδημοσίευση από το blog της Κατάληψης Αγρός:

Το Σάββατο 7/12, η κατάληψη Αγρός σε συνδιοργάνωση με τις συλλογικότητες Θερσίτης, Σινιάλο, Πάροδος, Ρεσάλτο, Συνέλευση Κερατσινίου, Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης, Aναρχικές/οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά και τη στήριξη συντρόφων/ισσών πραγματοποίησε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις καταλήψεις, στην κεντρική πλατεία του Ιλίου.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, διαβαζόταν κείμενο αλληλεγγύης στις καταλήψεις και σε μετανάστ(ρι)ες, ενώ στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε πορεία στις γύρω γειτονιές του Ιλίου από 100 περίπου συντρόφισσες και συντρόφους, με αφισοκόλληση της αφίσας του Αυτοδιαχειριζόμενου κατειλημμένου εδάφους Αγρός, μοίρασμα κειμένων των τοπικών συλλογικοτήτων (Θερσίτης, κατάληψη Αγρός), τρικάκια και συνθήματα αλληλεγγύης.

Οι καταλήψεις είναι εγχειρήματα δημιουργίας, έμπρακτης αμφισβήτησης των κυρίαρχων διαχωρισμών ανάμεσά μας, είναι οι αρνήσεις μας στην ιδιοκτησία, το κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία.

Ενάντια στην κρατική καταστολή

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και σε μετανάστ(ρι)ες

Παρέμβαση αλληλεγγύης σε καταλήψεις και μετανάστ(ρι)ες στις 6/12 στο Κερατσίνι

Την Παρασκευή 6 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε παρέμβαση αλληλεγγύης στις καταλήψεις και τους/τις μετανάστες/ριες από δεκάδες συντρόφισσες και συντρόφους σε κεντρικούς δρόμους της Αμφιάλης και των Ταμπουρίων στο Κερατσίνι, με αφισοκόλληση της πρόσφατης αφίσας του αυτοδιαχειριζόμενου κατειλημμένου εδάφους ΑΓΡΟΣ στο πάρκο Τρίτση (Ίλιον), μοίρασμα κειμένου του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ και αναγραφή συνθημάτων σε τράπεζες.

 

Το κείμενο που μοιράστηκε:

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις

Ενάντια στην καταστολή προτάσσουμε έναν κόσμο ελευθερίας!

Από τις 15 Ιουλίου με την κατεδάφιση της κατάληψης Μπρούκλυν στα Γιάννενα και τις 26 Αυγούστου με την εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων στα Εξάρχεια, δύο στεγαστικών μεταναστ(ρι)ών και δύο αναρχικών, έχει ξεκινήσει μια ευρεία επιχείρηση καταστολής των καταλήψεων σε συνέχεια μιας σειράς εκκενώσεων που είχε πραγματοποιήσει η προηγούμενη αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατασταλτική στρατηγική αφορά επίσης στην κατάργηση του ασύλου, την εισβολή μπάτσων στα πανεπιστήμια, την επέμβαση σε αυτοδιαχειριζόμενα φοιτητικά στέκια (όπως αυτό της ΑΣΟΕΕ), τη δημιουργία νέων μονάδων καταστολής και σύλληψης διαδηλωτών, τη χρήση drones (πέρα από ελικόπτερα) κατά τη διάρκεια πορειών, τη συρρίκνωση των δυνατοτήτων κήρυξης απεργιών, νομοσχέδιο που ετοιμάζεται για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, την επιβολή νέων και βαρύτερων κατηγοριών για διάφορες μορφές κοινωνικής/ταξικής αντίστασης και ανταρσίας.

Ξεκινώντας από τις εκκενώσεις καταλήψεων μεταναστ(ρι)ών στα Εξάρχεια και στην οδό Αχαρνών, με πρόσχημα τη μετακίνηση τους «σε καλύτερες, πιο ανθρώπινες συνθήκες», το κράτος και οι μηχανισμοί του επιχειρούν για ακόμα μια φορά τον εκτοπισμό και την απομόνωσή τους, με τη μεταφορά τους κυρίως σε απομακρυσμένα στρατόπεδα κλειστού ή ανοιχτού τύπου.

Οι μετανάστ(ρι)ες, βέβαια, δεν αγνοούσαν αυτές τις κρατικές δομές ούτε τους ξεγέλασαν κάποιοι/ες αλληλέγγυοι/ες όπως αναφέρθηκε κατ’ επανάληψη. Είχαν προτιμήσει τις στεγαστικές καταλήψεις από τα «φιλόξενα» στρατόπεδα του στοιβάγματος, της υποτίμησης, της γκετοποίησης και αορατοποίησής τους. Είχαν βρει έναν βηματισμό μέσα στον ιστό της πόλης, τα πρώτα δίκτυα σχέσεων, στοιχειώδεις δυνατότητες καθημερινής διαβίωσης, δραστηριοτήτων και εκπαίδευσης για τα πολλά παιδιά που επίσης έμεναν σε αυτές τις καταλήψεις. Οι ανακοινώσεις μεταναστ(ρι)ών από την πρόσφατα εκκενωμένη (12/11) κατάληψη της οδού Μπουμπουλίνας 42 στα Εξάρχεια, που αρνήθηκαν να πάνε στα κέντρα που ήθελαν να τους μεταφέρουν, είναι χαρακτηριστικές.

