Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

Σε απεργία πείνας από 15 Ιούλη ο Νίκος Μαζιώτης

Η αντιμετώπιση που επιφυλάσσει το κράτος απέναντι στους αιχμαλώτους επαναστάτες και πολιτικούς εχθρούς του είναι δεδομένη.
Εκδικητικότητα, σαδισμός, φυσική και ψυχολογική βία, ασέβεια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αδιαφορία για την υγεία, τη σωματική ακεραιότητα, την ίδια την ανθρώπινη ζωή.
Γιατί η ασφάλεια του κράτους και του καθεστώτος, η στέρηση της ελευθερίας είναι πάνω απ' όλα, πάνω απ' την ίδια τη ζωή και τα «ανθρώπινα δικαιώματα».
Για τους αξιωματούχους του κράτους, την πολιτική και οικονομική ελίτ και τους πλούσιους, τα «ανθρώπινα δικαιώματα» δεν αφορούν παρά μόνο τους ίδιους και τους ταξικά όμοιούς τους.
Δεν αφορούν τον λαό, τους φτωχούς, τους εξαθλιωμένους, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους απόμαχους της δουλειάς, τους μετανάστες, αυτούς που ψάχνουν στα σκουπίδια των λαϊκών αγορών για να φάνε.
Δεν αφορούν ούτε τους φυλακισμένους -κοινωνικούς κρατούμενους, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία προέρχεται από τα φτωχά λαϊκά στρώματα και των οποίων η ζωή για το σύστημα δεν αξίζει απολύτως τίποτα.
Και δεν αφορούν φυσικά ούτε τους επαναστάτες και πολιτικούς κρατούμενους, για τους οποίους το σύστημα επιδιώκει ανέκαθεν τη φυσική και ηθική εκμηδένιση.
Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, η συντρόφισσα-συναγωνίστριά μου Ρούπα Παναγιώτα και εγώ, οι οποίοι είμαστε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, στερούμαστε το δικαίωμα του επισκεπτηρίου χάρη στην εισαγγελέα των φυλακών Κορυδαλλού, η οποία απορρίπτει για «λόγους ασφαλείας» τη μεταγωγή μου στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» για να επισκεφθώ τη συντρόφισσά μου η οποία θα φέρει στον κόσμο το γιο μας, τον νεαρότερο πολιτικό κρατούμενο της ελληνικής «δημοκρατίας».
Επίσης απορρίπτει για τους ίδιους «λόγους ασφαλείας» την αίτησή μου να μεταβώ για επισκεπτήριο στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, γιατί η συντρόφισσά μου αδυνατεί λόγω βεβαρημένης κατάστασης να μεταβεί αυτή για επισκεπτήριο στις ανδρικές φυλακές έτσι όπως υποτίθεται συνηθίζεται μέχρι τώρα.
Απαιτώντας, λοιπόν, τα «αυτονόητα» ως σύντροφος και ως πατέρας να επισκέπτομαι τη συντρόφισσα-συναγωνίστριά μου και το γιο μας, κατεβαίνω σε απεργία πείνας από 15 Ιουλίου για να ικανοποιηθούν τα εξής δύο αιτήματά μου:
1. Να μεταβώ για επισκεπτήριο στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» στις 25 Ιουλίου έτσι ώστε να δω τη συντρόφισσά μου Ρούπα Παναγιώτα και το γιο μας, καθ' όσον έχει προγραμματιστεί τοκετός με καισαρική στις 24 Ιουλίου και θα παραμείνει εκεί για νοσηλεία για κάποιες μέρες και
2. Να μεταβαίνω εγώ για επισκεπτήριο στις γυναικείες φυλακές τον πρώτο καιρό μετά τον τοκετό λόγω της αναπόφευκτης αδυναμίας της συντρόφισσάς μου και του γιου μας να μετακινηθούν.
Όσο και αν πιστεύουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ότι φυλακίζοντάς μας θα ξεμπερδέψουν πολιτικά με εμάς, κάνουν λάθος. Είτε έξω είτε μέσα από τις φυλακές ο αγώνας για εμάς είναι ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας, θα συνεχιστεί.
Ο επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΖΙΩΤΗΣ

Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Όταν το πάθος και η λευτεριά ανταμώσανε στο κελί 13

Αυταπάρνηση, αυτοθυσία, αποφασιστικότητα, υπευθυνότητα, ψυχραιμία, ετοιμότητα, πρωτοβουλία, εφευρετικότητα, συντροφικότητα...

… είναι ορισμένες λέξεις που χαρακτήρισαν το εγχείρημα μιας ομάδας κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων οι οποίοι αποφάσισαν, χωρίς καθοδηγητές του κόμματος (υπήρχαν ενίοτε σε φυλακές ως κρατούμενοι), αποφεύγοντας έτσι τις κωλυσιεργίες και τις προεγκρίσεις, να αποδράσουν κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των δεσμοφυλάκων.

Εδώ, λίγο παρακάτω, στις γειτονιές μας.


Κυριακή μεσημέρι.


Στις 17 Ιουλίου, 55 χρόνια πριν.


Το 1955, για την ακρίβεια, 27 πολιτικοί κρατούμενοι δραπετεύουν από τις μεταγωγικές φυλακές της τότε συνοικίας Βούρλων* Δραπετσώνας του Πειραιά. Τέσσερις μήνες ακατάπαυστης και επίπονης προσπάθειας, μελετώντας, σχεδιάζοντας, σκάβοντας. Έχοντας, παράλληλα, την καταλυτική υποστήριξη σε υλικά και τεχνικά μέσα της τότε μαθήτριας Λένας αλλά και της Ρηνιώς. Αποφασισμένες και με κίνδυνο της ζωής τους επισκέπτονται τους κρατουμένους και συμβάλλουν στα σχέδια των εξωτερικών χώρων μεταξύ φυλακής και εργοστασίου.


Ανοίγεται μια σήραγγα 21 μέτρων με αφετηρία το κελί 13 προς τα κάτω, στα θεμέλια των φυλακών και από εκεί υπόγεια διαπερνάει τον δρόμο της Δογάνης, με σοβαρό κίνδυνο καθίζησης και αποκάλυψης της επιχείρησης αλλά και κίνδυνο της ζωής των εκσκαφέων. Στη συνέχεια ξετρυπάει από τα θεμέλια του εργοστασίου «ΝΤΕΣΤΡΕ» φτάνοντας και πάλι υπέργεια ως τα αποδυτήρια του εργοστασίου.


Και από εκεί στην ελευθερία.

 
Χιλιάδες κιλά «ρεβίθια» (όπως είχαν βαφτίσει κατά τη συνωμοτική τους ορολογία τα χαλίκια), «πατάτες» (οι πέτρες), «ζάχαρη» (το χώμα), έπρεπε να διοχετευθούν πέρα από τη σήραγγα μέσα από σιφόνια και υπονόμους. Ευφάνταστη ήταν και η ιδέα να τα κρύβουν μέσα σε γλάστρες με λουλούδια. Το γεγονός άρχισε να αποκτά τραγελαφικές διαστάσεις όταν η ποσότητα των γλαστρών αυξανόταν, αλλοιώνοντας κάθε αίσθηση της φυλακής και προκαλώντας την απορία των υπολοίπων κρατουμένων και δεσμοφυλάκων.


Να μνημονευτεί επίσης ότι για το επίτευγμα αυτό, οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν πήραν καμία βοήθεια από τη διεύθυνση και το προσωπικό των φυλακών, όπως λέγεται από ορισμένους ότι συνέβη. Επίσης – για να μην προτρέχουν κάποιοι – την πρωτοβουλία, την οργάνωση και την εκτέλεση του σχεδίου της απόδρασης την υλοποίησαν αποκλειστικά οι ίδιοι οι δραπέτες. Ούτε πήραν ούτε ζήτησαν προκαταβολικά καμία έγκριση από το τότε παράνομο ΚΚΕ στο οποίο ανήκαν,  ούτε καν από τη νόμιμη ΕΔΑ…

 
Αυτά τα ολίγα.