Πέρα από τις καταλήψεις στέγασης μεταναστ(ρι)ών εκκενώθηκαν στις 2/11 η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν -με εγκλωβισμό τριών γατιών της κατάληψης για μέρες εντός του σφραγισμένου κτιρίου- και στις 5/11 η κατάληψη PALMARES στη Λάρισα. Ακολούθησαν η αστυνομική εισβολή στην ΑΣΟΕΕ την Κυριακή 10/11 με επίκεντρο το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της σχολής, το lock out των πρυτανικών αρχών στα τριτοβάθμια ιδρύματα ενόψει της 17ης Νοέμβρη, η αστυνομική επιχείρηση ξυλοδαρμών στο σωρό, εξευτελισμών και βασανιστηρίων στα Εξάρχεια, οι συλλήψεις ατόμων κυρίως νεαρής ηλικίας με βαριές κατηγορίες στις 17 Νοέμβρη, η δημοσιοποίηση εντοπισμού συσκευών παρακολούθησης (gps trackers) σε οχήματα μελών πολιτικών ομάδων. Ενώ στις 20 Νοέμβρη ο γνωστός μας από παλιά στο Κερατσίνι (με την αστυνομική εισβολή στο Ρεσάλτο στις 5/12/2009), υπουργός δημόσιας τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έβγαλε διάγγελμα στα ΜΜΕ για «οικειοθελή αποχώρηση» των καταληψιών από τα κατειλημμένα κτίρια στο κέντρο της Αθήνας και στις γειτονιές (με ειδική μνεία για τους/τις μετανάστες/ριες να απευθυνθούν στις αρμόδιες κρατικές αρχές) ή για θεσμικό συμβιβασμό των καταληψιών με τους ιδιοκτήτες (ενοίκιο), δίνοντας διορία 15 ημερών. Ένα τελεσίγραφο με ημερομηνία λήξης την 5η Δεκέμβρη, την παραμονή δηλαδή της ημερομηνίας δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από μπάτσους τον Δεκέμβρη του 2008.

Οι ενέργειες αυτές δεν είναι τυχαίες. Το κράτος θωρακίζεται και προετοιμάζεται για τις επερχόμενες αντιστάσεις που αναμένει μέσα σε περιβάλλον όξυνσης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του θεσμικού αυταρχισμού και των κοινωνικών/ταξικών αποκλεισμών. Βαθαίνει το καθεστώς εξαίρεσης για τους μετανάστες/ριες και εντείνει την καταστολή των υποδομών και συλλογικοτήτων του λεγόμενου «εσωτερικού εχθρού», ιδιαίτερα των αναρχικών, που συνιστούν μια σταθερή και διαχρονική δυναμική αγώνα ενάντια στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές, λειτουργώντας ως καταλύτης σε ευρύτερες κοινωνικές εκρήξεις όπως στην εξέγερση του Δεκέμβρη 2008. Μια φιλόδοξη και πολυεπίπεδη κρατική κατασταλτική επιχείρηση, που θέλει να επιφέρει πλήγματα στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και να πιέσει στην κατεύθυνση ειρήνευσης και θεσμικής ενσωμάτωσης των αγώνων αλλά προκαλεί ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις ευρύτερων κοινωνικών αντιδράσεων και αντιπαραθέσεων. Το θέαμα, η προπαγάνδα, ο εκφοβισμός και η υλικότητα της καταστολής για άλλη μια φορά απέναντι στην ανυποταγή για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

Οι καταλήψεις είναι ένας άλλος κόσμος

Ένας κόσμος συλλογικοποίησης, συντροφικότητας και συνδιαμόρφωσης, αυτόνομος και αντιιεραρχικός, βασισμένος στην αμοιβαιότητα και τις ελεύθερες συμφωνίες. Ένας κόσμος αμφισβήτησης της ιδιοκτησίας, των ηγεσιών, των εμπορευματικών σχέσεων, της διαμεσολάβησης, της ανάθεσης, των διαχωρισμών. Ένας κόσμος που εναντιώνεται στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία, τον νόμο, την τάξη, τη νόρμα, τη διαταγή, κάθε μορφή εξουσίας.

Γι’ αυτό και προφανώς οι κατασταλτικές επιχειρήσεις δεν έχουν ως στόχο μόνο τους χώρους των καταλήψεων αλλά κυρίως τους ανθρώπους τους και τις κοινοτικές τους σχέσεις αντίστασης, αυτοοργάνωσης, δημιουργικότητας, αλληλεγγύης. Για την επιβολή της «κανονικότητας» της αστυνομοκρατίας, των περιφράξεων, της κοινωνικής σιγής νεκροταφείου, της ροής εμπορευμάτων, εικόνων, χρήματος, κεφαλαίων… μιας ζωής που απουσιάζει.

Η καταστολή δεν μας φοβίζει... Μας εξοργίζει

Η καταστολή δεν περιορίζεται στις εκκενώσεις. Καθημερινά γίνονται έλεγχοι σε «ύποπτο κόσμο» στους δρόμους, μπάτσοι μπουκάρουν απροκάλυπτα σε κλαμπ και βάζουν τους θαμώνες να γονατίσουν, ο αστυνομικός στρατός κατοχής στα Εξάρχεια επιδίδεται καθημερινά σε βιαιοπραγίες, προκλήσεις και σεξιστικές παρενοχλήσεις. Όλα αυτά υπόκεινται στο πλαίσιο προσπάθειας επιβολής του δόγματος "Νόμος και Τάξη".

Απέναντι στους τραμπούκικους και δολοφονικούς μηχανισμούς του κράτους, να σταθούμε ο ένας πλάι στην άλλην και στον δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο. Τα τελεσίγραφα επιστρέφονται στους αποστολείς τους. Δεν υπάρχει συμβιβασμός, συνθηκολόγηση ή συνδιαλλαγή. Είμαστε από άλλο γαλαξία!

10, 100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ Σ' ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