 
Εις το επανιδείν


    
* Τα κτίρια της περιοχής Βούρλα, ήταν ιδιοκτησία του Πιπινέλη, γνωστού ακροδεξιού παράγοντα της τότε εποχής, που είχε διατελέσει υπουργός, πρωθυπουργός και επί Χούντας υπουργός εξωτερικών.


Αρχικά με το κύμα προσφυγιάς του ’22 τα κτίρια μετατράπηκαν σε μπορντέλα όπου στοιβάζονταν γυναίκες (κάποιες φορές έφταναν τις 150 σε αριθμό) από νταβάδες και τσατσάδες σε αγαστή συνεργασία και με την επιστασία της αστυνομίας και άλλων υπηρεσιών.


Την περίοδο της κατοχής τα κτίρια περνάνε στα χέρια του Άξονα και μετατρέπονται σε φυλακές του ναζιστικού καθεστώτος.

 
Μετά τις λυκοφιλίες της Βάρκιζας γίνονται μεταγωγικές – δικαστικές φυλακές.

 
Φθάνοντας στο σήμερα, το οικόπεδο παραχωρείται από τον Ρουσσουνέλο (ιδιοκτήτη της ομώνυμης οικοδομικής εταιρείας) ως δωρεά στο δήμο Δραπετσώνας, για να μετατραπεί σε κοινόχρηστο χώρο με το χαρακτηρισμό «ιστορικό μνημείο».




 



Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Ας αφήσουμε τον Σεπτέμβρη για τον Σεπτέμβρη και ας αναμετρηθούμε τώρα

Από κυβερνητικά στελέχη, βουλευτάδες διαφόρων αποχρώσεων και καθεστωτικά ΜΜΕ μέχρι ψιθυρισμούς στους χώρους δουλειάς, τα καφενεία, τις συντροφιές, κυκλοφορεί κάτι σαν πρόβλεψη, κάτι σαν φήμη, κάτι σαν βεβαιότητα: από το φθινόπωρο θα γίνει χαμός.
Κάτι μεταξύ εκτίμησης -επειδή θα έχουν περάσει οι καλοκαιρινές διακοπές και θα έχει φτάσει ο λογαριασμός των περικοπών στα σπίτια- και ακατανόητης μετάθεσης της σύγκρουσης με την οικονομική και πολιτική κυριαρχία, που επελαύνει ξέφρενη, βαθαίνοντας την υποδούλωση και τη λεηλασία μας.
Όμως, το γκρέμισμα ακόμα και αυτού του θλιβερού ασφαλιστικού συστήματος, η κατάργηση ουσιαστικά των έτσι κι αλλιώς απαράδεκτων συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η περαιτέρω μείωση του βασικού μισθού της κατάντιας, η αύξηση του ορίου απολύσεων και η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, κατατίθενται αύριο 8 Ιουλίου προς ψήφιση στη βουλή. Συνεπώς, κάθε αναβολή της καθόδου στο δρόμο είναι χωρίς νόημα.
Όλοι και όλες, λοιπόν, στην αυριανή απεργιακή πορεία, με συλλογικό και μαχητικό πνεύμα. Στις 10:30πμ στα Προπύλαια.

Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010

διήμερο εκδηλώσεων στο αιγάλεω από την κατάληψη "σινιάλο" 3-4 Ιούλη

Από την "πρωτοβουλία αναρχικών αιγάλεω" στην κατάληψη "σινιάλο" και στο διήμερο εκδηλώσεων κοινωνικού ανοίγματος του εγχειρήματος...

Την Πέμπτη συνέλευση εξεγερμένων, την Παρασκευή στην ταράτσα του στεκιού

Την Πέμπτη 1η Ιούλη στις 9:00μμ, στο ΡΕΣΑΛΤΟ, θα πραγματοποιηθεί η επόμενη συνάντηση της συνέλευσης εξεγερμένων Περαμάτος, Κερατσινίου, Νίκαιας, Κορυδαλλού, Πειραιά, για τον απολογισμό της διαδικασίας και των κινήσεων του τελευταίου διαστήματος και τον προσδιορισμό των επόμενων βημάτων.
Επίσης, την Παρασκευή το στέκι θα είναι κανονικά ανοιχτό μετά τις 9:00μμ για συντροφιά και μπυρίτσα στην ταράτσα.

Για την απεργιακή διαδήλωση της Τρίτης 29 Ιούνη

Ο κόσμος λιγοστός (γύρω στις 15 χιλιάδες) σε σχέση με τη σοβαρότητα της κατάστασης. Μνημειώδης ήταν, ωστόσο, η μαχητικότητα των ανένταχτων διαδηλωτών, των σωματείων βάσης, των ανοιχτών λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς και των αναρχικών, από την αρχή ήδη της διαδήλωσης, οπότε διμοιρίες των ΜΑΤ τοποθετήθηκαν ασφυκτικά στα πλάγια της πορείας στο μήκος που καταλάμβαναν τα συγκεκριμένα μπλοκ.

Οι τοίχοι τραπεζών, κρατικών κτιρίων και πολυκαταστημάτων για άλλη μια φορά ομόρφυναν από πολυποίκιλα συνθήματα.

15-20 βλαμμένοι φασίστες, που είχαν στηθεί με πανό και ελληνικές σημαίες έξω από τη Μεγάλη Βρετάνια, μέτρησαν σφαλιάρες, κλωτσιές και όλα τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος μέχρι την κάτω της πλευρά, όπου και κρύφτηκαν πίσω από τα ΜΑΤ.
2 διμοιρίες στην πάνω πλευρά της πλατείας Συντάγματος έφαγαν κλωτσοπατινάδα που θα την θυμούνται καιρό ενώ όσες βρίσκονταν στην Πανεπιστημίου φιλοδωρήθηκαν κατ’ επανάληψη με βροχή από πέτρες όπως και μια ομάδα ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ.

Από τις γνωστές αστυνομικές εφορμήσεις (με δακρυγόνα, γκλοπς, μηχανές, ανοιγμένα κεφάλια κλπ, που αυτή τη φορά συνεχίστηκαν μέχρι τον υπόγειο σταθμό ΗΣΑΠ-ΜΕΤΡΟ της Ομόνοιας), 13 διαδηλωτές προσήχθησαν και σε 6 αποδόθηκαν κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος.

Επόμενο ραντεβού προφανώς μέσα στις επόμενες μέρες όταν θα κατατεθεί προς ψήφιση το νέο αντι-κοινωνικό νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, τη μείωση του βασικού μισθού, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την αύξηση του ορίου μαζικών απολύσεων και τη μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης. Με περισσότερο κόσμο στο δρόμο, περισσότερο συλλογικό πνεύμα, περισσότερη μαχητικότητα.

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010

τριήμερο εκδηλώσεων - 10 χρόνια ΘΕΡΣΙΤΗΣ

διήμερο "κρίση και ψυχική υγεία" στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο κορυδαλλού

Τρίτη 22 Ιουνίου 2010

επίσχεση εργασίας στο γενικό κρατικό νίκαιας...

το παρακάτω κείμενο στάλθηκε στο mail μας

"Η επίσχεση εργασίας είναι ατομικό δικαίωμα απολύτως νόμιμο για κάθε εργαζόμενο (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα), μπορεί να ασκηθεί και συλλογικά (όλοι οι εργαζόμενοι ενός χώρου). Βασική προϋπόθεση, η γραπτή ενημέρωση του εργοδότη, ο οποίος δεν έχει δικαίωμα να αφαιρέσει μισθό από τον εργαζόμενο που είναι σε επίσχεση. Με βάση τα παραπάνω οι εργαζόμενοι στο γενικό κρατικό νοσοκομείο της Νίκαιας (γιατροί, νοσηλευτικό, τεχνολογικό και παραϊατρικό προσωπικό) βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας από 21 Μαΐου μέχρι και σήμερα. Αφορμή για την στάση αυτή ήταν η μη καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών και εφημεριών συνολικά για τους μήνες: Φεβρουάριο, Μάρτιο, Απρίλιο ανάλογα με τον τομέα. Η απόφαση για την έναρξη της επίσχεσης εργασίας και το κλείσιμο της εφημερίας στις 23 Μαΐου πάρθηκε με τη διαδικασία της γενικής συνέλευσης. Έκτοτε σε κάθε εφημερία εισάγονται στις κλινικές μόνο ιδιαίτερα επείγοντα περιστατικά. Το νοσοκομείο λειτουργεί με προσωπικό ασφαλείας για την διεξαγωγή ιατρό-νοσηλευτικής φροντίδας και των εργαστηριακών εξετάσεων. Στις γενικές συνελεύσεις εκτός από την επίσχεση εργασίας ψηφίστηκαν και υλοποιήθηκαν και άλλες ενέργειες διαμαρτυρίας: συμβολική κατάληψη της εισόδου του Υπουργείου Υγείας πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαΐου διαμαρτυρόμενοι για τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή, επίσης έλαβε χώρα πορεία διαμαρτυρίας στην Πέτρου Ράλλη ενημερώνοντας την τοπική κοινωνία για την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται το νοσοκομείο τους. Συνολικά μέσα από τους αγώνες μας τον τελευταίο καιρό καταφέραμε όλοι μαζί να πιέσουμε για να εκταμιευτούν ποσά για την πληρωμή εφημεριών-υπερωριών για τον Φεβρουάριο και τον μήνα Μάρτιο, πλην των γιατρών. Παρόμοια τακτική επίσχεσης ξεκίνησε πλέον το Αττικό και Τζάνειο Νοσοκομείο. Ο αγώνας συνεχίζεται και ανοίγονται θέματα πέρα από την καταβολή των δεδουλευμένων ενόψει και του καινούριου νομοσχεδίου που έρχεται κι ακούγεται σαν απειλή για την Δημόσια Υγεία. Μέσα από τις γενικές συνελεύσεις δηλώθηκε αλληλεγγύη στους ναυτεργάτες για τον αγώνα τους και υποστήριξη αυτών πραγματοποιώντας εξετάσεις χωρίς την οικονομική κάλυψη του ασφαλιστικού τους ταμείου. Τέλος αναφέρω την στήριξη του κόσμου που δεν στράφηκε ενάντια στον αγώνα μας αλλά μας συμπαραστάθηκε, σε αντίθεση με τον διοικητή του νοσοκομείου, το τσιράκι των ρυθμιστών της εξουσίας, που δεν έχανε ευκαιρία να προπηλακίζει τους ειδικευόμενους γιατρούς που είναι στις επάλξεις και να εκφοβίζει τους εργαζόμενους.
Υπογραφή
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ"

Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

γκρεμίζουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα / όλοι στους δρόμους, όλοι στον αγώνα

Την προηγούμενη βδομάδα ανακοινώθηκαν και προωθούνται μέσω προεδρικών διαταγμάτων η αύξηση του ορίου των μαζικών απολύσεων, η μείωση του (έτσι κι αλλιώς απαράδεκτου) βασικού μισθού (έμμεση κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων) και η μείωση των αποζημιώσεων απολύσης.
Την Τετάρτη 23/6, επίσης, θα κατατεθεί προς ψήφιση το νέο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο που αυξάνει τα όρια συνταξιοδότησης, μειώνει τις συντάξιμες αποδοχές και κατ' ουσία καταργεί τα βαρέα και ανθυγιεινά και τις ειδικές κατηγορίες πρόωρης συνταξιοδότησης.
Το κείμενο που ακολουθεί υπάρχει και στο 6ο φύλλο της εφημερίδας του στεκιού, που κυκλοφόρησε πριν από 10 ημέρες και έχει ήδη μοιραστεί σε 4.000 αντίτυπα χέρι-χέρι στις περιοχές μας.
Ασφαλιστικό: η ιστορία μιας 60χρονης λεηλασίας
Τις μεταπολεμικές δεκαετίες τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων «αξιοποιήθηκαν» από το κράτος μέσω της ΕΤΒΑ (Εθνική Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης) για επιδότηση της βιομηχανίας. Οι έλληνες βιομήχανοι (οι «μεγάλοι ευεργέτες»!) έπαιρναν δανεικά τα χρήματα των ταμείων είτε άτοκα είτε με επιτόκιο μέχρι 3% για να κάνουν επενδύσεις, να μεγαλώνουν τις επιχειρήσεις τους και να αυξάνουν τα κέρδη τους, τη στιγμή που ο πληθωρισμός και αντίστοιχα τα τραπεζικά επιτόκια ήταν άνω του 20%. Οι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις (όπως του Ινστιτούτου Εργασίας των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ) υπολογίζουν την απώλεια των ταμείων στα 44 δις ευρώ στα 30 περίπου χρόνια που διήρκησε αυτή η διαδικασία.
Την ίδια λογική, της «αξιοποίηση» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, ακολούθησε το κράτος και για την κάλυψη δικών του ταμειακών αναγκών. Πόσες και πόσες οικονομικές «τρύπες» του κράτους δεν καλύφθηκαν από τα χρήματα των ταμείων (πάντα άτοκα αφού δε θεωρούνταν δανεικά), με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την κάλυψη ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς του. Το ύψος των απωλειών από την κρατική «αξιοποίηση» των αποθεματικών παραμένει άγνωστο.
Αποτέλεσμα αυτής της πολυεπίπεδης κρατικής και επιχειρηματικής «αξιοποίησης» των αποθεματικών ήταν ήδη από τη δεκαετία του ’80 τα ταμεία να αρχίσουν το ένα μετά το άλλο να εμφανίζουν ελλείμματα. Πρώτο το ΙΚΑ αναγκάστηκε να προσφύγει μέσα στη δεκαετία του ΄80 σε τραπεζικό δανεισμό με το προνομιακό επιτόκιο του 28%, την ίδια στιγμή που τα κατατεθειμένα στις τράπεζες αποθεματικά του τοκίζονταν με 15%. Από εκείνο το σημείο και έπειτα τα ασφαλιστικά ταμεία υπόκεινται σε διαρκή τραπεζικό δανεισμό και μάλιστα με επαχθή επιτόκια. Έτσι, εδώ και σχεδόν 30 χρόνια, από τη μια οι τράπεζες ξεζουμίζουν τα ταμεία και από την άλλη μεγάλο μέρος των εισφορών των εργαζομένων αντί να ενισχύει τα αποθεματικά πηγαίνει στην αποπληρωμή των τόκων δανεισμού.
Ακολούθησε η μετατροπή της διμερούς χρηματοδότησης του ασφαλιστικού συστήματος (1/3 των εισφορών από τον εργαζόμενο, 2/3 των εισφορών από τον εργοδότη) σε τριμερή χρηματοδότηση (1/3 από τον εργαζόμενο, 1/3 από τον εργοδότη, 1/3 από το κράτος). Ήταν μια προσφορά του κράτους προς τα αφεντικά για μείωση του εργατικού κόστους και για έμμεση μετακύλιση του κόστους της κοινωνικής ασφάλισης προς τους ίδιους τους εργαζόμενους αφού το κράτος (που τα έσοδά του προκύπτουν από τη φορολογία) μέσα και από τη δική τους φορολόγηση θα κατέβαλε το δικό του μερίδιο. Το κράτος, βέβαια, ακόμα και έτσι, στα 20 χρόνια που έχει επιβάλλει αυτό το καθεστώς, δεν καταβάλει αυτά που του αναλογούν, χρωστώντας αυτή τη στιγμή στα ταμεία πολλά δις ευρώ (πρόκειται για διψήφιο νούμερο αλλά δεν έχει γίνει κάποιος ακριβής υπολογισμός). Ποσό χαρισμένο στα αφεντικά από την τριμερή χρηματοδότηση, ποσό που το κράτος δηλώνει ανίκανο να καταβάλει και δεν πρόκειται να καταβάλει, ποσό που τελικά έχει υφαρπαχθεί από τους εργαζόμενους.
Παράλληλα, όλες αυτές τις δεκαετίες, αυτό που καθιερώθηκε σχετικά με τις εργοδοτικές ασφαλιστικές «υποχρεώσεις» είναι ένα καθεστώς σχεδόν προαιρετικής «συνδρομής». Χιλιάδες είναι οι επιχειρήσεις που σκόπιμα δεν καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές για τους εργαζομένους τους (από μεγάλες βιομηχανίες και πολυεθνικούς ομίλους μέχρι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μικρομάγαζα της γειτονιάς) και περιμένουν ανά κάποια χρόνια μια κρατική ρύθμιση των οφειλών τους, στην οποία καλούνται πάντα να καταβάλουν πολύ λιγότερα από αυτά που χρωστούν. Η εργοδοτική εισφοροδιαφυγή υπολογίζεται σε 3 δις ευρώ ετησίως. Μια ακόμα διάσταση της αδηφαγίας των αφεντικών και της οργανωμένης επίθεσης στον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης.
Σα να μην έφταναν τα παραπάνω, την τελευταία δεκαετία τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων τζογαρίστηκαν στα χρηματιστήρια, σε δομημένα ομόλογα και πάει λέγοντας. Όλως τυχαίως, βέβαια, κανένα όφελος για τους εργαζόμενους δεν προέκυψε από αυτή την «επιλογή» παρά μόνο απώλειες για τα ταμεία, κέρδη για χρηματοπιστωτικούς ομίλους και μίζες για κυβερνητικά στελέχη και ενδιάμεσους μεσολαβητές.
60 χρόνια ασταμάτητα, λοιπόν, το κράτος και τα αφεντικά υφαρπάζουν τα αποθεματικά των εργαζομένων, που υπάρχουν για την κάλυψη ιατροφαρμακευτικών και νοσοκομειακών αναγκών τους και για αξιοπρεπείς συντάξεις. Και ενώ από μόνη της η επιστροφή των κλεμμένων και η αποκατάσταση της μακροχρόνιας και πολυεπίπεδης ληστρικής επιδρομής θα έκανε το σύστημα κατευθείαν «βιώσιμο», αυτοί οι κύριοι με τις γραβάτες και τα κουστούμια, που συχνάζουν σε υπουργικά γραφεία και σε γραφεία διεθνών οργανισμών, υποδεικνύουν ως «απαραίτητη και χωρίς καμία χρονική καθυστέρηση την αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος για τη διάσωσή του». Όμως, η περαιτέρω αύξηση των απαραίτητων χρόνων εργασίας και των ηλικιακών ορίων για συνταξιοδότηση, η μείωση των συντάξεων από τις πρόσφατες περικοπές και από τον νέο τρόπο υπολογισμού των συντάξιμων αποδοχών, η εξίσωση των ορίων αντρών-γυναικών για την εκπλήρωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, η κατάργηση ουσιαστικά των βαρέων και ανθυγιεινών και η κατάργηση όλων σχεδόν των προϋποθέσεων για πρόωρη συνταξιοδότηση, δεν αποτελούν παρά άλλη μια κραυγαλέα όψη της επιχειρούμενης βαθύτερης λεηλασίας μας, του εντατικότερου ξεζουμίσματός μας από την εγχώρια και υπερεθνική, πολιτική και οικονομική εξουσία. Δεν είναι τίποτα διαφορετικό από ένα ακόμα σαφές δείγμα της κρατικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της περαιτέρω υποτίμησης της ζωής και της αξιοπρέπειας μας την οποία μεθοδεύει. Αυτό είναι, άλλωστε, η «ελεύθερη αγορά» και ο «ελεύθερος ανταγωνισμός»: η χωρίς περιορισμούς επίθεση στους «από κάτω».
Το ερώτημα, λοιπόν, έχει ήδη μεταφερθεί στο δικό μας στρατόπεδο, στο στρατόπεδο των εκμεταλλευόμενων: αφού αυτές είναι οι δικές τους επιδιώξεις, ποια θα είναι η δική μας στάση και οι δικές μας απαντήσεις; Ο προσανατολισμός έχει ήδη δοθεί από ένα σύνθημα που ακούγεται διαρκώς στις απεργιακές διαδηλώσεις του τελευταίου διαστήματος: «ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΑΙΩΝΑ / ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ».